"Lustro" Rozdział 2

Pomijając nudne lekcje, na których niestety musiałam siedzieć, bo taki jest obowiązek szkolny, nie wydarzyło się praktycznie nic. Tateyama próbował jeszcze kilka razy zagadać, ale z marnym skutkiem. Po ostatniej lekcji jednak przeszedł do definitywnego ataku. Podchodząc do mojej ławki, nie rozglądał się na około jak to miał w zwyczaju. Szedł z głową uniesioną w górę miarowym krokiem, któremu towarzyszyło lekkie popiskiwanie gumowej podeszwy po drewnie podłogi. Niby to tylko kilka metrów, by przejść na drugą stronę sali i nie zajmowało to zbytecznie długo, jednak dla mnie to był dość długi moment. Gdy wreszcie dotarł do mojej ławki, usiadł w tej przede mną, która to już od kilku minut stała opustoszała. Jej właścicielka, największa laleczka w naszej szkole, zmyła się tuż po wyjściu senseia. Zapewne na kolejną imprezę. Co z tego, że był dopiero początek tygodnia - akurat ona imprezowała dzień w dzień, przychodząc do szkoły nawet na najgorszym kacu, nawet jeśli powietrze kilometr od niej pachniało alkoholem.
Toru jakby nigdy nic usiadł na jej krześle i zniesmaczył się. Pewnie również wyczuł smród sake, który ja wdychałam cały dzień każdego dnia szkoły. Jednakże ja już zdążyłam się przyzwyczaić do tego, a on chyba niestety jeszcze nie. Pochylił się i oparł łokcie na blacie mojego biurka, po czym spojrzał na mnie spokojnym wzrokiem. Głębia jego granatowych oczu mogłaby prześwietlić każdego, jednak na mnie już ona nie działała. Patrzył na mnie tak każdego dnia w szkole i nigdy mu to nie wychodziło. Może za pierwszym razem byłam oczarowana jego oczami i charakterem. Ale to tylko pierwszego dnia. Teraz nie miało już dla mnie znaczenia, bez względu na jego sposób patrzenia.
- Czego oczekujesz? - rzuciłam, nadal pakując zeszyty do torby. Lekko uniosłam wzrok na niego, ale tylko na sekundę. Poważna mina u tego chłopaka w czarnych włosach oznaczała tylko jedno. Że właśnie był w trakcie walki ze samym sobą.
- Więc...tego no... Natsume-san, robisz coś dzisiaj? - powiedział spokojnym głosem, mimo zapeszenia wzroku, które udało mi się na chwilę przechwycić.
- Cóż...pomyślmy... A co planujesz ze mną zrobić? Bo jeśli to ma być randka, to wielu już próbowało i jak widzisz, żadnemu nie wyszło. - powiedziałam chłodno, pakując ostatni zeszyt. Muszę chyba wreszcie zrobić porządek w torbie, bo prędzej wyciągnę jej wierzch niż coś potrzebnego...
- Nie mam na myśli randki. Przeszło mi już z tym. Miałem na myśli to, że niedaleko stacji otworzyli naleśnikarnię. Nie chciałabyś tam pójść ze mną? - wpatrywał się uparcie w okno. To oznaczało dla mnie, że jeśli spojrzy na mnie, to zrobi się czerwony i zacznie się jąkać.
- Mogę się z Tobą przejść...ale mam jeden warunek. - moja mina zrobiła się chyba diabelnie poważna przy ostatnich słowach, bo Tateyama miał nagle przerażony wzrok. - Żadnych kombinacji, póki sama czegoś nie zaproponuję, jasne?
Przez chwilę wpatrywał się we mnie oczami dziecka, któremu podarowano wymarzoną zabawkę. Wyglądał jak dziecko. Jednak był już nastolatkiem i właśnie dziewczyna jego marzeń zgodziła się na spotkanie po lekcjach. Wreszcie po chwili się ogarnął i przyjął lekki uśmiech na usta, który ukazał jego niebiańskie dołeczki po obu stronach.
- To za 10 minut na dziedzińcu. - z uśmiechem coraz szerszym z radości pognał do swojej ławki i szybko się spakował, po czym wybiegł z sali.
Siedziałam w swojej ławce jeszcze przez chwilę i wpatrywałam się w drzwi, przez które właśnie wyszedł. Uświadomiłam sobie, co właśnie odwaliłam. Na dobrą sprawę to właśnie zgodziłam się na randkę, na którą w ogóle nie miałąm ochoty. Jednakże to był Toru i czasem trzeba było mu pokazać, że naprawdę nie ma co liczyć na związek z "Królową Lodu", którą tak zapamiętale nazywali mnie faceci z naszej klasy. Do tej pory każdemu odmawiałam spotkań po szkole, nawet dziewczynom z klasy. Były dla mnie zbyt puste, a jedyne co robiły to gadały o chłopakach i nowych trendach w modzie. Nie interesowało mnie to nawet w najmniejszym stopniu.
Podniosłam się z krzesła, zarzuciłam torbę na ramię i ruszyłam w stronę schodów. Musiałam zejść z drugiego piętra na parter do szatni, więc to chwilę zajmowało. Po drodze nie minęłam nikogo. W końcu była to ostatnia lekcja tego dnia, a po 8 godzinach w szkole człowiek ma dość i chce opuścić to miejsce jak najszybciej. Schodząc po schodach rozmyślałam. Co takiego jest we mnie, że chłopaków tak ciągnie? Może to wina długich czarnych włosów, które odziedziczyłam po matce? Albo równie błękitnych oczu jak czyste niebo bez skazy, które mam po ojcu? No chyba, że chłopaków kręciło tylko ciało, którym niestety miałam jak się pochwalić, bo jednak cycki odgrywały tu największą rolę. Przystanęłam przed szatnią i spojrzałam w dół na swoje ciało. Wcięcie w talii, typowa klepsydra. Duże cycki, płaski brzuch i