Przeszło mnie dzikie mrowienie po kręgosłupie i nieświadomie oblizałam wargi. Chciałam tej krwi. Teraz. Natychmiast. Jedną kropelkę. Tylko jedną. Maluteńką kropelkę... Zaraz! Musiałam się opanować. Przecież to nie jest możliwe, bym teraz zachciała krwi, której tak się kiedyś brzydziłam, a którą teraz omijałam kilometrami. Ta sytuacja przestawała wydawać mi się normalną, jednak powoli widziałam połączenie wszystkiego.
Jednakże musiałam przerwać swoje przemyślenia, gdyż usłyszałam głos Toru, który coś mówił. Wypadłam z transu i spojrzałam wprost na niego.
- Em...mógłbyś powtórzyć? Zamyśliłam się... - powiedziałam z lekkim uśmiechem, patrząc jak się rumieni.
- Em...tego... Aoyama w jesieni wygląda pięknie....ale z Twojego tarasu jest w po prostu niezwykła. - powiedział, patrząc dalej za barierkę tarasu.
- Cóż, to prawda...ale nie uważam, by akurat mój taras miał najpiękniejszy widok. Tym bardziej, bo wolę ten u siebie w pokoju. - powiedziałam bez namysłu, kierując dłoń na plecy, gdzie za kokardą schowałam fajki. Wydobyłam całą paczkę wraz z zapalniczką i bezceremonialnie wyjęłam jednego fajka z paczki, wkładając go do ust od razu.
Odpaliłam i zaciągnęłam się, wypuszczając dym z kompletną obojętnością. Po czym spojrzałam na Toru, wstałam i podeszłam do niego z paczką. Może on też pali? Kto wie. W końcu tak idealny chłopak musi mieć jakieś swoje ciemne tajemnice, których nie okazuje nikomu. Tymczasem on właśnie bez żadnego uprzedzenia czy nawet obrócenia się wyjął mi papierosa z ust i zaciągnął się nim, wydychając powietrze wprost w przestrzeń przed sobą. Wpatrywał się przez chwilę w bezkresne niebo, które powoli zachodziło czerwienią i odcieniami fioletu gdzieś na horyzoncie. Oparłam się o barierkę zaraz obok niego i zaciągając się co raz, patrzyłam w tym kierunku. Staliśmy obok siebie w kompletnej ciszy, którą w końcu podjął Toru.
- Wiesz, Hirata....może to trochę nieodpowiednie miejsce na takie wyznania....ale chciałbym Cię o to teraz spytać...i proszę Cię, byś odpowiedziała mi szczerze... - zaczął niepewnie, nadal patrząc przed siebie gdzieś w horyzont.
- Czy....ech, może inaczej. Dlaczego nie dajesz nikomu się do siebie zbliżyć? - obrócił się w moją stronę, patrząc mi prosto w oczy.
Na chwilę ścięło mnie z nóg. nie wiedziałam co mu odpowiedzieć. Że to przez moich rodziców i ich podejście do wychowania dzieci? Że to mój własny wybór? Że tak na prawdę nie ma osoby, która mogłaby mnie zrozumieć? Że po prostu czuję się zbyt samotna w tym świecie przyjaźni, miłości i ogólnego poczucia, że ktoś mnie potrzebuje? Że najzwyczajniej w świecie czuję się jak wyrzutek? Każde moje podejście do kogoś kończyło się źle, bo nikt nie akceptował tego, jaka jestem. Ani mojego charakteru ani podejścia do spraw. Kto by w ogóle brał pod uwagę moje zdanie? Jednak jemu musiałam odpowiedzieć, cokolwiek.
- Nie czuję takiej potrzeby. - odpowiedziałam mu obojętnym tonem, odwracając twarz w jego stronę.
- Ale...przebywanie wśród ludzi jest chyba najważniejsze...bez tego przecież się obejdziesz...w szkole są ludzie, w pociągu też są, w sklepach również. Ich po prostu nie unikniesz... - powiedział trochę przejętym głosem. Zupełnie jakby się o mnie martwił...może rzeczywiście się o mnie martwi?
- Wiem. - powiedziałam spokojnie. - Może i muszę z nimi przebywać, ale nie chcę nikogo dopuszczać bliżej do siebie niż to potrzebne. Jeśli bym chciała się komuś wygadać, to mam od tego swój pamiętnik... -ugryzłam się w język. Po co ja to w ogóle powiedziałam?!
- Hirata...martwię się o Ciebie...w szkole zachowujesz się jak Księżniczka Lodu, ale ja widzę, że są rzeczy które w jakiś sposób Cię poruszają. A wiesz dlaczego to widzę...? Nie, dobra, to zły temat. W sumie to przyszedłem tu w innym celu...znasz może przepis na babeczki? - wyrzucił z siebie prawie na jednym wdechu. Byłam trochę zzorientowana.
- W sumie to potrzebna Ci jest mąka, jajka, proszek do pieczenia, mleko...
- Kocham Cię, Hirata. - przerwał mi w połowie zdania, po czym od razu mnie pocałował.
Przez kilka chwil stałam kompletnie wyrzucona z biegu, gdy wreszcie uświadomiłam sobie, co dokładnie się stało. Znowu to zrobił! Znowu wyznał mi miłość! I znowu w ten sam sposób.... Próbowałam go odepchnąć, ale tylko wzmocnił uścisk na mojej talii.
niedziela, 31 stycznia 2016
"Wolontariusz" Rozdział 4
- Powinienem chyba sobie odstrzelić łeb. - szepnąłem sam do siebie.
Od 17 stałem pod blokiem Adriana i wahałem się, czy warto wejść na górę. Czy w ogóle warto coś wyjaśniać. I co wyjaśniać... Te pytania kołatały mi się po głowie już odkąd przeczytałem kartkę. Iść tam czy nie iść? Zlać czy się przejąć? Co ja mam, do cholery, z tym zrobić?! Jednakże teraz chyba było już za późno. Stałem po jego blokiem od godziny jak jakiś morderca, który czeka na swoją ofiarę. Nawet jakaś babcia patrzyła na mnie z podejrzliwym wzrokiem. Monitoring osiedlowy jak zwykle na warcie... Ech, dobra, czas tam wejść.
Pchnąłem drzwi klatki, podszedłem do domofonu i wybrałem numer. Nie musiałem się nawet odzywać, bo domofon od razu zareagował i otworzył drzwi. "Więc czekał ciągle obok..." przeszło mi przez głowę, gdy jechałem windą. Wysiadłem i ruszyłem pod drzwi jego mieszkania. Nie zdążyłem nawet zapukać, gdy otworzyły się na oścież, a przede mną stanął ubrany w czarną koszulę i ciemnoszare rurki Adrian. Skąd wiedziałem jak wyglądał? Światło w każdym pokoju było włączone. Zacząłem się niepokoić...
- Hej. - rzuciłem na powitanie, jednak on mi nie odpowiedział. Wszedłem do środka i rozejrzałem się.
Rzeczywiście całe mieszkanie wyglądało o niebo lepiej, gdy było jasno. Chyba wolałbym się tak tym nie zachwycać, no ale cóż. Zdjąłem glany w przedpokoju i grzecznie ruszyłem za nim do jego pokoju. Obawiałem się tylko najgorszego...
Lecz ku memu zdziwieniu ołtarzyk zniknął. Na jego miejscu pojawiła się kolejna półka na książki. Miałem wrażeni jakbym ostatnim razem miał zwidy czy coś w tym stylu, a gdy chciałem o to zapytać, odpowiedź padła z jego ust.
- Już go nie potrzebuję. - wskazał głową na łóżko. Zadziwiająco był tam wszystkie rzeczy, które jeszcze ostatnio wchodziły w skład ołtarza.
- Wyjaśnisz mi wreszcie o co chodzi? - zagadnąłem kompletnie zagubiony.
- Usiądź...ja zaraz wrócę. - rzucił i zniknął. No po prostu poszedł. Słyszałem tylko jak zamykają się drzwi mieszkania.
Zacząłem panikować, lecz chyba bezsensownie. Nie zamknąłby mnie tutaj ot tak! Chyba...prawda? Boże, zaczynam wariować. "Kacper, weź się w garść, kretynie. On zaraz wróci..." beształem się w myślach. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. I się uspokoiłem. Rzuciłem skórę gdzieś na krzesło w jego pokoju i usiadłem na łóżku. Zacząłem przeglądać rzeczy leżące obok mnie.
Tak, to rzeczywiście moja koszulka, która w zeszłym roku zniknęła mi przed wf-em. I tak, to też jest mój zeszyt od historii, który pożyczałem komuś i go nie odzyskałem. Znalazła się nawet opaska z Woodstock'u. Im więcej rzeczy trafiało w moje ręce podczas rozeznania, tym więcej z nich rozpoznawałem jako swoje. Zadziwiająco dużo z nich rzeczywiście pamiętałem. Ale jednej rzeczy nie spodziewałem się tu znaleźć. Było to zdjęcie z zerówki. Tego byłem pewien. Bal. Od razu rozpoznałem siebie stojącego obok Panny Słoneczko i Kubusia Puchatka. A ja jako Batman. Oczywiście, że pamiętałem ten bal! Bo właśnie wtedy po raz pierwszy ktoś dostał ode mnie w twarz. I to nie był nikt inny jak....o kurwa...już sobie przypomniałem.
Właśnie na tamtej zabawie jako postacie bajkowe uderzyłem kogoś po raz pierwszy. Dziewczyna przebrana za Pannę Słoneczko była naprawdę ładna i każdy chciał z nią zatańczyć. A ja oczywiście jak jakiś idiota byłem tak zaślepiony, że nie dawałem nikomu się do niej zbliżyć. Więc gdy wróciłem z toalety i zobaczyłem, że tańczy z kimś innym, wpadłem w szał. Pamiętałem, że tamten chłopak potem miał złamaną rękę i zmienił szkołę. Lecz im bliżej teraz przyglądałem się twarzy chłopca w przebraniu Piotrusia Pana, tym bardziej go kojarzyłem. Osobą, którą wtedy pobiłem był nikt inny jak...
- Więc jednak pamiętasz, kto tańczył ze Słoneczko. - powiedział kompletnie beznamiętnym głosem.
- To byłeś Ty...? - spytałem trochę przerażony. Nie rozumiałem już całkowicie co się dzieje...
Od 17 stałem pod blokiem Adriana i wahałem się, czy warto wejść na górę. Czy w ogóle warto coś wyjaśniać. I co wyjaśniać... Te pytania kołatały mi się po głowie już odkąd przeczytałem kartkę. Iść tam czy nie iść? Zlać czy się przejąć? Co ja mam, do cholery, z tym zrobić?! Jednakże teraz chyba było już za późno. Stałem po jego blokiem od godziny jak jakiś morderca, który czeka na swoją ofiarę. Nawet jakaś babcia patrzyła na mnie z podejrzliwym wzrokiem. Monitoring osiedlowy jak zwykle na warcie... Ech, dobra, czas tam wejść.
