"Lustro" Prolog

Budzę się...
Znowu moje ręce są we krwi, a koszulka w błocie...
Znowu ten sam sen mnie prześladuje...
Zabijam znaną mi twarz z otoczenia, która rano będzie w wiadomościach ze zmasakrowanym ciałem...
Jakby ktoś ją zaatakował...
Jakiś demon...
Lecz w mojej świadomości jest coś, co krzyczy mi winowajcę zdarzenia...
To ja jestem mordercą.

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 2

Jak zapowiedział, tak całą trasę przeszli w praktycznej ciszy. Alice co raz potykała się o korzenie, które Chesire sprytnie przeskakiwał. "Zupełnie jakby znał je na pamięć" pomyślała dziewczyna i znowu się potknęła. Tym razem chłopak z ogonem zareagował i obrócił się.
- Wysportowana to Ty nie jesteś... - mruknął z niezadowoleniem. Jednakże podszedł do niej i podał jej dłoń, którą ta uchwyciła z niemałą nieśmiałością.
Pomógł jej wstać i ruszyli dalej, kiedy to zza drzew wyskoczył w miarę znajomy dziewczynie już kształt Erina.Przeskoczył przed nimi i zniknął ponownie.
- Erin, cholero! Wróć tu i to natychmiast! - krzyknął za płaszczem kot zirytowanym głosem z pomrukami. - Co jak co, ale powinieneś pilnować swojej zguby nim ją Kości znajdą, durniu!
Czarny płaszcz okalający szczupłą sylwetkę lekko powiewał na wietrze, gdy postać chłopaka usiadła na gałęzi drzewa nad głowami podróżujących.
- I Ty mi to mówisz? Sam zgubiłeś poprzedniego Wybrańca w tym lesie i chyba nawet w tym miejscu. - rozejrzał się niepewnie.
- Jakoś nie widzę, byś był pewny swoich słów. Sam gubisz się w tym lesie kilkaset tysięcy razy dziennie. Ja przynajmniej wiem, jak wrócić do swojej Posiadłości, psie! - warknął Chesire, ostrząc szpony, na co okularnik odpowiedział wciągnięciem pistoletu. Widać było, że nie byli najlepszymi przyjaciółmi jeśli chodzi o Wybrańców, a następstwem tego może być walka.
- Um... Przestańcie... Proszę...  - jęknęła cicho Alice, zasłaniając twarz dłońmi.
Dwóch mężczyzn jakby poruszeni tym głosem natychmiast przestali ze sobą się droczyć. Spojrzeli tylko na nią zdziwieni. Mimo wszystko Wybraniec miał zdolność rozdzielenia największych sporów i to był jego cel. Przybycie do Wonderlandu i rozwiązanie kłopotu, jaki ciążył nad krainą od wieków.
- Widziałeś? Laska nas normalnie uspokoiła.... To jest właśnie chyba ta, o której gadał Zegarmistrz, co? - mruknął zadowolony Mitsuru. - Wreszcie będzie spokój, tej!
- Ta... ja i tak mam swoją robotę... Narka! - pożegnał się szybko i nagle płaszcz zniknął z krawędzi drzewa.
Kot tylko zaklął go cicho pod nosem, po czym pociągnął czarnowłosą za rękę w odpowiednią stronę. Co jak co, ale Plac Zabaw znajdował się jeszcze daleko.
Podróż dalsza przebiegła w całkowitej ciszy. Alice starała się patrzeć pod nogi, ale nie zawsze udawało jej się omijać korzenie. Jednakże Mitsuru już jakby nie zwracał na nią uwagę i szedł przed siebie. Miał swoje zadanie i czy mu się to widziało czy nie, musiał je wykonać. Wreszcie przed nimi ujawniła się brama placu i Chesire rozpromienił się.