całkiem dorodny tyłek. No i te nogi... Pewnie nie jedna modelka chciałaby mi je odciąć, by tylko je mieć... Nie, jednak nadal nie rozumiem facetów. Ruszyłam przez szatnię do swojej szafki, która stała w przedostatnim rzędzie idealnie na końcu szeregu. Otworzyłam ją i wyjęłam swoje ukochane czarne trampki, a szkolne wpycham byle jak do szafki. Na górnej półce zostawiam wszystkie zbędne zeszyty, zostawiając tylko te z pracą domową. Podręczniki? Po co mi, skoro wszystkie zadania znowu rozwiążę bezbłędnie bez ich pomocy i znowu będę słyszeć, że jestem "pupilkiem" nauczycieli. Zamykając szafkę spojrzałam na drzwiczki. Przyklejona była do nich koperta. Zerwałam ją, zamknęłam szafkę i usiadłam na ławce przy początku rzędu. Rzuciłam torbę na ławkę i otworzyłam kopertę. Pismo nie było moje. Od razu rzuciło mi się to w oczy.
"Niczym sen opadający na powieki, bywasz jako zabójca moich snów... X"
Nic z tego nie rozumiałam. Upchnęłam kopertę do torby i ruszyłam w stronę drzwi wejściowych. Tateyama już stał na dziedzińcu i cieszył się jak dziecko. Przynajmniej jedną osobę będę mogła dzisiaj uszczęśliwić...
Po kilkunastu minutach spaceru i gadania o szkole, dotarliśmy do naleśnikarni, którą tak zachwalał czarnowłosy. Zamówiliśmy po naleśniku - ja wzięłam jagodowego, a Toru malinowego. Odkąd go znam zawsze lubił słodkie rzeczy. Nie był jak inni chłopcy, którzy latali za dziewczynami. On już chyba postanowił, z kim chce spędzić resztę życia, nawet jeśli druga osoba tego nie odwzajemnia. Inni tymczasem latali za każdą okazją, oby tylko poruchać. Niestety...z marnym skutkiem. Z tego co się dowiedziałam od dziewczyn w przebieralni na wf, Tateyama Toru nigdy nie miał dziewczyny, bo wymarzył sobie tą jedną i nie ma zamiaru patrzeć na inne. To całkiem miłe było to usłyszeć, że jest ktoś, kto zwraca na mnie aż taką uwagę. Jednak zaraz potem zaczynały się przekleństwa na mnie, więc szybko ulatniałam się z pomieszczenia. "Co ona sobie myśli?!", "Ma cycki i myśli, że jej wszystko wolno!", "Pewnie push-upy nosi!" - tego typu teksty słyszałam co najmniej kilka razy dziennie. Krótkie docinki, które przestały już mnie jakkolwiek dotykać. Kwestia przyzwyczajenia.
Usiedliśmy przy stoliku obok naleśnikarni. Fakt faktem, pochwały Toru były celne, gdyż naleśniki były genialne i w smaku i aromacie.
- Idealne, prawda? - powiedział Toru, wylizując z palców sos malinowy, który pewnie wyciekł z naleśnika.
- Pyszne są. - zachwyciłam się. Będę musiała wziąć kiedyś przepis od właściciela, pomyślałam.
- Ne, Natsume-san... - zaczął niepewnie.
- Toru, mów mi po prostu Hirata, dobrze? - powiedziałam szybko. Nie lubiłam swojego nazwiska ze względu na ojca, który zostawił mnie z nim zaraz po ceremonii pogrzebowej matki. Nosiłam je tylko ze względu na formalności.
- Okej... więc Hirata...co powiesz na to, by... - nie dałam mu skończyć. Wiedziałam już chyba do czego zmierza.
- Mogę spróbować Twojego naleśnika? - nachyliłam się z uśmiechem. Nie kusił mnie sam smak jego naleśnika, ale chęć przerwania tego durnego przedstawienia. Przez chwilę nie wiedział o co chodzi, po czym wyciągnął rękę z naleśnikiem w moją stronę. Malutki gryz mi starczył. Jego naleśnik ociekał słodyczą malin, która aż mnie przerażała. Popatrzył na mnie całkiem czerwony, po czym spojrzał gdzieś w bok. Był uroczy, ale...nie zniósłby mnie na dłuższą metę. - Więc o czym mówiłeś? - powiedziałam, wracając do swojego naleśnika.
- No więc... eee.. - zaczął niezbyt inteligentnie. Jednak się przełamał i przeszedł do sedna. - Hirata...chciałem Cię spytać o jedną rzecz...ale może nie teraz. 
- Oj no, powiedz to.
- Sama chciałaś. -westchnął głęboko i spojrzał mi w oczy poważnym wzrokiem. - Bo jak dobrze wiesz, jestem w Tobie zakochany do śmierci...ale nie chcę Cię spytać o chodzenie czy coś, bo wiem, że i tak odmówisz! Nie w tym rzecz! Ja...co powiesz na noc filmować w ten weekend u mnie w domu? Nie będę robił niczego, na co się nie zgodzisz.
Zaskoczył mnie. Wiedział, że z góry się nie zgodzę na chodzenie, jednak chciał zaprosić mnie na noc. To tylko oglądanie filmów miało być..ale kto wie, co się pod tym kryje. Już chciałam się zgodzić, gdy przypomniałam sobie o jednej rzeczy. A co jeśli i tej nocy u niego znowu będę cała we krwi? Jak ja to wtedy ukryję?
- Wybacz, Toru, ale nie mogę... Przepraszam, muszę już iść. Dzięki za spotkanie i w ogóle. - podniosłam się szybko z miejsca i już chciałam uciec, gdy Toru złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie, zostawiając odcisk swoich ust na moich wargach.
Czułam, że się rumienię. Jednak nie dałam tego po sobie poznać i szybko wywinęłam się z jego ucisku, biegnąc przed siebie. Papierek po naleśniku rzuciłam do kosza i poleciałam w najbliższą ciemną uliczkę, gdzie od razu złapałam się na dotykaniu opuszkami palców swoich ust. On naprawdę to zrobił!