Pchnąłem drzwi klatki, podszedłem do domofonu i wybrałem numer. Nie musiałem się nawet odzywać, bo domofon od razu zareagował i otworzył drzwi. "Więc czekał ciągle obok..." przeszło mi przez głowę, gdy jechałem windą. Wysiadłem i ruszyłem pod drzwi jego mieszkania. Nie zdążyłem nawet zapukać, gdy otworzyły się na oścież, a przede mną stanął ubrany w czarną koszulę i ciemnoszare rurki Adrian. Skąd wiedziałem jak wyglądał? Światło w każdym pokoju było włączone. Zacząłem się niepokoić...
- Hej. - rzuciłem na powitanie, jednak on mi nie odpowiedział. Wszedłem do środka i rozejrzałem się.
Rzeczywiście całe mieszkanie wyglądało o niebo lepiej, gdy było jasno. Chyba wolałbym się tak tym nie zachwycać, no ale cóż. Zdjąłem glany w przedpokoju i grzecznie ruszyłem za nim do jego pokoju. Obawiałem się tylko najgorszego...
Lecz ku memu zdziwieniu ołtarzyk zniknął. Na jego miejscu pojawiła się kolejna półka na książki. Miałem wrażeni jakbym ostatnim razem miał zwidy czy coś w tym stylu, a gdy chciałem o to zapytać, odpowiedź padła z jego ust.
- Już go nie potrzebuję. - wskazał głową na łóżko. Zadziwiająco był tam wszystkie rzeczy, które jeszcze ostatnio wchodziły w skład ołtarza.
- Wyjaśnisz mi wreszcie o co chodzi? - zagadnąłem kompletnie zagubiony.
- Usiądź...ja zaraz wrócę. - rzucił i zniknął. No po prostu poszedł. Słyszałem tylko jak zamykają się drzwi mieszkania.
Zacząłem panikować, lecz chyba bezsensownie. Nie zamknąłby mnie tutaj ot tak! Chyba...prawda? Boże, zaczynam wariować. "Kacper, weź się w garść, kretynie. On zaraz wróci..." beształem się w myślach. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. I się uspokoiłem. Rzuciłem skórę gdzieś na krzesło w jego pokoju i usiadłem na łóżku. Zacząłem przeglądać rzeczy leżące obok mnie.
Tak, to rzeczywiście moja koszulka, która w zeszłym roku zniknęła mi przed wf-em. I tak, to też jest mój zeszyt od historii, który pożyczałem komuś i go nie odzyskałem. Znalazła się nawet opaska z Woodstock'u. Im więcej rzeczy trafiało w moje ręce podczas rozeznania, tym więcej z nich rozpoznawałem jako swoje. Zadziwiająco dużo z nich rzeczywiście pamiętałem. Ale jednej rzeczy nie spodziewałem się tu znaleźć. Było to zdjęcie z zerówki. Tego byłem pewien. Bal. Od razu rozpoznałem siebie stojącego obok Panny Słoneczko i Kubusia Puchatka. A ja jako Batman. Oczywiście, że pamiętałem ten bal! Bo właśnie wtedy po raz pierwszy ktoś dostał ode mnie w twarz. I to nie był nikt inny jak....o kurwa...już sobie przypomniałem.
Właśnie na tamtej zabawie jako postacie bajkowe uderzyłem kogoś po raz pierwszy. Dziewczyna przebrana za Pannę Słoneczko była naprawdę ładna i każdy chciał z nią zatańczyć. A ja oczywiście jak jakiś idiota byłem tak zaślepiony, że nie dawałem nikomu się do niej zbliżyć. Więc gdy wróciłem z toalety i zobaczyłem, że tańczy z kimś innym, wpadłem w szał. Pamiętałem, że tamten chłopak potem miał złamaną rękę i zmienił szkołę. Lecz im bliżej teraz przyglądałem się twarzy chłopca w przebraniu Piotrusia Pana, tym bardziej go kojarzyłem. Osobą, którą wtedy pobiłem był nikt inny jak...
- Więc jednak pamiętasz, kto tańczył ze Słoneczko. - powiedział kompletnie beznamiętnym głosem.
- To byłeś Ty...? - spytałem trochę przerażony. Nie rozumiałem już całkowicie co się dzieje...
piątek, 2 października 2015
"wolontariusz" Rozdział 3
Cały mój pogląd na osobę Adriana zmieniło się diametralnie wraz z przekroczeniem progu jego mieszkania. Utrzymane w ciemnych kolorach było wręcz mroczne. Aż trudno mi było uwierzyć, że tu mieszka tak pogodny chłopak. Salon stonowany w brązie, przedpokój w odcieniach granatu, kuchnia i łazienka w odmętach szarości, a jego pokój wręcz tonął w graficie. Przeraziło mnie to nie na żarty.
- Czy tylko ja mam wrażenie, że tu nie ma okien? - powiedziałem z przerażeniem, nie wiedząc, gdzie mam stanąć, by nic nie nadepnąć.
- Są...ale...tu po prostu jest ciemno. - wyszeptał ciszej niż mogłem usłyszeć.
Po jakiejś chwili moje oczy przywykły do ciemności otaczającej mnie z każdej strony i dostrzegałem coraz więcej szczegółów. Byłem zdziwiony własnym odkryciem. Na ścianach przedpokoju powieszone były obrazy w barwach dostosowanych do otoczenia. Im ciemniejszy pokój, tym ciemniejszy obraz, a jego kontury dało się rozróżnić jedynie za pomocą dotyku. Nieświadomie dotknąłem jednego z nich, gdy już weszliśmy do kwadratu Adriana. A uświadomiłem to sobie jedynie przez czyjąś dłoń na moim ramieniu.
- Adrian? Co Ty odpierdalasz?! - ryknąłem, może trochę zbyt agresywnie, bo pedałek od razu się odsunął z przerażeniem wymalowanym na twarzy.
Uspokoiłem się trochę i spróbowałem jakoś do niego podejść i przeprosić, ale niestety Adrian odsunął się jeszcze bardziej, znikając za czarną zasłoną okienną. Odsunąłem ją machinalnie, wpuszczając do pomieszczenia trochę światła, a w oczy rzucił mi się mały ołtarzyk. Ołtarzyk z moim zdjęciem profilowym z FB, koszulką na wf, którą zgubiłem w zeszłym roku i kilkoma innymi rzeczami, które na bank należały do mnie.
Spojrzałem na niego z obrzydzeniem i po prostu opuściłem jego mieszkanie. Nie oglądając się za siebie, wybiegłem z klatki i poleciałem wprost na przystanek. Po chwili jednak zrezygnowałem z czekania na autobus i poszedłem pieszo do domu. Cholerny ZTM jak zwykle przeciwko mnie, nawet gdy go potrzeba i jest już opóźniony w cholerę.
Nie patrząc nawet jak, obiegłem do domu. Nawet się nie zmęczyłem. Nawet zadyszki! Zaczęło mnie to trochę przerażać, bo to jednak był jakiś tam dystans. Powinienem zacząć kaszleć albo cokolwiek. Nic! Jedno wielkie gówno! Tak mi tego w tej chwili brakowało, żeby chociaż trochę się zmęczyć. A zamiast zmęczenia czułem się jakbym urodził się dzisiaj. Cholera!
Całą resztę dnia siedziałem zamknięty we własnych czterech ścianach, kursując jedynie do kibla albo do kuchni po żarcie. Siedziałem i myślałem. Co miał znaczyć ten ołtarzyk?! Przecież nie jestem gejem! Niech sobie lata za kim chce. Ale nie za mną, do cholery! I w ogóle co on niby mi miał wytłumaczyć...? Kojarzyłem, że chodziło o coś związanego z TPD...ale co, to nie miałem pojęcia.
Około północy mój móżdżek wreszcie przestał kontaktować i po prostu usnąłem. W ubraniu, bez prysznica - trudno. Odfajkuję to rano. Przecież zdążę....chyba. No ale rano pojawił się taki maluteńki problemik. Nie ma to jak zaspać i obudzić się dopiero o 8. W momencie, gdy już powinienem siedzieć na lekcji. Zresztą, kto by tam o to dbał. Natychmiast wstałem i ruszyłem pod prysznic. Typowo w domu o tej porze nie było już kompletnie nikogo. Kto by próbował mnie budzić. No bo po co. Kacpra się nie budzi, bo ugryzie, i tego typu sprawy. Szybki prysznic, pupcia niemowlęcia na policzkach, szybkie spakowanie zeszytu i długopisu i w drogę. Pod szkołą byłem już pół godziny później, więc idealnie na drugą lekcję. Do szatni nawet nie zajrzałem, bo z momentem mojego przekroczenia wejścia, rozbrzmiał jakże cholerny i głośny dzwonek. Pobiegłem na lekcję. W końcu kiedyś muszę zdążyć choć raz na lekcję bez spóźnienia.
Nauczycielka gegry była wręcz osłupiała, gdy wkroczyła do klasy, a ja już siedziałem na swoim miejscu przy oknie w ostatniej ławce. Cud świata, Atraszewski siedzi na dupie jeszcze przed wejściem belfra. To się chyba nie dzieje... Nie wierzyłem powoli sam w siebie, ale geografka nawet nie wzięła tego pod uwagę. Na szybko sprawdziła listę i zaczęła nudzić całą klasę tematem. Niby jednak jestem na mat-fizie, ale gegra na cholerę mi? Zeszyt "od wszystkiego" służył mi tylko do matmy, fizyki i ewentualnie historii. Tylko to, co mnie interesuje, reszta to jakieś mniej określone bazgroły zaczynające się gdzieś na końcu zeszytu.
Nie zauważyłem nawet, kiedy zadzwonił dzwonek. Siedziałem tak w ławce i wpatrywałem się za okno, nie słysząc nic poza własnymi myślami. Musiałem jakoś pogadać z tym kretynem i wszystko z nim wytłumaczyć, nawet jeśli nie miałem na to ochoty. Wpychając zeszyt i długopis do plecaka, usłyszałem czyjeś kroki za swoimi plecami. Nie zdążyłem się nawet obrócić, gdy na mojej ławce pojawiła się karteczka, a tajemnicze stąpanie ucichło i zniknęło. Podniosłem kartkę z biurka i wcisnąłem do kieszeni, zgarnąłem kostkę i wyszedłem z klasy. Dopiero stojąc pod oknem, rozłożyłem ją i przeczytałem.
" Wczoraj nie wyszła nam rozmowa za bardzo, więc chcę Ci to wszystko wytłumaczyć na spokojnie. Przyjdź do mnie jak znajdziesz czas dziś wieczorem. Piwo i te sprawy. A. "
No to zaczyna się moje piekło...
- Czy tylko ja mam wrażenie, że tu nie ma okien? - powiedziałem z przerażeniem, nie wiedząc, gdzie mam stanąć, by nic nie nadepnąć.
- Są...ale...tu po prostu jest ciemno. - wyszeptał ciszej niż mogłem usłyszeć.
Po jakiejś chwili moje oczy przywykły do ciemności otaczającej mnie z każdej strony i dostrzegałem coraz więcej szczegółów. Byłem zdziwiony własnym odkryciem. Na ścianach przedpokoju powieszone były obrazy w barwach dostosowanych do otoczenia. Im ciemniejszy pokój, tym ciemniejszy obraz, a jego kontury dało się rozróżnić jedynie za pomocą dotyku. Nieświadomie dotknąłem jednego z nich, gdy już weszliśmy do kwadratu Adriana. A uświadomiłem to sobie jedynie przez czyjąś dłoń na moim ramieniu.