- No nareszcie! Te małe skrzaty to właśnie Kości, o których mówiłem z Erinem, widzisz? - wskazał palcem na dwóch chłopców pilnujących bramy, którzy byli uzbrojeni w wyrzutnie rakiet. - Widzicie tą małą? - zwrócił się do nich. - Macie być dla niej skończenie mili, inaczej Lenox dowie się o kradzieży słodyczy, a Erin skopie wam te małe dupy!
- Tak jest, tatusiu! - zaśmiały się skrzaciki. Były irytujące, ale użyteczne w walkach.
Przeszli kilka kroków, gdy Alice owinęła czarna poświata, która okręcała nią niczym w balecie. Poszukiwała wyjścia, lecz zamiast niego znalazła tylko ciche łzy na policzkach.
- Nie zamocz mnie, kobieto! - wrzasnął jakiś starszy głos nad jej głową. Obcy, ale jakby znany. Niczym głos dziadka, którego Alice nie było dane poznać. Mężczyzna przytulił ją, a do jej nozdrzy dostał się zapach starego prochowca. Co dziwne, jasnofioletowego prochowca. Jedyny żywszy kolor jaki do tej pory widziała w Wonderlandzie. Zadarła głowę do góry i jej oczom ujawniła się twarz miłego człowieka o szarych, długich włosach, splecionych w warkocz. - Ty musisz być Wybranką, nie mylę się? - powiedział z uśmiechem.
Dziewczyna uspokoiła się, a łzy wyschły na jej policzkach, nawet nie naruszając mrocznego makijażu. Patrzyła na niego jeszcze przez chwilę, po czym z jej ust wydobyło się pytanie.
- M...Mary Gowland...? - spytała cicho.
- Nie Gowland, tylko Lenox. Nie jesteśmy w oficjalnej "Alicji w Krainie Czarów". Jesteśmy w Twoim świecie, skarbie. - przytulił ją do siebie mocniej. No tak, stary i milusiński dziaduś. -  Miło było mi Cię chociaż poznać, złotko. - i zniknął, zostawiając po sobie jedynie ciepło na ramionach dziewczyny.
Tymczasem Alice już patrzyła na ziemię, na której krwią malował się napis. "Have....f....fun...Alice...?" odczytała w myślach czarnowłosa i przeraziła się. Z jej nadgarstka leciała krew, która prowadziła do tego napisu. Jednakże zaraz potem coś wskoczyło na jej plecy i cały napis zniknął. Obróciła głowę, prawie zderzając się z ustami Chesire'a.
- Mówiłem Ci, że idziemy na filiżanki! Nawet za mną szłaś i nagle zniknęłaś! Niegrzeczna! - prychnął, ciągnąc ją za ramię, które jeszcze sekundkę temu krwawiło jak szalone, a które teraz było czyste.
Kot prowadził ją dalej na filiżanki. Tam dopiero wsiadła do jednej z nich i od razu zaczęła się szybko kręcić. Dziewczyna powoli traciła wolę nad całym ciałem. Wirowania nie ustawały i wreszcie jej głowa stała się zbyt ciężka, by dalej stać w pozycji pionowej i królować nad szyją. Alice czuła tylko jak powoli jej ciało opada, a oczy stają się zbyt ciężkie i wreszcie zamykają. Poczuła tylko jeszcze tyle, że w coś mocno uderzyła i wtedy jej świat zrobił się ponownie cały czarny. Straciła przytomność.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 6