"Lustro" Rozdział 1

Kolejny piękny poranek licealisty zapowiedziałby się wręcz idealnie. Wstać, poranna toaleta, śniadanie, spakować się i wyjść do szkoły. Tak by to wyglądało, gdyby nie poranny dziennik podający znalezienie kolejnych zwłok w dzielnicy Aoyama. Każde zwłoki martwe koło godziny 3:20, zaskakująco blisko mojego domu. Każde zmasakrowane w ten sam sposób - pocięta twarz, płuca na wierzchu, oderwane paznokcie znalezione w ustach, odcięta lewa ręka i palce prawej stopy, a w obu stopach powbijane gwoździe. Na domiar złego ciało wisi zawsze na tej samej latarni, zwrócone twarzą w stronę placu zabaw, gdzie martwy bawił się jako dziecko.
Jednakże mój poranek wygląda zupełnie inaczej. Zaraz, jaki poranek. Czy 4 rano można nazwać porankiem czy jeszcze nocą? Pierwsze, co robię, to natychmiastowe wbiegnięcie do łazienki, wrzucenie koszulki do prania i ciepły prysznic. Wszystko po to, by pozbyć się śladów krwi. Po około godzinnym prysznicu mogę spokojnie wyjść czysta i powiesić pranie. Szybki spacerek na taras, rozwiesić wszystko i wrócić. Co jak co, ale jesienią potrafi być zimno. W szczególności o nieludzkiej godzinie jaką jest 5.Idą do kuchni, robię sobie śniadanie i wstawiam wodę na kawę. Jednak po chwili patrzenia na kanapkę stwierdzam, że nie jestem głodna. Mam wrażenie, że jadłam w nocy, ale tego nie pamiętam. Zalewam kawę i upijam łyk. Dolewam mleka i dosypuję 3 łyżki cukru, po czym ciągnę kolejny łyk. Stoję przy oknie, wpatrując się tępo w niebo. W ustach czuję smak krwi. Kolejny poranek od miesiąca tak wygląda, a ja nadal nie wiem, skąd bierze się ten posmak w ustach.
Patrzę na zegar ścienny. 6:17. Zaraz będę musiała wychodzić do szkoły. Z kubkiem w ręce dreptam na górę do pokoju. Czas najwyższy się ubrać. Stawiam kubek na biurku i sięgam do szafy po wieszak z mudnurkiem, a następnie rzucam go bezwładnie na łóżko. Zrzucam z siebie szlafrok i, stojąc przez chwilę w samej bieliźnie, patrzę beznamiętnym wzrokiem na strój. Pewnie gdyby nie zasłony, to zaraz ktoś by się patrzył z okien domu na przeciwko. Tymczasem jedyne, co mnie widzi, to moje odbicie w lustrze na ścianie. Zdejmuję z wieszaka spódniczkę i zakładam ją, po czym sięgam po koszulkę z krótkim rękawem. Sprawnie reguluję cały strój i sięgam po wstążkę z biurka. Podchodzę do lustra i odmierzam na szyi równo po pół wstążki, a następnie wiążę ją w idealną kokardkę. Nie za ciasno ani nie za lekko. Musi być schuldnie i przyzwoicie. Dopinam ostatni guzik koszuli u dołu i podchodzę do szafki z bielizną. Największy mój problem teraz to znalezienie jakiejkolwiek pary zakolanówek bez dziur na piętach. To mój największy wydatek w ciągu całego roku szkolnego. Nie książki, nie plecak, nie długopisy. Tylko właśnie zakolanówki. Średnio co tydzień kupuję sobie dwie lub nawet trzy nowe pary.
Wreszcie znajduję ostatnią niedziurawą parę i zakładam je szybko. Jeszcze tylko krótki przegląd w lustrze i mogę wychodzić. W locie łapię szczotkę z toaletki, rozczesuję włosy i za pomocą kolejnej fioletowej wstążki plotę z nich warkocz na lewy bok. Kolejne zerknięcie w lustro i opuszczam pokój ze spakowaną torbą. Zbiegam na dół, zakładam buty i wychodzę z domu, zamykając go na klucz. Ostatnio coraz częściej w mojej dzielnicy słyszy się o tajemniczych włamaniach. Niby mieszkam na najbardziej bezpiecznym osiedlu, ale to tylko pogłoski od starszych bab, które nie mają co robić, tylko plotkują na gankach. Już o 7 siedzą na krzesłach w ogrodach i gadają nie wiadomo o czym. Nawet teraz ruszając w drogę na pociąg, widzę zapełniony ogród sąsiadki jej ukochanymi plotkarami. Machają mi i wołają "miłego dnia", ale umiejętnie je lekceważę.
Nie lubię takich kobiet, działają mi na nerwy i to dość mocno. Ostatnio potrafiły wyprowadzić mnie z równowagi samą wzmianką na temat ojca. "Jak to tak można zostawić licealistkę samą sobie w roku szkolnym? Przecież to się nie godzi!" trajkotały, aż wreszcie wydarłam się, że to nie jest ich zasrany interes, co się dzieje w mojej rodzinie. Przyznaję, ojciec po śmierci matki rok temu wyprowadził się na drugi koniec Tokyo, by zamieszkać ze swoją kochanką. Zabrał swoje rzeczy i po prostu wyszedł. Zostawił tylko list, że mamy się o niego nie martwić i kartę, na którą miesięcznie wpłaca nam kasę. Gdyby jeszcze tylko wiedział, że teraz mieszkam sama, bo brat wyprowadził się do rodziców dziewczyny. No gdyby o tym jeszcze mama wiedziała, to by się w grobie przewróciła.
Koniec tego rozmyślania. Im częściej o tym myślę, tym bardziej mam mu to za złe, że ot tak się wyprowadził. Jakby czekał na dogodną sytuację. Nawet mu sie nie dziwię, że postanowił zniknąć, ale zachował się jak najzwyklejszy tchórz. Na szczęście dotarłam już do parku, gdzie najzwyczajniej w świecie usiadłam na ławce i...z torebki wyjęłam paczkę papierosów. W szkole są surowo zakazane, ale jakoś mało o to dbam. Może jak mnie wreszcie wyrzucą, to ojciec wykaże chociaż cień zainteresowania. Bezceremonialnie wyciągnęłam jednego fajka z paczki i wsadziłam lekko do ust. Poszukałam jeszcze chwilę zapalniczki i podpaliłam go, zaciągając się. Przechodziła jakaś pani z wózkiem. Wydawało się, że chciała się przysiąść jeszcze chwilę temu, ale widząc palącą osobę rzadko która młoda matka chce narażać dziecko na spotkanie z dymem tytoniowym. Miałam więc spokój. Oczywiście dopóki nie przyjdzie do parku patrol wyłapujący wagarowiczów.
Wyciągnęłam z torebki telefon i zerknęłam na godzinę. 7:09. Mam jeszcze trochę czasu. Na spokojnie paliłam, patrząc na liście kilka metrów nade mną. Przesłaniały delikatnie promienie słoneczne, ale te, które się przebiły, wyglądały cudownie. Zapatrzyłam się na ten widok. Chwilę potem oprzytomniałam. Dopaliłam szybko i wyrzuciłam peta gdzieś na trawę. Zanurzyłam obie dłonie w torbie i szukałam perfum lub chociaż dezodorantu. Wyciągnęłam mały psikacz i okryłam mgiełką dłonie i szyję. Chyba nie powinien nikt nic wyczuć. Przezornie rozejrzałam się po okolicy, ale nic nie wskazywało na obecność patrolu. Bardzo dobrze. Wstałam i udałam się na stację, gdzie powinnam wsiąść w pociąg do szkoły. Niby to 20 minut spacerkiem, ale wolę tam dojeżdżać, bo to jednak nie mały odcinek, a całe 4 przystanki. W kioski kupiłam jeszcze paczkę gum i w ostatniej chwili wbiegłam do wagonu. Oparłam się o słupek przy drzwiach i wetknęłam jedną gumę do ust. Musiałam chociaż zamaskować zapach papierosów, bo jednak dobrze mi w tej szkole szło.
Nie minęło 10 minut, a byłam już na miejscu. Jeszcze tylko chwila spacerku i budynek szkoły będzie wyłaniał się między drzewami rozległego parku na terenie ośrodka edukacji młodzieży. Nie lubiłam tego miejsca, tak samo jak osób z mojej klasy. Dziewczyny tylko gadały o modzie i chłopakach, a chłopaki tylko o laskach. Nie miałam więc nawet o czym z nimi gadać. Jednak pośród całej klasy był jeden chłopak, który sam z siebie rozmawiał ze mną. Nazywa się Tateyama Toru i miał już 17 lat. Z całej klasy był najstarszy, a także funkcjonował jako przewodniczący naszej klasy. To właśnie on przydzielał dzienną zmianę sprzątania sali, a ta rola zdarzyła mi się przez ostatni tydzień. Miałam tylko nadzieję, że wraz z wejściem do klasy moje zakolanówki były posłuszne i zaczepy nie puściły ich na wolność, bo wtedy ta rola przypadłaby mi na znacznie dłużej.
Jednakże mówiąc coś na temat Tateyamy - był bóstwem dziewczyn z mojej klasy. Przystojny, szarmancki, a do tego inteligentny i zabawny. Każdy go lubił. Pomagał na testach, dogadywał się z każdym i nigdy nikogo nie wkopał na dywanik dyrektora. Koleś idealny. Niby wszystko pięknie, jednak jego młodsza siostra nie odstępowała go na krok na przerwach. Dziewczynom rzucała złowieszcze spojrzenie, a chłopaków kopała, gdy mówili jakąś ciętą uwagę na temat jej brata. Taka właśnie była Niiya. Niby urocza i słodka, a w rzeczywistości wredna jędza.
Zwyczajnie weszłam do klasy i skierowałam się na swoje miejsce w rzędzie pod oknem w ostatniej ławce. Lubiłam to miejsce i nienawidziłam, gdy ktoś przeszkadzał mi w moim rytuale rozpakowania się.
- O, Natsume. Widzę, że dotarłaś. - odezwał się męski, a zarazem lekko chłopięcy głos.
To był właśnie Tateyama. Każdego dnia zlewał wszystkie dziewczyny, a wszystko po to, by podejść i się ze mną przywitać. Na całym ciele czułam już skupione wzroki dziewczyn, które chciały przewiercić mnie na wylot.
- Cześć, Tateyama. - rzuciłam jakby nigdy nic i wróciłam do rozpakowywania torby.
- Mam dla Ciebie dobrą wiadomość. Na ten tydzień jest inny skład sprzątania klasy i Ciebie w nim nie ma. - powiedział z lekkim uśmiechem, po czym schylił się do mojego ucha. - Ale tak na przyszłość. Nawet po użyciu perfum czuć zapach fajek.
Miałam ochotę go kopnąć w tej chwili. Jednak moje zimne usposobienie zabroniło mi tego. Spojrzałam tylko na niego z byle jakim uśmiechem i odezwałam się.
- Dziękuję, Tateyama, ale na przyszłość. Buty w tej szkole się wiąże na kokardkę, a nie wpycha jak wejdzie do buta. - rzuciłam opryskliwie.
Tateyama zrobił się różowy i odszedł do swojej ławki. Usłyszałam tylko uwagi chłopaków na mój temat. A raczej na nasz. "Znowu dała Ci kosza, co, Toru?", "nie przejmuj się, kiedyś Ci się uda!". Tak, tylko te jego próby trwają już rok. Dzięki niebiosom sensei wszedł do sali i wszyscy się uciszyli. Kolejny nudny dzień w szkole właśnie się rozpoczął.