- Adrian? Co Ty odpierdalasz?! - ryknąłem, może trochę zbyt agresywnie, bo pedałek od razu się odsunął z przerażeniem wymalowanym na twarzy.
Uspokoiłem się trochę i spróbowałem jakoś do niego podejść i przeprosić, ale niestety Adrian odsunął się jeszcze bardziej, znikając za czarną zasłoną okienną. Odsunąłem ją machinalnie, wpuszczając do pomieszczenia trochę światła, a w oczy rzucił mi się mały ołtarzyk. Ołtarzyk z moim zdjęciem profilowym z FB, koszulką na wf, którą zgubiłem w zeszłym roku i kilkoma innymi rzeczami, które na bank należały do mnie.
Spojrzałem na niego z obrzydzeniem i po prostu opuściłem jego mieszkanie. Nie oglądając się za siebie, wybiegłem z klatki i poleciałem wprost na przystanek. Po chwili jednak zrezygnowałem z czekania na autobus i poszedłem pieszo do domu. Cholerny ZTM jak zwykle przeciwko mnie, nawet gdy go potrzeba i jest już opóźniony w cholerę.
Nie patrząc nawet jak, obiegłem do domu. Nawet się nie zmęczyłem. Nawet zadyszki! Zaczęło mnie to trochę przerażać, bo to jednak był jakiś tam dystans. Powinienem zacząć kaszleć albo cokolwiek. Nic! Jedno wielkie gówno! Tak mi tego w tej chwili brakowało, żeby chociaż trochę się zmęczyć. A zamiast zmęczenia czułem się jakbym urodził się dzisiaj. Cholera!
Całą resztę dnia siedziałem zamknięty we własnych czterech ścianach, kursując jedynie do kibla albo do kuchni po żarcie. Siedziałem i myślałem. Co miał znaczyć ten ołtarzyk?! Przecież nie jestem gejem! Niech sobie lata za kim chce. Ale nie za mną, do cholery! I w ogóle co on niby mi miał wytłumaczyć...? Kojarzyłem, że chodziło o coś związanego z TPD...ale co, to nie miałem pojęcia.
Około północy mój móżdżek wreszcie przestał kontaktować i po prostu usnąłem. W ubraniu, bez prysznica - trudno. Odfajkuję to rano. Przecież zdążę....chyba. No ale rano pojawił się taki maluteńki problemik. Nie ma to jak zaspać i obudzić się dopiero o 8. W momencie, gdy już powinienem siedzieć na lekcji. Zresztą, kto by tam o to dbał. Natychmiast wstałem i ruszyłem pod prysznic. Typowo w domu o tej porze nie było już kompletnie nikogo. Kto by próbował mnie budzić. No bo po co. Kacpra się nie budzi, bo ugryzie, i tego typu sprawy. Szybki prysznic, pupcia niemowlęcia na policzkach, szybkie spakowanie zeszytu i długopisu i w drogę. Pod szkołą byłem już pół godziny później, więc idealnie na drugą lekcję. Do szatni nawet nie zajrzałem, bo z momentem mojego przekroczenia wejścia, rozbrzmiał jakże cholerny i głośny dzwonek. Pobiegłem na lekcję. W końcu kiedyś muszę zdążyć choć raz na lekcję bez spóźnienia.
Nauczycielka gegry była wręcz osłupiała, gdy wkroczyła do klasy, a ja już siedziałem na swoim miejscu przy oknie w ostatniej ławce. Cud świata, Atraszewski siedzi na dupie jeszcze przed wejściem belfra. To się chyba nie dzieje... Nie wierzyłem powoli sam w siebie, ale geografka nawet nie wzięła tego pod uwagę. Na szybko sprawdziła listę i zaczęła nudzić całą klasę tematem. Niby jednak jestem na mat-fizie, ale gegra na cholerę mi? Zeszyt "od wszystkiego" służył mi tylko do matmy, fizyki i ewentualnie historii. Tylko to, co mnie interesuje, reszta to jakieś mniej określone bazgroły zaczynające się gdzieś na końcu zeszytu.
Nie zauważyłem nawet, kiedy zadzwonił dzwonek. Siedziałem tak w ławce i wpatrywałem się za okno, nie słysząc nic poza własnymi myślami. Musiałem jakoś pogadać z tym kretynem i wszystko z nim wytłumaczyć, nawet jeśli nie miałem na to ochoty. Wpychając zeszyt i długopis do plecaka, usłyszałem czyjeś kroki za swoimi plecami. Nie zdążyłem się nawet obrócić, gdy na mojej ławce pojawiła się karteczka, a tajemnicze stąpanie ucichło i zniknęło. Podniosłem kartkę z biurka i wcisnąłem do kieszeni, zgarnąłem kostkę i wyszedłem z klasy. Dopiero stojąc pod oknem, rozłożyłem ją i przeczytałem.
" Wczoraj nie wyszła nam rozmowa za bardzo, więc chcę Ci to wszystko wytłumaczyć na spokojnie. Przyjdź do mnie jak znajdziesz czas dziś wieczorem. Piwo i te sprawy. A. "
No to zaczyna się moje piekło...
poniedziałek, 27 lipca 2015
"Słodka czy kwaśna?" Rozdział 7
Zaraz po przebudzeniu ujrzałam jeden mały szczegół, którego wcześniej na pewno nie było. Mała koperta na balkonie świadczyła o tym, że gdy spałam, ktoś tu był. Nadal jeszcze ospała podniosłam się na klęczki i podreptałam do drzwi. Otworzyłam je jednym, choć trochę leniwym ruchem. Sięgnęłam po kopertę i szybko zamknęłam drzwi. Chwila na zewnątrz dała mi do zrozumienia, że na dworze jest strasznie zimno. Straciłam już chyba rachubę czasu przez ten szpital, bo nawet nie wiedziałam jaki jest dzisiaj dzień. Cofnęłam się do kocyka, opatuliłam się nim i ułożywszy się wygodnie na łóżku, rozdarłam kopertę, na której jedynymi znakami było moje imię. Jedna wskazówka już jest - to musiał być w takim razie ktoś, kto miał pozwolenie, by tak do mnie mówić. Po rozdarciu z koperty wypadł cały plik zapisanych kartek. Przeglądając je powierzchownie i patrząc na znaki, pismo wydało mi się znajome. Niby należące do chłopaka, ale zostawiały ślad damskiej ręki. Yotaka. To nie mógłby być nikt inny, gdyż to właśnie jego kanji miało kilka specyficznych podobieństw do mojego.
Znalazłam pierwszą stronę i zaczęłam czytać, pełna obaw, co chciał mi powiedzieć, a co jednak napisał.
"Chihiro, nie zrozum mnie źle, ale chyba nie możemy się już dłużej widywać. Wiem, że nasza ponowna relacja nie trwa długo, jednakże nastąpiły pewne komplikacje, których najzwyczajniej chcę uniknąć w rzeczywistości. Lecz nim całkowicie się rozstaniemy, muszę powiedzieć Ci jedną rzecz. Pamiętasz jak kiedyś bawiliśmy się razem z taką jedną dziewczynką, która ciągle starała się o moje względy? Możesz jej nie rozpoznawać w tej osobie, ale to była właśnie Sorinozuka Mai, która wtedy miałam po prostu inne nazwisko. Yurikama czy coś w tym stylu, nie pamiętam. W każdym razie, to właśnie ta dziewczyna jest komplikacją, której chcę się pozbyć. Nie wiem jeszcze, jak to zrobić, ale chcę odsunąć ją od Ciebie najdalej jak się da, bo to właśnie ona Cię zmienia. Może to trochę egoistyczne podejście, ale chciałbym by wróciła moja dawna Chi. Ta Chi, dla której straciłem głowę i starałem się zrobić wszystko, by mnie zauważyła. Tak, Chihiro, dobrze czytasz. Nie pomyliłem żadnego znaku. Jednakże mówiąc prostolinijnie...eh, te słowa kiedyś musiały wyjść i przepraszam Cię, że wczoraj tego nie powiedziałem. Nie miałem po prostu odwagi na to, by niszczyć tak dobrze prosperującą przyjaźń między nami. Chociaż nawet na kartce mam pewne obawy co do tego, jak odbierzesz moje słowa... No ale cóż, skoro już zacząłem to dokończę. Chihiro, może wczoraj zauważyłaś, że byłem jakiś spokojny? Nie umiałem spojrzeć Ci w oczy, gdy powiedziałaś, że Cię skrzywdziła. Nienawidzę jej teraz, bo zraniła moja księżniczkę. Nie wydaje Ci się. Jest coś, co chcę Ci powiedzieć już od dawna, jednak nigdy nie mogę trafić na ten moment. Kocham Cię, Chihiro, i nie wiem czy będę umiał powiedzieć Ci to w realnym świecie, mimo że bardzo chcę. A teraz wybacz, ale zniknę na kilka dni...muszę sobie wszystko poukładać, bo nie wiem co mogę jeszcze zrobić. Poza tym, zmieniłem adres e-mail, więc nie masz nawet jak się do mnie odezwać. Spokojnie, jak tylko wrócę do normalnego stanu, od razu do Ciebie zawitam. Tylko tym razem nie zaskocz mnie taką ilością słodyczy...bo to jednak było za dużo. Twój Yotaka"
Nie wierzyłam w to, co jest napisane. Czy to naprawdę była ta sama dziewczyna? Może to właśnie z nią konkurowałam? Musiałam natychmiast porozmawiać z Sorinozuką, jednakże coś stało mi na przeszkodzie. A tym czymś były wczorajsze zdarzenia. Wiedziałam, że tylko rozmowa z nią da mi do zrozumienia wiele rzeczy i nie mogę od tej rozmowy czekać w nieskończoność. Z postawieniem wyjścia do ludzi i zawitania do jej domu, wyskoczyłam spod koca prosto w stronę prysznica. Dość długo stałam pod przyjemnie ciepłym strumieniem wody nim wreszcie zaczęłam myć włosy. Po tym jakże wydłużonym czasie "porannej" toalety, od razu wzięłam się za delikatny makijaż i dobranie stroju. Tym razem nic z cosplayu. Zwiewna sukienka, w której dawno już nie bywałam na zewnątrz, nadal czekała na swoją kolej w szafie. Szara barwa upstrzona czerwonymi koronkami u spodu aż prosiła się o założenie do niej specjalnej czerwonej wstęgi, którą zawsze miałam w komplecie z sukienką. Przez chwilę męczyłam się z sznureczkami na plecach, by wreszcie obejrzeć się w tafli lustra. Dawno tak nie wyglądałam i zachwycałam się swoim widokiem. Niczym jakiś narcyz. Każdy przecież kiedyś musi polubić własne odbicie, a na mnie właśnie teraz przyszedł czas.
