"Wolontariusz" Rozdział 5

Wszystko zaczęło do mnie docierać w zwolnionym tempie.
Bal w podstawówce. Dziwny chłopak chodzący za mną od około połowy 4 klasy. Czyjeś wstawiennictwo w starej sprawie z gimnazjum o pobicie ucznia.
Wtedy jeszcze nie rozpoznawałem go aż tak dobrze. Ale dziś, stojąc w jego pokoju, patrząc na te zdjęcia, już wiedziałem, kto ciągle ratował mi dupę przed problemami.
- To byłeś Ty...? - powiedziałem łamiącym się głosem, nadal patrząc na zdjęcie z balu.
- No... Tak. To byłem ja. - odparł, patrząc gdzieś na ścianę. - I wtedy, gdy rzekomo kogoś pobiłeś...to też byłem ja. Nawet jeśli wiedziałem, że to rzeczywiście możesz być Ty, udawałem, że to na pewno nie mogłeś być Ty, bo przecież byłeś gdzieś indziej. Już nie pamiętam, co dokładnie im powiedziałem...
Byłem wręcz przerażony. Kurwa, ja prawie sikałem ze strachu! Rozumiem, że chciał tańczyć z tą dziewczyną, bo była ładna. Rozumiem, że za mną się wstawił, choć nie wiem sam już, gdzie wtedy rzeczywiście byłem i czy rzeczywiście ktoś dostał w mordę. Rozumiem nawet, że za mną chodził w podstawówce.... Ale po chuj on to robił?! Tego jednego nie byłem w stanie zrozumieć ani trochę.
- Dobra.... Spoko, ale po cholerę to robiłeś...? Nie wiem, chcesz zadośćuczynienia za rozwaloną rękę czy jak...?
- Nie po to.... Ja... Ech, to wcale nie jest takie łatwe jak się wydaje. - głos mu się załamał, potrząsnął głową, opierając ją na dłoniach.
- Nie zrozumiem, jeśli mi nie powiesz wprost! Pamiętaj, że mają mnie wszyscy za debila! - krzyknąłem, coraz bardziej wkurwiony.
Patrzyłem na niego z coraz większym naciskiem z głupią nadzieję, że może chociaż podniesie głowę i na mnie spojrzy. Nie robił tego. Co więcej, zaczął płakać. Początkowo cicho i myślałem, że to jakieś szmery za oknem czy coś w tym stylu. Ale w momencie uświadomienia sobie, co to za dźwięki i skąd dochodzą...sam nie wiedziałem, co już mam robić. Udawać chuja i że nic nie widzę? Czy może podejść i spróbować go jakoś pocieszyć? Tylko jak to zrobić? Nie powinienem w ogóle nawet myśleć o jakimkolwiek pocieszaniu go. Nie rozumiem nic z całej tej sytuacji... A przynajmniej tak było do momentu, gdy wszystko pokazało mi się w pełnej oczywistości.
- Ty... Ty jesteś we mnie zakochany...
Uniósł głowę i spojrzał na mnie swoimi zapłakanymi oczami. Czerwone policzki. Cieknący nos. I wszędzie te łzy. Spojrzał na mnie ze strachem i nadzieją zarazem w oczach. Że w jakiś sposób również coś do niego czuł. Albo ze względu na bezgraniczną wdzięczność za ratowanie mi tyłka tyle razy, zrobię cokolwiek będzie chciał.
Rzeczywistość miała się kompletnie inaczej. Czułem się przytłoczony. Opadłem na ścianę i zsunąłem się po niej na podłogę. Tępym wzrokiem wpatrywałem się w sznurówki, nie wiedząc, co mam myśleć o całej sytuacji.
- Jestem....i nie wiem, co sam mam o tym myśleć... - szepnął cicho i wyszedł, a ja zostałem sam w jego pokoju otoczony jego rzeczami i zapachem.

"Lustro" rozdział 5

- Kocham Cię, Hirata.
Jego głowa coraz bardziej zbliżała się w moją stronę. Może chciałam, by to zrobił. Może jednak nie. Nie byłam tego pewna. Niczego wówczas nie byłam pewna. Niczego, poza jedną rzeczą...
Tętnice znowu zaczęły mi szaleć. Pożądały krwi. Niezrozumiała dla mnie żądza zaczęła mnie powoli otaczać coraz ciaśniejszym kręgiem, aż wreszcie zamknęła mnie w nim...póki nie wróciła mi świadomość.
Nie mam bladego pojęcia, ile minęło czasu, ale gdy wreszcie doszłam do siebie...no właśnie. Dzieci, wyjdźcie z internetu, jeśli gore was odstrasza, bo to, co właśnie odczytacie, nie należy do najmilszych opisów. Toru leżał na posadzce na moim tarasie i krwawił z każdej możliwej dziury w ciele. I to nie tylko tych, które mają cali, nie poćwiartowani, ludzie. Widziałam ogromną ranę biegnącą przez środek jego brzucha, rozdartą koszulę, którą miał na sobie. Wszystko skąpane w krwi, która była wszędzie. Przerażone spojrzenie było skierowane wprost na mnie, ale gdy tylko próbował powiedzieć cokolwiek, zaczynał się dusić własną krwią. Jedynie z ruchu warg udało mi się coś odczytać. "Demon. Karetka. Pomocy." I nic więcej póki nie stracił przytomności. Pobiegłam szybko po telefon, kilkoma ruchami odblokowałam go i zadzwoniłam. Zmyślałam im jak leci, że ktoś musiał się włamać i go zaatakować, podczas gdy ja poszłam do toalety, że próbowałam go ratować i w rzeczywistości nie wiem, co robić. Ambulans miał się pokazać za kilka minut, a do tego czasu mam pilnować, by oddychał. Wszystko fajnie, ale jego flaki wręcz latały na każdą stronę rozciętego brzucha przy najmniejszym poruszeniu, więc jak mam mu niby pomóc?! I jak do cholery mam mu robić masaż serca, skoro nawet nie jest na swoim miejscu?!
Przyglądałam mu się jeszcze chwilę, myśląc, jak mogę mu pomóc...i co się właściwie stało? Przecież jeszcze przed chwilą otaczał mnie ramieniem i chciał pocałować, więc jakim cudem? I w tym momencie podniosłam wzrok i spojrzałam w lustro. Moje ubrania we krwi - znowu, ale to da się wyjaśnić. Ale...co krew (najpewniej należała do Toru) robiła w moich ustach...? Musiałam natychmiast ją zmyć. Pobiegłam natychmiast do kuchni, obmyłam twarz... Zaraz, miałam pilnować jego funkcji życiowych! Pobiegłam do niego z powrotem z mokrą twarzą. Przyłożyłam twarz do jego ust, nadal oddychał. Słabo, bo słabo, ale jednak. Czyli żył. Rozpruty czy nie, żył. Tyle się liczyło. Potem już nie pamiętam za bardzo jakim cudem znalazłam się w szpitalu, a dokładniej czekając na wieści z operacji...
Ponoć po 3-godzinnej operacji udało im się złożyć go w całość. Niby nie było ciężko, jednak rany miał rozległe. Wszystko również wskazywało na rany cięte, więc gdzie podziało się narzędzie zbrodni? Nie zostało może u mnie? Na pewno nie. Przecież znalazłabym przy nim nóż! Nie jestem aż taka ślepa! Ani głupia...chyba.
Nawet nie pytali, czemu jestem we krwi. Razem z zaschniętą krwią na policzku. Może myśleli, że gdy podtrzymywałam jego funkcje życiowe, to przypadkiem wytarłam dłoń o policzek? Nie wiem. Nie siedzę w ich głowach.
Powiedzieli, bym wróciła do domu. Zwłaszcza, że robi się już późno i wracanie samej do domu może być niebezpieczne, bo przecież ostatnio krąży "ten demon". Nie musieli mi mówić, o kogo chodzi. Spojrzałam na zegar w poczekalni. O fuck, 21:38. Zaraz ucieknie mi jeden z ostatnich pociągów do Aoyama. Pożegnałam szybko lekarza i pobiegłam prosto na stację, gdzie ledwie zdążyłam wbiec do pociągu. Na szczęście o tej porze już prawie nikt nimi nie jeździ. Ale ta mała ilość ludzkości obecnej w komunikacji miejskiej patrzyła wprost na mnie z przerażeniem. Chyba nawet rozumiałam czemu. W końcu nastolatka cała we krwi, siedzi jakby nigdy nic, pewnie jedzie do domu. Ale czemu ona jest we krwi i nic ją nie boli?! Normalnie, przecież nie ona jest ranna.
Wróciłam do domu. Pustego, zimnego, bez żywej duszy w środku. Zamknęłam drzwi na zamek i poszłam do łazienki przy swoim pokoju. Ciuchy wsadziłam od razu do pralki i weszłam do wanny. Otulona gorącą wodą, całą masą piany o zapachu lawendy i dymem papierosa, zaczęłam myśleć nad całym dniem. A zaczął się tak niewinnie od porannych wiadomości. No i co ten świat robi z psychiką człowieka...

Czas na zmiany~

Heeey~

Jak zdążyliście zauważyć wreszcie biorę się za poprawki na blogu :3 

Na pierwszy ogień poszedł największy problem czytelników jakim jest...szukanie w archiwum ;-;

Mi to co prawda nie sprawia zbytnio problemu, bo mam dostęp do spisu wszystkich postów, ale wiem, że Wam to strasznie przeszkadza. Nie jeden komentarz mi o tym krzyczał, ale do tej pory nie umiałam się tym zająć...na szczęście mam znajomych informatyków, którzy wreszcie zechcieli mi powiedzieć, gdzie co i jak się robi, by to wyglądało inaczej ;w;

Czuję dumę ~(*^*)~

Dodatkowo (jeśli nikt nie będzie miał nic przeciwko) mam zamiar rozpocząć na nowo "Himitsu" :3

Pierwszy rozdział zostanie tak jak jest, jednakże od drugiego rozdziału wejdzie radykalna zmiana. Zauważyłam, że już w drugim rozdziale zaczęłam powoli mylić strony w konspekcie pisanym przed wstawieniem pierwszego posta, więc...uporządkowałam go jak tylko się da i tym razem nie ma mowy o pomyłce w wątkach :3 

A poza tym...co powiecie na średniowieczny trójkąt Króla Wampirów, Księżniczki i jej Rycerza? ;3

Wyraźcie swoje zdanie, a postaram się napisać to jak najlepiej!

Jeszcze w tym tygodniu postaram się trochę pobawić wyglądem, więc trzymajcie kciuki! ( >w< )

~ Yuzuru Hitsugaya

"Lustro" rozdział 4

Przeszło mnie dzikie mrowienie po kręgosłupie i nieświadomie oblizałam wargi. Chciałam tej krwi. Teraz. Natychmiast. Jedną kropelkę. Tylko jedną. Maluteńką kropelkę... Zaraz! Musiałam się opanować. Przecież to nie jest możliwe, bym teraz zachciała krwi, której tak się kiedyś brzydziłam, a którą teraz omijałam kilometrami. Ta sytuacja przestawała  wydawać mi się normalną, jednak powoli widziałam połączenie wszystkiego.
Jednakże musiałam przerwać swoje przemyślenia, gdyż usłyszałam głos Toru, który coś mówił. Wypadłam z transu i spojrzałam wprost na niego.
- Em...mógłbyś powtórzyć? Zamyśliłam się... - powiedziałam z lekkim uśmiechem, patrząc jak się rumieni.
- Em...tego... Aoyama w jesieni wygląda pięknie....ale z Twojego tarasu jest w po prostu niezwykła. - powiedział, patrząc dalej za barierkę tarasu.
- Cóż, to prawda...ale nie uważam, by akurat mój taras miał najpiękniejszy widok. Tym bardziej, bo wolę ten u siebie w pokoju. - powiedziałam bez namysłu, kierując dłoń na plecy, gdzie za kokardą schowałam fajki. Wydobyłam całą paczkę wraz z zapalniczką i bezceremonialnie wyjęłam jednego fajka z paczki, wkładając go do ust od razu.
Odpaliłam i zaciągnęłam się, wypuszczając dym z kompletną obojętnością. Po czym spojrzałam na Toru, wstałam i podeszłam do niego z paczką. Może on też pali? Kto wie. W końcu tak idealny chłopak musi mieć jakieś swoje ciemne tajemnice, których nie okazuje nikomu. Tymczasem on właśnie bez żadnego uprzedzenia czy nawet obrócenia się wyjął mi papierosa z ust i zaciągnął się nim, wydychając powietrze wprost w przestrzeń przed sobą. Wpatrywał się przez chwilę w bezkresne niebo, które powoli zachodziło czerwienią i odcieniami fioletu gdzieś na horyzoncie. Oparłam się o barierkę zaraz obok niego i zaciągając się co raz, patrzyłam w tym kierunku. Staliśmy obok siebie w kompletnej ciszy, którą w końcu podjął Toru.
- Wiesz, Hirata....może to trochę nieodpowiednie miejsce na takie wyznania....ale chciałbym Cię o to teraz spytać...i proszę Cię, byś odpowiedziała mi szczerze... - zaczął niepewnie, nadal patrząc przed siebie gdzieś w horyzont.
- Czy....ech, może inaczej. Dlaczego nie dajesz nikomu się do siebie zbliżyć? - obrócił się w moją stronę, patrząc mi prosto w oczy.
Na chwilę ścięło mnie z nóg. nie wiedziałam co mu odpowiedzieć. Że to przez moich rodziców i ich podejście do wychowania dzieci? Że to mój własny wybór? Że tak na prawdę nie ma osoby, która mogłaby mnie zrozumieć? Że po prostu czuję się zbyt samotna w tym świecie przyjaźni, miłości i ogólnego poczucia, że ktoś mnie potrzebuje? Że najzwyczajniej w świecie czuję się jak wyrzutek? Każde moje podejście do kogoś kończyło się źle, bo nikt nie akceptował tego, jaka jestem. Ani mojego charakteru ani podejścia do spraw. Kto by w ogóle brał pod uwagę moje zdanie? Jednak jemu musiałam odpowiedzieć, cokolwiek.
- Nie czuję takiej potrzeby. - odpowiedziałam mu obojętnym tonem, odwracając twarz w jego stronę.
- Ale...przebywanie wśród ludzi jest chyba najważniejsze...bez tego przecież się obejdziesz...w szkole są ludzie, w pociągu też są, w sklepach również. Ich po prostu nie unikniesz... - powiedział trochę przejętym głosem. Zupełnie jakby się o mnie martwił...może rzeczywiście się o mnie martwi?
- Wiem. - powiedziałam spokojnie. - Może i muszę z nimi przebywać, ale nie chcę nikogo dopuszczać bliżej do siebie niż to potrzebne. Jeśli bym chciała się komuś wygadać, to mam od tego swój pamiętnik... -ugryzłam się w język. Po co ja to w ogóle powiedziałam?!
- Hirata...martwię się o Ciebie...w szkole zachowujesz się jak Księżniczka Lodu, ale ja widzę, że są rzeczy które w jakiś sposób Cię poruszają. A wiesz dlaczego to widzę...? Nie, dobra, to zły temat. W sumie to przyszedłem tu w innym celu...znasz może przepis na babeczki? - wyrzucił z siebie prawie na jednym wdechu. Byłam trochę zzorientowana.
- W sumie to potrzebna Ci jest mąka, jajka, proszek do pieczenia, mleko...
- Kocham Cię, Hirata. - przerwał mi w połowie zdania, po czym od razu mnie pocałował.
Przez kilka chwil stałam kompletnie wyrzucona z biegu, gdy wreszcie uświadomiłam sobie, co dokładnie się stało. Znowu to zrobił! Znowu wyznał mi miłość! I znowu w ten sam sposób.... Próbowałam go odepchnąć, ale tylko wzmocnił uścisk na mojej talii.

