- Kocham Cię, Hirata.
Jego głowa coraz bardziej zbliżała się w moją stronę. Może chciałam, by to zrobił. Może jednak nie. Nie byłam tego pewna. Niczego wówczas nie byłam pewna. Niczego, poza jedną rzeczą...
Tętnice znowu zaczęły mi szaleć. Pożądały krwi. Niezrozumiała dla mnie żądza zaczęła mnie powoli otaczać coraz ciaśniejszym kręgiem, aż wreszcie zamknęła mnie w nim...póki nie wróciła mi świadomość.
Nie mam bladego pojęcia, ile minęło czasu, ale gdy wreszcie doszłam do siebie...no właśnie. Dzieci, wyjdźcie z internetu, jeśli gore was odstrasza, bo to, co właśnie odczytacie, nie należy do najmilszych opisów. Toru leżał na posadzce na moim tarasie i krwawił z każdej możliwej dziury w ciele. I to nie tylko tych, które mają cali, nie poćwiartowani, ludzie. Widziałam ogromną ranę biegnącą przez środek jego brzucha, rozdartą koszulę, którą miał na sobie. Wszystko skąpane w krwi, która była wszędzie. Przerażone spojrzenie było skierowane wprost na mnie, ale gdy tylko próbował powiedzieć cokolwiek, zaczynał się dusić własną krwią. Jedynie z ruchu warg udało mi się coś odczytać. "Demon. Karetka. Pomocy." I nic więcej póki nie stracił przytomności. Pobiegłam szybko po telefon, kilkoma ruchami odblokowałam go i zadzwoniłam. Zmyślałam im jak leci, że ktoś musiał się włamać i go zaatakować, podczas gdy ja poszłam do toalety, że próbowałam go ratować i w rzeczywistości nie wiem, co robić. Ambulans miał się pokazać za kilka minut, a do tego czasu mam pilnować, by oddychał. Wszystko fajnie, ale jego flaki wręcz latały na każdą stronę rozciętego brzucha przy najmniejszym poruszeniu, więc jak mam mu niby pomóc?! I jak do cholery mam mu robić masaż serca, skoro nawet nie jest na swoim miejscu?!
Przyglądałam mu się jeszcze chwilę, myśląc, jak mogę mu pomóc...i co się właściwie stało? Przecież jeszcze przed chwilą otaczał mnie ramieniem i chciał pocałować, więc jakim cudem? I w tym momencie podniosłam wzrok i spojrzałam w lustro. Moje ubrania we krwi - znowu, ale to da się wyjaśnić. Ale...co krew (najpewniej należała do Toru) robiła w moich ustach...? Musiałam natychmiast ją zmyć. Pobiegłam natychmiast do kuchni, obmyłam twarz... Zaraz, miałam pilnować jego funkcji życiowych! Pobiegłam do niego z powrotem z mokrą twarzą. Przyłożyłam twarz do jego ust, nadal oddychał. Słabo, bo słabo, ale jednak. Czyli żył. Rozpruty czy nie, żył. Tyle się liczyło. Potem już nie pamiętam za bardzo jakim cudem znalazłam się w szpitalu, a dokładniej czekając na wieści z operacji...
Ponoć po 3-godzinnej operacji udało im się złożyć go w całość. Niby nie było ciężko, jednak rany miał rozległe. Wszystko również wskazywało na rany cięte, więc gdzie podziało się narzędzie zbrodni? Nie zostało może u mnie? Na pewno nie. Przecież znalazłabym przy nim nóż! Nie jestem aż taka ślepa! Ani głupia...chyba.
Nawet nie pytali, czemu jestem we krwi. Razem z zaschniętą krwią na policzku. Może myśleli, że gdy podtrzymywałam jego funkcje życiowe, to przypadkiem wytarłam dłoń o policzek? Nie wiem. Nie siedzę w ich głowach.
Powiedzieli, bym wróciła do domu. Zwłaszcza, że robi się już późno i wracanie samej do domu może być niebezpieczne, bo przecież ostatnio krąży "ten demon". Nie musieli mi mówić, o kogo chodzi. Spojrzałam na zegar w poczekalni. O fuck, 21:38. Zaraz ucieknie mi jeden z ostatnich pociągów do Aoyama. Pożegnałam szybko lekarza i pobiegłam prosto na stację, gdzie ledwie zdążyłam wbiec do pociągu. Na szczęście o tej porze już prawie nikt nimi nie jeździ. Ale ta mała ilość ludzkości obecnej w komunikacji miejskiej patrzyła wprost na mnie z przerażeniem. Chyba nawet rozumiałam czemu. W końcu nastolatka cała we krwi, siedzi jakby nigdy nic, pewnie jedzie do domu. Ale czemu ona jest we krwi i nic ją nie boli?! Normalnie, przecież nie ona jest ranna.
Wróciłam do domu. Pustego, zimnego, bez żywej duszy w środku. Zamknęłam drzwi na zamek i poszłam do łazienki przy swoim pokoju. Ciuchy wsadziłam od razu do pralki i weszłam do wanny. Otulona gorącą wodą, całą masą piany o zapachu lawendy i dymem papierosa, zaczęłam myśleć nad całym dniem. A zaczął się tak niewinnie od porannych wiadomości. No i co ten świat robi z psychiką człowieka...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz