"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 3

Alice obudziła się nadal oszołomiona. Co dziwne, nie obudził ją żaden dźwięk, a delikatny podmuch powietrza, który jedynie delikatnie musnął jej palce. Powoli otworzyła oczy, jednak nadal był zasnute mgłą. Nienaturalną mgłą, która roztaczała się w całym pomieszczeniu. Rozejrzała się niepewnie po ciemnym pokoju, jednakże w tej ciemności nie dostrzegła ani jednego kształtu. Podniosła rękę, by otrzeć oczy, gdy opuszkami palców natrafiła na jakieś futerko. Pogładziła je, a chwilę potem futerko się uniosło w górę i ponownie opadło na dół. Czarnowłosa nie wierzyła w to, co właśnie okazało się jej nadal przymglonym oczom. Przetarła oczy i próbowała się unieść, gdy jej ramię zapadło się jeszcze niżej niż było. Straciła równowagę i w nadziei złapała za futrzasty kształt, który natychmiast wyślizgnął się z jej ręki i uniósł się w całej okazałości, która równie dobrze mogła być kotem.
Przerażenie Alice jednak nie minęło, gdyż zaczęła się zlewać wraz z miękkim podłożem, które coraz bardziej ją pochłaniało. Wreszcie postać złapała ją w pasie i pociągnęła w górę, a następnie zrzucając jeszcze niżej niż czarnowłosa była. Przez chwilę dziewczyna była oszołomiona, do czasu gdy zrozumiała, że leżała na łóżku, a teraz znajduje się prawdopodobnie na twardej, wyłożonej panelami podłodze. Rozejrzała się ponownie po pomieszczeniu, które teraz wydało jej się jaśniejsze i nawet zrozumiała, dlaczego tak było. Całe łóżko było ukryte pod baldachimem równie czarnym jak noc. Spojrzała dalej w prawo, gdzie dostrzegła kolejno ogromną szafę, biurko wraz z wyniosłym krzesłem, a kawałek dalej ogromną półkę wypełnioną książkami wraz z wyglądającym na bardzo wygodny fotelem. Alice wstała i z zamiarem zbliżenia się do półki ruszyła w jej stronę. Jednakże powstrzymało ją coś, co właśnie oplotło jej lewą dłoń i pociągnęło w dół.
- A Ty gdzie się wybierasz?! Pani Virumi kazała tu czekać na siebie, więc nawet nie próbuj się ruszyć! - fuknął głos równie znany jak dotyk futra.
Dziewczyna od razu rozpoznała głos, któy właśnie do niej przemówił. Nie była jednak do końca pewna, gdyż przepełniony złością brzmiał trochę inaczej.
- Mi...Mitsuru? - szepnęła z przerażeniem.
- Mitsuru, bo nie księżniczka! Rany, nawet wyspać się nie dajesz, mdlejusie! - fuknął jeszcze raz, po czym znowu się ułożył w celu uśnięcia. - Tylko mi z tego pokoju nie wychodź, bo Pani Virumi mnie udupi!
- A...kim jest ta Pani Vikuni?
- Virumi, kretynko, Virumi! To jest Królowa tej krainy, a jeśli stąd zwiejesz, to znowu będę miał problemy! Wszyscy Wybrańcy są jacyś posrani i zawsze uciekają w tym momencie.... Ludzie jednak są popierdoleni... - mruknął tylko, po czym usnął.
Alice została sama. Ale tylko czysto teoretycznie, bo w praktyce był tu też Chesire, który delikatnie mówiąc miał wywalone póki mógł spać. Dziewczyna podniosła się i rozejrzała ponownie po pokoju. Cały szyk mebli zmienił się. Łóżko stało tym razem obok biurka, a szafa zniknęła. Coś było jednak nie tak. Pełna obaw czarnowłosa skierowała się do biurka i szybko usiadła na blacie biurka. Rozejrzała się ponownie, jednak tym razem nic nie zmieniło położenia. Zerknęła ponownie na biurko. Z jednej strony miało szuflady, do których właśnie próbowała zajrzeć. W pierwszej było pusto, w drugiej również, a do trzeciej po prostu nie dosięgała. Nie wierzyła, że tak wytrawny mebel z mahoniu mógłby być tylko dla dekoracji. Ponownie otworzyła pierwszą szufladę, która teraz była wypełniona całym stosem papierów. Alice wzięła pierwszy z nich do ręki w celu przyjrzenia mu się, gdy nagle drzwi pokoju otworzyły się. Szybko schowała go do szuflady i cichutko zamknęła ją, ciągle patrząc w stronę drzwi.
W otwartych na oścież drzwiach pojawiła się mgła, którą zasnuta była krwiście czerwona suknia z czarnymi i białymi elementami. Alice w podziwie przyglądała się jej coraz wyżej, gdy wreszcie ujrzała jej właścicielkę. Krucze włosy, krwawe oczy i blada skóra kontrastowały z suknią i berłem z główką w kształcie róży, które kobieta dzierżyła w prawej dłoni.
Mrożąca krew w żyłach kobieta przeszła spokojnym, jednak przerażającym krokiem w stronę łóżka, gdzie leżał Chesire.
- Obudź się, Posłańcu. - powiedziała lodowatym tonem, na tórego dźwięk Chesire natychmiast się obudził, zszedł z łóżka i pokłonił się nisko kobiecie.
- Pokorny sługa kłania się Królowej. - wymruczał z uśmiechem oficjalnym tonem.
Chwilę potem kobieta spojrzała w stronę Alice. Przerażona natychmiast zeszła z biurka i również się pokłoniła. Jednak nie potrafiła wydusić z siebie ani słowa.
- Kim jesteś, dziewczyno? - warknęła Królowa Kier, idąc prosto w jej stronę.