"Wolontariusz" Rozdział 4

- Powinienem chyba sobie odstrzelić łeb. - szepnąłem sam do siebie.
Od 17 stałem pod blokiem Adriana i wahałem się, czy warto wejść na górę. Czy w ogóle warto coś wyjaśniać. I co wyjaśniać... Te pytania kołatały mi się po głowie już odkąd przeczytałem kartkę. Iść tam czy nie iść? Zlać czy się przejąć? Co ja mam, do cholery, z tym zrobić?! Jednakże teraz chyba było już za późno. Stałem po jego blokiem od godziny jak jakiś morderca, który czeka na swoją ofiarę. Nawet jakaś babcia patrzyła na mnie z podejrzliwym wzrokiem. Monitoring osiedlowy jak zwykle na warcie... Ech, dobra, czas tam wejść.
Pchnąłem drzwi klatki, podszedłem do domofonu i wybrałem numer. Nie musiałem się nawet odzywać, bo domofon od razu zareagował i otworzył drzwi. "Więc czekał ciągle obok..." przeszło mi przez głowę, gdy jechałem windą. Wysiadłem i ruszyłem pod drzwi jego mieszkania. Nie zdążyłem nawet zapukać, gdy otworzyły się na oścież, a przede mną stanął ubrany w czarną koszulę i ciemnoszare rurki Adrian. Skąd wiedziałem jak wyglądał? Światło w każdym pokoju było włączone. Zacząłem się niepokoić...
- Hej. - rzuciłem na powitanie, jednak on mi nie odpowiedział. Wszedłem do środka i rozejrzałem się.
Rzeczywiście całe mieszkanie wyglądało o niebo lepiej, gdy było jasno. Chyba wolałbym się tak tym nie zachwycać, no ale cóż. Zdjąłem glany w przedpokoju i grzecznie ruszyłem za nim do jego pokoju. Obawiałem się tylko najgorszego...
Lecz ku memu zdziwieniu ołtarzyk zniknął. Na jego miejscu pojawiła się kolejna półka na książki. Miałem wrażeni jakbym ostatnim razem miał zwidy czy coś w tym stylu, a gdy chciałem o to zapytać, odpowiedź padła z jego ust.
- Już go nie potrzebuję. - wskazał głową na łóżko. Zadziwiająco był tam wszystkie rzeczy, które jeszcze ostatnio wchodziły w skład ołtarza.
- Wyjaśnisz mi wreszcie o co chodzi? - zagadnąłem kompletnie zagubiony.
- Usiądź...ja zaraz wrócę. - rzucił i zniknął. No po prostu poszedł. Słyszałem tylko jak zamykają się drzwi mieszkania.
Zacząłem panikować, lecz chyba bezsensownie. Nie zamknąłby mnie tutaj ot tak! Chyba...prawda? Boże, zaczynam wariować. "Kacper, weź się w garść, kretynie. On zaraz wróci..." beształem się w myślach. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. I się uspokoiłem. Rzuciłem skórę gdzieś na krzesło w jego pokoju i usiadłem na łóżku. Zacząłem przeglądać rzeczy leżące obok mnie.
Tak, to rzeczywiście moja koszulka, która w zeszłym roku zniknęła mi przed wf-em. I tak, to też jest mój zeszyt od historii, który pożyczałem komuś i go nie odzyskałem. Znalazła się nawet opaska z Woodstock'u. Im więcej rzeczy trafiało w moje ręce podczas rozeznania, tym więcej z nich rozpoznawałem jako swoje. Zadziwiająco dużo z nich rzeczywiście pamiętałem. Ale jednej rzeczy nie spodziewałem się tu znaleźć. Było to zdjęcie z zerówki. Tego byłem pewien. Bal. Od razu rozpoznałem siebie stojącego obok Panny Słoneczko i Kubusia Puchatka. A ja jako Batman. Oczywiście, że pamiętałem ten bal! Bo właśnie wtedy po raz pierwszy ktoś dostał ode mnie w twarz. I to nie był nikt inny jak....o kurwa...już sobie przypomniałem.
Właśnie na tamtej zabawie jako postacie bajkowe uderzyłem kogoś po raz pierwszy. Dziewczyna przebrana za Pannę Słoneczko była naprawdę ładna i każdy chciał z nią zatańczyć. A ja oczywiście jak jakiś idiota byłem tak zaślepiony, że nie dawałem nikomu się do niej zbliżyć. Więc gdy wróciłem z toalety i zobaczyłem, że tańczy z kimś innym, wpadłem w szał. Pamiętałem, że tamten chłopak potem miał złamaną rękę i zmienił szkołę. Lecz im bliżej teraz przyglądałem się twarzy chłopca w przebraniu Piotrusia Pana, tym bardziej go kojarzyłem. Osobą, którą wtedy pobiłem był nikt inny jak...
- Więc jednak pamiętasz, kto tańczył ze Słoneczko. - powiedział kompletnie beznamiętnym głosem.
- To byłeś Ty...? - spytałem trochę przerażony. Nie rozumiałem już całkowicie co się dzieje...

"wolontariusz" Rozdział 3

Cały mój pogląd na osobę Adriana zmieniło się diametralnie wraz z przekroczeniem progu jego mieszkania. Utrzymane w ciemnych kolorach było wręcz mroczne. Aż trudno mi było uwierzyć, że tu mieszka tak pogodny chłopak. Salon stonowany w brązie, przedpokój w odcieniach granatu, kuchnia i łazienka w odmętach szarości, a jego pokój wręcz tonął w graficie. Przeraziło mnie to nie na żarty.
- Czy tylko ja mam wrażenie, że tu nie ma okien? - powiedziałem z przerażeniem, nie wiedząc, gdzie mam stanąć, by nic nie nadepnąć.
- Są...ale...tu po prostu jest ciemno. - wyszeptał ciszej niż mogłem usłyszeć.
Po jakiejś chwili moje oczy przywykły do ciemności otaczającej mnie z każdej strony i dostrzegałem coraz więcej szczegółów. Byłem zdziwiony własnym odkryciem. Na ścianach przedpokoju powieszone były obrazy w barwach dostosowanych do otoczenia. Im ciemniejszy pokój, tym ciemniejszy obraz, a jego kontury dało się rozróżnić jedynie za pomocą dotyku. Nieświadomie dotknąłem jednego z nich, gdy już weszliśmy do kwadratu Adriana. A uświadomiłem to sobie jedynie przez czyjąś dłoń na moim ramieniu.
- Adrian? Co Ty odpierdalasz?! - ryknąłem, może trochę zbyt agresywnie, bo pedałek od razu się odsunął z przerażeniem wymalowanym na twarzy.
Uspokoiłem się trochę i spróbowałem jakoś do niego podejść i przeprosić, ale niestety Adrian odsunął się jeszcze bardziej, znikając za czarną zasłoną okienną. Odsunąłem ją machinalnie, wpuszczając do pomieszczenia trochę światła, a w oczy rzucił mi się mały ołtarzyk. Ołtarzyk z moim zdjęciem profilowym z FB, koszulką na wf, którą zgubiłem w zeszłym roku i kilkoma innymi rzeczami, które na bank należały do mnie.
Spojrzałem na niego z obrzydzeniem i po prostu opuściłem jego mieszkanie. Nie oglądając się za siebie, wybiegłem z klatki i poleciałem wprost na przystanek. Po chwili jednak zrezygnowałem z czekania na autobus i poszedłem pieszo do domu. Cholerny ZTM jak zwykle przeciwko mnie, nawet gdy go potrzeba i jest już opóźniony w cholerę.
Nie patrząc nawet jak, obiegłem do domu. Nawet się nie zmęczyłem. Nawet zadyszki! Zaczęło mnie to trochę przerażać, bo to jednak był jakiś tam dystans. Powinienem zacząć kaszleć albo cokolwiek. Nic! Jedno wielkie gówno! Tak mi tego w tej chwili brakowało, żeby chociaż trochę się zmęczyć. A zamiast zmęczenia czułem się jakbym urodził się dzisiaj. Cholera!
Całą resztę dnia siedziałem zamknięty we własnych czterech ścianach, kursując jedynie do kibla albo do kuchni po żarcie. Siedziałem i myślałem. Co miał znaczyć ten ołtarzyk?! Przecież nie jestem gejem! Niech sobie lata za kim chce. Ale nie za mną, do cholery! I w ogóle co on niby mi miał wytłumaczyć...? Kojarzyłem, że chodziło o coś związanego z TPD...ale co, to nie miałem pojęcia.
Około północy mój móżdżek wreszcie przestał kontaktować i po prostu usnąłem. W ubraniu, bez prysznica - trudno. Odfajkuję to rano. Przecież zdążę....chyba. No ale rano pojawił się taki maluteńki problemik. Nie ma to jak zaspać i obudzić się dopiero o 8. W momencie, gdy już powinienem siedzieć na lekcji. Zresztą, kto by tam o to dbał. Natychmiast wstałem i ruszyłem pod prysznic. Typowo w domu o tej porze nie było już kompletnie nikogo. Kto by próbował mnie budzić. No bo po co. Kacpra się nie budzi, bo ugryzie, i tego typu sprawy. Szybki prysznic, pupcia niemowlęcia na policzkach, szybkie spakowanie zeszytu i długopisu i w drogę. Pod szkołą byłem już pół godziny później, więc idealnie na drugą lekcję. Do szatni nawet nie zajrzałem, bo z momentem mojego przekroczenia wejścia, rozbrzmiał jakże cholerny i głośny dzwonek. Pobiegłem na lekcję. W końcu kiedyś muszę zdążyć choć raz na lekcję bez spóźnienia.
Nauczycielka gegry była wręcz osłupiała, gdy wkroczyła do klasy, a ja już siedziałem na swoim miejscu przy oknie w ostatniej ławce. Cud świata, Atraszewski siedzi na dupie jeszcze przed wejściem belfra. To się chyba nie dzieje... Nie wierzyłem powoli sam w siebie, ale geografka nawet nie wzięła tego pod uwagę. Na szybko sprawdziła listę i zaczęła nudzić całą klasę tematem. Niby jednak jestem na mat-fizie, ale gegra na cholerę mi? Zeszyt "od wszystkiego" służył mi tylko do matmy, fizyki i ewentualnie historii. Tylko to, co mnie interesuje, reszta to jakieś mniej określone bazgroły zaczynające się gdzieś na końcu zeszytu.
Nie zauważyłem nawet, kiedy zadzwonił dzwonek. Siedziałem tak w ławce i wpatrywałem się za okno, nie słysząc nic poza własnymi myślami. Musiałem jakoś pogadać z tym kretynem i wszystko z nim wytłumaczyć, nawet jeśli nie miałem na to ochoty. Wpychając zeszyt i długopis do plecaka, usłyszałem czyjeś kroki za swoimi plecami. Nie zdążyłem się nawet obrócić, gdy na mojej ławce pojawiła się karteczka, a tajemnicze stąpanie ucichło i zniknęło. Podniosłem kartkę z biurka i wcisnąłem do kieszeni, zgarnąłem kostkę i wyszedłem z klasy. Dopiero stojąc pod oknem, rozłożyłem ją i przeczytałem.
" Wczoraj nie wyszła nam rozmowa za bardzo, więc chcę Ci to wszystko wytłumaczyć na spokojnie. Przyjdź do mnie jak znajdziesz czas dziś wieczorem. Piwo i te sprawy. A. "
No to zaczyna się moje piekło...