ROZDZIAŁ 6 „Ospała ja i zmęczona ty”

Koło 5 rano Yotaka pojawił się na moim balkonie z torbą wypełnioną zeszytami, mangami i filmami dla mnie oraz średniej wielkości pudełkiem. Otworzyłam mu drzwi i wpuściłam go do środka. Do filiżanki nalałam mu herbaty i podałam cukier. Nasypał sobie dwie łyżeczki jak zawsze. Nic się nie zmienił chyba... I widząc mnie w papuciach na nogach zaczął chichotać. Jak kiedyś.

- Nic się nie zmieniłaś pod tym punktem. - powiedział, opanowując się i siadając z filiżanką przy stole do herbaty na czarnym dywaniku.

Usiadłam naprzeciwko niego z kolejną herbatką.

- Pod tym względem to nie. - zachichotałam cichutko, moje gardło dawało o sobie już powoli znaki, że wysiada. - Poczekasz chwilę? Dorobię herbaty... czekanie na ciebie mnie znudziło i piłam ją litrami.

-Na królewicza się czeka, nie pamiętasz? - powiedział, zanosząc się śmiechem.

Zeszłam po schodach z imbryczkiem w dłoni, wstawiłam wodę i przygotowałam wszystko. Czekałam tak przez chwilę oparta o blat. Otworzyłam szafkę w poszukiwaniu czegoś słodkiego. Wyciągnęłam dwie paczki ciastek, chipsy i żelki. Z lodówki wyjęłam cztery energetyki i postawiłam je na tacy przy słodyczach, zostawiając miejsce na środku na imbryczek. Wreszcie czajnik zagwizdał i zalałam torebkę wrzątkiem. Postawiłam czajniczek na miejsce królewskie i ruszyłam na schody do pokoju. Zapukałam i Yotaka otworzył mi drzwi.

- Matko, więcej tego nie było...? - spojrzał zdziwiony na tacę, odbierając ją z moich rąk i puszczając mnie do pokoju. Położył tacę na stoliczek i zdjął z niej wszystko, rzucając ją gdzieś na moje biurko. - A jak tam twój głos? Może lepiej będziesz pisać, by go nie nadwyrężyć...? - spytał z troską.

- Nie trzeba... muszę ćwiczyć, by nie zaniemówić... - powiedziałam szeptem.

- To może lepiej nie mów za dużo? Wiesz, nie chcę byś się przemęczała czy coś... - po czym od razu wstał i sięgnął do mojej szafki po kartkę i ołówki. Odkąd widzieliśmy się po raz ostatni, nic w moim pokoju nie zmieniło miejsca ani o centymetr. Zdziwiło mnie, że do tej pory pamiętał, co gdzie u mnie jest.

- Jak chcesz. - szepnęłam.

- To ja będę mówił na głos, a ty będziesz pisać... tylko błagam, czytelnie. Czasem w szkole było mi trudno cię doczytać. - powiedział z uśmiechem.

Sama zaczęłam się cichutko śmiać. Pamiętałam to idealnie, gdy co chwilę mnie trącał w podstawówce i pytał, gdzie podziała się ta czy tamta litera, bo miał problem z rozczytaniem.

Wzięłam z jego ręki kartki i ołówek, kładąc resztę na stolik. Zaczęłam kreślić kanji jedno za drugim. Starałam się jednak częściej używać słownego pisma, a kanji zastępowały poszczególne słowa. Wreszcie oddałam mu zapisaną całą kartkę do rąk i zaczął ją czytać. Z mimiki jego twarzy mogłam zauważyć, że nie jest to zbyt czytelne, bo co chwilę drapał się po głowie i marszczył uroczo nos.

- Więc mówisz, że się rozstałyście, co? - powiedział wreszcie i spojrzał na mnie. - Nie żebym miał coś przeciwko, ale to od początku był dziwny związek. Ledwie przyszła do naszej klasy, a od razu uderzyła do ciebie. Nie sądzisz, że to jest...no nie wiem....dziwne? - zaprzeczyłam ruchem głowy. - No dobra.. To niby co się takiego stało, że już to przerywasz po tych kilku miesiącach?

Zaczęłam zapisywać kolejną kartkę, na której co chwilę pojawiało się coraz więcej kropek, a pismo załamywało się. Z oczu pociekła mi pierwsza łza, którą natychmiast starł z mojego policzka.

- Jeśli to dla ciebie za dużo, to się nie zmuszaj...