Ubrana jak na jakąś uroczystość, zbiegłam po schodach i zawitałam do kuchni, gdzie właśnie Usui szykował nakrycie na obiad. Niby wszystko wyglądało tak samo, ale jednak inaczej. Był środek tygodnia, a moja mama stała w kuchni i przyrządzała jedzenie dla całej rodziny. Po zapachu rozpoznałam, że gotuje moje ulubione danie, jakim było pierożki giyoza z kurczakiem i smażonym w przyprawach curry ryżem. Uwiedziona zapachami, usiadłam przy stole i posłałam bratu najmilszy uśmiech, na jaki było mnie stać.
- No no, nasza księżniczka chyba została zwabiona. - powiedział z uśmiechem, ustawiając przede mną miseczkę na ryż.
- Księżniczka jest w dobrym humorze, braciszku. - odparłam z nieschodzącym uśmiechem, choć tak na prawdę nie miałam pojęcia, skąd nagle ten dobry humor.
- Mam nadzieję, ze dzisiaj zjesz z nami, Chihiro. - powiedziała smętnie mama, idąc z kuchni z parującymi nadal kociołek z pierożkami. - Jedzcie ile chcecie, najwyżej później dorobię tacie.
Zjedliśmy w całkowitej ciszy, przerywanej jedynie dźwiękami układanych pałeczek. Niby zwykły rodzinny obiad, jednak pałał od niego pewien rodzaj szczęścia. Dawno już nie widziałam, żeby cała nasza rodzina - z wyjątkiem taty, który był nadal w pracy - jadła wspólnie. Patrzyłam z uśmiechem na mamę i wyobrażałam sobie jak jej umęczone latami prowadzenia domu dłonie robiły dzisiaj pierożki, które wyjątkowo smakowały dziś inaczej. Jakby słodziej, a jednak tak jak powinny. Przykro mi tylko było, że cała nasza rodzina nie może być wiecznie w takim składzie przy stole.
- O której dziś tata wraca? - spytałam, patrząc nadal na mamę.
- Prawdopodobnie za kilka godzin. Dzwonił, że mają dziś dużo pracy, bo wprowadzili jakiś nowy projekt i wyznaczyli go, by go skończył. - powiedziała smętnym wzrokiem. Zauważyłam, że i jej brakuje kogoś przy tym stole.
Po obiedzie, ku szczęściu rodzicielki, zebrałam naczynia i poszłam pozmywać. Usui oczywiście patrzył na mnie jak na jakieś dziwactwo, gdyż zazwyczaj nienawidziłam tego robić, a tego dnia robiłam to z wielką przyjemnością. Chciałam w końcu przydać się na coś mamie i skończyć sprawiać jej problemy. Musiałam co wreszcie w sobie zmienić. List od Yotaki trochę otworzył mi oczy, mimo że nie wiedziałam co z mam z tym zrobić...
Po zmywaniu, ruszyłam do pokoju. Położyłam się na łóżku i jeszcze raz przeczytałam każdy znak listu. Przemyślałam całą sytuację na spokojnie, po czym zabrałam torebkę i wyszłam na spacer. Spacerowałam po okolicy dostatecznie długo, w końcu skierowałam się w stronę parku, w którym tak często jako dzieci bawiliśmy się z Kuramą. Wspomnienia wzięły nade mną górę, gdy usiadłam na huśtawce i nagle zaczęłam płakać. Czy ze szczęścia, czy ze smutku, bo to już nie wróci? Nie wiem. Nie wiem też jak długo siedziałam bez ruchu, wpatrując się, jak na moje kolana spadają coraz większe krople łez. Po jakimś czasie na huśtawce obok ktoś usiadł, a ja dalej patrzyłam w dół. Czyjaś ręka pogładziła mnie po plecach. Rozpoznałam ten dotyk od razu, powoli obracając się w stronę drugiego siedziska...jednakże tam już nikogo nie było, a znajoma koszula oddalała się w stronę parku. Wstałam i pędem pobiegłam za nią.
Znalazłam pierwszą stronę i zaczęłam czytać, pełna obaw, co chciał mi powiedzieć, a co jednak napisał.
"Chihiro, nie zrozum mnie źle, ale chyba nie możemy się już dłużej widywać. Wiem, że nasza ponowna relacja nie trwa długo, jednakże nastąpiły pewne komplikacje, których najzwyczajniej chcę uniknąć w rzeczywistości. Lecz nim całkowicie się rozstaniemy, muszę powiedzieć Ci jedną rzecz. Pamiętasz jak kiedyś bawiliśmy się razem z taką jedną dziewczynką, która ciągle starała się o moje względy? Możesz jej nie rozpoznawać w tej osobie, ale to była właśnie Sorinozuka Mai, która wtedy miałam po prostu inne nazwisko. Yurikama czy coś w tym stylu, nie pamiętam. W każdym razie, to właśnie ta dziewczyna jest komplikacją, której chcę się pozbyć. Nie wiem jeszcze, jak to zrobić, ale chcę odsunąć ją od Ciebie najdalej jak się da, bo to właśnie ona Cię zmienia. Może to trochę egoistyczne podejście, ale chciałbym by wróciła moja dawna Chi. Ta Chi, dla której straciłem głowę i starałem się zrobić wszystko, by mnie zauważyła. Tak, Chihiro, dobrze czytasz. Nie pomyliłem żadnego znaku. Jednakże mówiąc prostolinijnie...eh, te słowa kiedyś musiały wyjść i przepraszam Cię, że wczoraj tego nie powiedziałem. Nie miałem po prostu odwagi na to, by niszczyć tak dobrze prosperującą przyjaźń między nami. Chociaż nawet na kartce mam pewne obawy co do tego, jak odbierzesz moje słowa... No ale cóż, skoro już zacząłem to dokończę. Chihiro, może wczoraj zauważyłaś, że byłem jakiś spokojny? Nie umiałem spojrzeć Ci w oczy, gdy powiedziałaś, że Cię skrzywdziła. Nienawidzę jej teraz, bo zraniła moja księżniczkę. Nie wydaje Ci się. Jest coś, co chcę Ci powiedzieć już od dawna, jednak nigdy nie mogę trafić na ten moment. Kocham Cię, Chihiro, i nie wiem czy będę umiał powiedzieć Ci to w realnym świecie, mimo że bardzo chcę. A teraz wybacz, ale zniknę na kilka dni...muszę sobie wszystko poukładać, bo nie wiem co mogę jeszcze zrobić. Poza tym, zmieniłem adres e-mail, więc nie masz nawet jak się do mnie odezwać. Spokojnie, jak tylko wrócę do normalnego stanu, od razu do Ciebie zawitam. Tylko tym razem nie zaskocz mnie taką ilością słodyczy...bo to jednak było za dużo. Twój Yotaka"
Nie wierzyłam w to, co jest napisane. Czy to naprawdę była ta sama dziewczyna? Może to właśnie z nią konkurowałam? Musiałam natychmiast porozmawiać z Sorinozuką, jednakże coś stało mi na przeszkodzie. A tym czymś były wczorajsze zdarzenia. Wiedziałam, że tylko rozmowa z nią da mi do zrozumienia wiele rzeczy i nie mogę od tej rozmowy czekać w nieskończoność. Z postawieniem wyjścia do ludzi i zawitania do jej domu, wyskoczyłam spod koca prosto w stronę prysznica. Dość długo stałam pod przyjemnie ciepłym strumieniem wody nim wreszcie zaczęłam myć włosy. Po tym jakże wydłużonym czasie "porannej" toalety, od razu wzięłam się za delikatny makijaż i dobranie stroju. Tym razem nic z cosplayu. Zwiewna sukienka, w której dawno już nie bywałam na zewnątrz, nadal czekała na swoją kolej w szafie. Szara barwa upstrzona czerwonymi koronkami u spodu aż prosiła się o założenie do niej specjalnej czerwonej wstęgi, którą zawsze miałam w komplecie z sukienką. Przez chwilę męczyłam się z sznureczkami na plecach, by wreszcie obejrzeć się w tafli lustra. Dawno tak nie wyglądałam i zachwycałam się swoim widokiem. Niczym jakiś narcyz. Każdy przecież kiedyś musi polubić własne odbicie, a na mnie właśnie teraz przyszedł czas.
Ubrana jak na jakąś uroczystość, zbiegłam po schodach i zawitałam do kuchni, gdzie właśnie Usui szykował nakrycie na obiad. Niby wszystko wyglądało tak samo, ale jednak inaczej. Był środek tygodnia, a moja mama stała w kuchni i przyrządzała jedzenie dla całej rodziny. Po zapachu rozpoznałam, że gotuje moje ulubione danie, jakim było pierożki giyoza z kurczakiem i smażonym w przyprawach curry ryżem. Uwiedziona zapachami, usiadłam przy stole i posłałam bratu najmilszy uśmiech, na jaki było mnie stać.
- No no, nasza księżniczka chyba została zwabiona. - powiedział z uśmiechem, ustawiając przede mną miseczkę na ryż.
- Księżniczka jest w dobrym humorze, braciszku. - odparłam z nieschodzącym uśmiechem, choć tak na prawdę nie miałam pojęcia, skąd nagle ten dobry humor.
- Mam nadzieję, ze dzisiaj zjesz z nami, Chihiro. - powiedziała smętnie mama, idąc z kuchni z parującymi nadal kociołek z pierożkami. - Jedzcie ile chcecie, najwyżej później dorobię tacie.
Zjedliśmy w całkowitej ciszy, przerywanej jedynie dźwiękami układanych pałeczek. Niby zwykły rodzinny obiad, jednak pałał od niego pewien rodzaj szczęścia. Dawno już nie widziałam, żeby cała nasza rodzina - z wyjątkiem taty, który był nadal w pracy - jadła wspólnie. Patrzyłam z uśmiechem na mamę i wyobrażałam sobie jak jej umęczone latami prowadzenia domu dłonie robiły dzisiaj pierożki, które wyjątkowo smakowały dziś inaczej. Jakby słodziej, a jednak tak jak powinny. Przykro mi tylko było, że cała nasza rodzina nie może być wiecznie w takim składzie przy stole.
- O której dziś tata wraca? - spytałam, patrząc nadal na mamę.
- Prawdopodobnie za kilka godzin. Dzwonił, że mają dziś dużo pracy, bo wprowadzili jakiś nowy projekt i wyznaczyli go, by go skończył. - powiedziała smętnym wzrokiem. Zauważyłam, że i jej brakuje kogoś przy tym stole.
Po obiedzie, ku szczęściu rodzicielki, zebrałam naczynia i poszłam pozmywać. Usui oczywiście patrzył na mnie jak na jakieś dziwactwo, gdyż zazwyczaj nienawidziłam tego robić, a tego dnia robiłam to z wielką przyjemnością. Chciałam w końcu przydać się na coś mamie i skończyć sprawiać jej problemy. Musiałam co wreszcie w sobie zmienić. List od Yotaki trochę otworzył mi oczy, mimo że nie wiedziałam co z mam z tym zrobić...