"Słodka czy kwaśna?" Rozdział 7

Zaraz po przebudzeniu ujrzałam jeden mały szczegół, którego wcześniej na pewno nie było. Mała koperta na balkonie świadczyła o tym, że gdy spałam, ktoś tu był. Nadal jeszcze ospała podniosłam się na klęczki i podreptałam do drzwi. Otworzyłam je jednym, choć trochę leniwym ruchem. Sięgnęłam po kopertę i szybko zamknęłam drzwi. Chwila na zewnątrz dała mi do zrozumienia, że na dworze jest strasznie zimno. Straciłam już chyba rachubę czasu przez ten szpital, bo nawet nie wiedziałam jaki jest dzisiaj dzień. Cofnęłam się do kocyka, opatuliłam się nim i ułożywszy się wygodnie na łóżku, rozdarłam kopertę, na której jedynymi znakami było moje imię. Jedna wskazówka już jest - to musiał być w takim razie ktoś, kto miał pozwolenie, by tak do mnie mówić. Po rozdarciu z koperty wypadł cały plik zapisanych kartek. Przeglądając je powierzchownie i patrząc na znaki, pismo wydało mi się znajome. Niby należące do chłopaka, ale zostawiały ślad damskiej ręki. Yotaka. To nie mógłby być nikt inny, gdyż to właśnie jego kanji miało kilka specyficznych podobieństw do mojego.
Znalazłam pierwszą stronę i zaczęłam czytać, pełna obaw, co chciał mi powiedzieć, a co jednak napisał.
"Chihiro, nie zrozum mnie źle, ale chyba nie możemy się już dłużej widywać. Wiem, że nasza ponowna relacja nie trwa długo, jednakże nastąpiły pewne komplikacje, których najzwyczajniej chcę uniknąć w rzeczywistości. Lecz nim całkowicie się rozstaniemy, muszę powiedzieć Ci jedną rzecz. Pamiętasz jak kiedyś bawiliśmy się razem z taką jedną dziewczynką, która ciągle starała się o moje względy? Możesz jej nie rozpoznawać w tej osobie, ale to była właśnie Sorinozuka Mai, która wtedy miałam po prostu inne nazwisko. Yurikama czy coś w tym stylu, nie pamiętam. W każdym razie, to właśnie ta dziewczyna jest komplikacją, której chcę się pozbyć. Nie wiem jeszcze, jak to zrobić, ale chcę odsunąć ją od Ciebie najdalej jak się da, bo to właśnie ona Cię zmienia. Może to trochę egoistyczne podejście, ale chciałbym by wróciła moja dawna Chi. Ta Chi, dla której straciłem głowę i starałem się zrobić wszystko, by mnie zauważyła. Tak, Chihiro, dobrze czytasz. Nie pomyliłem żadnego znaku. Jednakże mówiąc prostolinijnie...eh, te słowa kiedyś musiały wyjść i przepraszam Cię, że wczoraj tego nie powiedziałem. Nie miałem po prostu odwagi na to, by niszczyć tak dobrze prosperującą przyjaźń między nami. Chociaż nawet na kartce mam pewne obawy co do tego, jak odbierzesz moje słowa... No ale cóż, skoro już zacząłem to dokończę. Chihiro, może wczoraj zauważyłaś, że byłem jakiś spokojny? Nie umiałem spojrzeć Ci w oczy, gdy powiedziałaś, że Cię skrzywdziła. Nienawidzę jej teraz, bo zraniła moja księżniczkę. Nie wydaje Ci się. Jest coś, co chcę Ci powiedzieć już od dawna, jednak nigdy nie mogę trafić na ten moment. Kocham Cię, Chihiro, i nie wiem czy będę umiał powiedzieć Ci to w realnym świecie, mimo że bardzo chcę. A teraz wybacz, ale zniknę na kilka dni...muszę sobie wszystko poukładać, bo nie wiem co mogę jeszcze zrobić. Poza tym, zmieniłem adres e-mail, więc nie masz nawet jak się do mnie odezwać. Spokojnie, jak tylko wrócę do normalnego stanu, od razu do Ciebie zawitam. Tylko tym razem nie zaskocz mnie taką ilością słodyczy...bo to jednak było za dużo. Twój Yotaka"
Nie wierzyłam w to, co jest napisane. Czy to naprawdę była ta sama dziewczyna? Może to właśnie z nią konkurowałam? Musiałam natychmiast porozmawiać z Sorinozuką, jednakże coś stało mi na przeszkodzie. A tym czymś były wczorajsze zdarzenia. Wiedziałam, że tylko rozmowa z nią da mi do zrozumienia wiele rzeczy i nie mogę od tej rozmowy czekać w nieskończoność. Z postawieniem wyjścia do ludzi i zawitania do jej domu, wyskoczyłam spod koca prosto w stronę prysznica. Dość długo stałam pod przyjemnie ciepłym strumieniem wody nim wreszcie zaczęłam myć włosy. Po tym jakże wydłużonym czasie "porannej" toalety, od razu wzięłam się za delikatny makijaż i dobranie stroju. Tym razem nic z cosplayu. Zwiewna sukienka, w której dawno już nie bywałam na zewnątrz, nadal czekała na swoją kolej w szafie. Szara barwa upstrzona czerwonymi koronkami u spodu aż prosiła się o założenie do niej specjalnej czerwonej wstęgi, którą zawsze miałam w komplecie z sukienką. Przez chwilę męczyłam się z sznureczkami na plecach, by wreszcie obejrzeć się w tafli lustra. Dawno tak nie wyglądałam i zachwycałam się swoim widokiem. Niczym jakiś narcyz. Każdy przecież kiedyś musi polubić własne odbicie, a na mnie właśnie teraz przyszedł czas.
Ubrana jak na jakąś uroczystość, zbiegłam po schodach i zawitałam do kuchni, gdzie właśnie Usui szykował nakrycie na obiad. Niby wszystko wyglądało tak samo, ale jednak inaczej. Był środek tygodnia, a moja mama stała w kuchni i przyrządzała jedzenie dla całej rodziny. Po zapachu rozpoznałam, że gotuje moje ulubione danie, jakim było pierożki giyoza z kurczakiem i smażonym w przyprawach curry ryżem. Uwiedziona zapachami, usiadłam przy stole i posłałam bratu najmilszy uśmiech, na jaki było mnie stać.
- No no, nasza księżniczka chyba została zwabiona. - powiedział z uśmiechem, ustawiając przede mną miseczkę na ryż.
- Księżniczka jest w dobrym humorze, braciszku. - odparłam z nieschodzącym uśmiechem, choć tak na prawdę nie miałam pojęcia, skąd nagle ten dobry humor.
- Mam nadzieję, ze dzisiaj zjesz z nami, Chihiro. - powiedziała smętnie mama, idąc z kuchni z parującymi nadal kociołek z pierożkami. - Jedzcie ile chcecie, najwyżej później dorobię tacie.
Zjedliśmy w całkowitej ciszy, przerywanej jedynie dźwiękami układanych pałeczek. Niby zwykły rodzinny obiad, jednak pałał od niego pewien rodzaj szczęścia. Dawno już nie widziałam, żeby cała nasza rodzina - z wyjątkiem taty, który był nadal w pracy - jadła wspólnie. Patrzyłam z uśmiechem na mamę i wyobrażałam sobie jak jej umęczone latami prowadzenia domu dłonie robiły dzisiaj pierożki, które wyjątkowo smakowały dziś inaczej. Jakby słodziej, a jednak tak jak powinny. Przykro mi tylko było, że cała nasza rodzina nie może być wiecznie w takim składzie przy stole.
- O której dziś tata wraca? - spytałam, patrząc nadal na mamę.
- Prawdopodobnie za kilka godzin. Dzwonił, że mają dziś dużo pracy, bo wprowadzili jakiś nowy projekt i wyznaczyli go, by go skończył. - powiedziała smętnym wzrokiem. Zauważyłam, że i jej brakuje kogoś przy tym stole.
Po obiedzie, ku szczęściu rodzicielki, zebrałam naczynia i poszłam pozmywać. Usui oczywiście patrzył na mnie jak na jakieś dziwactwo, gdyż zazwyczaj nienawidziłam tego robić, a tego dnia robiłam to z wielką przyjemnością. Chciałam w końcu przydać się na coś mamie i skończyć sprawiać jej problemy. Musiałam co wreszcie w sobie zmienić. List od Yotaki trochę otworzył mi oczy, mimo że nie wiedziałam co z mam z tym zrobić...
Po zmywaniu, ruszyłam do pokoju. Położyłam się na łóżku i jeszcze raz przeczytałam każdy znak listu. Przemyślałam całą sytuację na spokojnie, po czym zabrałam torebkę i wyszłam na spacer. Spacerowałam po okolicy dostatecznie długo, w końcu skierowałam się w stronę parku, w którym tak często jako dzieci bawiliśmy się z Kuramą. Wspomnienia wzięły nade mną górę, gdy usiadłam na huśtawce i nagle zaczęłam płakać. Czy ze szczęścia, czy ze smutku, bo to już nie wróci? Nie wiem. Nie wiem też jak długo siedziałam bez ruchu, wpatrując się, jak na moje kolana spadają coraz większe krople łez. Po jakimś czasie na huśtawce obok ktoś usiadł, a ja dalej patrzyłam w dół. Czyjaś ręka pogładziła mnie po plecach. Rozpoznałam ten dotyk od razu, powoli obracając się w stronę drugiego siedziska...jednakże tam już nikogo nie było, a znajoma koszula oddalała się w stronę parku. Wstałam i pędem pobiegłam za nią.

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 3

Alice obudziła się nadal oszołomiona. Co dziwne, nie obudził ją żaden dźwięk, a delikatny podmuch powietrza, który jedynie delikatnie musnął jej palce. Powoli otworzyła oczy, jednak nadal był zasnute mgłą. Nienaturalną mgłą, która roztaczała się w całym pomieszczeniu. Rozejrzała się niepewnie po ciemnym pokoju, jednakże w tej ciemności nie dostrzegła ani jednego kształtu. Podniosła rękę, by otrzeć oczy, gdy opuszkami palców natrafiła na jakieś futerko. Pogładziła je, a chwilę potem futerko się uniosło w górę i ponownie opadło na dół. Czarnowłosa nie wierzyła w to, co właśnie okazało się jej nadal przymglonym oczom. Przetarła oczy i próbowała się unieść, gdy jej ramię zapadło się jeszcze niżej niż było. Straciła równowagę i w nadziei złapała za futrzasty kształt, który natychmiast wyślizgnął się z jej ręki i uniósł się w całej okazałości, która równie dobrze mogła być kotem.
Przerażenie Alice jednak nie minęło, gdyż zaczęła się zlewać wraz z miękkim podłożem, które coraz bardziej ją pochłaniało. Wreszcie postać złapała ją w pasie i pociągnęła w górę, a następnie zrzucając jeszcze niżej niż czarnowłosa była. Przez chwilę dziewczyna była oszołomiona, do czasu gdy zrozumiała, że leżała na łóżku, a teraz znajduje się prawdopodobnie na twardej, wyłożonej panelami podłodze. Rozejrzała się ponownie po pomieszczeniu, które teraz wydało jej się jaśniejsze i nawet zrozumiała, dlaczego tak było. Całe łóżko było ukryte pod baldachimem równie czarnym jak noc. Spojrzała dalej w prawo, gdzie dostrzegła kolejno ogromną szafę, biurko wraz z wyniosłym krzesłem, a kawałek dalej ogromną półkę wypełnioną książkami wraz z wyglądającym na bardzo wygodny fotelem. Alice wstała i z zamiarem zbliżenia się do półki ruszyła w jej stronę. Jednakże powstrzymało ją coś, co właśnie oplotło jej lewą dłoń i pociągnęło w dół.
- A Ty gdzie się wybierasz?! Pani Virumi kazała tu czekać na siebie, więc nawet nie próbuj się ruszyć! - fuknął głos równie znany jak dotyk futra.
Dziewczyna od razu rozpoznała głos, któy właśnie do niej przemówił. Nie była jednak do końca pewna, gdyż przepełniony złością brzmiał trochę inaczej.
- Mi...Mitsuru? - szepnęła z przerażeniem.
- Mitsuru, bo nie księżniczka! Rany, nawet wyspać się nie dajesz, mdlejusie! - fuknął jeszcze raz, po czym znowu się ułożył w celu uśnięcia. - Tylko mi z tego pokoju nie wychodź, bo Pani Virumi mnie udupi!
- A...kim jest ta Pani Vikuni?
- Virumi, kretynko, Virumi! To jest Królowa tej krainy, a jeśli stąd zwiejesz, to znowu będę miał problemy! Wszyscy Wybrańcy są jacyś posrani i zawsze uciekają w tym momencie.... Ludzie jednak są popierdoleni... - mruknął tylko, po czym usnął.
Alice została sama. Ale tylko czysto teoretycznie, bo w praktyce był tu też Chesire, który delikatnie mówiąc miał wywalone póki mógł spać. Dziewczyna podniosła się i rozejrzała ponownie po pokoju. Cały szyk mebli zmienił się. Łóżko stało tym razem obok biurka, a szafa zniknęła. Coś było jednak nie tak. Pełna obaw czarnowłosa skierowała się do biurka i szybko usiadła na blacie biurka. Rozejrzała się ponownie, jednak tym razem nic nie zmieniło położenia. Zerknęła ponownie na biurko. Z jednej strony miało szuflady, do których właśnie próbowała zajrzeć. W pierwszej było pusto, w drugiej również, a do trzeciej po prostu nie dosięgała. Nie wierzyła, że tak wytrawny mebel z mahoniu mógłby być tylko dla dekoracji. Ponownie otworzyła pierwszą szufladę, która teraz była wypełniona całym stosem papierów. Alice wzięła pierwszy z nich do ręki w celu przyjrzenia mu się, gdy nagle drzwi pokoju otworzyły się. Szybko schowała go do szuflady i cichutko zamknęła ją, ciągle patrząc w stronę drzwi.
W otwartych na oścież drzwiach pojawiła się mgła, którą zasnuta była krwiście czerwona suknia z czarnymi i białymi elementami. Alice w podziwie przyglądała się jej coraz wyżej, gdy wreszcie ujrzała jej właścicielkę. Krucze włosy, krwawe oczy i blada skóra kontrastowały z suknią i berłem z główką w kształcie róży, które kobieta dzierżyła w prawej dłoni.
Mrożąca krew w żyłach kobieta przeszła spokojnym, jednak przerażającym krokiem w stronę łóżka, gdzie leżał Chesire.
- Obudź się, Posłańcu. - powiedziała lodowatym tonem, na tórego dźwięk Chesire natychmiast się obudził, zszedł z łóżka i pokłonił się nisko kobiecie.
- Pokorny sługa kłania się Królowej. - wymruczał z uśmiechem oficjalnym tonem.
Chwilę potem kobieta spojrzała w stronę Alice. Przerażona natychmiast zeszła z biurka i również się pokłoniła. Jednak nie potrafiła wydusić z siebie ani słowa.
- Kim jesteś, dziewczyno? - warknęła Królowa Kier, idąc prosto w jej stronę.

"Lustro" Rozdział 3

W tej ciemnej i cichej uliczce otoczonej wieloma innymi głośnymi i tłumnymi stałam jeszcze przez chwilę, póki moje serce się nie uspokoiło. Myślałam nad tym, co się właśnie stało. Czy on właśnie mnie pocałował? To był mój pierwszy pocałunek...i nie wiedziałam, jak mam zareagować. Czy to dobrze, że uciekłam? A może powinnam wrócić? Nie. Muszę natychmiast wracać do domu i wszystko sobie poukładać. Muszę, bo inaczej nie będę umiała być sobą. Jutro będzie trzeba udawać, że nic się nie wydarzyło. Królowa Lodu choćby nie wiem co, nie dać po sobie poznać czegokolwiek. Nikt nie może się dowiedzieć.

Po dłuższej chwili, gdy już doszłam do siebie chociaż myślami, ruszyłam w tłumną uliczkę. Czas wrócić do domu. Jednak gdy tak szłam do siebie, ujrzałam sklep z bielizną. Uświadomiłam sobie, że powinnam kupić sobie kolejne pary zakolanówek. Weszłam tylko i już ujrzałam dział z nimi. Ruszyłam wprost na niego. Przez chwilę stałam i przyglądałam się im. Czarne czy czarniejsze? Zachowywałam się jak zwykła dziewczyna, a przecież wiedziałam, że nią nie jestem. Wybrałam dwie pary o idealnym rozmiarze. Zawsze je kupowałam, więc czemu i teraz nie zaufać tej znanej firmie? Przecież wszystkie dziewczyny z mojej szkoły zaopatrywały się właśnie tutaj i pewnie wszystkie miały te zakolanówki. Rozejrzałam się dalej i ujrzałam cud świata. Fioletowe zakolanówki, których jeszcze nigdy nie miałam. Postanowiłam wziąć sobie dwie pary, tak dla poprawy nastroju. W głowie układałam już strój pasujący do nich. Podeszłam do kasy, w której stała już pewna kolejka. Stojąc, rozglądałam się po sklepie, ale to był chyba błąd. Dojrzałam dział ze stanikami...w sumie przydałby się nowy, bo powoli zaczynają być już na mnie za małe. Odeszłam z kolejki i oglądałam staniki. Czułam się dziwnie, bo do tej pory zawsze wysyłałam kogoś, by mi je kupił. Ewentualnie ciocia mi je kupowała i mi je wysyłała pocztą lub zostawiała, gdy wpadała. Co zdarzało się naprawdę rzadko ostatnimi czasy. Zaczerwieniona wybrałam ten czarny z fioletową koronką, jednakże szukanie rozmiaru okazało się masakrą. Spytać obsługę czy mają 90F...? Czułam, że się rumienię. Jednak ze stanikiem w ręce podeszłam do asystentki, która kręciła się po sklepie.