Czy naprawdę był takim kretynem? Chciałam wreszcie po tam długim czasie otworzyć się przed nim, a on kazał mi się zamknąć z powrotem? Jaki był w tym sens?! Ale mimo łez pisałam dalej. Wreszcie odłożyłam ołówek i jeszcze raz zerknęłam na napisany chwilę temu tekst, sprawdzając wszystko od gramatyki po ortografię. Stwierdzając, że jest w porządku i powinien zrozumieć, podałam mu ją. Gdy czytał ją, w jego oczach pojawiało się coraz więcej uczuć. Od uciechy, po smutek i współczucie. Czułam się jakoby dziwnie, a zarazem pusto. Wreszcie to komuś powiedziałam. Napisałam chyba wszystko, co chciałam powiedzieć komuś od tych kilku dni. Co stało się u Mai, jak było z moim wylądowaniem do szpitala. Wreszcie odłożył kartkę na dywan i z trudem podniósł na mnie swój wzrok. Początkowo starał się być silny, ale chyba jednak przegrał, bo zaraz potem z jego oczu pociekł mały strumień łez. Przeszedł na około stolika i przytulił mnie. Mocno. Czule. Jakby już nigdy nie miał mnie z tego uścisku wypuścić. Nieśmiało uniosłam dłonie z ramionami i lekko położyłam je na wysokości jego łopatek. Usiadł z klęczek i pociągnął mnie za sobą, usadowiając na swoich kolanach. Przytuliłam się do niego szczelniej, kładąc głowę na barku.

- Nie sądziłem, że nasza słodka Sorinozuka może okazać się taką szmatą... Mam nadzieję tylko, że nic ci nie zrobiła, bo już bym biegł na nią z nożem. - spojrzałam na niego zszokowanym słowem i zaraz pociekły kolejne łzy. Nie chciałam jej stracić całkowicie, ale jednak jej się to należało... - Póki mi nie powiesz, co mam robić, to nic nie zrobię. Ale lepiej jednak przerwać tą komedię i naprawdę z nią porozmawiać, bo siedzenie w miejscu i myślenie o tym nic nie da. I ty akurat wiesz o tym doskonale.

Wypuścił mnie z uścisku i wstał, wracając na swoje miejsce po drugiej stronie stolika. Patrzył zawzięcie w okno, jakby czegoś szukał za jego szkłem. Tymczasem ja siedziałam. Gapiłam się na niego. Nie rozumiałam nic. Nad czym miałam się zastanawiać? Co dalej? Przecież wszystko już skończono. Sama to skończyła. Zaczęłam otwarcie płakać, ocierając łzy dłońmi, ale nic to nie dawało. Płyn lał się jeszcze obficiej niż chwilę temu. Chciałam wstać, podejść do niego i znowu się do niego przytulić. Jak kiedyś, gdy upadałam na prostej drodze i tuliłam się do niego z nadzieją, że dzięki temu ból minie szybciej. Nic jednak takiego teraz nie zrobiłam i siedziałam na skraju dywanu, ocierając łzę za łzą. Wreszcie łzy przestały cieknąć. Wzięłam się w garść i sięgnęłam po całą miskę żelków. Wpychałam w siebie jeden za drugim. Robiło mi się niedobrze od nadmiaru cukru. Praktycznie wymiotowałam. Ale nic to nie dało. Yotaka nadal wpatrywał się w widok za oknem z coraz to większą obojętnością w stosunku do mnie. Normalnie już by mi zabrał miseczkę i kazał wypluć słodkości do sedesu, jak zawsze, gdy byłam bliska zwrócenia posiłków z całego dnia. Zastanawiało mnie, co się z nim stało przez te kilka lat? Nie był jednak taki jak kiedyś. Coś się zmieniło. Zebrałam się w sobie, jednak poszło to na marne.

- Yotaka...-zaczęłam niepewnie, a on po prostu wstał.

- Gomenna, muszę już iść. Trochę późno, a z rana muszę załatwić kilka spraw. - założył bluzę i buty, a następnie wyszedł jak wszedł, czyli przez taras.

Siedziałam osłupiała na podłodze i patrzyłam pustym wzrokiem w jego plecy, znikające po schodach, aż wreszcie rozmyły się całkiem. Wiedział, kiedy pójść, żeby uniknąć trudnych pytań. A jednak kiedyś zawsze odpowiadał mi na wszystko. Nawet dziś obiecał mi, że będziemy rozmawiać do świtu, aż nagle po prostu wstał i poszedł z byle jaką wymówką. Coś znacząco mąciło mi spokój wewnętrzny. Mój przyjaciel z dzieciństwa diametralnie się zmienił, a ja tego nawet nie zauważyłam, bo mnie przy nim wtedy nie było. Chciałam dowiedzieć się teraz o nim jak najwięcej. Jednak w swoim stanie nie mogłam za wiele zrobić.