"Lustro" Rozdział 3

W tej ciemnej i cichej uliczce otoczonej wieloma innymi głośnymi i tłumnymi stałam jeszcze przez chwilę, póki moje serce się nie uspokoiło. Myślałam nad tym, co się właśnie stało. Czy on właśnie mnie pocałował? To był mój pierwszy pocałunek...i nie wiedziałam, jak mam zareagować. Czy to dobrze, że uciekłam? A może powinnam wrócić? Nie. Muszę natychmiast wracać do domu i wszystko sobie poukładać. Muszę, bo inaczej nie będę umiała być sobą. Jutro będzie trzeba udawać, że nic się nie wydarzyło. Królowa Lodu choćby nie wiem co, nie dać po sobie poznać czegokolwiek. Nikt nie może się dowiedzieć.

Po dłuższej chwili, gdy już doszłam do siebie chociaż myślami, ruszyłam w tłumną uliczkę. Czas wrócić do domu. Jednak gdy tak szłam do siebie, ujrzałam sklep z bielizną. Uświadomiłam sobie, że powinnam kupić sobie kolejne pary zakolanówek. Weszłam tylko i już ujrzałam dział z nimi. Ruszyłam wprost na niego. Przez chwilę stałam i przyglądałam się im. Czarne czy czarniejsze? Zachowywałam się jak zwykła dziewczyna, a przecież wiedziałam, że nią nie jestem. Wybrałam dwie pary o idealnym rozmiarze. Zawsze je kupowałam, więc czemu i teraz nie zaufać tej znanej firmie? Przecież wszystkie dziewczyny z mojej szkoły zaopatrywały się właśnie tutaj i pewnie wszystkie miały te zakolanówki. Rozejrzałam się dalej i ujrzałam cud świata. Fioletowe zakolanówki, których jeszcze nigdy nie miałam. Postanowiłam wziąć sobie dwie pary, tak dla poprawy nastroju. W głowie układałam już strój pasujący do nich. Podeszłam do kasy, w której stała już pewna kolejka. Stojąc, rozglądałam się po sklepie, ale to był chyba błąd. Dojrzałam dział ze stanikami...w sumie przydałby się nowy, bo powoli zaczynają być już na mnie za małe. Odeszłam z kolejki i oglądałam staniki. Czułam się dziwnie, bo do tej pory zawsze wysyłałam kogoś, by mi je kupił. Ewentualnie ciocia mi je kupowała i mi je wysyłała pocztą lub zostawiała, gdy wpadała. Co zdarzało się naprawdę rzadko ostatnimi czasy. Zaczerwieniona wybrałam ten czarny z fioletową koronką, jednakże szukanie rozmiaru okazało się masakrą. Spytać obsługę czy mają 90F...? Czułam, że się rumienię. Jednak ze stanikiem w ręce podeszłam do asystentki, która kręciła się po sklepie.