- Przepraszam...czy są może te staniki w rozmiarze 90F...? - powiedziałam trochę speszona.

Asystentka spojrzała na mnie dziwnie, jednak pogodnie. Powiedziała tylko, że zajrzy na magazyn i wzięła ode mnie stanik trzymany w ręce. Stałam tak zarumieniona przy biustonoszach i rozglądałam się wkoło. Do tej pory nie dostrzegłam ile jest tu ludzi. Fakt, same kobiety, jednak w dziale seksownej bielizny kręciło się też kilka parek. Pewnie wybierali strój do seksu...zboczeńcy.

Po dłuższej chwili kobieta wróciła do mnie i wręczyła mi bieliznę z wymarzonym rozmiarem. Mówiła coś jeszcze, że powinnam przymierzyć, ale wyjąkałam tylko „dziękuję” i ruszyłam do kasy. Nie chciałam wchodzić do przymierzalni, bo bałam się, że ktoś może przypadkiem wejść do mojej kabiny i ukaże ludziom moje ciało. Nie to, że się go wstydziłam, ale była to dla mnie krępująca sytuacja...

Tym razem kolejka zleciała mi szybko. Zapłaciłam i nadal czerwona jak burak wyszłam ze sklepu. Siatkę z bielizną upchałam jakoś do torby i ruszyłam na stację. Chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu, w swoim pokoju i po prostu zamknąć się sama ze sobą. Czułam się trochę upokorzona po wizycie w sklepie z bielizną. Podejść do człowieka i spytać o większy rozmiar...to było straszne!

Całą drogę pociągiem odleciałam myślami. Myślałam głównie o tym, co się wydarzyło godzinę temu przy naleśnikarni. Myślałam o Toru i o tym, że skradł mi pierwszy pocałunek... Dupek! Wysiadłam na stacji Aoyama i ruszyłam w stronę domu. Przez chwilę zastanawiałam się, czy zapalić, jednak postanowiłam zrobić to dopiero, gdy dotrę do domu. Tam będę mogła spokojnie usiąść na tarasie z zieloną herbatą i fajkiem i niczym się nie przejmować. Mieć gdzieś, że ktokolwiek może mnie zobaczyć, że ktoś nagada tacie czy komuś. Przecież on nawet nie dba o to, co kto o mnie mówi i nawet nie dba o mnie. Kto by się o mnie martwił? No najwyżej Toru...ale chyba nikt więcej...

Dotarła do domu, zrzuciłam z siebie trampki i ruszyłam do swojego pokoju, gdzie rzuciłam torbę na podłogę. Opadłam na łóżko zmęczona całym dniem. Niby to jeden zwykły dzień, ale jednak mnie zmęczył. Niby nic się nie wydarzyło, ale dla mnie to był jeden wielki szok. Zerknęłam na szafę. Chyba powinnam się przebrać, żeby nie chodzić ciągle w mundurku.Podeszłam do niej i otworzyłam ją na oścież. Przez chwilę lustrowałam jej wnętrze, po czym wybrałam fioletową zwiewną sukienkę i powiesiłam wieszak z nią na drzwiach szafy. Przyglądałam się jej chwilę, aż wreszcie zaczęłam ściągać z siebie mundurek - pierw spódniczka, potem koszula. 

Gdy wreszcie stanęłam przed szafą w samej bieliźnie, sięgnęłam w górę po sukienkę. I właśnie wtedy poczułam ten zapach. Metaliczny posmak czerwonej cieczy już balansował na moim języku i rozpalał od środka wszystkie zmysły. Przez chwilę czułam, że się rozpływam. Jednak dzwonek do drzwi na dole natychmiast mnie ocucił. Wróciłam do normalności natychmiastowo i szybko ubrałam się w sukienkę. W locie złapałam jeszcze nowiutkie fioletowe zakolanówki z torby i, biegnąc do drzwi, zakładałam je na siebie w biegu. Docierając do drzwi miałam je już na sobie i poprawiłam je wysokościowo, by sięgały lekko za kolana. Dzwonek do drzwi był jednak niemiłosierny i ciągle wybijał swój monotoniczny dźwięk.

- Sekunda! - wydarłam się niezbyt miło i otworzyłam drzwi, przed którymi stała osoba, której nie chciałam akurat widzieć.

- Cześć...mogę wejść? - zaczął Tateyama ze spuszczoną głową.

Przez chwilę stałam oniemiała. Nie wiem, czy ze wstydu, czy też przez oszołomienie. Jednakże opamiętałam się i wpuściłam go do środka. 

- Po-poczekaj tutaj...chwilę-ę.... J-ja...zaraz wrócę... - wyjąkałam i pobiegłam na górę do swojego pokoju, zostawiając go przed drzwiami.

Serce biło mi jak szalone, gdy trzasnęłam drzwiami o futrynę w swoim zakątku. To na pewno nie było od biegu, gdyż nawet długie długości mnie nie męczyły ani trochę. Obecność Toru w tej chwili była mi nie na rękę, ale z drugiej strony cieszyłam się, że go widzę. Chociaż chciałam go teraz udupić...ale... Pogubiłam się już chyba we własnych myślach... Eh. Sięgnęłam szybko do torby i wyciągnęłam paczkę papierosów. Potrzebowałam zapalić. Teraz. Natychmiast. Z paczką w dłoni zleciałam na dół po poręczy, prawie wpadając na Toru. Zapomniałam chyba mu powiedzieć, by poszedł na taras. Na szczęście uniknęłam zderzenia i elegancko przeszłam do kuchni, jakby nigdy nic się nie stało. 

- Chcesz herbaty? - spytałam lekko czerwieniąc się i wlewając wodę do czajnika elektrycznego. 

- Jeśli mogę...masz może zieloną? - odpowiedział, rozglądając się po parterze. 

- Jasne. - powiedziałam łagodnie, otwierając szafkę nad czajnikiem. Mało brakowało, by któreś z opakowań z herbatami spadło mi na głowę. Przydałoby się tu kiedyś zrobić porządek, nim te pudełka kogoś zabiją. Chciałam się za to zabrać, gdy dojrzałam zieloną herbatę. Cóż...nie jedną zieloną herbatę..

- Eeem...zwykła zielona, z trawą cytrynową, z maliną, z jagodą czy....eee...bancha? - spytałam, przeglądając pudełka. 

- Cóż...może być z maliną... to ja...ee...poczekam na tarasie...tym tutaj...okey? - powiedział, wskazując nieporadnie palcem na przeszklone drzwi.

W odpowiedzi pokiwałam mu głową, patrząc jak idzie w stronę drzwi lekko speszony. Wyciągnęłam z odpowiedniego pudełka piramidki i schowałam - czy raczej ścisnęłam jakoś - pudełko do szafki, domykając ją z ledwością. Piramidki wrzuciłam do kubków, a następnie rozejrzałam się za jakimiś ciastkami. Ku mojemu zdziwieniu moje ukochane babeczki z lukrem nadal były, co już graniczyło z cudem. Wyłożyłam kilka na talerz i razem z cukierniczką zaniosłam je na taras, gdzie delikatnie postawiłam je na stole.

Toru akurat opierał się o barierkę i podziwiał ogród. Sam ten widok mnie wzruszył, jednak nadal musiałam przypominać sobie, że to przecież ten sam człowiek, który jeszcze dwie godziny temu skradł mi pierwszy pocałunek. Jednakże akurat w tym momencie czajnik przywrócił mnie do normalności. Podbiegłam do niego, zalewając kubki wodą. Pokręciłam łyżeczkami w kubkach i ruszyłam z nimi na taras, również stawiając je na stole. Usiadłam przy nim na drewnianym krześle i przez chwilę podziwiałam plecy Toru, który nadal patrzył się w przestrzeń. Zaczynałam powoli patrzeć na niego w całkiem inny sposób...akurat gdy znowu w moich nozdrzach poczułam metaliczny zapach krwi.

"Lustro" Rozdział 2

Pomijając nudne lekcje, na których niestety musiałam siedzieć, bo taki jest obowiązek szkolny, nie wydarzyło się praktycznie nic. Tateyama próbował jeszcze kilka razy zagadać, ale z marnym skutkiem. Po ostatniej lekcji jednak przeszedł do definitywnego ataku. Podchodząc do mojej ławki, nie rozglądał się na około jak to miał w zwyczaju. Szedł z głową uniesioną w górę miarowym krokiem, któremu towarzyszyło lekkie popiskiwanie gumowej podeszwy po drewnie podłogi. Niby to tylko kilka metrów, by przejść na drugą stronę sali i nie zajmowało to zbytecznie długo, jednak dla mnie to był dość długi moment. Gdy wreszcie dotarł do mojej ławki, usiadł w tej przede mną, która to już od kilku minut stała opustoszała. Jej właścicielka, największa laleczka w naszej szkole, zmyła się tuż po wyjściu senseia. Zapewne na kolejną imprezę. Co z tego, że był dopiero początek tygodnia - akurat ona imprezowała dzień w dzień, przychodząc do szkoły nawet na najgorszym kacu, nawet jeśli powietrze kilometr od niej pachniało alkoholem.
Toru jakby nigdy nic usiadł na jej krześle i zniesmaczył się. Pewnie również wyczuł smród sake, który ja wdychałam cały dzień każdego dnia szkoły. Jednakże ja już zdążyłam się przyzwyczaić do tego, a on chyba niestety jeszcze nie. Pochylił się i oparł łokcie na blacie mojego biurka, po czym spojrzał na mnie spokojnym wzrokiem. Głębia jego granatowych oczu mogłaby prześwietlić każdego, jednak na mnie już ona nie działała. Patrzył na mnie tak każdego dnia w szkole i nigdy mu to nie wychodziło. Może za pierwszym razem byłam oczarowana jego oczami i charakterem. Ale to tylko pierwszego dnia. Teraz nie miało już dla mnie znaczenia, bez względu na jego sposób patrzenia.
- Czego oczekujesz? - rzuciłam, nadal pakując zeszyty do torby. Lekko uniosłam wzrok na niego, ale tylko na sekundę. Poważna mina u tego chłopaka w czarnych włosach oznaczała tylko jedno. Że właśnie był w trakcie walki ze samym sobą.
- Więc...tego no... Natsume-san, robisz coś dzisiaj? - powiedział spokojnym głosem, mimo zapeszenia wzroku, które udało mi się na chwilę przechwycić.
- Cóż...pomyślmy... A co planujesz ze mną zrobić? Bo jeśli to ma być randka, to wielu już próbowało i jak widzisz, żadnemu nie wyszło. - powiedziałam chłodno, pakując ostatni zeszyt. Muszę chyba wreszcie zrobić porządek w torbie, bo prędzej wyciągnę jej wierzch niż coś potrzebnego...
- Nie mam na myśli randki. Przeszło mi już z tym. Miałem na myśli to, że niedaleko stacji otworzyli naleśnikarnię. Nie chciałabyś tam pójść ze mną? - wpatrywał się uparcie w okno. To oznaczało dla mnie, że jeśli spojrzy na mnie, to zrobi się czerwony i zacznie się jąkać.
- Mogę się z Tobą przejść...ale mam jeden warunek. - moja mina zrobiła się chyba diabelnie poważna przy ostatnich słowach, bo Tateyama miał nagle przerażony wzrok. - Żadnych kombinacji, póki sama czegoś nie zaproponuję, jasne?
Przez chwilę wpatrywał się we mnie oczami dziecka, któremu podarowano wymarzoną zabawkę. Wyglądał jak dziecko. Jednak był już nastolatkiem i właśnie dziewczyna jego marzeń zgodziła się na spotkanie po lekcjach. Wreszcie po chwili się ogarnął i przyjął lekki uśmiech na usta, który ukazał jego niebiańskie dołeczki po obu stronach.
- To za 10 minut na dziedzińcu. - z uśmiechem coraz szerszym z radości pognał do swojej ławki i szybko się spakował, po czym wybiegł z sali.
Siedziałam w swojej ławce jeszcze przez chwilę i wpatrywałam się w drzwi, przez które właśnie wyszedł. Uświadomiłam sobie, co właśnie odwaliłam. Na dobrą sprawę to właśnie zgodziłam się na randkę, na którą w ogóle nie miałąm ochoty. Jednakże to był Toru i czasem trzeba było mu pokazać, że naprawdę nie ma co liczyć na związek z "Królową Lodu", którą tak zapamiętale nazywali mnie faceci z naszej klasy. Do tej pory każdemu odmawiałam spotkań po szkole, nawet dziewczynom z klasy. Były dla mnie zbyt puste, a jedyne co robiły to gadały o chłopakach i nowych trendach w modzie. Nie interesowało mnie to nawet w najmniejszym stopniu.
Podniosłam się z krzesła, zarzuciłam torbę na ramię i ruszyłam w stronę schodów. Musiałam zejść z drugiego piętra na parter do szatni, więc to chwilę zajmowało. Po drodze nie minęłam nikogo. W końcu była to ostatnia lekcja tego dnia, a po 8 godzinach w szkole człowiek ma dość i chce opuścić to miejsce jak najszybciej. Schodząc po schodach rozmyślałam. Co takiego jest we mnie, że chłopaków tak ciągnie? Może to wina długich czarnych włosów, które odziedziczyłam po matce? Albo równie błękitnych oczu jak czyste niebo bez skazy, które mam po ojcu? No chyba, że chłopaków kręciło tylko ciało, którym niestety miałam jak się pochwalić, bo jednak cycki odgrywały tu największą rolę. Przystanęłam przed szatnią i spojrzałam w dół na swoje ciało. Wcięcie w talii, typowa klepsydra. Duże cycki, płaski brzuch i całkiem dorodny tyłek. No i te nogi... Pewnie nie jedna modelka chciałaby mi je odciąć, by tylko je mieć... Nie, jednak nadal nie rozumiem facetów. Ruszyłam przez szatnię do swojej szafki, która stała w przedostatnim rzędzie idealnie na końcu szeregu. Otworzyłam ją i wyjęłam swoje ukochane czarne trampki, a szkolne wpycham byle jak do szafki. Na górnej półce zostawiam wszystkie zbędne zeszyty, zostawiając tylko te z pracą domową. Podręczniki? Po co mi, skoro wszystkie zadania znowu rozwiążę bezbłędnie bez ich pomocy i znowu będę słyszeć, że jestem "pupilkiem" nauczycieli. Zamykając szafkę spojrzałam na drzwiczki. Przyklejona była do nich koperta. Zerwałam ją, zamknęłam szafkę i usiadłam na ławce przy początku rzędu. Rzuciłam torbę na ławkę i otworzyłam kopertę. Pismo nie było moje. Od razu rzuciło mi się to w oczy.
"Niczym sen opadający na powieki, bywasz jako zabójca moich snów... X"
Nic z tego nie rozumiałam. Upchnęłam kopertę do torby i ruszyłam w stronę drzwi wejściowych. Tateyama już stał na dziedzińcu i cieszył się jak dziecko. Przynajmniej jedną osobę będę mogła dzisiaj uszczęśliwić...
Po kilkunastu minutach spaceru i gadania o szkole, dotarliśmy do naleśnikarni, którą tak zachwalał czarnowłosy. Zamówiliśmy po naleśniku - ja wzięłam jagodowego, a Toru malinowego. Odkąd go znam zawsze lubił słodkie rzeczy. Nie był jak inni chłopcy, którzy latali za dziewczynami. On już chyba postanowił, z kim chce spędzić resztę życia, nawet jeśli druga osoba tego nie odwzajemnia. Inni tymczasem latali za każdą okazją, oby tylko poruchać. Niestety...z marnym skutkiem. Z tego co się dowiedziałam od dziewczyn w przebieralni na wf, Tateyama Toru nigdy nie miał dziewczyny, bo wymarzył sobie tą jedną i nie ma zamiaru patrzeć na inne. To całkiem miłe było to usłyszeć, że jest ktoś, kto zwraca na mnie aż taką uwagę. Jednak zaraz potem zaczynały się przekleństwa na mnie, więc szybko ulatniałam się z pomieszczenia. "Co ona sobie myśli?!", "Ma cycki i myśli, że jej wszystko wolno!", "Pewnie push-upy nosi!" - tego typu teksty słyszałam co najmniej kilka razy dziennie. Krótkie docinki, które przestały już mnie jakkolwiek dotykać. Kwestia przyzwyczajenia.
Usiedliśmy przy stoliku obok naleśnikarni. Fakt faktem, pochwały Toru były celne, gdyż naleśniki były genialne i w smaku i aromacie.
- Idealne, prawda? - powiedział Toru, wylizując z palców sos malinowy, który pewnie wyciekł z naleśnika.
- Pyszne są. - zachwyciłam się. Będę musiała wziąć kiedyś przepis od właściciela, pomyślałam.
- Ne, Natsume-san... - zaczął niepewnie.
- Toru, mów mi po prostu Hirata, dobrze? - powiedziałam szybko. Nie lubiłam swojego nazwiska ze względu na ojca, który zostawił mnie z nim zaraz po ceremonii pogrzebowej matki. Nosiłam je tylko ze względu na formalności.
- Okej... więc Hirata...co powiesz na to, by... - nie dałam mu skończyć. Wiedziałam już chyba do czego zmierza.
- Mogę spróbować Twojego naleśnika? - nachyliłam się z uśmiechem. Nie kusił mnie sam smak jego naleśnika, ale chęć przerwania tego durnego przedstawienia. Przez chwilę nie wiedział o co chodzi, po czym wyciągnął rękę z naleśnikiem w moją stronę. Malutki gryz mi starczył. Jego naleśnik ociekał słodyczą malin, która aż mnie przerażała. Popatrzył na mnie całkiem czerwony, po czym spojrzał gdzieś w bok. Był uroczy, ale...nie zniósłby mnie na dłuższą metę. - Więc o czym mówiłeś? - powiedziałam, wracając do swojego naleśnika.
- No więc... eee.. - zaczął niezbyt inteligentnie. Jednak się przełamał i przeszedł do sedna. - Hirata...chciałem Cię spytać o jedną rzecz...ale może nie teraz. 
- Oj no, powiedz to.
- Sama chciałaś. -westchnął głęboko i spojrzał mi w oczy poważnym wzrokiem. - Bo jak dobrze wiesz, jestem w Tobie zakochany do śmierci...ale nie chcę Cię spytać o chodzenie czy coś, bo wiem, że i tak odmówisz! Nie w tym rzecz! Ja...co powiesz na noc filmować w ten weekend u mnie w domu? Nie będę robił niczego, na co się nie zgodzisz.
Zaskoczył mnie. Wiedział, że z góry się nie zgodzę na chodzenie, jednak chciał zaprosić mnie na noc. To tylko oglądanie filmów miało być..ale kto wie, co się pod tym kryje. Już chciałam się zgodzić, gdy przypomniałam sobie o jednej rzeczy. A co jeśli i tej nocy u niego znowu będę cała we krwi? Jak ja to wtedy ukryję?
- Wybacz, Toru, ale nie mogę... Przepraszam, muszę już iść. Dzięki za spotkanie i w ogóle. - podniosłam się szybko z miejsca i już chciałam uciec, gdy Toru złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie, zostawiając odcisk swoich ust na moich wargach.
Czułam, że się rumienię. Jednak nie dałam tego po sobie poznać i szybko wywinęłam się z jego ucisku, biegnąc przed siebie. Papierek po naleśniku rzuciłam do kosza i poleciałam w najbliższą ciemną uliczkę, gdzie od razu złapałam się na dotykaniu opuszkami palców swoich ust. On naprawdę to zrobił!