Za oknem usłyszałam plaśnięcie. Początkowo się przeraziłam i wyjrzałam za okno, ale nic nie mogłam zobaczyć. Postanowiłam udać jednak brak zainteresowania, choć zbliżyłam się do okna, próbując coś dojrzeć. Nie udało mi się to jednak.

Podreptałam bliżej stolika i nalałam do filiżanki herbaty, gdy w szybę ktoś zapukał. Panicznie obróciłam się i wystraszonym wzrokiem próbowałam coś ujrzeć w ciemności nadchodzącego poranka. Postać zdjęła czarny kaptur z głowy, uwalniając spod niego długie włosy ciemnej barwy i piękną twarz. Odłożyłam pośpiesznie dzbanek na stolik i rzuciłam się otworzyć drzwi balkonowe. Rzuciłam się jej na szyję. Tak bardzo mi jej brakowało, a zarazem chciałam się jej pozbyć raz na zawsze z życia.

- Mai... -szepnęłam jej do ucha i przycisnęłam do siebie.

- Hey... Mogę wejść....? -szepnęła smutno i wypuściła mnie ze sztywnego uścisku.

Wpuściłam ją do pokoju i zatrzasnęłam szybko drzwi. Mimo wszystko odczuwałam zimno, a na zewnątrz nie było zbytnio ciepło jak na mnie. Opatuliłam się ramionami i sięgnęłam po nieużywaną nawet filiżankę Yotaki, lejąc do niej herbatę i podając potem porcelanę w dłonie Sorinozuki.

Natychmiastowo odebrała ją z moich rąk i upiła łyk. Na jej twarzy pojawiły się urocze wypieki. Uśmiechnęłam się lekko. Zdawałam sobie jednak sprawę, że po coś tu przyszła, a plask sprzed chwili musiał być jej wyczynem, gdyż jej prawa dłoń była bardziej zaczerwieniona.

- Mai... -zaczęłam cicho, ale przerwała mi.

- Chi, wiem, że chcesz mi coś powiedzieć, ale pozwól mi zacząć pierwszej. - i to mówiąc odstawiła filiżankę na drewno stolika oraz spojrzała mi prosto w oczy. - Przyszłam tu, by cię przeprosić. Mam już dość tej ciszy. Chcę nadal być z tobą. Mam nadzieję tylko, że wybaczysz mi tamten wyczyn... To...nie miało tak być... Poniosło mnie... Przepraszam, Chihiro...Ja...

Ale Mai nie mówiła tego w moją stronę. Podobnie jak Kurama chwilę temu patrzyła w horyzont za oknem. Irytowało mnie to coraz bardziej. Miałam tego dość. Wstałam z podłogi i chwiejnym krokiem podeszłam bliżej niej, by opaść ciężko przed jej obliczem. Uniosłam dłoń, poprawiłam włosy, które wpadały mi do oczu. Odrzuciłam lekko lewą dłoń w bok i wymierzyłam jej soczysty plask prosto w środek policzka. Spojrzała na mnie zszokowana i przycisnęła dłoń do bolącego miejsca. Nie widziałam jej wzroku. Świat zasłoniły mi włosy, a ręka sama w sobie sprawiła mi nieznany do tej pory ból. Pierwszy raz kogoś uderzyłam z wściekłości. Takiej szczerej. Jednak w środku czułam się bardziej pusta niż wcześniej i miałam ochotę zrobić to raz jeszcze. Ponownie uniosłam dłoń, lecz opadła ona na jej bluzę i wraz za nią poleciała druga. Przygarnęłam ją bliżej siebie tak, by bez wysiłku spojrzeć jej prosto w oczy i pokazać swoją nienawiść zza zasłony włosów.

- Nienawidzę cię teraz... Nienawidzę za to, co zrobiłaś i za to, czego nie robisz... Mam już cię dość.... Zniknij z mojego życia i najlepiej nie wracaj... -ostatnie zdanie powiedziałam już, gdy ją puściłam. A raczej zrobiłam to szeptem, bo gardło bolało mnie jeszcze bardziej po uderzeniu niż przed nim.