"Wolontariusz" Rozdział 2

Na powitanie zaatakowała nas setka bachorów. Myślałem, że zejdę tam na zawał, gdy się na mnie rzuciły i krzyczały „dzień dobry!!!”. Istny koszmar. Ale próbowałem się powstrzymać. Chciałem wreszcie opuścić mury tej cholernej szkoły i nigdy do niej nie wrócić, choćby nie wiem co. Nigdy przenigdy. Spokojnie poszedłem za Adrianem do pokoju wychowawców. Tam przedstawił mnie jakiemuś facetowi o imieniu Michał i kazał chwilę poczekać za drzwiami. Ta chwila trochę się dłużyła, pełna jęków i westchnięć. Wreszcie drzwi się otworzyły, a przed nimi stał zaczerwieniony Adrian z wyciągniętą koszulą, natomiast owy Michał dopiero zakładał spodnie.

- Czy takie rzeczy też będę musiał robić? -westchnąłem ciężko, pokazując perfidnie palcem na pedofila.

- Jeśli masz skłonności homo, to jak najbardziej mi się to spodoba. -powiedział z uśmieszkiem pedał.

Nie żebym był do tego skory, ale miałem ochotę mu przyjebać lub chociaż wbić go w ścianę. To się po prostu nie godziło, by taki facet koło trzydziestki robił to z siedemnastolatkiem. Po prostu nie mogłem się na to zgodzić. Puściły mi nerwy. Rzuciłem się na niego i przykułem go do piaskowej ściany. Spojrzał na mnie tylko z góry i nic więcej. Żadnej próby powstrzymywania mnie czy czegoś w tym stylu. Zerknął tylko z żądaniem na Adriana, a ten od razu spłoszony zaczął mnie prosić, bym go puścił.

- I co? Myślisz, że jak masz pieska do ruchania i możesz mu rozkazywać, to cię on uratuje też? To się chyba mylisz, pedałku. -powiedziałem trochę za głośno. Zapomniałem, że drzwi były otwarte. Za moimi plecami usłyszałem kilka przerażonych westchnięć, po czym szybkie kroki w kierunku sali obok. Obstawiałem, że to były dzieciaki. Pewnie nigdy nie widziały, by ich idealny wychowawca robił komuś takie rzeczy pod pretekstem potrzeby porozmawiania z nim.

A on nic. Po prostu wlepiał we mnie to swoje wywyższone spojrzenie i nic. Wkurwiało mnie to już. Wyjebałem mu raz w jeden policzek. Raz w drugi. Wreszcie zareagował. Odepchnął mnie od siebie, aż poleciałem na ścianę naprzeciwko. Wypchnął Adriana za drzwi i przyparł mnie do nich.

- Podskocz mi raz jeszcze, a nikt cię tu nie przyjmie, gnoju. - warknął wściekle, po czym odwrócił mnie plecami do siebie. Odruchowo oparłem dłonie na chłodną ścianę. To był błąd.

Gdybym nie unosił dłoni, mógłbym się obronić. Jednak zrobiłem inaczej. Jego dłonie tymczasem natychmiast podążyły do mojego rozporka i szybko mnie pozbawiły spodni, które zniknęły gdzieś w pobliżu moich kolan. Usłyszałem tylko rozsuwający się suwak jego spodni i chwilę później jego dłonie spoczęły na moich pośladkach, bawiąc się nimi, masując je, szczypiąc i ściskając. Wiedziałem, że tylko się rozgrzewa. W końcu przestał się bawić i zamknął drzwi na zasuwę i klucz. O mój tyłek otarł się jego twardy członek. Wzdrygnąłem się i dopiero teraz nagle wszystko do mnie dotarło. Próbował znaleźć mój odbyt, gdy zacząłem się wyrywać wreszcie. Nie przeszkadzało mu to zbytnio i po prostu we mnie wszedł z głośnym sapnięciem. Ból był rozdzierający. Chciałem krzyczeć, ale wiedziałem, że nie mogę. Od razu narzucił mi szybkie tempo. Ledwie nadążałem, by jakoś złagodzić ból, gdy następowało kolejne szarpnięcie, często silniejsze od poprzedniego. Jego członek po jakimś czasie zaczął drżeć i zrobił się większy. Czułem, że zaraz z niego uleci. Ale zamiast tego, Michał odwrócił mnie i kopnął pod kolano. Ugiąłem się i zsunąłem po ścianie „do poziomu”. Przycisnął moją twarz do swojego krocza, zacisnął palce na mojej żuchwie, a usta natychmiast mi się otworzyły. Automatem wleciało do nich jego obrzydliwe nasienie. Wyplułem je. Dostałem w twarz. Mocno. Zachwiałem się na kolanach i przywaliłem głową w ścianę. Bolało.