Po zmywaniu, ruszyłam do pokoju. Położyłam się na łóżku i jeszcze raz przeczytałam każdy znak listu. Przemyślałam całą sytuację na spokojnie, po czym zabrałam torebkę i wyszłam na spacer. Spacerowałam po okolicy dostatecznie długo, w końcu skierowałam się w stronę parku, w którym tak często jako dzieci bawiliśmy się z Kuramą. Wspomnienia wzięły nade mną górę, gdy usiadłam na huśtawce i nagle zaczęłam płakać. Czy ze szczęścia, czy ze smutku, bo to już nie wróci? Nie wiem. Nie wiem też jak długo siedziałam bez ruchu, wpatrując się, jak na moje kolana spadają coraz większe krople łez. Po jakimś czasie na huśtawce obok ktoś usiadł, a ja dalej patrzyłam w dół. Czyjaś ręka pogładziła mnie po plecach. Rozpoznałam ten dotyk od razu, powoli obracając się w stronę drugiego siedziska...jednakże tam już nikogo nie było, a znajoma koszula oddalała się w stronę parku. Wstałam i pędem pobiegłam za nią.
niedziela, 19 kwietnia 2015
"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 3
Alice obudziła się nadal oszołomiona. Co dziwne, nie obudził ją żaden dźwięk, a delikatny podmuch powietrza, który jedynie delikatnie musnął jej palce. Powoli otworzyła oczy, jednak nadal był zasnute mgłą. Nienaturalną mgłą, która roztaczała się w całym pomieszczeniu. Rozejrzała się niepewnie po ciemnym pokoju, jednakże w tej ciemności nie dostrzegła ani jednego kształtu. Podniosła rękę, by otrzeć oczy, gdy opuszkami palców natrafiła na jakieś futerko. Pogładziła je, a chwilę potem futerko się uniosło w górę i ponownie opadło na dół. Czarnowłosa nie wierzyła w to, co właśnie okazało się jej nadal przymglonym oczom. Przetarła oczy i próbowała się unieść, gdy jej ramię zapadło się jeszcze niżej niż było. Straciła równowagę i w nadziei złapała za futrzasty kształt, który natychmiast wyślizgnął się z jej ręki i uniósł się w całej okazałości, która równie dobrze mogła być kotem.
Przerażenie Alice jednak nie minęło, gdyż zaczęła się zlewać wraz z miękkim podłożem, które coraz bardziej ją pochłaniało. Wreszcie postać złapała ją w pasie i pociągnęła w górę, a następnie zrzucając jeszcze niżej niż czarnowłosa była. Przez chwilę dziewczyna była oszołomiona, do czasu gdy zrozumiała, że leżała na łóżku, a teraz znajduje się prawdopodobnie na twardej, wyłożonej panelami podłodze. Rozejrzała się ponownie po pomieszczeniu, które teraz wydało jej się jaśniejsze i nawet zrozumiała, dlaczego tak było. Całe łóżko było ukryte pod baldachimem równie czarnym jak noc. Spojrzała dalej w prawo, gdzie dostrzegła kolejno ogromną szafę, biurko wraz z wyniosłym krzesłem, a kawałek dalej ogromną półkę wypełnioną książkami wraz z wyglądającym na bardzo wygodny fotelem. Alice wstała i z zamiarem zbliżenia się do półki ruszyła w jej stronę. Jednakże powstrzymało ją coś, co właśnie oplotło jej lewą dłoń i pociągnęło w dół.
- A Ty gdzie się wybierasz?! Pani Virumi kazała tu czekać na siebie, więc nawet nie próbuj się ruszyć! - fuknął głos równie znany jak dotyk futra.
Dziewczyna od razu rozpoznała głos, któy właśnie do niej przemówił. Nie była jednak do końca pewna, gdyż przepełniony złością brzmiał trochę inaczej.
- Mi...Mitsuru? - szepnęła z przerażeniem.
- Mitsuru, bo nie księżniczka! Rany, nawet wyspać się nie dajesz, mdlejusie! - fuknął jeszcze raz, po czym znowu się ułożył w celu uśnięcia. - Tylko mi z tego pokoju nie wychodź, bo Pani Virumi mnie udupi!
- A...kim jest ta Pani Vikuni?
- Virumi, kretynko, Virumi! To jest Królowa tej krainy, a jeśli stąd zwiejesz, to znowu będę miał problemy! Wszyscy Wybrańcy są jacyś posrani i zawsze uciekają w tym momencie.... Ludzie jednak są popierdoleni... - mruknął tylko, po czym usnął.
Alice została sama. Ale tylko czysto teoretycznie, bo w praktyce był tu też Chesire, który delikatnie mówiąc miał wywalone póki mógł spać. Dziewczyna podniosła się i rozejrzała ponownie po pokoju. Cały szyk mebli zmienił się. Łóżko stało tym razem obok biurka, a szafa zniknęła. Coś było jednak nie tak. Pełna obaw czarnowłosa skierowała się do biurka i szybko usiadła na blacie biurka. Rozejrzała się ponownie, jednak tym razem nic nie zmieniło położenia. Zerknęła ponownie na biurko. Z jednej strony miało szuflady, do których właśnie próbowała zajrzeć. W pierwszej było pusto, w drugiej również, a do trzeciej po prostu nie dosięgała. Nie wierzyła, że tak wytrawny mebel z mahoniu mógłby być tylko dla dekoracji. Ponownie otworzyła pierwszą szufladę, która teraz była wypełniona całym stosem papierów. Alice wzięła pierwszy z nich do ręki w celu przyjrzenia mu się, gdy nagle drzwi pokoju otworzyły się. Szybko schowała go do szuflady i cichutko zamknęła ją, ciągle patrząc w stronę drzwi.
W otwartych na oścież drzwiach pojawiła się mgła, którą zasnuta była krwiście czerwona suknia z czarnymi i białymi elementami. Alice w podziwie przyglądała się jej coraz wyżej, gdy wreszcie ujrzała jej właścicielkę. Krucze włosy, krwawe oczy i blada skóra kontrastowały z suknią i berłem z główką w kształcie róży, które kobieta dzierżyła w prawej dłoni.
Mrożąca krew w żyłach kobieta przeszła spokojnym, jednak przerażającym krokiem w stronę łóżka, gdzie leżał Chesire.
- Obudź się, Posłańcu. - powiedziała lodowatym tonem, na tórego dźwięk Chesire natychmiast się obudził, zszedł z łóżka i pokłonił się nisko kobiecie.
- Pokorny sługa kłania się Królowej. - wymruczał z uśmiechem oficjalnym tonem.
Chwilę potem kobieta spojrzała w stronę Alice. Przerażona natychmiast zeszła z biurka i również się pokłoniła. Jednak nie potrafiła wydusić z siebie ani słowa.
- Kim jesteś, dziewczyno? - warknęła Królowa Kier, idąc prosto w jej stronę.
Przerażenie Alice jednak nie minęło, gdyż zaczęła się zlewać wraz z miękkim podłożem, które coraz bardziej ją pochłaniało. Wreszcie postać złapała ją w pasie i pociągnęła w górę, a następnie zrzucając jeszcze niżej niż czarnowłosa była. Przez chwilę dziewczyna była oszołomiona, do czasu gdy zrozumiała, że leżała na łóżku, a teraz znajduje się prawdopodobnie na twardej, wyłożonej panelami podłodze. Rozejrzała się ponownie po pomieszczeniu, które teraz wydało jej się jaśniejsze i nawet zrozumiała, dlaczego tak było. Całe łóżko było ukryte pod baldachimem równie czarnym jak noc. Spojrzała dalej w prawo, gdzie dostrzegła kolejno ogromną szafę, biurko wraz z wyniosłym krzesłem, a kawałek dalej ogromną półkę wypełnioną książkami wraz z wyglądającym na bardzo wygodny fotelem. Alice wstała i z zamiarem zbliżenia się do półki ruszyła w jej stronę. Jednakże powstrzymało ją coś, co właśnie oplotło jej lewą dłoń i pociągnęło w dół.
- A Ty gdzie się wybierasz?! Pani Virumi kazała tu czekać na siebie, więc nawet nie próbuj się ruszyć! - fuknął głos równie znany jak dotyk futra.
Dziewczyna od razu rozpoznała głos, któy właśnie do niej przemówił. Nie była jednak do końca pewna, gdyż przepełniony złością brzmiał trochę inaczej.
- Mi...Mitsuru? - szepnęła z przerażeniem.
- Mitsuru, bo nie księżniczka! Rany, nawet wyspać się nie dajesz, mdlejusie! - fuknął jeszcze raz, po czym znowu się ułożył w celu uśnięcia. - Tylko mi z tego pokoju nie wychodź, bo Pani Virumi mnie udupi!
- A...kim jest ta Pani Vikuni?
- Virumi, kretynko, Virumi! To jest Królowa tej krainy, a jeśli stąd zwiejesz, to znowu będę miał problemy! Wszyscy Wybrańcy są jacyś posrani i zawsze uciekają w tym momencie.... Ludzie jednak są popierdoleni... - mruknął tylko, po czym usnął.
Alice została sama. Ale tylko czysto teoretycznie, bo w praktyce był tu też Chesire, który delikatnie mówiąc miał wywalone póki mógł spać. Dziewczyna podniosła się i rozejrzała ponownie po pokoju. Cały szyk mebli zmienił się. Łóżko stało tym razem obok biurka, a szafa zniknęła. Coś było jednak nie tak. Pełna obaw czarnowłosa skierowała się do biurka i szybko usiadła na blacie biurka. Rozejrzała się ponownie, jednak tym razem nic nie zmieniło położenia. Zerknęła ponownie na biurko. Z jednej strony miało szuflady, do których właśnie próbowała zajrzeć. W pierwszej było pusto, w drugiej również, a do trzeciej po prostu nie dosięgała. Nie wierzyła, że tak wytrawny mebel z mahoniu mógłby być tylko dla dekoracji. Ponownie otworzyła pierwszą szufladę, która teraz była wypełniona całym stosem papierów. Alice wzięła pierwszy z nich do ręki w celu przyjrzenia mu się, gdy nagle drzwi pokoju otworzyły się. Szybko schowała go do szuflady i cichutko zamknęła ją, ciągle patrząc w stronę drzwi.
W otwartych na oścież drzwiach pojawiła się mgła, którą zasnuta była krwiście czerwona suknia z czarnymi i białymi elementami. Alice w podziwie przyglądała się jej coraz wyżej, gdy wreszcie ujrzała jej właścicielkę. Krucze włosy, krwawe oczy i blada skóra kontrastowały z suknią i berłem z główką w kształcie róży, które kobieta dzierżyła w prawej dłoni.
Mrożąca krew w żyłach kobieta przeszła spokojnym, jednak przerażającym krokiem w stronę łóżka, gdzie leżał Chesire.
- Obudź się, Posłańcu. - powiedziała lodowatym tonem, na tórego dźwięk Chesire natychmiast się obudził, zszedł z łóżka i pokłonił się nisko kobiecie.
- Pokorny sługa kłania się Królowej. - wymruczał z uśmiechem oficjalnym tonem.
Chwilę potem kobieta spojrzała w stronę Alice. Przerażona natychmiast zeszła z biurka i również się pokłoniła. Jednak nie potrafiła wydusić z siebie ani słowa.
- Kim jesteś, dziewczyno? - warknęła Królowa Kier, idąc prosto w jej stronę.