Tymczasem Sorinozuka szybko wstała i opuściła mój pokój, zamykając za sobą drzwi balkonu. Natomiast ja opadłam bezwładnie na dywan i zaczęłam głośno płakać. Miałam gdzieś już, że ktoś mnie usłyszy. Nie chciałam nikogo już więcej widzieć. W szczególności Sorinozuki, która nie umiała mnie szczerze przeprosić, i Yotaki, który nie umiał już ze mną szczerze porozmawiać i uciekł od trudnych pytań. Nienawidziłam ich po równi. Tej nocy postanowiłam sobie jedno. Zerwę z nimi wszelakie kontakty. Złapałam za telefon leżący na biurku i wykasowałam ich mail'e i wszystkie wiadomości wraz z rozmowami. Usunęłam wszystkie zdjęcia z nimi. Wszystko co mogłoby mi o nich wspominać. Wreszcie wolna od wspomnień zgarnęłam z łóżka poduszkę z kocem, przesunęłam stolik na linoleum i ułożyłam się na dywanie. Płakałam coraz ciszej, aż wreszcie zasnęłam, otulona włosami i granatowym kocem.

"Himitsu" - END

Tak jak pisałam na drugim blogu - koniec pisania "Himitsu" :c
Tak jakoś od drugiego rozdziału przestała mi się układać historia...
Ale jeśli tylko macie jakieś pomysły, jak po pierwszym rozdziale mogę kontynuować dalsze losy Tetsuyi i Kiyoshiego, to piszcie śmiało c:
Reina nie gryzie, a jej plany i tak czasem ulegają zmianie ^^

~Reina Hitsugaya

Nie jestem popularna, więc założę kolejnego bloga na lekcji ;w;

Tak, moi drodzy XD

Oto co Reina musi robić na lekcjach XD

Aczkolwiek to będzie już tak totalnie informacyjnie, więc chętnych co do śledzenia moich poczyniań, zapraszam do tego linka~

http://reina-no-otakuuu.blogspot.com/

Tutaj będę pisać o swoich zainteresowaniach, postępach w cosplayu, kolejnych planach i co nieco o kolejnych rozdziałach~

Ewentualnie też będzie coś z serii "Reina reaguje", czyli odpowiedzi in real na wasze pytania (o ile będą ;-; )

A póki co mogę powiedzieć tyle, że w przygotowaniu drugi rozdział "Po drugiej stronki krwi" i kolejny "Słodka czy kwaśna?" ;3

Tak,nie pamiętam który już ;w;

// Reina Hitsugaya

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 1

"Witaj w swoim Wonderlandzie, Alice..."

- Wybacz, Przeszłości, nie chciałam tego wspominać...tak wyszło...

I mówiąc te słowa zrobiła kreski. Jedną. Drugą. Trzecią. I kilka innych. Aż z tych kresek powstało to imię. To imię, którego chciała unikać. Nim zauważyła, co zrobiła, krew przeciekła całą rękę spływając kroplami na spodnie i zostawiała słodkie plamki. Przed oczami widziała tylko ciemność, a w głowie cichy szum szepczący piękne słowa, które od tak dawna chciała usłyszeć.

- Nie bój się. Przecież jestem obok. Zabiorę Cię tam, gdzie będziesz bezpieczna. Tam, gdzie nikt nie usłyszy Twojego płaczu, krzyków i nie ujrzy smutku na twarzy. Jestem tu specjalnie dla Ciebie. I teraz zabiorę Cię do siebie, Alice. Do świata piekieł, gdzie będziesz już na zawsze związana ze śmiercią.

Przytrzymała się mocno płaszcza Śmierci i zniknęła po chwili z powierzchni ziemi jej dusza, zostawiając bezwładne ciało na podłodze jej pokoju. Nim ktokolwiek zauważył jej brak, nikt ani raz o niej nie wspomniał, nikt o niej nie myślał. Nikt nie chciał jej pamiętać.