Następne, co słyszałem, to tylko zapinający się rozporek i trzask drzwi. Przez dobre kilka minut nikt nie wchodził do pokoju wychowawców i dzięki im za to. Szybko się otrząsnąłem i ogarnąłem. Lekko się chwiałem jeszcze, ale chciałem stąd jak najszybciej wyjść i biec przed siebie. Już byłem przy drzwiach i naciskałem na klamkę, gdy ktoś złapał mnie za ramię. Adrian.

- A Ty dokąd się wybierasz?
- A jak myślisz? Jak najdalej, kurwa jego jebana mać, stąd! To jakieś chore miejsce! Tego starego chuja nawet nie powinno tu być. Kto mu pozwolił pracować z dziećmi?! Wprowadzili tu pedofila! - wydzierałem się.

Poskutkowało, bo Adrian natychmiast mnie za drzwi.

- Zamknij się! - krzyknął przez łzy. - To nie Twoja sprawa jak tu jest! Masz tu być tylko przez jakiś czas i potem się stąd zwijasz. To mój problem, jak sobie tu radzić. Nie Twój!
- Nie ogarniam Cię... raz mnie wyklinasz i każesz tu przychodzić, po czym teraz masz w dupie wszystko!
- Nie zrozumiesz tego! - zaczął drżeć. Łzy spływały po jego policzkach potokami, ani na chwilę nie przestawały cieknąć.
- To może mi to wytłumacz!

Zamilkł. Na kilka długich chwil. Obróciłem się i zapaliłem fajka. On dalej drżał i płakał oparty zaledwie o ścianę. Nie patrzyłem do niego. Dopaliłem, zgarnąłem go na ramię i zaniosłem siłą, bo trochę wierzgał, na pagórek za blokiem. Tam usiadłem i posadziłem go obok siebie.

- To wyjaśnisz mi co nieco? Bo jeśli mam tu siedzieć przez 4 miesiące i mają dziać się takie rzeczy obok mnie, to ja chyba podziękuję i znajdę sobie inną szkołę na ten czas.- mruknąłem, zapalając kolejnego fajka. Mm, Marlboro czerwone... Najmocniejsze i najlepsze. Idealne na takie gówno, w jakim aktualnie się znalazłem.
 - Więc... to jest tak, że...ten facet...w rzeczywistości był już karany za pedofilię...ale musiał to odrobić...i omyłkowo zesłali go tutaj...to było dwa lata temu, a ja akurat tu przyszedłem dla wzorowego...rzucił się na mnie od razu... - płakał jeszcze bardziej, podkurczył kolana i oplótł je ramionami. Zrobiło mi się go szkoda, więc go przytuliłem... tylko bez podtekstów mi tu! Nie jestem gejem. Raz w dupę to nie pedał, jasne?

Nic nie mówiliśmy. Między nami były tylko nasze ciuchy. Jego idealnie wyprasowana koszula i moja pognieciona koszulka. Śnieżnobiały i czarny. Idealnie. Nie wiem, jak długo tak siedzieliśmy. Słońce zachodziło, gdy powoli zbieraliśmy się po rzeczy do tego cholernego TPD. Wypadliśmy stamtąd praktycznie natychmiast. Tylko ten pedał Michał na nas spojrzał. Reszta nie zwracała na nas uwagi. Nie miałem zamiaru już nigdy tam wejść.

Odstawiłem Adriana prosto do domu, pod same drzwi na piątym piętrze bloku. Do tej pory nie wiedziałem, gdzie mieszka. Aż sam spostrzegłem, że tak na dobrą sprawę mamy okna na tym samym poziomie i równie dobrze możemy się nawzajem podglądać nocami... Zaaraz, o czym ja, do cholery, myślę?! Wdech, wydech. Nieee, Kacper Atraszewski jest metalem, żadnym homo-bi-swagiem w zerówkach. Co to to nie. Dziękuję, postoję.

Pożegnałem się z nim, a on przekroczył próg mieszkania z opuszczoną głową. No cóż, odstawiłem go, to mogłem wrócić do siebie. Czekałem sobie na windę. Nienawidzę chodzić po schodach, przyznam szczerze. I właśnie gdy tak sobie czekałem na tego ślimaka, ktoś mnie przytulił. Obróciłem głowę i dojrzałem jego brązowe włosy. 

- Co Ty robisz? - spytałem z lekkim zdenerwowaniem.

- ...Kacper....boję się...- zaczął z cichym płaczem.

- Czego niby?

- ...że jak tam wrócę....to on znowu będzie chciał mnie wykorzystać...nie chcę już tak dłużej...

- Przecież dajesz dupy nawet psorom z liceum, to czego Ty oczekujesz od innych?! - wydarłem się. Pewnie na piętrach w dół też ktoś to słyszał, ale jakoś mało mnie to obchodziło.

- To nie tak! - zaniósł się już całkowicie płaczem.

- A niby jak? Wytłumaczysz mi to wreszcie? - byłem już zdenerwowany i zdezorientowany.

- ....może nie tutaj, co....? Wejdźmy do środka, to wszystko Ci powiem...

Ruszył powolnym krokiem pod drzwi mieszkania. W sumie to mogłem się jeszcze wycofać, bo właśnie nadjechała winda. Cholerny ślimak. Czemu w takich starych blokach są tak nowe windy?! Przecież to nie powinno mieć racji bytu! Ale mimo wszystko poszedłem za nim. Nie wiedziałem tylko, czy mam to później sobie wyciągać z żył.

"Lustro" Prolog

Budzę się...
Znowu moje ręce są we krwi, a koszulka w błocie...
Znowu ten sam sen mnie prześladuje...
Zabijam znaną mi twarz z otoczenia, która rano będzie w wiadomościach ze zmasakrowanym ciałem...
Jakby ktoś ją zaatakował...
Jakiś demon...
Lecz w mojej świadomości jest coś, co krzyczy mi winowajcę zdarzenia...
To ja jestem mordercą.