- Przepraszam...czy są może te staniki w rozmiarze 90F...? - powiedziałam trochę speszona.

Asystentka spojrzała na mnie dziwnie, jednak pogodnie. Powiedziała tylko, że zajrzy na magazyn i wzięła ode mnie stanik trzymany w ręce. Stałam tak zarumieniona przy biustonoszach i rozglądałam się wkoło. Do tej pory nie dostrzegłam ile jest tu ludzi. Fakt, same kobiety, jednak w dziale seksownej bielizny kręciło się też kilka parek. Pewnie wybierali strój do seksu...zboczeńcy.

Po dłuższej chwili kobieta wróciła do mnie i wręczyła mi bieliznę z wymarzonym rozmiarem. Mówiła coś jeszcze, że powinnam przymierzyć, ale wyjąkałam tylko „dziękuję” i ruszyłam do kasy. Nie chciałam wchodzić do przymierzalni, bo bałam się, że ktoś może przypadkiem wejść do mojej kabiny i ukaże ludziom moje ciało. Nie to, że się go wstydziłam, ale była to dla mnie krępująca sytuacja...

Tym razem kolejka zleciała mi szybko. Zapłaciłam i nadal czerwona jak burak wyszłam ze sklepu. Siatkę z bielizną upchałam jakoś do torby i ruszyłam na stację. Chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu, w swoim pokoju i po prostu zamknąć się sama ze sobą. Czułam się trochę upokorzona po wizycie w sklepie z bielizną. Podejść do człowieka i spytać o większy rozmiar...to było straszne!

Całą drogę pociągiem odleciałam myślami. Myślałam głównie o tym, co się wydarzyło godzinę temu przy naleśnikarni. Myślałam o Toru i o tym, że skradł mi pierwszy pocałunek... Dupek! Wysiadłam na stacji Aoyama i ruszyłam w stronę domu. Przez chwilę zastanawiałam się, czy zapalić, jednak postanowiłam zrobić to dopiero, gdy dotrę do domu. Tam będę mogła spokojnie usiąść na tarasie z zieloną herbatą i fajkiem i niczym się nie przejmować. Mieć gdzieś, że ktokolwiek może mnie zobaczyć, że ktoś nagada tacie czy komuś. Przecież on nawet nie dba o to, co kto o mnie mówi i nawet nie dba o mnie. Kto by się o mnie martwił? No najwyżej Toru...ale chyba nikt więcej...

Dotarła do domu, zrzuciłam z siebie trampki i ruszyłam do swojego pokoju, gdzie rzuciłam torbę na podłogę. Opadłam na łóżko zmęczona całym dniem. Niby to jeden zwykły dzień, ale jednak mnie zmęczył. Niby nic się nie wydarzyło, ale dla mnie to był jeden wielki szok. Zerknęłam na szafę. Chyba powinnam się przebrać, żeby nie chodzić ciągle w mundurku.Podeszłam do niej i otworzyłam ją na oścież. Przez chwilę lustrowałam jej wnętrze, po czym wybrałam fioletową zwiewną sukienkę i powiesiłam wieszak z nią na drzwiach szafy. Przyglądałam się jej chwilę, aż wreszcie zaczęłam ściągać z siebie mundurek - pierw spódniczka, potem koszula. 

Gdy wreszcie stanęłam przed szafą w samej bieliźnie, sięgnęłam w górę po sukienkę. I właśnie wtedy poczułam ten zapach. Metaliczny posmak czerwonej cieczy już balansował na moim języku i rozpalał od środka wszystkie zmysły. Przez chwilę czułam, że się rozpływam. Jednak dzwonek do drzwi na dole natychmiast mnie ocucił. Wróciłam do normalności natychmiastowo i szybko ubrałam się w sukienkę. W locie złapałam jeszcze nowiutkie fioletowe zakolanówki z torby i, biegnąc do drzwi, zakładałam je na siebie w biegu. Docierając do drzwi miałam je już na sobie i poprawiłam je wysokościowo, by sięgały lekko za kolana. Dzwonek do drzwi był jednak niemiłosierny i ciągle wybijał swój monotoniczny dźwięk.