Lecz schodząc to świata podziemi nie myślała o tym, czy ktoś będzie o niej myślał. Nie obchodziło już ją to. Skoro On potrafił ją odrzucić, to nie chciała rozmyślać już o zdaniu reszty świata na jej temat. Opuścili ją przyjaciele, gdy ukazała im pierwsze kreski, gdy nie dawała już rady psychicznie. Rodzice wyrzekli się jej, gdy przyszedł list od psychologa ze skierowaniem na terapię. Nawet On zostawił ją, gdy znalazł kogoś innego. Mimo tylu przyrzeczeń, że będą ze sobą na zawsze i nigdy już się nie rozdzielą, potrafił odejść tak ot, ponieważ odezwała się do niego ta, o której naprawdę śnił. Czy był wart jej uwagi...? Kiedykolwiek...?

Tego się już nie dowie, a przynajmniej nie poczuje już jego oddechu, gdy będzie to mówił, bo nawet teraz tuląc się do kruczoczarnej szaty Śmierci, nie czuła nic. Materiału. Uścisku wokół owiniętych palców. Nawet tego, że naprawdę dotyka czegokolwiek. Zostawiając swoje ciało na podłodze pokoju i udając się z tą postacią do wrót jej Wonderlandu, nie dbała o nic. Chciała zniknąć i wreszcie czuła, że jej się to udaje. Jedna jedyna rzecz, która jej wyjdzie na dobre, właśnie zaczęła się spełniać.

- Już niedługo. - szepnęła Śmierć, a Alice po raz pierwszy zwróciła uwagę na tonację i barwę głosu owej osoby. W myślach rysował się jej wzorzec idealny, Śmierć jako kościotrup. Chciała tak bardzo zdjąć z jej czaszki kaptur, ale właśnie wylądowali na smolistego koloru powierzchni i Śmierć rzuciła ją po prostu na ziemię. - Witaj w świecie zmarłych, ich największym pragnieniu, Alice...a teraz także twoim nowym domem. - i to mówiąc, rozpłynęła się w powietrzu.

Przez kilka chwil Alice siedziała otępiała na ziemi, wpatrując się w podłoże i płacząc. Dlaczego musiała znowu zostać sama? W ulubionej książce Alice miała chociaż jakieś pole widzenia, a nasza w tej chwili przed oczami miałam pustkę i ciemność z jedynym księżycem w pełni na sklepieniu nieba. Żadnych podpowiedzi, gdzie powinna się udać. Nic w stylu Zamku Serc czy Wieży Zegarowej.

Minuty mijały, a ona nadal siedziała w tym samym miejscu, starając się przyzwyczaić oczy do wszechobecnej ciemności z nadzieją, że zaraz nastanie dzień według jakiegoś porządku. Niestety, żadne światło nie nadchodziło, a dziwny szum dobiegał ze wszystkich stron. Jej ostrożność weszła na poziom najwyższy i kazała jej się rozglądać oraz być przygotowaną na jakikolwiek atak z każdej strony. Wreszcie oczy przyzwyczaiły się do otoczenia i zauważyła, gdzie się znajduje. Las pełen nagich drzew tylko pogarszał jej sytuację psychiczną, która właśnie chyliła się ku końcu wytrzymałości. Mimo wyglądu uroczej dziewczynki, Alice nie była tak silna psychicznie jak to wydawało się jej matce i reszcie dworu. W rzeczywistości była nieszczęśliwa wobec tych wszystkich lalek z uśmiechniętymi wargami, misiami pełnymi delikatności i słodkimi głosami opiekunek, które wręcz prosiły się o wybicie zębów przez to przesłodzenie.

Lecz teraz przerażało ją wszystko. Czuła nagłą potrzebę znalezienia się w otoczeniu tych wszystkich pluszaków i opiekunek, a zarazem chciała zatracić się w tej ciemności. Z jej oczu polały się dwa potoki łez. Nagimi gałęziami poruszał silny wiatr, a ją to nawet nie dotykało. Wchodząc do tego strasznego Wonderlandu, który miała w głowie przez cały czas jako swoje największe marzenie, wyzbyła się wszystkiego, od uczuć do kogokolwiek aż do odczuwania temperatury. Ciekawiła ją tylko jeszcze jedna rzecz. Upadając na smoliste podłoże, nie poczuła nic. Nie wyczuła nawet momentu, gdy wylądowali na ziemi. A powinna poczuć chociaż sam fakt, że na czymś stanęła. Pamiętała, że gdy spadali na ziemię, usłyszała głuchy odgłos, który na pewno nie należał do tupnięć o tą czarną plamę pod jej stopami. Rozejrzała się wkoło, po czym wstała i weszła w mrok lasu. Oparła się o najbliższe drzewo i zerwała z niego najniższą gałąź, która po bliższych oględzinach okazała być się igłą strzykawki.