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 2

Jak zapowiedział, tak całą trasę przeszli w praktycznej ciszy. Alice co raz potykała się o korzenie, które Chesire sprytnie przeskakiwał. "Zupełnie jakby znał je na pamięć" pomyślała dziewczyna i znowu się potknęła. Tym razem chłopak z ogonem zareagował i obrócił się.
- Wysportowana to Ty nie jesteś... - mruknął z niezadowoleniem. Jednakże podszedł do niej i podał jej dłoń, którą ta uchwyciła z niemałą nieśmiałością.
Pomógł jej wstać i ruszyli dalej, kiedy to zza drzew wyskoczył w miarę znajomy dziewczynie już kształt Erina.Przeskoczył przed nimi i zniknął ponownie.
- Erin, cholero! Wróć tu i to natychmiast! - krzyknął za płaszczem kot zirytowanym głosem z pomrukami. - Co jak co, ale powinieneś pilnować swojej zguby nim ją Kości znajdą, durniu!
Czarny płaszcz okalający szczupłą sylwetkę lekko powiewał na wietrze, gdy postać chłopaka usiadła na gałęzi drzewa nad głowami podróżujących.
- I Ty mi to mówisz? Sam zgubiłeś poprzedniego Wybrańca w tym lesie i chyba nawet w tym miejscu. - rozejrzał się niepewnie.
- Jakoś nie widzę, byś był pewny swoich słów. Sam gubisz się w tym lesie kilkaset tysięcy razy dziennie. Ja przynajmniej wiem, jak wrócić do swojej Posiadłości, psie! - warknął Chesire, ostrząc szpony, na co okularnik odpowiedział wciągnięciem pistoletu. Widać było, że nie byli najlepszymi przyjaciółmi jeśli chodzi o Wybrańców, a następstwem tego może być walka.
- Um... Przestańcie... Proszę...  - jęknęła cicho Alice, zasłaniając twarz dłońmi.
Dwóch mężczyzn jakby poruszeni tym głosem natychmiast przestali ze sobą się droczyć. Spojrzeli tylko na nią zdziwieni. Mimo wszystko Wybraniec miał zdolność rozdzielenia największych sporów i to był jego cel. Przybycie do Wonderlandu i rozwiązanie kłopotu, jaki ciążył nad krainą od wieków.
- Widziałeś? Laska nas normalnie uspokoiła.... To jest właśnie chyba ta, o której gadał Zegarmistrz, co? - mruknął zadowolony Mitsuru. - Wreszcie będzie spokój, tej!
- Ta... ja i tak mam swoją robotę... Narka! - pożegnał się szybko i nagle płaszcz zniknął z krawędzi drzewa.
Kot tylko zaklął go cicho pod nosem, po czym pociągnął czarnowłosą za rękę w odpowiednią stronę. Co jak co, ale Plac Zabaw znajdował się jeszcze daleko.
Podróż dalsza przebiegła w całkowitej ciszy. Alice starała się patrzeć pod nogi, ale nie zawsze udawało jej się omijać korzenie. Jednakże Mitsuru już jakby nie zwracał na nią uwagę i szedł przed siebie. Miał swoje zadanie i czy mu się to widziało czy nie, musiał je wykonać. Wreszcie przed nimi ujawniła się brama placu i Chesire rozpromienił się.
- No nareszcie! Te małe skrzaty to właśnie Kości, o których mówiłem z Erinem, widzisz? - wskazał palcem na dwóch chłopców pilnujących bramy, którzy byli uzbrojeni w wyrzutnie rakiet. - Widzicie tą małą? - zwrócił się do nich. - Macie być dla niej skończenie mili, inaczej Lenox dowie się o kradzieży słodyczy, a Erin skopie wam te małe dupy!
- Tak jest, tatusiu! - zaśmiały się skrzaciki. Były irytujące, ale użyteczne w walkach.
Przeszli kilka kroków, gdy Alice owinęła czarna poświata, która okręcała nią niczym w balecie. Poszukiwała wyjścia, lecz zamiast niego znalazła tylko ciche łzy na policzkach.
- Nie zamocz mnie, kobieto! - wrzasnął jakiś starszy głos nad jej głową. Obcy, ale jakby znany. Niczym głos dziadka, którego Alice nie było dane poznać. Mężczyzna przytulił ją, a do jej nozdrzy dostał się zapach starego prochowca. Co dziwne, jasnofioletowego prochowca. Jedyny żywszy kolor jaki do tej pory widziała w Wonderlandzie. Zadarła głowę do góry i jej oczom ujawniła się twarz miłego człowieka o szarych, długich włosach, splecionych w warkocz. - Ty musisz być Wybranką, nie mylę się? - powiedział z uśmiechem.
Dziewczyna uspokoiła się, a łzy wyschły na jej policzkach, nawet nie naruszając mrocznego makijażu. Patrzyła na niego jeszcze przez chwilę, po czym z jej ust wydobyło się pytanie.
- M...Mary Gowland...? - spytała cicho.
- Nie Gowland, tylko Lenox. Nie jesteśmy w oficjalnej "Alicji w Krainie Czarów". Jesteśmy w Twoim świecie, skarbie. - przytulił ją do siebie mocniej. No tak, stary i milusiński dziaduś. -  Miło było mi Cię chociaż poznać, złotko. - i zniknął, zostawiając po sobie jedynie ciepło na ramionach dziewczyny.
Tymczasem Alice już patrzyła na ziemię, na której krwią malował się napis. "Have....f....fun...Alice...?" odczytała w myślach czarnowłosa i przeraziła się. Z jej nadgarstka leciała krew, która prowadziła do tego napisu. Jednakże zaraz potem coś wskoczyło na jej plecy i cały napis zniknął. Obróciła głowę, prawie zderzając się z ustami Chesire'a.
- Mówiłem Ci, że idziemy na filiżanki! Nawet za mną szłaś i nagle zniknęłaś! Niegrzeczna! - prychnął, ciągnąc ją za ramię, które jeszcze sekundkę temu krwawiło jak szalone, a które teraz było czyste.
Kot prowadził ją dalej na filiżanki. Tam dopiero wsiadła do jednej z nich i od razu zaczęła się szybko kręcić. Dziewczyna powoli traciła wolę nad całym ciałem. Wirowania nie ustawały i wreszcie jej głowa stała się zbyt ciężka, by dalej stać w pozycji pionowej i królować nad szyją. Alice czuła tylko jak powoli jej ciało opada, a oczy stają się zbyt ciężkie i wreszcie zamykają. Poczuła tylko jeszcze tyle, że w coś mocno uderzyła i wtedy jej świat zrobił się ponownie cały czarny. Straciła przytomność.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 6

ROZDZIAŁ 6 „Ospała ja i zmęczona ty”

Koło 5 rano Yotaka pojawił się na moim balkonie z torbą wypełnioną zeszytami, mangami i filmami dla mnie oraz średniej wielkości pudełkiem. Otworzyłam mu drzwi i wpuściłam go do środka. Do filiżanki nalałam mu herbaty i podałam cukier. Nasypał sobie dwie łyżeczki jak zawsze. Nic się nie zmienił chyba... I widząc mnie w papuciach na nogach zaczął chichotać. Jak kiedyś.

- Nic się nie zmieniłaś pod tym punktem. - powiedział, opanowując się i siadając z filiżanką przy stole do herbaty na czarnym dywaniku.

Usiadłam naprzeciwko niego z kolejną herbatką.

- Pod tym względem to nie. - zachichotałam cichutko, moje gardło dawało o sobie już powoli znaki, że wysiada. - Poczekasz chwilę? Dorobię herbaty... czekanie na ciebie mnie znudziło i piłam ją litrami.