"Lustro" Rozdział 1

Kolejny piękny poranek licealisty zapowiedziałby się wręcz idealnie. Wstać, poranna toaleta, śniadanie, spakować się i wyjść do szkoły. Tak by to wyglądało, gdyby nie poranny dziennik podający znalezienie kolejnych zwłok w dzielnicy Aoyama. Każde zwłoki martwe koło godziny 3:20, zaskakująco blisko mojego domu. Każde zmasakrowane w ten sam sposób - pocięta twarz, płuca na wierzchu, oderwane paznokcie znalezione w ustach, odcięta lewa ręka i palce prawej stopy, a w obu stopach powbijane gwoździe. Na domiar złego ciało wisi zawsze na tej samej latarni, zwrócone twarzą w stronę placu zabaw, gdzie martwy bawił się jako dziecko.
Jednakże mój poranek wygląda zupełnie inaczej. Zaraz, jaki poranek. Czy 4 rano można nazwać porankiem czy jeszcze nocą? Pierwsze, co robię, to natychmiastowe wbiegnięcie do łazienki, wrzucenie koszulki do prania i ciepły prysznic. Wszystko po to, by pozbyć się śladów krwi. Po około godzinnym prysznicu mogę spokojnie wyjść czysta i powiesić pranie. Szybki spacerek na taras, rozwiesić wszystko i wrócić. Co jak co, ale jesienią potrafi być zimno. W szczególności o nieludzkiej godzinie jaką jest 5.Idą do kuchni, robię sobie śniadanie i wstawiam wodę na kawę. Jednak po chwili patrzenia na kanapkę stwierdzam, że nie jestem głodna. Mam wrażenie, że jadłam w nocy, ale tego nie pamiętam. Zalewam kawę i upijam łyk. Dolewam mleka i dosypuję 3 łyżki cukru, po czym ciągnę kolejny łyk. Stoję przy oknie, wpatrując się tępo w niebo. W ustach czuję smak krwi. Kolejny poranek od miesiąca tak wygląda, a ja nadal nie wiem, skąd bierze się ten posmak w ustach.
Patrzę na zegar ścienny. 6:17. Zaraz będę musiała wychodzić do szkoły. Z kubkiem w ręce dreptam na górę do pokoju. Czas najwyższy się ubrać. Stawiam kubek na biurku i sięgam do szafy po wieszak z mudnurkiem, a następnie rzucam go bezwładnie na łóżko. Zrzucam z siebie szlafrok i, stojąc przez chwilę w samej bieliźnie, patrzę beznamiętnym wzrokiem na strój. Pewnie gdyby nie zasłony, to zaraz ktoś by się patrzył z okien domu na przeciwko. Tymczasem jedyne, co mnie widzi, to moje odbicie w lustrze na ścianie. Zdejmuję z wieszaka spódniczkę i zakładam ją, po czym sięgam po koszulkę z krótkim rękawem. Sprawnie reguluję cały strój i sięgam po wstążkę z biurka. Podchodzę do lustra i odmierzam na szyi równo po pół wstążki, a następnie wiążę ją w idealną kokardkę. Nie za ciasno ani nie za lekko. Musi być schuldnie i przyzwoicie. Dopinam ostatni guzik koszuli u dołu i podchodzę do szafki z bielizną. Największy mój problem teraz to znalezienie jakiejkolwiek pary zakolanówek bez dziur na piętach. To mój największy wydatek w ciągu całego roku szkolnego. Nie książki, nie plecak, nie długopisy. Tylko właśnie zakolanówki. Średnio co tydzień kupuję sobie dwie lub nawet trzy nowe pary.
Wreszcie znajduję ostatnią niedziurawą parę i zakładam je szybko. Jeszcze tylko krótki przegląd w lustrze i mogę wychodzić. W locie łapię szczotkę z toaletki, rozczesuję włosy i za pomocą kolejnej fioletowej wstążki plotę z nich warkocz na lewy bok. Kolejne zerknięcie w lustro i opuszczam pokój ze spakowaną torbą. Zbiegam na dół, zakładam buty i wychodzę z domu, zamykając go na klucz. Ostatnio coraz częściej w mojej dzielnicy słyszy się o tajemniczych włamaniach. Niby mieszkam na najbardziej bezpiecznym osiedlu, ale to tylko pogłoski od starszych bab, które nie mają co robić, tylko plotkują na gankach. Już o 7 siedzą na krzesłach w ogrodach i gadają nie wiadomo o czym. Nawet teraz ruszając w drogę na pociąg, widzę zapełniony ogród sąsiadki jej ukochanymi plotkarami. Machają mi i wołają "miłego dnia", ale umiejętnie je lekceważę.
Nie lubię takich kobiet, działają mi na nerwy i to dość mocno. Ostatnio potrafiły wyprowadzić mnie z równowagi samą wzmianką na temat ojca. "Jak to tak można zostawić licealistkę samą sobie w roku szkolnym? Przecież to się nie godzi!" trajkotały, aż wreszcie wydarłam się, że to nie jest ich zasrany interes, co się dzieje w mojej rodzinie. Przyznaję, ojciec po śmierci matki rok temu wyprowadził się na drugi koniec Tokyo, by zamieszkać ze swoją kochanką. Zabrał swoje rzeczy i po prostu wyszedł. Zostawił tylko list, że mamy się o niego nie martwić i kartę, na którą miesięcznie wpłaca nam kasę. Gdyby jeszcze tylko wiedział, że teraz mieszkam sama, bo brat wyprowadził się do rodziców dziewczyny. No gdyby o tym jeszcze mama wiedziała, to by się w grobie przewróciła.
Koniec tego rozmyślania. Im częściej o tym myślę, tym bardziej mam mu to za złe, że ot tak się wyprowadził. Jakby czekał na dogodną sytuację. Nawet mu sie nie dziwię, że postanowił zniknąć, ale zachował się jak najzwyklejszy tchórz. Na szczęście dotarłam już do parku, gdzie najzwyczajniej w świecie usiadłam na ławce i...z torebki wyjęłam paczkę papierosów. W szkole są surowo zakazane, ale jakoś mało o to dbam. Może jak mnie wreszcie wyrzucą, to ojciec wykaże chociaż cień zainteresowania. Bezceremonialnie wyciągnęłam jednego fajka z paczki i wsadziłam lekko do ust. Poszukałam jeszcze chwilę zapalniczki i podpaliłam go, zaciągając się. Przechodziła jakaś pani z wózkiem. Wydawało się, że chciała się przysiąść jeszcze chwilę temu, ale widząc palącą osobę rzadko która młoda matka chce narażać dziecko na spotkanie z dymem tytoniowym. Miałam więc spokój. Oczywiście dopóki nie przyjdzie do parku patrol wyłapujący wagarowiczów.
Wyciągnęłam z torebki telefon i zerknęłam na godzinę. 7:09. Mam jeszcze trochę czasu. Na spokojnie paliłam, patrząc na liście kilka metrów nade mną. Przesłaniały delikatnie promienie słoneczne, ale te, które się przebiły, wyglądały cudownie. Zapatrzyłam się na ten widok. Chwilę potem oprzytomniałam. Dopaliłam szybko i wyrzuciłam peta gdzieś na trawę. Zanurzyłam obie dłonie w torbie i szukałam perfum lub chociaż dezodorantu. Wyciągnęłam mały psikacz i okryłam mgiełką dłonie i szyję. Chyba nie powinien nikt nic wyczuć. Przezornie rozejrzałam się po okolicy, ale nic nie wskazywało na obecność patrolu. Bardzo dobrze. Wstałam i udałam się na stację, gdzie powinnam wsiąść w pociąg do szkoły. Niby to 20 minut spacerkiem, ale wolę tam dojeżdżać, bo to jednak nie mały odcinek, a całe 4 przystanki. W kioski kupiłam jeszcze paczkę gum i w ostatniej chwili wbiegłam do wagonu. Oparłam się o słupek przy drzwiach i wetknęłam jedną gumę do ust. Musiałam chociaż zamaskować zapach papierosów, bo jednak dobrze mi w tej szkole szło.
Nie minęło 10 minut, a byłam już na miejscu. Jeszcze tylko chwila spacerku i budynek szkoły będzie wyłaniał się między drzewami rozległego parku na terenie ośrodka edukacji młodzieży. Nie lubiłam tego miejsca, tak samo jak osób z mojej klasy. Dziewczyny tylko gadały o modzie i chłopakach, a chłopaki tylko o laskach. Nie miałam więc nawet o czym z nimi gadać. Jednak pośród całej klasy był jeden chłopak, który sam z siebie rozmawiał ze mną. Nazywa się Tateyama Toru i miał już 17 lat. Z całej klasy był najstarszy, a także funkcjonował jako przewodniczący naszej klasy. To właśnie on przydzielał dzienną zmianę sprzątania sali, a ta rola zdarzyła mi się przez ostatni tydzień. Miałam tylko nadzieję, że wraz z wejściem do klasy moje zakolanówki były posłuszne i zaczepy nie puściły ich na wolność, bo wtedy ta rola przypadłaby mi na znacznie dłużej.
Jednakże mówiąc coś na temat Tateyamy - był bóstwem dziewczyn z mojej klasy. Przystojny, szarmancki, a do tego inteligentny i zabawny. Każdy go lubił. Pomagał na testach, dogadywał się z każdym i nigdy nikogo nie wkopał na dywanik dyrektora. Koleś idealny. Niby wszystko pięknie, jednak jego młodsza siostra nie odstępowała go na krok na przerwach. Dziewczynom rzucała złowieszcze spojrzenie, a chłopaków kopała, gdy mówili jakąś ciętą uwagę na temat jej brata. Taka właśnie była Niiya. Niby urocza i słodka, a w rzeczywistości wredna jędza.
Zwyczajnie weszłam do klasy i skierowałam się na swoje miejsce w rzędzie pod oknem w ostatniej ławce. Lubiłam to miejsce i nienawidziłam, gdy ktoś przeszkadzał mi w moim rytuale rozpakowania się.
- O, Natsume. Widzę, że dotarłaś. - odezwał się męski, a zarazem lekko chłopięcy głos.
To był właśnie Tateyama. Każdego dnia zlewał wszystkie dziewczyny, a wszystko po to, by podejść i się ze mną przywitać. Na całym ciele czułam już skupione wzroki dziewczyn, które chciały przewiercić mnie na wylot.
- Cześć, Tateyama. - rzuciłam jakby nigdy nic i wróciłam do rozpakowywania torby.
- Mam dla Ciebie dobrą wiadomość. Na ten tydzień jest inny skład sprzątania klasy i Ciebie w nim nie ma. - powiedział z lekkim uśmiechem, po czym schylił się do mojego ucha. - Ale tak na przyszłość. Nawet po użyciu perfum czuć zapach fajek.
Miałam ochotę go kopnąć w tej chwili. Jednak moje zimne usposobienie zabroniło mi tego. Spojrzałam tylko na niego z byle jakim uśmiechem i odezwałam się.
- Dziękuję, Tateyama, ale na przyszłość. Buty w tej szkole się wiąże na kokardkę, a nie wpycha jak wejdzie do buta. - rzuciłam opryskliwie.
Tateyama zrobił się różowy i odszedł do swojej ławki. Usłyszałam tylko uwagi chłopaków na mój temat. A raczej na nasz. "Znowu dała Ci kosza, co, Toru?", "nie przejmuj się, kiedyś Ci się uda!". Tak, tylko te jego próby trwają już rok. Dzięki niebiosom sensei wszedł do sali i wszyscy się uciszyli. Kolejny nudny dzień w szkole właśnie się rozpoczął.