"Lustro" Rozdział 3
W tej ciemnej i cichej uliczce
otoczonej wieloma innymi głośnymi i tłumnymi stałam jeszcze przez
chwilę, póki moje serce się nie uspokoiło. Myślałam nad tym, co
się właśnie stało. Czy on właśnie mnie pocałował? To był mój
pierwszy pocałunek...i nie wiedziałam, jak mam zareagować. Czy to
dobrze, że uciekłam? A może powinnam wrócić? Nie. Muszę
natychmiast wracać do domu i wszystko sobie poukładać. Muszę, bo
inaczej nie będę umiała być sobą. Jutro będzie trzeba udawać,
że nic się nie wydarzyło. Królowa Lodu choćby nie wiem co, nie
dać po sobie poznać czegokolwiek. Nikt nie może się dowiedzieć.
Po dłuższej chwili, gdy już doszłam
do siebie chociaż myślami, ruszyłam w tłumną uliczkę. Czas
wrócić do domu. Jednak gdy tak szłam do siebie, ujrzałam sklep z
bielizną. Uświadomiłam sobie, że powinnam kupić sobie kolejne
pary zakolanówek. Weszłam tylko i już ujrzałam dział z nimi.
Ruszyłam wprost na niego. Przez chwilę stałam i przyglądałam się
im. Czarne czy czarniejsze? Zachowywałam się jak zwykła
dziewczyna, a przecież wiedziałam, że nią nie jestem. Wybrałam
dwie pary o idealnym rozmiarze. Zawsze je kupowałam, więc czemu i
teraz nie zaufać tej znanej firmie? Przecież wszystkie dziewczyny z
mojej szkoły zaopatrywały się właśnie tutaj i pewnie wszystkie
miały te zakolanówki. Rozejrzałam się dalej i ujrzałam cud
świata. Fioletowe zakolanówki, których jeszcze nigdy nie miałam.
Postanowiłam wziąć sobie dwie pary, tak dla poprawy nastroju. W
głowie układałam już strój pasujący do nich. Podeszłam do
kasy, w której stała już pewna kolejka. Stojąc, rozglądałam się
po sklepie, ale to był chyba błąd. Dojrzałam dział ze
stanikami...w sumie przydałby się nowy, bo powoli zaczynają być
już na mnie za małe. Odeszłam z kolejki i oglądałam staniki.
Czułam się dziwnie, bo do tej pory zawsze wysyłałam kogoś, by mi
je kupił. Ewentualnie ciocia mi je kupowała i mi je wysyłała
pocztą lub zostawiała, gdy wpadała. Co zdarzało się naprawdę
rzadko ostatnimi czasy. Zaczerwieniona wybrałam ten czarny z
fioletową koronką, jednakże szukanie rozmiaru okazało się
masakrą. Spytać obsługę czy mają 90F...? Czułam, że się
rumienię. Jednak ze stanikiem w ręce podeszłam do asystentki,
która kręciła się po sklepie.
- Przepraszam...czy są może te
staniki w rozmiarze 90F...? - powiedziałam trochę speszona.
Asystentka spojrzała na mnie dziwnie,
jednak pogodnie. Powiedziała tylko, że zajrzy na magazyn i wzięła
ode mnie stanik trzymany w ręce. Stałam tak zarumieniona przy
biustonoszach i rozglądałam się wkoło. Do tej pory nie
dostrzegłam ile jest tu ludzi. Fakt, same kobiety, jednak w dziale
seksownej bielizny kręciło się też kilka parek. Pewnie wybierali
strój do seksu...zboczeńcy.
Po dłuższej chwili kobieta wróciła
do mnie i wręczyła mi bieliznę z wymarzonym rozmiarem. Mówiła
coś jeszcze, że powinnam przymierzyć, ale wyjąkałam tylko
„dziękuję” i ruszyłam do kasy. Nie chciałam wchodzić do
przymierzalni, bo bałam się, że ktoś może przypadkiem wejść do
mojej kabiny i ukaże ludziom moje ciało. Nie to, że się go
wstydziłam, ale była to dla mnie krępująca sytuacja...
Tym razem kolejka zleciała mi szybko.
Zapłaciłam i nadal czerwona jak burak wyszłam ze sklepu. Siatkę z
bielizną upchałam jakoś do torby i ruszyłam na stację. Chciałam
jak najszybciej znaleźć się w domu, w swoim pokoju i po prostu
zamknąć się sama ze sobą. Czułam się trochę upokorzona po
wizycie w sklepie z bielizną. Podejść do człowieka i spytać o
większy rozmiar...to było straszne!
Całą drogę pociągiem odleciałam
myślami. Myślałam głównie o tym, co się wydarzyło godzinę
temu przy naleśnikarni. Myślałam o Toru i o tym, że skradł mi
pierwszy pocałunek... Dupek! Wysiadłam na stacji Aoyama i ruszyłam
w stronę domu. Przez chwilę zastanawiałam się, czy zapalić,
jednak postanowiłam zrobić to dopiero, gdy dotrę do domu. Tam będę
mogła spokojnie usiąść na tarasie z zieloną herbatą i fajkiem i
niczym się nie przejmować. Mieć gdzieś, że ktokolwiek może mnie
zobaczyć, że ktoś nagada tacie czy komuś. Przecież on nawet nie
dba o to, co kto o mnie mówi i nawet nie dba o mnie. Kto by się o
mnie martwił? No najwyżej Toru...ale chyba nikt więcej...
Dotarła do domu, zrzuciłam z siebie
trampki i ruszyłam do swojego pokoju, gdzie rzuciłam torbę na
podłogę. Opadłam na łóżko zmęczona całym dniem. Niby to jeden
zwykły dzień, ale jednak mnie zmęczył. Niby nic się nie
wydarzyło, ale dla mnie to był jeden wielki szok. Zerknęłam na
szafę. Chyba powinnam się przebrać, żeby nie chodzić ciągle w
mundurku.Podeszłam do niej i otworzyłam ją na oścież. Przez chwilę lustrowałam jej wnętrze, po czym wybrałam fioletową zwiewną sukienkę i powiesiłam wieszak z nią na drzwiach szafy. Przyglądałam się jej chwilę, aż wreszcie zaczęłam ściągać z siebie mundurek - pierw spódniczka, potem koszula.
Gdy wreszcie stanęłam przed szafą w samej bieliźnie, sięgnęłam w górę po sukienkę. I właśnie wtedy poczułam ten zapach. Metaliczny posmak czerwonej cieczy już balansował na moim języku i rozpalał od środka wszystkie zmysły. Przez chwilę czułam, że się rozpływam. Jednak dzwonek do drzwi na dole natychmiast mnie ocucił. Wróciłam do normalności natychmiastowo i szybko ubrałam się w sukienkę. W locie złapałam jeszcze nowiutkie fioletowe zakolanówki z torby i, biegnąc do drzwi, zakładałam je na siebie w biegu. Docierając do drzwi miałam je już na sobie i poprawiłam je wysokościowo, by sięgały lekko za kolana. Dzwonek do drzwi był jednak niemiłosierny i ciągle wybijał swój monotoniczny dźwięk.
- Sekunda! - wydarłam się niezbyt miło i otworzyłam drzwi, przed którymi stała osoba, której nie chciałam akurat widzieć.
- Cześć...mogę wejść? - zaczął Tateyama ze spuszczoną głową.
Przez chwilę stałam oniemiała. Nie wiem, czy ze wstydu, czy też przez oszołomienie. Jednakże opamiętałam się i wpuściłam go do środka.
- Po-poczekaj tutaj...chwilę-ę.... J-ja...zaraz wrócę... - wyjąkałam i pobiegłam na górę do swojego pokoju, zostawiając go przed drzwiami.
Serce biło mi jak szalone, gdy trzasnęłam drzwiami o futrynę w swoim zakątku. To na pewno nie było od biegu, gdyż nawet długie długości mnie nie męczyły ani trochę. Obecność Toru w tej chwili była mi nie na rękę, ale z drugiej strony cieszyłam się, że go widzę. Chociaż chciałam go teraz udupić...ale... Pogubiłam się już chyba we własnych myślach... Eh. Sięgnęłam szybko do torby i wyciągnęłam paczkę papierosów. Potrzebowałam zapalić. Teraz. Natychmiast. Z paczką w dłoni zleciałam na dół po poręczy, prawie wpadając na Toru. Zapomniałam chyba mu powiedzieć, by poszedł na taras. Na szczęście uniknęłam zderzenia i elegancko przeszłam do kuchni, jakby nigdy nic się nie stało.
- Chcesz herbaty? - spytałam lekko czerwieniąc się i wlewając wodę do czajnika elektrycznego.
- Jeśli mogę...masz może zieloną? - odpowiedział, rozglądając się po parterze.
- Jasne. - powiedziałam łagodnie, otwierając szafkę nad czajnikiem. Mało brakowało, by któreś z opakowań z herbatami spadło mi na głowę. Przydałoby się tu kiedyś zrobić porządek, nim te pudełka kogoś zabiją. Chciałam się za to zabrać, gdy dojrzałam zieloną herbatę. Cóż...nie jedną zieloną herbatę..
- Eeem...zwykła zielona, z trawą cytrynową, z maliną, z jagodą czy....eee...bancha? - spytałam, przeglądając pudełka.
- Cóż...może być z maliną... to ja...ee...poczekam na tarasie...tym tutaj...okey? - powiedział, wskazując nieporadnie palcem na przeszklone drzwi.
W odpowiedzi pokiwałam mu głową, patrząc jak idzie w stronę drzwi lekko speszony. Wyciągnęłam z odpowiedniego pudełka piramidki i schowałam - czy raczej ścisnęłam jakoś - pudełko do szafki, domykając ją z ledwością. Piramidki wrzuciłam do kubków, a następnie rozejrzałam się za jakimiś ciastkami. Ku mojemu zdziwieniu moje ukochane babeczki z lukrem nadal były, co już graniczyło z cudem. Wyłożyłam kilka na talerz i razem z cukierniczką zaniosłam je na taras, gdzie delikatnie postawiłam je na stole.
Toru akurat opierał się o barierkę i podziwiał ogród. Sam ten widok mnie wzruszył, jednak nadal musiałam przypominać sobie, że to przecież ten sam człowiek, który jeszcze dwie godziny temu skradł mi pierwszy pocałunek. Jednakże akurat w tym momencie czajnik przywrócił mnie do normalności. Podbiegłam do niego, zalewając kubki wodą. Pokręciłam łyżeczkami w kubkach i ruszyłam z nimi na taras, również stawiając je na stole. Usiadłam przy nim na drewnianym krześle i przez chwilę podziwiałam plecy Toru, który nadal patrzył się w przestrzeń. Zaczynałam powoli patrzeć na niego w całkiem inny sposób...akurat gdy znowu w moich nozdrzach poczułam metaliczny zapach krwi.
sobota, 14 marca 2015
"Lustro" Rozdział 2
Pomijając nudne lekcje, na których niestety musiałam siedzieć, bo taki jest obowiązek szkolny, nie wydarzyło się praktycznie nic. Tateyama próbował jeszcze kilka razy zagadać, ale z marnym skutkiem. Po ostatniej lekcji jednak przeszedł do definitywnego ataku. Podchodząc do mojej ławki, nie rozglądał się na około jak to miał w zwyczaju. Szedł z głową uniesioną w górę miarowym krokiem, któremu towarzyszyło lekkie popiskiwanie gumowej podeszwy po drewnie podłogi. Niby to tylko kilka metrów, by przejść na drugą stronę sali i nie zajmowało to zbytecznie długo, jednak dla mnie to był dość długi moment. Gdy wreszcie dotarł do mojej ławki, usiadł w tej przede mną, która to już od kilku minut stała opustoszała. Jej właścicielka, największa laleczka w naszej szkole, zmyła się tuż po wyjściu senseia. Zapewne na kolejną imprezę. Co z tego, że był dopiero początek tygodnia - akurat ona imprezowała dzień w dzień, przychodząc do szkoły nawet na najgorszym kacu, nawet jeśli powietrze kilometr od niej pachniało alkoholem.