-Na królewicza się czeka, nie pamiętasz? - powiedział, zanosząc się śmiechem.

Zeszłam po schodach z imbryczkiem w dłoni, wstawiłam wodę i przygotowałam wszystko. Czekałam tak przez chwilę oparta o blat. Otworzyłam szafkę w poszukiwaniu czegoś słodkiego. Wyciągnęłam dwie paczki ciastek, chipsy i żelki. Z lodówki wyjęłam cztery energetyki i postawiłam je na tacy przy słodyczach, zostawiając miejsce na środku na imbryczek. Wreszcie czajnik zagwizdał i zalałam torebkę wrzątkiem. Postawiłam czajniczek na miejsce królewskie i ruszyłam na schody do pokoju. Zapukałam i Yotaka otworzył mi drzwi.

- Matko, więcej tego nie było...? - spojrzał zdziwiony na tacę, odbierając ją z moich rąk i puszczając mnie do pokoju. Położył tacę na stoliczek i zdjął z niej wszystko, rzucając ją gdzieś na moje biurko. - A jak tam twój głos? Może lepiej będziesz pisać, by go nie nadwyrężyć...? - spytał z troską.

- Nie trzeba... muszę ćwiczyć, by nie zaniemówić... - powiedziałam szeptem.

- To może lepiej nie mów za dużo? Wiesz, nie chcę byś się przemęczała czy coś... - po czym od razu wstał i sięgnął do mojej szafki po kartkę i ołówki. Odkąd widzieliśmy się po raz ostatni, nic w moim pokoju nie zmieniło miejsca ani o centymetr. Zdziwiło mnie, że do tej pory pamiętał, co gdzie u mnie jest.

- Jak chcesz. - szepnęłam.

- To ja będę mówił na głos, a ty będziesz pisać... tylko błagam, czytelnie. Czasem w szkole było mi trudno cię doczytać. - powiedział z uśmiechem.

Sama zaczęłam się cichutko śmiać. Pamiętałam to idealnie, gdy co chwilę mnie trącał w podstawówce i pytał, gdzie podziała się ta czy tamta litera, bo miał problem z rozczytaniem.

Wzięłam z jego ręki kartki i ołówek, kładąc resztę na stolik. Zaczęłam kreślić kanji jedno za drugim. Starałam się jednak częściej używać słownego pisma, a kanji zastępowały poszczególne słowa. Wreszcie oddałam mu zapisaną całą kartkę do rąk i zaczął ją czytać. Z mimiki jego twarzy mogłam zauważyć, że nie jest to zbyt czytelne, bo co chwilę drapał się po głowie i marszczył uroczo nos.

- Więc mówisz, że się rozstałyście, co? - powiedział wreszcie i spojrzał na mnie. - Nie żebym miał coś przeciwko, ale to od początku był dziwny związek. Ledwie przyszła do naszej klasy, a od razu uderzyła do ciebie. Nie sądzisz, że to jest...no nie wiem....dziwne? - zaprzeczyłam ruchem głowy. - No dobra.. To niby co się takiego stało, że już to przerywasz po tych kilku miesiącach?

Zaczęłam zapisywać kolejną kartkę, na której co chwilę pojawiało się coraz więcej kropek, a pismo załamywało się. Z oczu pociekła mi pierwsza łza, którą natychmiast starł z mojego policzka.

- Jeśli to dla ciebie za dużo, to się nie zmuszaj...

Czy naprawdę był takim kretynem? Chciałam wreszcie po tam długim czasie otworzyć się przed nim, a on kazał mi się zamknąć z powrotem? Jaki był w tym sens?! Ale mimo łez pisałam dalej. Wreszcie odłożyłam ołówek i jeszcze raz zerknęłam na napisany chwilę temu tekst, sprawdzając wszystko od gramatyki po ortografię. Stwierdzając, że jest w porządku i powinien zrozumieć, podałam mu ją. Gdy czytał ją, w jego oczach pojawiało się coraz więcej uczuć. Od uciechy, po smutek i współczucie. Czułam się jakoby dziwnie, a zarazem pusto. Wreszcie to komuś powiedziałam. Napisałam chyba wszystko, co chciałam powiedzieć komuś od tych kilku dni. Co stało się u Mai, jak było z moim wylądowaniem do szpitala. Wreszcie odłożył kartkę na dywan i z trudem podniósł na mnie swój wzrok. Początkowo starał się być silny, ale chyba jednak przegrał, bo zaraz potem z jego oczu pociekł mały strumień łez. Przeszedł na około stolika i przytulił mnie. Mocno. Czule. Jakby już nigdy nie miał mnie z tego uścisku wypuścić. Nieśmiało uniosłam dłonie z ramionami i lekko położyłam je na wysokości jego łopatek. Usiadł z klęczek i pociągnął mnie za sobą, usadowiając na swoich kolanach. Przytuliłam się do niego szczelniej, kładąc głowę na barku.

- Nie sądziłem, że nasza słodka Sorinozuka może okazać się taką szmatą... Mam nadzieję tylko, że nic ci nie zrobiła, bo już bym biegł na nią z nożem. - spojrzałam na niego zszokowanym słowem i zaraz pociekły kolejne łzy. Nie chciałam jej stracić całkowicie, ale jednak jej się to należało... - Póki mi nie powiesz, co mam robić, to nic nie zrobię. Ale lepiej jednak przerwać tą komedię i naprawdę z nią porozmawiać, bo siedzenie w miejscu i myślenie o tym nic nie da. I ty akurat wiesz o tym doskonale.

Wypuścił mnie z uścisku i wstał, wracając na swoje miejsce po drugiej stronie stolika. Patrzył zawzięcie w okno, jakby czegoś szukał za jego szkłem. Tymczasem ja siedziałam. Gapiłam się na niego. Nie rozumiałam nic. Nad czym miałam się zastanawiać? Co dalej? Przecież wszystko już skończono. Sama to skończyła. Zaczęłam otwarcie płakać, ocierając łzy dłońmi, ale nic to nie dawało. Płyn lał się jeszcze obficiej niż chwilę temu. Chciałam wstać, podejść do niego i znowu się do niego przytulić. Jak kiedyś, gdy upadałam na prostej drodze i tuliłam się do niego z nadzieją, że dzięki temu ból minie szybciej. Nic jednak takiego teraz nie zrobiłam i siedziałam na skraju dywanu, ocierając łzę za łzą. Wreszcie łzy przestały cieknąć. Wzięłam się w garść i sięgnęłam po całą miskę żelków. Wpychałam w siebie jeden za drugim. Robiło mi się niedobrze od nadmiaru cukru. Praktycznie wymiotowałam. Ale nic to nie dało. Yotaka nadal wpatrywał się w widok za oknem z coraz to większą obojętnością w stosunku do mnie. Normalnie już by mi zabrał miseczkę i kazał wypluć słodkości do sedesu, jak zawsze, gdy byłam bliska zwrócenia posiłków z całego dnia. Zastanawiało mnie, co się z nim stało przez te kilka lat? Nie był jednak taki jak kiedyś. Coś się zmieniło. Zebrałam się w sobie, jednak poszło to na marne.