"Wolontariusz" Rozdział 2

Na powitanie zaatakowała nas setka bachorów. Myślałem, że zejdę tam na zawał, gdy się na mnie rzuciły i krzyczały „dzień dobry!!!”. Istny koszmar. Ale próbowałem się powstrzymać. Chciałem wreszcie opuścić mury tej cholernej szkoły i nigdy do niej nie wrócić, choćby nie wiem co. Nigdy przenigdy. Spokojnie poszedłem za Adrianem do pokoju wychowawców. Tam przedstawił mnie jakiemuś facetowi o imieniu Michał i kazał chwilę poczekać za drzwiami. Ta chwila trochę się dłużyła, pełna jęków i westchnięć. Wreszcie drzwi się otworzyły, a przed nimi stał zaczerwieniony Adrian z wyciągniętą koszulą, natomiast owy Michał dopiero zakładał spodnie.

- Czy takie rzeczy też będę musiał robić? -westchnąłem ciężko, pokazując perfidnie palcem na pedofila.

- Jeśli masz skłonności homo, to jak najbardziej mi się to spodoba. -powiedział z uśmieszkiem pedał.

Nie żebym był do tego skory, ale miałem ochotę mu przyjebać lub chociaż wbić go w ścianę. To się po prostu nie godziło, by taki facet koło trzydziestki robił to z siedemnastolatkiem. Po prostu nie mogłem się na to zgodzić. Puściły mi nerwy. Rzuciłem się na niego i przykułem go do piaskowej ściany. Spojrzał na mnie tylko z góry i nic więcej. Żadnej próby powstrzymywania mnie czy czegoś w tym stylu. Zerknął tylko z żądaniem na Adriana, a ten od razu spłoszony zaczął mnie prosić, bym go puścił.

- I co? Myślisz, że jak masz pieska do ruchania i możesz mu rozkazywać, to cię on uratuje też? To się chyba mylisz, pedałku. -powiedziałem trochę za głośno. Zapomniałem, że drzwi były otwarte. Za moimi plecami usłyszałem kilka przerażonych westchnięć, po czym szybkie kroki w kierunku sali obok. Obstawiałem, że to były dzieciaki. Pewnie nigdy nie widziały, by ich idealny wychowawca robił komuś takie rzeczy pod pretekstem potrzeby porozmawiania z nim.

A on nic. Po prostu wlepiał we mnie to swoje wywyższone spojrzenie i nic. Wkurwiało mnie to już. Wyjebałem mu raz w jeden policzek. Raz w drugi. Wreszcie zareagował. Odepchnął mnie od siebie, aż poleciałem na ścianę naprzeciwko. Wypchnął Adriana za drzwi i przyparł mnie do nich.

- Podskocz mi raz jeszcze, a nikt cię tu nie przyjmie, gnoju. - warknął wściekle, po czym odwrócił mnie plecami do siebie. Odruchowo oparłem dłonie na chłodną ścianę. To był błąd.

Gdybym nie unosił dłoni, mógłbym się obronić. Jednak zrobiłem inaczej. Jego dłonie tymczasem natychmiast podążyły do mojego rozporka i szybko mnie pozbawiły spodni, które zniknęły gdzieś w pobliżu moich kolan. Usłyszałem tylko rozsuwający się suwak jego spodni i chwilę później jego dłonie spoczęły na moich pośladkach, bawiąc się nimi, masując je, szczypiąc i ściskając. Wiedziałem, że tylko się rozgrzewa. W końcu przestał się bawić i zamknął drzwi na zasuwę i klucz. O mój tyłek otarł się jego twardy członek. Wzdrygnąłem się i dopiero teraz nagle wszystko do mnie dotarło. Próbował znaleźć mój odbyt, gdy zacząłem się wyrywać wreszcie. Nie przeszkadzało mu to zbytnio i po prostu we mnie wszedł z głośnym sapnięciem. Ból był rozdzierający. Chciałem krzyczeć, ale wiedziałem, że nie mogę. Od razu narzucił mi szybkie tempo. Ledwie nadążałem, by jakoś złagodzić ból, gdy następowało kolejne szarpnięcie, często silniejsze od poprzedniego. Jego członek po jakimś czasie zaczął drżeć i zrobił się większy. Czułem, że zaraz z niego uleci. Ale zamiast tego, Michał odwrócił mnie i kopnął pod kolano. Ugiąłem się i zsunąłem po ścianie „do poziomu”. Przycisnął moją twarz do swojego krocza, zacisnął palce na mojej żuchwie, a usta natychmiast mi się otworzyły. Automatem wleciało do nich jego obrzydliwe nasienie. Wyplułem je. Dostałem w twarz. Mocno. Zachwiałem się na kolanach i przywaliłem głową w ścianę. Bolało.

Następne, co słyszałem, to tylko zapinający się rozporek i trzask drzwi. Przez dobre kilka minut nikt nie wchodził do pokoju wychowawców i dzięki im za to. Szybko się otrząsnąłem i ogarnąłem. Lekko się chwiałem jeszcze, ale chciałem stąd jak najszybciej wyjść i biec przed siebie. Już byłem przy drzwiach i naciskałem na klamkę, gdy ktoś złapał mnie za ramię. Adrian.

- A Ty dokąd się wybierasz?
- A jak myślisz? Jak najdalej, kurwa jego jebana mać, stąd! To jakieś chore miejsce! Tego starego chuja nawet nie powinno tu być. Kto mu pozwolił pracować z dziećmi?! Wprowadzili tu pedofila! - wydzierałem się.

Poskutkowało, bo Adrian natychmiast mnie za drzwi.

- Zamknij się! - krzyknął przez łzy. - To nie Twoja sprawa jak tu jest! Masz tu być tylko przez jakiś czas i potem się stąd zwijasz. To mój problem, jak sobie tu radzić. Nie Twój!
- Nie ogarniam Cię... raz mnie wyklinasz i każesz tu przychodzić, po czym teraz masz w dupie wszystko!
- Nie zrozumiesz tego! - zaczął drżeć. Łzy spływały po jego policzkach potokami, ani na chwilę nie przestawały cieknąć.
- To może mi to wytłumacz!

Zamilkł. Na kilka długich chwil. Obróciłem się i zapaliłem fajka. On dalej drżał i płakał oparty zaledwie o ścianę. Nie patrzyłem do niego. Dopaliłem, zgarnąłem go na ramię i zaniosłem siłą, bo trochę wierzgał, na pagórek za blokiem. Tam usiadłem i posadziłem go obok siebie.

- To wyjaśnisz mi co nieco? Bo jeśli mam tu siedzieć przez 4 miesiące i mają dziać się takie rzeczy obok mnie, to ja chyba podziękuję i znajdę sobie inną szkołę na ten czas.- mruknąłem, zapalając kolejnego fajka. Mm, Marlboro czerwone... Najmocniejsze i najlepsze. Idealne na takie gówno, w jakim aktualnie się znalazłem.
 - Więc... to jest tak, że...ten facet...w rzeczywistości był już karany za pedofilię...ale musiał to odrobić...i omyłkowo zesłali go tutaj...to było dwa lata temu, a ja akurat tu przyszedłem dla wzorowego...rzucił się na mnie od razu... - płakał jeszcze bardziej, podkurczył kolana i oplótł je ramionami. Zrobiło mi się go szkoda, więc go przytuliłem... tylko bez podtekstów mi tu! Nie jestem gejem. Raz w dupę to nie pedał, jasne?

Nic nie mówiliśmy. Między nami były tylko nasze ciuchy. Jego idealnie wyprasowana koszula i moja pognieciona koszulka. Śnieżnobiały i czarny. Idealnie. Nie wiem, jak długo tak siedzieliśmy. Słońce zachodziło, gdy powoli zbieraliśmy się po rzeczy do tego cholernego TPD. Wypadliśmy stamtąd praktycznie natychmiast. Tylko ten pedał Michał na nas spojrzał. Reszta nie zwracała na nas uwagi. Nie miałem zamiaru już nigdy tam wejść.

Odstawiłem Adriana prosto do domu, pod same drzwi na piątym piętrze bloku. Do tej pory nie wiedziałem, gdzie mieszka. Aż sam spostrzegłem, że tak na dobrą sprawę mamy okna na tym samym poziomie i równie dobrze możemy się nawzajem podglądać nocami... Zaaraz, o czym ja, do cholery, myślę?! Wdech, wydech. Nieee, Kacper Atraszewski jest metalem, żadnym homo-bi-swagiem w zerówkach. Co to to nie. Dziękuję, postoję.

Pożegnałem się z nim, a on przekroczył próg mieszkania z opuszczoną głową. No cóż, odstawiłem go, to mogłem wrócić do siebie. Czekałem sobie na windę. Nienawidzę chodzić po schodach, przyznam szczerze. I właśnie gdy tak sobie czekałem na tego ślimaka, ktoś mnie przytulił. Obróciłem głowę i dojrzałem jego brązowe włosy. 

- Co Ty robisz? - spytałem z lekkim zdenerwowaniem.

- ...Kacper....boję się...- zaczął z cichym płaczem.

- Czego niby?

- ...że jak tam wrócę....to on znowu będzie chciał mnie wykorzystać...nie chcę już tak dłużej...

- Przecież dajesz dupy nawet psorom z liceum, to czego Ty oczekujesz od innych?! - wydarłem się. Pewnie na piętrach w dół też ktoś to słyszał, ale jakoś mało mnie to obchodziło.

- To nie tak! - zaniósł się już całkowicie płaczem.

- A niby jak? Wytłumaczysz mi to wreszcie? - byłem już zdenerwowany i zdezorientowany.

- ....może nie tutaj, co....? Wejdźmy do środka, to wszystko Ci powiem...

Ruszył powolnym krokiem pod drzwi mieszkania. W sumie to mogłem się jeszcze wycofać, bo właśnie nadjechała winda. Cholerny ślimak. Czemu w takich starych blokach są tak nowe windy?! Przecież to nie powinno mieć racji bytu! Ale mimo wszystko poszedłem za nim. Nie wiedziałem tylko, czy mam to później sobie wyciągać z żył.

"Lustro" Prolog

Budzę się...
Znowu moje ręce są we krwi, a koszulka w błocie...
Znowu ten sam sen mnie prześladuje...
Zabijam znaną mi twarz z otoczenia, która rano będzie w wiadomościach ze zmasakrowanym ciałem...
Jakby ktoś ją zaatakował...
Jakiś demon...
Lecz w mojej świadomości jest coś, co krzyczy mi winowajcę zdarzenia...
To ja jestem mordercą.