- Sekunda! - wydarłam się niezbyt miło i otworzyłam drzwi, przed którymi stała osoba, której nie chciałam akurat widzieć.

- Cześć...mogę wejść? - zaczął Tateyama ze spuszczoną głową.

Przez chwilę stałam oniemiała. Nie wiem, czy ze wstydu, czy też przez oszołomienie. Jednakże opamiętałam się i wpuściłam go do środka. 

- Po-poczekaj tutaj...chwilę-ę.... J-ja...zaraz wrócę... - wyjąkałam i pobiegłam na górę do swojego pokoju, zostawiając go przed drzwiami.

Serce biło mi jak szalone, gdy trzasnęłam drzwiami o futrynę w swoim zakątku. To na pewno nie było od biegu, gdyż nawet długie długości mnie nie męczyły ani trochę. Obecność Toru w tej chwili była mi nie na rękę, ale z drugiej strony cieszyłam się, że go widzę. Chociaż chciałam go teraz udupić...ale... Pogubiłam się już chyba we własnych myślach... Eh. Sięgnęłam szybko do torby i wyciągnęłam paczkę papierosów. Potrzebowałam zapalić. Teraz. Natychmiast. Z paczką w dłoni zleciałam na dół po poręczy, prawie wpadając na Toru. Zapomniałam chyba mu powiedzieć, by poszedł na taras. Na szczęście uniknęłam zderzenia i elegancko przeszłam do kuchni, jakby nigdy nic się nie stało. 

- Chcesz herbaty? - spytałam lekko czerwieniąc się i wlewając wodę do czajnika elektrycznego. 

- Jeśli mogę...masz może zieloną? - odpowiedział, rozglądając się po parterze. 

- Jasne. - powiedziałam łagodnie, otwierając szafkę nad czajnikiem. Mało brakowało, by któreś z opakowań z herbatami spadło mi na głowę. Przydałoby się tu kiedyś zrobić porządek, nim te pudełka kogoś zabiją. Chciałam się za to zabrać, gdy dojrzałam zieloną herbatę. Cóż...nie jedną zieloną herbatę..

- Eeem...zwykła zielona, z trawą cytrynową, z maliną, z jagodą czy....eee...bancha? - spytałam, przeglądając pudełka. 

- Cóż...może być z maliną... to ja...ee...poczekam na tarasie...tym tutaj...okey? - powiedział, wskazując nieporadnie palcem na przeszklone drzwi.

W odpowiedzi pokiwałam mu głową, patrząc jak idzie w stronę drzwi lekko speszony. Wyciągnęłam z odpowiedniego pudełka piramidki i schowałam - czy raczej ścisnęłam jakoś - pudełko do szafki, domykając ją z ledwością. Piramidki wrzuciłam do kubków, a następnie rozejrzałam się za jakimiś ciastkami. Ku mojemu zdziwieniu moje ukochane babeczki z lukrem nadal były, co już graniczyło z cudem. Wyłożyłam kilka na talerz i razem z cukierniczką zaniosłam je na taras, gdzie delikatnie postawiłam je na stole.

Toru akurat opierał się o barierkę i podziwiał ogród. Sam ten widok mnie wzruszył, jednak nadal musiałam przypominać sobie, że to przecież ten sam człowiek, który jeszcze dwie godziny temu skradł mi pierwszy pocałunek. Jednakże akurat w tym momencie czajnik przywrócił mnie do normalności. Podbiegłam do niego, zalewając kubki wodą. Pokręciłam łyżeczkami w kubkach i ruszyłam z nimi na taras, również stawiając je na stole. Usiadłam przy nim na drewnianym krześle i przez chwilę podziwiałam plecy Toru, który nadal patrzył się w przestrzeń. Zaczynałam powoli patrzeć na niego w całkiem inny sposób...akurat gdy znowu w moich nozdrzach poczułam metaliczny zapach krwi.