- Yotaka...-zaczęłam niepewnie, a on po prostu wstał.

- Gomenna, muszę już iść. Trochę późno, a z rana muszę załatwić kilka spraw. - założył bluzę i buty, a następnie wyszedł jak wszedł, czyli przez taras.

Siedziałam osłupiała na podłodze i patrzyłam pustym wzrokiem w jego plecy, znikające po schodach, aż wreszcie rozmyły się całkiem. Wiedział, kiedy pójść, żeby uniknąć trudnych pytań. A jednak kiedyś zawsze odpowiadał mi na wszystko. Nawet dziś obiecał mi, że będziemy rozmawiać do świtu, aż nagle po prostu wstał i poszedł z byle jaką wymówką. Coś znacząco mąciło mi spokój wewnętrzny. Mój przyjaciel z dzieciństwa diametralnie się zmienił, a ja tego nawet nie zauważyłam, bo mnie przy nim wtedy nie było. Chciałam dowiedzieć się teraz o nim jak najwięcej. Jednak w swoim stanie nie mogłam za wiele zrobić.

Za oknem usłyszałam plaśnięcie. Początkowo się przeraziłam i wyjrzałam za okno, ale nic nie mogłam zobaczyć. Postanowiłam udać jednak brak zainteresowania, choć zbliżyłam się do okna, próbując coś dojrzeć. Nie udało mi się to jednak.

Podreptałam bliżej stolika i nalałam do filiżanki herbaty, gdy w szybę ktoś zapukał. Panicznie obróciłam się i wystraszonym wzrokiem próbowałam coś ujrzeć w ciemności nadchodzącego poranka. Postać zdjęła czarny kaptur z głowy, uwalniając spod niego długie włosy ciemnej barwy i piękną twarz. Odłożyłam pośpiesznie dzbanek na stolik i rzuciłam się otworzyć drzwi balkonowe. Rzuciłam się jej na szyję. Tak bardzo mi jej brakowało, a zarazem chciałam się jej pozbyć raz na zawsze z życia.

- Mai... -szepnęłam jej do ucha i przycisnęłam do siebie.

- Hey... Mogę wejść....? -szepnęła smutno i wypuściła mnie ze sztywnego uścisku.

Wpuściłam ją do pokoju i zatrzasnęłam szybko drzwi. Mimo wszystko odczuwałam zimno, a na zewnątrz nie było zbytnio ciepło jak na mnie. Opatuliłam się ramionami i sięgnęłam po nieużywaną nawet filiżankę Yotaki, lejąc do niej herbatę i podając potem porcelanę w dłonie Sorinozuki.

Natychmiastowo odebrała ją z moich rąk i upiła łyk. Na jej twarzy pojawiły się urocze wypieki. Uśmiechnęłam się lekko. Zdawałam sobie jednak sprawę, że po coś tu przyszła, a plask sprzed chwili musiał być jej wyczynem, gdyż jej prawa dłoń była bardziej zaczerwieniona.

- Mai... -zaczęłam cicho, ale przerwała mi.

- Chi, wiem, że chcesz mi coś powiedzieć, ale pozwól mi zacząć pierwszej. - i to mówiąc odstawiła filiżankę na drewno stolika oraz spojrzała mi prosto w oczy. - Przyszłam tu, by cię przeprosić. Mam już dość tej ciszy. Chcę nadal być z tobą. Mam nadzieję tylko, że wybaczysz mi tamten wyczyn... To...nie miało tak być... Poniosło mnie... Przepraszam, Chihiro...Ja...

Ale Mai nie mówiła tego w moją stronę. Podobnie jak Kurama chwilę temu patrzyła w horyzont za oknem. Irytowało mnie to coraz bardziej. Miałam tego dość. Wstałam z podłogi i chwiejnym krokiem podeszłam bliżej niej, by opaść ciężko przed jej obliczem. Uniosłam dłoń, poprawiłam włosy, które wpadały mi do oczu. Odrzuciłam lekko lewą dłoń w bok i wymierzyłam jej soczysty plask prosto w środek policzka. Spojrzała na mnie zszokowana i przycisnęła dłoń do bolącego miejsca. Nie widziałam jej wzroku. Świat zasłoniły mi włosy, a ręka sama w sobie sprawiła mi nieznany do tej pory ból. Pierwszy raz kogoś uderzyłam z wściekłości. Takiej szczerej. Jednak w środku czułam się bardziej pusta niż wcześniej i miałam ochotę zrobić to raz jeszcze. Ponownie uniosłam dłoń, lecz opadła ona na jej bluzę i wraz za nią poleciała druga. Przygarnęłam ją bliżej siebie tak, by bez wysiłku spojrzeć jej prosto w oczy i pokazać swoją nienawiść zza zasłony włosów.

- Nienawidzę cię teraz... Nienawidzę za to, co zrobiłaś i za to, czego nie robisz... Mam już cię dość.... Zniknij z mojego życia i najlepiej nie wracaj... -ostatnie zdanie powiedziałam już, gdy ją puściłam. A raczej zrobiłam to szeptem, bo gardło bolało mnie jeszcze bardziej po uderzeniu niż przed nim.

Tymczasem Sorinozuka szybko wstała i opuściła mój pokój, zamykając za sobą drzwi balkonu. Natomiast ja opadłam bezwładnie na dywan i zaczęłam głośno płakać. Miałam gdzieś już, że ktoś mnie usłyszy. Nie chciałam nikogo już więcej widzieć. W szczególności Sorinozuki, która nie umiała mnie szczerze przeprosić, i Yotaki, który nie umiał już ze mną szczerze porozmawiać i uciekł od trudnych pytań. Nienawidziłam ich po równi. Tej nocy postanowiłam sobie jedno. Zerwę z nimi wszelakie kontakty. Złapałam za telefon leżący na biurku i wykasowałam ich mail'e i wszystkie wiadomości wraz z rozmowami. Usunęłam wszystkie zdjęcia z nimi. Wszystko co mogłoby mi o nich wspominać. Wreszcie wolna od wspomnień zgarnęłam z łóżka poduszkę z kocem, przesunęłam stolik na linoleum i ułożyłam się na dywanie. Płakałam coraz ciszej, aż wreszcie zasnęłam, otulona włosami i granatowym kocem.

"Himitsu" - END

Tak jak pisałam na drugim blogu - koniec pisania "Himitsu" :c
Tak jakoś od drugiego rozdziału przestała mi się układać historia...
Ale jeśli tylko macie jakieś pomysły, jak po pierwszym rozdziale mogę kontynuować dalsze losy Tetsuyi i Kiyoshiego, to piszcie śmiało c:
Reina nie gryzie, a jej plany i tak czasem ulegają zmianie ^^

~Reina Hitsugaya