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 2

Jak zapowiedział, tak całą trasę przeszli w praktycznej ciszy. Alice co raz potykała się o korzenie, które Chesire sprytnie przeskakiwał. "Zupełnie jakby znał je na pamięć" pomyślała dziewczyna i znowu się potknęła. Tym razem chłopak z ogonem zareagował i obrócił się.
- Wysportowana to Ty nie jesteś... - mruknął z niezadowoleniem. Jednakże podszedł do niej i podał jej dłoń, którą ta uchwyciła z niemałą nieśmiałością.
Pomógł jej wstać i ruszyli dalej, kiedy to zza drzew wyskoczył w miarę znajomy dziewczynie już kształt Erina.Przeskoczył przed nimi i zniknął ponownie.
- Erin, cholero! Wróć tu i to natychmiast! - krzyknął za płaszczem kot zirytowanym głosem z pomrukami. - Co jak co, ale powinieneś pilnować swojej zguby nim ją Kości znajdą, durniu!
Czarny płaszcz okalający szczupłą sylwetkę lekko powiewał na wietrze, gdy postać chłopaka usiadła na gałęzi drzewa nad głowami podróżujących.
- I Ty mi to mówisz? Sam zgubiłeś poprzedniego Wybrańca w tym lesie i chyba nawet w tym miejscu. - rozejrzał się niepewnie.
- Jakoś nie widzę, byś był pewny swoich słów. Sam gubisz się w tym lesie kilkaset tysięcy razy dziennie. Ja przynajmniej wiem, jak wrócić do swojej Posiadłości, psie! - warknął Chesire, ostrząc szpony, na co okularnik odpowiedział wciągnięciem pistoletu. Widać było, że nie byli najlepszymi przyjaciółmi jeśli chodzi o Wybrańców, a następstwem tego może być walka.
- Um... Przestańcie... Proszę...  - jęknęła cicho Alice, zasłaniając twarz dłońmi.
Dwóch mężczyzn jakby poruszeni tym głosem natychmiast przestali ze sobą się droczyć. Spojrzeli tylko na nią zdziwieni. Mimo wszystko Wybraniec miał zdolność rozdzielenia największych sporów i to był jego cel. Przybycie do Wonderlandu i rozwiązanie kłopotu, jaki ciążył nad krainą od wieków.
- Widziałeś? Laska nas normalnie uspokoiła.... To jest właśnie chyba ta, o której gadał Zegarmistrz, co? - mruknął zadowolony Mitsuru. - Wreszcie będzie spokój, tej!
- Ta... ja i tak mam swoją robotę... Narka! - pożegnał się szybko i nagle płaszcz zniknął z krawędzi drzewa.
Kot tylko zaklął go cicho pod nosem, po czym pociągnął czarnowłosą za rękę w odpowiednią stronę. Co jak co, ale Plac Zabaw znajdował się jeszcze daleko.
Podróż dalsza przebiegła w całkowitej ciszy. Alice starała się patrzeć pod nogi, ale nie zawsze udawało jej się omijać korzenie. Jednakże Mitsuru już jakby nie zwracał na nią uwagę i szedł przed siebie. Miał swoje zadanie i czy mu się to widziało czy nie, musiał je wykonać. Wreszcie przed nimi ujawniła się brama placu i Chesire rozpromienił się.
- No nareszcie! Te małe skrzaty to właśnie Kości, o których mówiłem z Erinem, widzisz? - wskazał palcem na dwóch chłopców pilnujących bramy, którzy byli uzbrojeni w wyrzutnie rakiet. - Widzicie tą małą? - zwrócił się do nich. - Macie być dla niej skończenie mili, inaczej Lenox dowie się o kradzieży słodyczy, a Erin skopie wam te małe dupy!
- Tak jest, tatusiu! - zaśmiały się skrzaciki. Były irytujące, ale użyteczne w walkach.
Przeszli kilka kroków, gdy Alice owinęła czarna poświata, która okręcała nią niczym w balecie. Poszukiwała wyjścia, lecz zamiast niego znalazła tylko ciche łzy na policzkach.
- Nie zamocz mnie, kobieto! - wrzasnął jakiś starszy głos nad jej głową. Obcy, ale jakby znany. Niczym głos dziadka, którego Alice nie było dane poznać. Mężczyzna przytulił ją, a do jej nozdrzy dostał się zapach starego prochowca. Co dziwne, jasnofioletowego prochowca. Jedyny żywszy kolor jaki do tej pory widziała w Wonderlandzie. Zadarła głowę do góry i jej oczom ujawniła się twarz miłego człowieka o szarych, długich włosach, splecionych w warkocz. - Ty musisz być Wybranką, nie mylę się? - powiedział z uśmiechem.
Dziewczyna uspokoiła się, a łzy wyschły na jej policzkach, nawet nie naruszając mrocznego makijażu. Patrzyła na niego jeszcze przez chwilę, po czym z jej ust wydobyło się pytanie.
- M...Mary Gowland...? - spytała cicho.
- Nie Gowland, tylko Lenox. Nie jesteśmy w oficjalnej "Alicji w Krainie Czarów". Jesteśmy w Twoim świecie, skarbie. - przytulił ją do siebie mocniej. No tak, stary i milusiński dziaduś. -  Miło było mi Cię chociaż poznać, złotko. - i zniknął, zostawiając po sobie jedynie ciepło na ramionach dziewczyny.
Tymczasem Alice już patrzyła na ziemię, na której krwią malował się napis. "Have....f....fun...Alice...?" odczytała w myślach czarnowłosa i przeraziła się. Z jej nadgarstka leciała krew, która prowadziła do tego napisu. Jednakże zaraz potem coś wskoczyło na jej plecy i cały napis zniknął. Obróciła głowę, prawie zderzając się z ustami Chesire'a.
- Mówiłem Ci, że idziemy na filiżanki! Nawet za mną szłaś i nagle zniknęłaś! Niegrzeczna! - prychnął, ciągnąc ją za ramię, które jeszcze sekundkę temu krwawiło jak szalone, a które teraz było czyste.
Kot prowadził ją dalej na filiżanki. Tam dopiero wsiadła do jednej z nich i od razu zaczęła się szybko kręcić. Dziewczyna powoli traciła wolę nad całym ciałem. Wirowania nie ustawały i wreszcie jej głowa stała się zbyt ciężka, by dalej stać w pozycji pionowej i królować nad szyją. Alice czuła tylko jak powoli jej ciało opada, a oczy stają się zbyt ciężkie i wreszcie zamykają. Poczuła tylko jeszcze tyle, że w coś mocno uderzyła i wtedy jej świat zrobił się ponownie cały czarny. Straciła przytomność.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 6

ROZDZIAŁ 6 „Ospała ja i zmęczona ty”

Koło 5 rano Yotaka pojawił się na moim balkonie z torbą wypełnioną zeszytami, mangami i filmami dla mnie oraz średniej wielkości pudełkiem. Otworzyłam mu drzwi i wpuściłam go do środka. Do filiżanki nalałam mu herbaty i podałam cukier. Nasypał sobie dwie łyżeczki jak zawsze. Nic się nie zmienił chyba... I widząc mnie w papuciach na nogach zaczął chichotać. Jak kiedyś.

- Nic się nie zmieniłaś pod tym punktem. - powiedział, opanowując się i siadając z filiżanką przy stole do herbaty na czarnym dywaniku.

Usiadłam naprzeciwko niego z kolejną herbatką.

- Pod tym względem to nie. - zachichotałam cichutko, moje gardło dawało o sobie już powoli znaki, że wysiada. - Poczekasz chwilę? Dorobię herbaty... czekanie na ciebie mnie znudziło i piłam ją litrami.

-Na królewicza się czeka, nie pamiętasz? - powiedział, zanosząc się śmiechem.

Zeszłam po schodach z imbryczkiem w dłoni, wstawiłam wodę i przygotowałam wszystko. Czekałam tak przez chwilę oparta o blat. Otworzyłam szafkę w poszukiwaniu czegoś słodkiego. Wyciągnęłam dwie paczki ciastek, chipsy i żelki. Z lodówki wyjęłam cztery energetyki i postawiłam je na tacy przy słodyczach, zostawiając miejsce na środku na imbryczek. Wreszcie czajnik zagwizdał i zalałam torebkę wrzątkiem. Postawiłam czajniczek na miejsce królewskie i ruszyłam na schody do pokoju. Zapukałam i Yotaka otworzył mi drzwi.

- Matko, więcej tego nie było...? - spojrzał zdziwiony na tacę, odbierając ją z moich rąk i puszczając mnie do pokoju. Położył tacę na stoliczek i zdjął z niej wszystko, rzucając ją gdzieś na moje biurko. - A jak tam twój głos? Może lepiej będziesz pisać, by go nie nadwyrężyć...? - spytał z troską.

- Nie trzeba... muszę ćwiczyć, by nie zaniemówić... - powiedziałam szeptem.

- To może lepiej nie mów za dużo? Wiesz, nie chcę byś się przemęczała czy coś... - po czym od razu wstał i sięgnął do mojej szafki po kartkę i ołówki. Odkąd widzieliśmy się po raz ostatni, nic w moim pokoju nie zmieniło miejsca ani o centymetr. Zdziwiło mnie, że do tej pory pamiętał, co gdzie u mnie jest.

- Jak chcesz. - szepnęłam.

- To ja będę mówił na głos, a ty będziesz pisać... tylko błagam, czytelnie. Czasem w szkole było mi trudno cię doczytać. - powiedział z uśmiechem.

Sama zaczęłam się cichutko śmiać. Pamiętałam to idealnie, gdy co chwilę mnie trącał w podstawówce i pytał, gdzie podziała się ta czy tamta litera, bo miał problem z rozczytaniem.

Wzięłam z jego ręki kartki i ołówek, kładąc resztę na stolik. Zaczęłam kreślić kanji jedno za drugim. Starałam się jednak częściej używać słownego pisma, a kanji zastępowały poszczególne słowa. Wreszcie oddałam mu zapisaną całą kartkę do rąk i zaczął ją czytać. Z mimiki jego twarzy mogłam zauważyć, że nie jest to zbyt czytelne, bo co chwilę drapał się po głowie i marszczył uroczo nos.

- Więc mówisz, że się rozstałyście, co? - powiedział wreszcie i spojrzał na mnie. - Nie żebym miał coś przeciwko, ale to od początku był dziwny związek. Ledwie przyszła do naszej klasy, a od razu uderzyła do ciebie. Nie sądzisz, że to jest...no nie wiem....dziwne? - zaprzeczyłam ruchem głowy. - No dobra.. To niby co się takiego stało, że już to przerywasz po tych kilku miesiącach?

Zaczęłam zapisywać kolejną kartkę, na której co chwilę pojawiało się coraz więcej kropek, a pismo załamywało się. Z oczu pociekła mi pierwsza łza, którą natychmiast starł z mojego policzka.

- Jeśli to dla ciebie za dużo, to się nie zmuszaj...

Czy naprawdę był takim kretynem? Chciałam wreszcie po tam długim czasie otworzyć się przed nim, a on kazał mi się zamknąć z powrotem? Jaki był w tym sens?! Ale mimo łez pisałam dalej. Wreszcie odłożyłam ołówek i jeszcze raz zerknęłam na napisany chwilę temu tekst, sprawdzając wszystko od gramatyki po ortografię. Stwierdzając, że jest w porządku i powinien zrozumieć, podałam mu ją. Gdy czytał ją, w jego oczach pojawiało się coraz więcej uczuć. Od uciechy, po smutek i współczucie. Czułam się jakoby dziwnie, a zarazem pusto. Wreszcie to komuś powiedziałam. Napisałam chyba wszystko, co chciałam powiedzieć komuś od tych kilku dni. Co stało się u Mai, jak było z moim wylądowaniem do szpitala. Wreszcie odłożył kartkę na dywan i z trudem podniósł na mnie swój wzrok. Początkowo starał się być silny, ale chyba jednak przegrał, bo zaraz potem z jego oczu pociekł mały strumień łez. Przeszedł na około stolika i przytulił mnie. Mocno. Czule. Jakby już nigdy nie miał mnie z tego uścisku wypuścić. Nieśmiało uniosłam dłonie z ramionami i lekko położyłam je na wysokości jego łopatek. Usiadł z klęczek i pociągnął mnie za sobą, usadowiając na swoich kolanach. Przytuliłam się do niego szczelniej, kładąc głowę na barku.

- Nie sądziłem, że nasza słodka Sorinozuka może okazać się taką szmatą... Mam nadzieję tylko, że nic ci nie zrobiła, bo już bym biegł na nią z nożem. - spojrzałam na niego zszokowanym słowem i zaraz pociekły kolejne łzy. Nie chciałam jej stracić całkowicie, ale jednak jej się to należało... - Póki mi nie powiesz, co mam robić, to nic nie zrobię. Ale lepiej jednak przerwać tą komedię i naprawdę z nią porozmawiać, bo siedzenie w miejscu i myślenie o tym nic nie da. I ty akurat wiesz o tym doskonale.

Wypuścił mnie z uścisku i wstał, wracając na swoje miejsce po drugiej stronie stolika. Patrzył zawzięcie w okno, jakby czegoś szukał za jego szkłem. Tymczasem ja siedziałam. Gapiłam się na niego. Nie rozumiałam nic. Nad czym miałam się zastanawiać? Co dalej? Przecież wszystko już skończono. Sama to skończyła. Zaczęłam otwarcie płakać, ocierając łzy dłońmi, ale nic to nie dawało. Płyn lał się jeszcze obficiej niż chwilę temu. Chciałam wstać, podejść do niego i znowu się do niego przytulić. Jak kiedyś, gdy upadałam na prostej drodze i tuliłam się do niego z nadzieją, że dzięki temu ból minie szybciej. Nic jednak takiego teraz nie zrobiłam i siedziałam na skraju dywanu, ocierając łzę za łzą. Wreszcie łzy przestały cieknąć. Wzięłam się w garść i sięgnęłam po całą miskę żelków. Wpychałam w siebie jeden za drugim. Robiło mi się niedobrze od nadmiaru cukru. Praktycznie wymiotowałam. Ale nic to nie dało. Yotaka nadal wpatrywał się w widok za oknem z coraz to większą obojętnością w stosunku do mnie. Normalnie już by mi zabrał miseczkę i kazał wypluć słodkości do sedesu, jak zawsze, gdy byłam bliska zwrócenia posiłków z całego dnia. Zastanawiało mnie, co się z nim stało przez te kilka lat? Nie był jednak taki jak kiedyś. Coś się zmieniło. Zebrałam się w sobie, jednak poszło to na marne.

- Yotaka...-zaczęłam niepewnie, a on po prostu wstał.

- Gomenna, muszę już iść. Trochę późno, a z rana muszę załatwić kilka spraw. - założył bluzę i buty, a następnie wyszedł jak wszedł, czyli przez taras.

Siedziałam osłupiała na podłodze i patrzyłam pustym wzrokiem w jego plecy, znikające po schodach, aż wreszcie rozmyły się całkiem. Wiedział, kiedy pójść, żeby uniknąć trudnych pytań. A jednak kiedyś zawsze odpowiadał mi na wszystko. Nawet dziś obiecał mi, że będziemy rozmawiać do świtu, aż nagle po prostu wstał i poszedł z byle jaką wymówką. Coś znacząco mąciło mi spokój wewnętrzny. Mój przyjaciel z dzieciństwa diametralnie się zmienił, a ja tego nawet nie zauważyłam, bo mnie przy nim wtedy nie było. Chciałam dowiedzieć się teraz o nim jak najwięcej. Jednak w swoim stanie nie mogłam za wiele zrobić.

Za oknem usłyszałam plaśnięcie. Początkowo się przeraziłam i wyjrzałam za okno, ale nic nie mogłam zobaczyć. Postanowiłam udać jednak brak zainteresowania, choć zbliżyłam się do okna, próbując coś dojrzeć. Nie udało mi się to jednak.

Podreptałam bliżej stolika i nalałam do filiżanki herbaty, gdy w szybę ktoś zapukał. Panicznie obróciłam się i wystraszonym wzrokiem próbowałam coś ujrzeć w ciemności nadchodzącego poranka. Postać zdjęła czarny kaptur z głowy, uwalniając spod niego długie włosy ciemnej barwy i piękną twarz. Odłożyłam pośpiesznie dzbanek na stolik i rzuciłam się otworzyć drzwi balkonowe. Rzuciłam się jej na szyję. Tak bardzo mi jej brakowało, a zarazem chciałam się jej pozbyć raz na zawsze z życia.

- Mai... -szepnęłam jej do ucha i przycisnęłam do siebie.

- Hey... Mogę wejść....? -szepnęła smutno i wypuściła mnie ze sztywnego uścisku.

Wpuściłam ją do pokoju i zatrzasnęłam szybko drzwi. Mimo wszystko odczuwałam zimno, a na zewnątrz nie było zbytnio ciepło jak na mnie. Opatuliłam się ramionami i sięgnęłam po nieużywaną nawet filiżankę Yotaki, lejąc do niej herbatę i podając potem porcelanę w dłonie Sorinozuki.

Natychmiastowo odebrała ją z moich rąk i upiła łyk. Na jej twarzy pojawiły się urocze wypieki. Uśmiechnęłam się lekko. Zdawałam sobie jednak sprawę, że po coś tu przyszła, a plask sprzed chwili musiał być jej wyczynem, gdyż jej prawa dłoń była bardziej zaczerwieniona.

- Mai... -zaczęłam cicho, ale przerwała mi.