Toru jakby nigdy nic usiadł na jej krześle i zniesmaczył się. Pewnie również wyczuł smród sake, który ja wdychałam cały dzień każdego dnia szkoły. Jednakże ja już zdążyłam się przyzwyczaić do tego, a on chyba niestety jeszcze nie. Pochylił się i oparł łokcie na blacie mojego biurka, po czym spojrzał na mnie spokojnym wzrokiem. Głębia jego granatowych oczu mogłaby prześwietlić każdego, jednak na mnie już ona nie działała. Patrzył na mnie tak każdego dnia w szkole i nigdy mu to nie wychodziło. Może za pierwszym razem byłam oczarowana jego oczami i charakterem. Ale to tylko pierwszego dnia. Teraz nie miało już dla mnie znaczenia, bez względu na jego sposób patrzenia.
- Czego oczekujesz? - rzuciłam, nadal pakując zeszyty do torby. Lekko uniosłam wzrok na niego, ale tylko na sekundę. Poważna mina u tego chłopaka w czarnych włosach oznaczała tylko jedno. Że właśnie był w trakcie walki ze samym sobą.
- Więc...tego no... Natsume-san, robisz coś dzisiaj? - powiedział spokojnym głosem, mimo zapeszenia wzroku, które udało mi się na chwilę przechwycić.
- Cóż...pomyślmy... A co planujesz ze mną zrobić? Bo jeśli to ma być randka, to wielu już próbowało i jak widzisz, żadnemu nie wyszło. - powiedziałam chłodno, pakując ostatni zeszyt. Muszę chyba wreszcie zrobić porządek w torbie, bo prędzej wyciągnę jej wierzch niż coś potrzebnego...
- Nie mam na myśli randki. Przeszło mi już z tym. Miałem na myśli to, że niedaleko stacji otworzyli naleśnikarnię. Nie chciałabyś tam pójść ze mną? - wpatrywał się uparcie w okno. To oznaczało dla mnie, że jeśli spojrzy na mnie, to zrobi się czerwony i zacznie się jąkać.
- Mogę się z Tobą przejść...ale mam jeden warunek. - moja mina zrobiła się chyba diabelnie poważna przy ostatnich słowach, bo Tateyama miał nagle przerażony wzrok. - Żadnych kombinacji, póki sama czegoś nie zaproponuję, jasne?
Przez chwilę wpatrywał się we mnie oczami dziecka, któremu podarowano wymarzoną zabawkę. Wyglądał jak dziecko. Jednak był już nastolatkiem i właśnie dziewczyna jego marzeń zgodziła się na spotkanie po lekcjach. Wreszcie po chwili się ogarnął i przyjął lekki uśmiech na usta, który ukazał jego niebiańskie dołeczki po obu stronach.
- To za 10 minut na dziedzińcu. - z uśmiechem coraz szerszym z radości pognał do swojej ławki i szybko się spakował, po czym wybiegł z sali.
Siedziałam w swojej ławce jeszcze przez chwilę i wpatrywałam się w drzwi, przez które właśnie wyszedł. Uświadomiłam sobie, co właśnie odwaliłam. Na dobrą sprawę to właśnie zgodziłam się na randkę, na którą w ogóle nie miałąm ochoty. Jednakże to był Toru i czasem trzeba było mu pokazać, że naprawdę nie ma co liczyć na związek z "Królową Lodu", którą tak zapamiętale nazywali mnie faceci z naszej klasy. Do tej pory każdemu odmawiałam spotkań po szkole, nawet dziewczynom z klasy. Były dla mnie zbyt puste, a jedyne co robiły to gadały o chłopakach i nowych trendach w modzie. Nie interesowało mnie to nawet w najmniejszym stopniu.
Podniosłam się z krzesła, zarzuciłam torbę na ramię i ruszyłam w stronę schodów. Musiałam zejść z drugiego piętra na parter do szatni, więc to chwilę zajmowało. Po drodze nie minęłam nikogo. W końcu była to ostatnia lekcja tego dnia, a po 8 godzinach w szkole człowiek ma dość i chce opuścić to miejsce jak najszybciej. Schodząc po schodach rozmyślałam. Co takiego jest we mnie, że chłopaków tak ciągnie? Może to wina długich czarnych włosów, które odziedziczyłam po matce? Albo równie błękitnych oczu jak czyste niebo bez skazy, które mam po ojcu? No chyba, że chłopaków kręciło tylko ciało, którym niestety miałam jak się pochwalić, bo jednak cycki odgrywały tu największą rolę. Przystanęłam przed szatnią i spojrzałam w dół na swoje ciało. Wcięcie w talii, typowa klepsydra. Duże cycki, płaski brzuch i całkiem dorodny tyłek. No i te nogi... Pewnie nie jedna modelka chciałaby mi je odciąć, by tylko je mieć... Nie, jednak nadal nie rozumiem facetów. Ruszyłam przez szatnię do swojej szafki, która stała w przedostatnim rzędzie idealnie na końcu szeregu. Otworzyłam ją i wyjęłam swoje ukochane czarne trampki, a szkolne wpycham byle jak do szafki. Na górnej półce zostawiam wszystkie zbędne zeszyty, zostawiając tylko te z pracą domową. Podręczniki? Po co mi, skoro wszystkie zadania znowu rozwiążę bezbłędnie bez ich pomocy i znowu będę słyszeć, że jestem "pupilkiem" nauczycieli. Zamykając szafkę spojrzałam na drzwiczki. Przyklejona była do nich koperta. Zerwałam ją, zamknęłam szafkę i usiadłam na ławce przy początku rzędu. Rzuciłam torbę na ławkę i otworzyłam kopertę. Pismo nie było moje. Od razu rzuciło mi się to w oczy.
"Niczym sen opadający na powieki, bywasz jako zabójca moich snów... X"
Nic z tego nie rozumiałam. Upchnęłam kopertę do torby i ruszyłam w stronę drzwi wejściowych. Tateyama już stał na dziedzińcu i cieszył się jak dziecko. Przynajmniej jedną osobę będę mogła dzisiaj uszczęśliwić...
Po kilkunastu minutach spaceru i gadania o szkole, dotarliśmy do naleśnikarni, którą tak zachwalał czarnowłosy. Zamówiliśmy po naleśniku - ja wzięłam jagodowego, a Toru malinowego. Odkąd go znam zawsze lubił słodkie rzeczy. Nie był jak inni chłopcy, którzy latali za dziewczynami. On już chyba postanowił, z kim chce spędzić resztę życia, nawet jeśli druga osoba tego nie odwzajemnia. Inni tymczasem latali za każdą okazją, oby tylko poruchać. Niestety...z marnym skutkiem. Z tego co się dowiedziałam od dziewczyn w przebieralni na wf, Tateyama Toru nigdy nie miał dziewczyny, bo wymarzył sobie tą jedną i nie ma zamiaru patrzeć na inne. To całkiem miłe było to usłyszeć, że jest ktoś, kto zwraca na mnie aż taką uwagę. Jednak zaraz potem zaczynały się przekleństwa na mnie, więc szybko ulatniałam się z pomieszczenia. "Co ona sobie myśli?!", "Ma cycki i myśli, że jej wszystko wolno!", "Pewnie push-upy nosi!" - tego typu teksty słyszałam co najmniej kilka razy dziennie. Krótkie docinki, które przestały już mnie jakkolwiek dotykać. Kwestia przyzwyczajenia.
Usiedliśmy przy stoliku obok naleśnikarni. Fakt faktem, pochwały Toru były celne, gdyż naleśniki były genialne i w smaku i aromacie.
- Idealne, prawda? - powiedział Toru, wylizując z palców sos malinowy, który pewnie wyciekł z naleśnika.
- Pyszne są. - zachwyciłam się. Będę musiała wziąć kiedyś przepis od właściciela, pomyślałam.
- Ne, Natsume-san... - zaczął niepewnie.
- Toru, mów mi po prostu Hirata, dobrze? - powiedziałam szybko. Nie lubiłam swojego nazwiska ze względu na ojca, który zostawił mnie z nim zaraz po ceremonii pogrzebowej matki. Nosiłam je tylko ze względu na formalności.
- Okej... więc Hirata...co powiesz na to, by... - nie dałam mu skończyć. Wiedziałam już chyba do czego zmierza.
- Mogę spróbować Twojego naleśnika? - nachyliłam się z uśmiechem. Nie kusił mnie sam smak jego naleśnika, ale chęć przerwania tego durnego przedstawienia. Przez chwilę nie wiedział o co chodzi, po czym wyciągnął rękę z naleśnikiem w moją stronę. Malutki gryz mi starczył. Jego naleśnik ociekał słodyczą malin, która aż mnie przerażała. Popatrzył na mnie całkiem czerwony, po czym spojrzał gdzieś w bok. Był uroczy, ale...nie zniósłby mnie na dłuższą metę. - Więc o czym mówiłeś? - powiedziałam, wracając do swojego naleśnika.
- No więc... eee.. - zaczął niezbyt inteligentnie. Jednak się przełamał i przeszedł do sedna. - Hirata...chciałem Cię spytać o jedną rzecz...ale może nie teraz.
- Oj no, powiedz to.
- Sama chciałaś. -westchnął głęboko i spojrzał mi w oczy poważnym wzrokiem. - Bo jak dobrze wiesz, jestem w Tobie zakochany do śmierci...ale nie chcę Cię spytać o chodzenie czy coś, bo wiem, że i tak odmówisz! Nie w tym rzecz! Ja...co powiesz na noc filmować w ten weekend u mnie w domu? Nie będę robił niczego, na co się nie zgodzisz.
Zaskoczył mnie. Wiedział, że z góry się nie zgodzę na chodzenie, jednak chciał zaprosić mnie na noc. To tylko oglądanie filmów miało być..ale kto wie, co się pod tym kryje. Już chciałam się zgodzić, gdy przypomniałam sobie o jednej rzeczy. A co jeśli i tej nocy u niego znowu będę cała we krwi? Jak ja to wtedy ukryję?
- Wybacz, Toru, ale nie mogę... Przepraszam, muszę już iść. Dzięki za spotkanie i w ogóle. - podniosłam się szybko z miejsca i już chciałam uciec, gdy Toru złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie, zostawiając odcisk swoich ust na moich wargach.