- Chi, wiem, że chcesz mi coś powiedzieć, ale pozwól mi zacząć pierwszej. - i to mówiąc odstawiła filiżankę na drewno stolika oraz spojrzała mi prosto w oczy. - Przyszłam tu, by cię przeprosić. Mam już dość tej ciszy. Chcę nadal być z tobą. Mam nadzieję tylko, że wybaczysz mi tamten wyczyn... To...nie miało tak być... Poniosło mnie... Przepraszam, Chihiro...Ja...

Ale Mai nie mówiła tego w moją stronę. Podobnie jak Kurama chwilę temu patrzyła w horyzont za oknem. Irytowało mnie to coraz bardziej. Miałam tego dość. Wstałam z podłogi i chwiejnym krokiem podeszłam bliżej niej, by opaść ciężko przed jej obliczem. Uniosłam dłoń, poprawiłam włosy, które wpadały mi do oczu. Odrzuciłam lekko lewą dłoń w bok i wymierzyłam jej soczysty plask prosto w środek policzka. Spojrzała na mnie zszokowana i przycisnęła dłoń do bolącego miejsca. Nie widziałam jej wzroku. Świat zasłoniły mi włosy, a ręka sama w sobie sprawiła mi nieznany do tej pory ból. Pierwszy raz kogoś uderzyłam z wściekłości. Takiej szczerej. Jednak w środku czułam się bardziej pusta niż wcześniej i miałam ochotę zrobić to raz jeszcze. Ponownie uniosłam dłoń, lecz opadła ona na jej bluzę i wraz za nią poleciała druga. Przygarnęłam ją bliżej siebie tak, by bez wysiłku spojrzeć jej prosto w oczy i pokazać swoją nienawiść zza zasłony włosów.

- Nienawidzę cię teraz... Nienawidzę za to, co zrobiłaś i za to, czego nie robisz... Mam już cię dość.... Zniknij z mojego życia i najlepiej nie wracaj... -ostatnie zdanie powiedziałam już, gdy ją puściłam. A raczej zrobiłam to szeptem, bo gardło bolało mnie jeszcze bardziej po uderzeniu niż przed nim.

Tymczasem Sorinozuka szybko wstała i opuściła mój pokój, zamykając za sobą drzwi balkonu. Natomiast ja opadłam bezwładnie na dywan i zaczęłam głośno płakać. Miałam gdzieś już, że ktoś mnie usłyszy. Nie chciałam nikogo już więcej widzieć. W szczególności Sorinozuki, która nie umiała mnie szczerze przeprosić, i Yotaki, który nie umiał już ze mną szczerze porozmawiać i uciekł od trudnych pytań. Nienawidziłam ich po równi. Tej nocy postanowiłam sobie jedno. Zerwę z nimi wszelakie kontakty. Złapałam za telefon leżący na biurku i wykasowałam ich mail'e i wszystkie wiadomości wraz z rozmowami. Usunęłam wszystkie zdjęcia z nimi. Wszystko co mogłoby mi o nich wspominać. Wreszcie wolna od wspomnień zgarnęłam z łóżka poduszkę z kocem, przesunęłam stolik na linoleum i ułożyłam się na dywanie. Płakałam coraz ciszej, aż wreszcie zasnęłam, otulona włosami i granatowym kocem.

"Himitsu" - END

Tak jak pisałam na drugim blogu - koniec pisania "Himitsu" :c
Tak jakoś od drugiego rozdziału przestała mi się układać historia...
Ale jeśli tylko macie jakieś pomysły, jak po pierwszym rozdziale mogę kontynuować dalsze losy Tetsuyi i Kiyoshiego, to piszcie śmiało c:
Reina nie gryzie, a jej plany i tak czasem ulegają zmianie ^^

~Reina Hitsugaya

Nie jestem popularna, więc założę kolejnego bloga na lekcji ;w;

Tak, moi drodzy XD

Oto co Reina musi robić na lekcjach XD

Aczkolwiek to będzie już tak totalnie informacyjnie, więc chętnych co do śledzenia moich poczyniań, zapraszam do tego linka~

http://reina-no-otakuuu.blogspot.com/

Tutaj będę pisać o swoich zainteresowaniach, postępach w cosplayu, kolejnych planach i co nieco o kolejnych rozdziałach~

Ewentualnie też będzie coś z serii "Reina reaguje", czyli odpowiedzi in real na wasze pytania (o ile będą ;-; )

A póki co mogę powiedzieć tyle, że w przygotowaniu drugi rozdział "Po drugiej stronki krwi" i kolejny "Słodka czy kwaśna?" ;3

Tak,nie pamiętam który już ;w;

// Reina Hitsugaya

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 1

"Witaj w swoim Wonderlandzie, Alice..."

- Wybacz, Przeszłości, nie chciałam tego wspominać...tak wyszło...

I mówiąc te słowa zrobiła kreski. Jedną. Drugą. Trzecią. I kilka innych. Aż z tych kresek powstało to imię. To imię, którego chciała unikać. Nim zauważyła, co zrobiła, krew przeciekła całą rękę spływając kroplami na spodnie i zostawiała słodkie plamki. Przed oczami widziała tylko ciemność, a w głowie cichy szum szepczący piękne słowa, które od tak dawna chciała usłyszeć.

- Nie bój się. Przecież jestem obok. Zabiorę Cię tam, gdzie będziesz bezpieczna. Tam, gdzie nikt nie usłyszy Twojego płaczu, krzyków i nie ujrzy smutku na twarzy. Jestem tu specjalnie dla Ciebie. I teraz zabiorę Cię do siebie, Alice. Do świata piekieł, gdzie będziesz już na zawsze związana ze śmiercią.

Przytrzymała się mocno płaszcza Śmierci i zniknęła po chwili z powierzchni ziemi jej dusza, zostawiając bezwładne ciało na podłodze jej pokoju. Nim ktokolwiek zauważył jej brak, nikt ani raz o niej nie wspomniał, nikt o niej nie myślał. Nikt nie chciał jej pamiętać.

Lecz schodząc to świata podziemi nie myślała o tym, czy ktoś będzie o niej myślał. Nie obchodziło już ją to. Skoro On potrafił ją odrzucić, to nie chciała rozmyślać już o zdaniu reszty świata na jej temat. Opuścili ją przyjaciele, gdy ukazała im pierwsze kreski, gdy nie dawała już rady psychicznie. Rodzice wyrzekli się jej, gdy przyszedł list od psychologa ze skierowaniem na terapię. Nawet On zostawił ją, gdy znalazł kogoś innego. Mimo tylu przyrzeczeń, że będą ze sobą na zawsze i nigdy już się nie rozdzielą, potrafił odejść tak ot, ponieważ odezwała się do niego ta, o której naprawdę śnił. Czy był wart jej uwagi...? Kiedykolwiek...?

Tego się już nie dowie, a przynajmniej nie poczuje już jego oddechu, gdy będzie to mówił, bo nawet teraz tuląc się do kruczoczarnej szaty Śmierci, nie czuła nic. Materiału. Uścisku wokół owiniętych palców. Nawet tego, że naprawdę dotyka czegokolwiek. Zostawiając swoje ciało na podłodze pokoju i udając się z tą postacią do wrót jej Wonderlandu, nie dbała o nic. Chciała zniknąć i wreszcie czuła, że jej się to udaje. Jedna jedyna rzecz, która jej wyjdzie na dobre, właśnie zaczęła się spełniać.

- Już niedługo. - szepnęła Śmierć, a Alice po raz pierwszy zwróciła uwagę na tonację i barwę głosu owej osoby. W myślach rysował się jej wzorzec idealny, Śmierć jako kościotrup. Chciała tak bardzo zdjąć z jej czaszki kaptur, ale właśnie wylądowali na smolistego koloru powierzchni i Śmierć rzuciła ją po prostu na ziemię. - Witaj w świecie zmarłych, ich największym pragnieniu, Alice...a teraz także twoim nowym domem. - i to mówiąc, rozpłynęła się w powietrzu.

Przez kilka chwil Alice siedziała otępiała na ziemi, wpatrując się w podłoże i płacząc. Dlaczego musiała znowu zostać sama? W ulubionej książce Alice miała chociaż jakieś pole widzenia, a nasza w tej chwili przed oczami miałam pustkę i ciemność z jedynym księżycem w pełni na sklepieniu nieba. Żadnych podpowiedzi, gdzie powinna się udać. Nic w stylu Zamku Serc czy Wieży Zegarowej.

Minuty mijały, a ona nadal siedziała w tym samym miejscu, starając się przyzwyczaić oczy do wszechobecnej ciemności z nadzieją, że zaraz nastanie dzień według jakiegoś porządku. Niestety, żadne światło nie nadchodziło, a dziwny szum dobiegał ze wszystkich stron. Jej ostrożność weszła na poziom najwyższy i kazała jej się rozglądać oraz być przygotowaną na jakikolwiek atak z każdej strony. Wreszcie oczy przyzwyczaiły się do otoczenia i zauważyła, gdzie się znajduje. Las pełen nagich drzew tylko pogarszał jej sytuację psychiczną, która właśnie chyliła się ku końcu wytrzymałości. Mimo wyglądu uroczej dziewczynki, Alice nie była tak silna psychicznie jak to wydawało się jej matce i reszcie dworu. W rzeczywistości była nieszczęśliwa wobec tych wszystkich lalek z uśmiechniętymi wargami, misiami pełnymi delikatności i słodkimi głosami opiekunek, które wręcz prosiły się o wybicie zębów przez to przesłodzenie.

Lecz teraz przerażało ją wszystko. Czuła nagłą potrzebę znalezienia się w otoczeniu tych wszystkich pluszaków i opiekunek, a zarazem chciała zatracić się w tej ciemności. Z jej oczu polały się dwa potoki łez. Nagimi gałęziami poruszał silny wiatr, a ją to nawet nie dotykało. Wchodząc do tego strasznego Wonderlandu, który miała w głowie przez cały czas jako swoje największe marzenie, wyzbyła się wszystkiego, od uczuć do kogokolwiek aż do odczuwania temperatury. Ciekawiła ją tylko jeszcze jedna rzecz. Upadając na smoliste podłoże, nie poczuła nic. Nie wyczuła nawet momentu, gdy wylądowali na ziemi. A powinna poczuć chociaż sam fakt, że na czymś stanęła. Pamiętała, że gdy spadali na ziemię, usłyszała głuchy odgłos, który na pewno nie należał do tupnięć o tą czarną plamę pod jej stopami. Rozejrzała się wkoło, po czym wstała i weszła w mrok lasu. Oparła się o najbliższe drzewo i zerwała z niego najniższą gałąź, która po bliższych oględzinach okazała być się igłą strzykawki.

- Jeszcze bardziej się nada. - powiedziała, uśmiechając się psychicznie, po czym zbliżyła ostre zakończenie do swojego nadgarstka.

Nie miała siły nawet na zrobienie jednego płynnego ruchu, nawet zadrapania na podkład dla najdelikatniejszego z cięć. Wreszcie zebrała w sobie całą siłę i, osunąwszy się na ziemię pod drzewem, zrobiła jedną precyzyjnie prostą kreskę na tyle głęboką, by mogła z niej polecieć krew. Ciecz rzeczywiście wyleciała z rany, ale Alice odczuła ból jak nigdy wcześniej. Rana piekła i niemiłosiernie bolała. Przez kilka długich chwil czuła co chwilę rozcinanie skóry w tym miejscu z coraz większą intensywnością. Jej oczy rozszerzyły się i poleciały kolejne dwa potoki łez, skapujących na czerwoną sukienkę.

Ból przeszywał ją na wskroś, gdy do jej uszu dobiegł niesłyszany do tej pory w Wonderlandzie szelest. Obróciła się w jego stronę i jej oczom ukazała się sylwetka oddalona może o kilka kroków od niej. Instynktownie chciała uciekać, ale gdy tylko spróbowała wstać, zawroty głowy przykuły ją z powrotem pod drzewo.

- Zaraz zginę...nie chcę...proszę...jeszcze nie teraz...chcę zrobić to sobie sama... -szeptała przez łzy strachu.

Przybysz podszedł do niej na tyle blisko, by mogła mu się lepiej trochę przyjrzeć. Od razu w oczy rzuciły się kocie uszy i ogon równie czarne jak włosy i pozostały obcisły strój z miliardem luźnych bandaży na rękach i torsie. Jego oczy miały barwę oślepiającej żółci, która kontrastowała z szerokimi źrenicami, które przecinały tęczówkę na dwie równe części.

Początkowo Alice została niezauważona, lecz ponowna próba wstanie i przypadkowe otarcie się o korę drzewa, zwróciły uwagę kota. Natychmiast obrócił się, a jego oczy szybko przeszukiwały teren w poszukiwaniu zagrożenia, napotykając przerażoną dziewczynkę w czerwieni. Kot uśmiechnął się szeroko i podszedł do niej bliżej, podając jej dłoń z długimi szponami na wierzchu.

- Witaj...Alice...nie mylę się? - powiedział przerażającą tonacją głosu, która przyprawiła dziewczynę o szybsze bicie serca. - Czyli się nie mylę, skoro Twoje oczy stały się ogromne. Oh, przepraszam, madame, gdzie moje maniery. - schował pazury i na powrót podał jej dłoń. - Może teraz?

Czerwona sukienka latała na wietrze, gdy łapiąc za jego rękę udało jej się wstać. Wcześniej nie odczuwała chłodu, ale teraz ze strachu wszystko wróciło. Przeraźliwe zimno obijało się o jej nagie przedramiona, ręce i kolana, podwijając sukienkę córki króla coraz to do góry. Próbowała się zakryć, lecz to tylko śmieszyło kota.

- Wybacz, trochę tu zimno, co? Przyzwyczaisz się...tak samo jak my przyzwyczaimy Cię do wszystkiego, w co się wplątałaś, mając za pragnienie dotarcie do swojego Wonderlandu. Wiesz, Alice? Jesteś głupia, że stworzyłaś taki świat... Ale po kolei. - przybliżył jej dłoń, która nadal spoczywała w jego uścisku, do swoich ust i zostawił na niej delikatny ślad swoich ust, łaskocząc ją przy tym wąskami na policzkach. - Jestem Mitsuru i należę do Śmiertelnego Placu Zabaw, do którego Cię teraz zabiorę, byś mogła poznać mego pana, Lenox'a. A Plac Zabaw leży tam. - powiedział i obrócił ją w odpowiednim kierunku oraz wskazał palcem w tamtą stronę na dokładny szczyt. - Co prawda właśnie stamtąd szedłem w poszukiwaniu Twojej osoby, bo ten cholerny Erin, jak go po drodze spotkałem, nie chciał mi powiedzieć, gdzie Cię zostawił. Tak, ten w czarnej szacie to właśnie był Erin. Co prawda jest z Zamku Krwi, ale akurat ze mną się lubi. Łączy nas...dość dziwna więź... Ale koniec pogaduszek! Resztę spaceru spędzimy w ciszy... - powiedział, kładąc palec z wyciągniętym pazurem na swoich ustach i ruszył, ciągnąc Alice za sobą w stronę Śmiertelnego Placu Zabaw.