Czułam, że się rumienię. Jednak nie dałam tego po sobie poznać i szybko wywinęłam się z jego ucisku, biegnąc przed siebie. Papierek po naleśniku rzuciłam do kosza i poleciałam w najbliższą ciemną uliczkę, gdzie od razu złapałam się na dotykaniu opuszkami palców swoich ust. On naprawdę to zrobił!
Toru jakby nigdy nic usiadł na jej krześle i zniesmaczył się. Pewnie również wyczuł smród sake, który ja wdychałam cały dzień każdego dnia szkoły. Jednakże ja już zdążyłam się przyzwyczaić do tego, a on chyba niestety jeszcze nie. Pochylił się i oparł łokcie na blacie mojego biurka, po czym spojrzał na mnie spokojnym wzrokiem. Głębia jego granatowych oczu mogłaby prześwietlić każdego, jednak na mnie już ona nie działała. Patrzył na mnie tak każdego dnia w szkole i nigdy mu to nie wychodziło. Może za pierwszym razem byłam oczarowana jego oczami i charakterem. Ale to tylko pierwszego dnia. Teraz nie miało już dla mnie znaczenia, bez względu na jego sposób patrzenia.
- Czego oczekujesz? - rzuciłam, nadal pakując zeszyty do torby. Lekko uniosłam wzrok na niego, ale tylko na sekundę. Poważna mina u tego chłopaka w czarnych włosach oznaczała tylko jedno. Że właśnie był w trakcie walki ze samym sobą.
- Więc...tego no... Natsume-san, robisz coś dzisiaj? - powiedział spokojnym głosem, mimo zapeszenia wzroku, które udało mi się na chwilę przechwycić.
- Cóż...pomyślmy... A co planujesz ze mną zrobić? Bo jeśli to ma być randka, to wielu już próbowało i jak widzisz, żadnemu nie wyszło. - powiedziałam chłodno, pakując ostatni zeszyt. Muszę chyba wreszcie zrobić porządek w torbie, bo prędzej wyciągnę jej wierzch niż coś potrzebnego...
- Nie mam na myśli randki. Przeszło mi już z tym. Miałem na myśli to, że niedaleko stacji otworzyli naleśnikarnię. Nie chciałabyś tam pójść ze mną? - wpatrywał się uparcie w okno. To oznaczało dla mnie, że jeśli spojrzy na mnie, to zrobi się czerwony i zacznie się jąkać.
- Mogę się z Tobą przejść...ale mam jeden warunek. - moja mina zrobiła się chyba diabelnie poważna przy ostatnich słowach, bo Tateyama miał nagle przerażony wzrok. - Żadnych kombinacji, póki sama czegoś nie zaproponuję, jasne?
Przez chwilę wpatrywał się we mnie oczami dziecka, któremu podarowano wymarzoną zabawkę. Wyglądał jak dziecko. Jednak był już nastolatkiem i właśnie dziewczyna jego marzeń zgodziła się na spotkanie po lekcjach. Wreszcie po chwili się ogarnął i przyjął lekki uśmiech na usta, który ukazał jego niebiańskie dołeczki po obu stronach.
- To za 10 minut na dziedzińcu. - z uśmiechem coraz szerszym z radości pognał do swojej ławki i szybko się spakował, po czym wybiegł z sali.
Siedziałam w swojej ławce jeszcze przez chwilę i wpatrywałam się w drzwi, przez które właśnie wyszedł. Uświadomiłam sobie, co właśnie odwaliłam. Na dobrą sprawę to właśnie zgodziłam się na randkę, na którą w ogóle nie miałąm ochoty. Jednakże to był Toru i czasem trzeba było mu pokazać, że naprawdę nie ma co liczyć na związek z "Królową Lodu", którą tak zapamiętale nazywali mnie faceci z naszej klasy. Do tej pory każdemu odmawiałam spotkań po szkole, nawet dziewczynom z klasy. Były dla mnie zbyt puste, a jedyne co robiły to gadały o chłopakach i nowych trendach w modzie. Nie interesowało mnie to nawet w najmniejszym stopniu.
Podniosłam się z krzesła, zarzuciłam torbę na ramię i ruszyłam w stronę schodów. Musiałam zejść z drugiego piętra na parter do szatni, więc to chwilę zajmowało. Po drodze nie minęłam nikogo. W końcu była to ostatnia lekcja tego dnia, a po 8 godzinach w szkole człowiek ma dość i chce opuścić to miejsce jak najszybciej. Schodząc po schodach rozmyślałam. Co takiego jest we mnie, że chłopaków tak ciągnie? Może to wina długich czarnych włosów, które odziedziczyłam po matce? Albo równie błękitnych oczu jak czyste niebo bez skazy, które mam po ojcu? No chyba, że chłopaków kręciło tylko ciało, którym niestety miałam jak się pochwalić, bo jednak cycki odgrywały tu największą rolę. Przystanęłam przed szatnią i spojrzałam w dół na swoje ciało. Wcięcie w talii, typowa klepsydra. Duże cycki, płaski brzuch i całkiem dorodny tyłek. No i te nogi... Pewnie nie jedna modelka chciałaby mi je odciąć, by tylko je mieć... Nie, jednak nadal nie rozumiem facetów. Ruszyłam przez szatnię do swojej szafki, która stała w przedostatnim rzędzie idealnie na końcu szeregu. Otworzyłam ją i wyjęłam swoje ukochane czarne trampki, a szkolne wpycham byle jak do szafki. Na górnej półce zostawiam wszystkie zbędne zeszyty, zostawiając tylko te z pracą domową. Podręczniki? Po co mi, skoro wszystkie zadania znowu rozwiążę bezbłędnie bez ich pomocy i znowu będę słyszeć, że jestem "pupilkiem" nauczycieli. Zamykając szafkę spojrzałam na drzwiczki. Przyklejona była do nich koperta. Zerwałam ją, zamknęłam szafkę i usiadłam na ławce przy początku rzędu. Rzuciłam torbę na ławkę i otworzyłam kopertę. Pismo nie było moje. Od razu rzuciło mi się to w oczy.
"Niczym sen opadający na powieki, bywasz jako zabójca moich snów... X"
Nic z tego nie rozumiałam. Upchnęłam kopertę do torby i ruszyłam w stronę drzwi wejściowych. Tateyama już stał na dziedzińcu i cieszył się jak dziecko. Przynajmniej jedną osobę będę mogła dzisiaj uszczęśliwić...
Po kilkunastu minutach spaceru i gadania o szkole, dotarliśmy do naleśnikarni, którą tak zachwalał czarnowłosy. Zamówiliśmy po naleśniku - ja wzięłam jagodowego, a Toru malinowego. Odkąd go znam zawsze lubił słodkie rzeczy. Nie był jak inni chłopcy, którzy latali za dziewczynami. On już chyba postanowił, z kim chce spędzić resztę życia, nawet jeśli druga osoba tego nie odwzajemnia. Inni tymczasem latali za każdą okazją, oby tylko poruchać. Niestety...z marnym skutkiem. Z tego co się dowiedziałam od dziewczyn w przebieralni na wf, Tateyama Toru nigdy nie miał dziewczyny, bo wymarzył sobie tą jedną i nie ma zamiaru patrzeć na inne. To całkiem miłe było to usłyszeć, że jest ktoś, kto zwraca na mnie aż taką uwagę. Jednak zaraz potem zaczynały się przekleństwa na mnie, więc szybko ulatniałam się z pomieszczenia. "Co ona sobie myśli?!", "Ma cycki i myśli, że jej wszystko wolno!", "Pewnie push-upy nosi!" - tego typu teksty słyszałam co najmniej kilka razy dziennie. Krótkie docinki, które przestały już mnie jakkolwiek dotykać. Kwestia przyzwyczajenia.
Usiedliśmy przy stoliku obok naleśnikarni. Fakt faktem, pochwały Toru były celne, gdyż naleśniki były genialne i w smaku i aromacie.
- Idealne, prawda? - powiedział Toru, wylizując z palców sos malinowy, który pewnie wyciekł z naleśnika.
- Pyszne są. - zachwyciłam się. Będę musiała wziąć kiedyś przepis od właściciela, pomyślałam.
- Ne, Natsume-san... - zaczął niepewnie.
- Toru, mów mi po prostu Hirata, dobrze? - powiedziałam szybko. Nie lubiłam swojego nazwiska ze względu na ojca, który zostawił mnie z nim zaraz po ceremonii pogrzebowej matki. Nosiłam je tylko ze względu na formalności.
- Okej... więc Hirata...co powiesz na to, by... - nie dałam mu skończyć. Wiedziałam już chyba do czego zmierza.
- Mogę spróbować Twojego naleśnika? - nachyliłam się z uśmiechem. Nie kusił mnie sam smak jego naleśnika, ale chęć przerwania tego durnego przedstawienia. Przez chwilę nie wiedział o co chodzi, po czym wyciągnął rękę z naleśnikiem w moją stronę. Malutki gryz mi starczył. Jego naleśnik ociekał słodyczą malin, która aż mnie przerażała. Popatrzył na mnie całkiem czerwony, po czym spojrzał gdzieś w bok. Był uroczy, ale...nie zniósłby mnie na dłuższą metę. - Więc o czym mówiłeś? - powiedziałam, wracając do swojego naleśnika.
- No więc... eee.. - zaczął niezbyt inteligentnie. Jednak się przełamał i przeszedł do sedna. - Hirata...chciałem Cię spytać o jedną rzecz...ale może nie teraz.
- Oj no, powiedz to.
- Sama chciałaś. -westchnął głęboko i spojrzał mi w oczy poważnym wzrokiem. - Bo jak dobrze wiesz, jestem w Tobie zakochany do śmierci...ale nie chcę Cię spytać o chodzenie czy coś, bo wiem, że i tak odmówisz! Nie w tym rzecz! Ja...co powiesz na noc filmować w ten weekend u mnie w domu? Nie będę robił niczego, na co się nie zgodzisz.
Zaskoczył mnie. Wiedział, że z góry się nie zgodzę na chodzenie, jednak chciał zaprosić mnie na noc. To tylko oglądanie filmów miało być..ale kto wie, co się pod tym kryje. Już chciałam się zgodzić, gdy przypomniałam sobie o jednej rzeczy. A co jeśli i tej nocy u niego znowu będę cała we krwi? Jak ja to wtedy ukryję?
- Wybacz, Toru, ale nie mogę... Przepraszam, muszę już iść. Dzięki za spotkanie i w ogóle. - podniosłam się szybko z miejsca i już chciałam uciec, gdy Toru złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie, zostawiając odcisk swoich ust na moich wargach.
Czułam, że się rumienię. Jednak nie dałam tego po sobie poznać i szybko wywinęłam się z jego ucisku, biegnąc przed siebie. Papierek po naleśniku rzuciłam do kosza i poleciałam w najbliższą ciemną uliczkę, gdzie od razu złapałam się na dotykaniu opuszkami palców swoich ust. On naprawdę to zrobił!
Subskrybuj:
Posty (Atom)