- Jeszcze bardziej się nada. - powiedziała, uśmiechając się psychicznie, po czym zbliżyła ostre zakończenie do swojego nadgarstka.

Nie miała siły nawet na zrobienie jednego płynnego ruchu, nawet zadrapania na podkład dla najdelikatniejszego z cięć. Wreszcie zebrała w sobie całą siłę i, osunąwszy się na ziemię pod drzewem, zrobiła jedną precyzyjnie prostą kreskę na tyle głęboką, by mogła z niej polecieć krew. Ciecz rzeczywiście wyleciała z rany, ale Alice odczuła ból jak nigdy wcześniej. Rana piekła i niemiłosiernie bolała. Przez kilka długich chwil czuła co chwilę rozcinanie skóry w tym miejscu z coraz większą intensywnością. Jej oczy rozszerzyły się i poleciały kolejne dwa potoki łez, skapujących na czerwoną sukienkę.

Ból przeszywał ją na wskroś, gdy do jej uszu dobiegł niesłyszany do tej pory w Wonderlandzie szelest. Obróciła się w jego stronę i jej oczom ukazała się sylwetka oddalona może o kilka kroków od niej. Instynktownie chciała uciekać, ale gdy tylko spróbowała wstać, zawroty głowy przykuły ją z powrotem pod drzewo.

- Zaraz zginę...nie chcę...proszę...jeszcze nie teraz...chcę zrobić to sobie sama... -szeptała przez łzy strachu.

Przybysz podszedł do niej na tyle blisko, by mogła mu się lepiej trochę przyjrzeć. Od razu w oczy rzuciły się kocie uszy i ogon równie czarne jak włosy i pozostały obcisły strój z miliardem luźnych bandaży na rękach i torsie. Jego oczy miały barwę oślepiającej żółci, która kontrastowała z szerokimi źrenicami, które przecinały tęczówkę na dwie równe części.

Początkowo Alice została niezauważona, lecz ponowna próba wstanie i przypadkowe otarcie się o korę drzewa, zwróciły uwagę kota. Natychmiast obrócił się, a jego oczy szybko przeszukiwały teren w poszukiwaniu zagrożenia, napotykając przerażoną dziewczynkę w czerwieni. Kot uśmiechnął się szeroko i podszedł do niej bliżej, podając jej dłoń z długimi szponami na wierzchu.

- Witaj...Alice...nie mylę się? - powiedział przerażającą tonacją głosu, która przyprawiła dziewczynę o szybsze bicie serca. - Czyli się nie mylę, skoro Twoje oczy stały się ogromne. Oh, przepraszam, madame, gdzie moje maniery. - schował pazury i na powrót podał jej dłoń. - Może teraz?

Czerwona sukienka latała na wietrze, gdy łapiąc za jego rękę udało jej się wstać. Wcześniej nie odczuwała chłodu, ale teraz ze strachu wszystko wróciło. Przeraźliwe zimno obijało się o jej nagie przedramiona, ręce i kolana, podwijając sukienkę córki króla coraz to do góry. Próbowała się zakryć, lecz to tylko śmieszyło kota.

- Wybacz, trochę tu zimno, co? Przyzwyczaisz się...tak samo jak my przyzwyczaimy Cię do wszystkiego, w co się wplątałaś, mając za pragnienie dotarcie do swojego Wonderlandu. Wiesz, Alice? Jesteś głupia, że stworzyłaś taki świat... Ale po kolei. - przybliżył jej dłoń, która nadal spoczywała w jego uścisku, do swoich ust i zostawił na niej delikatny ślad swoich ust, łaskocząc ją przy tym wąskami na policzkach. - Jestem Mitsuru i należę do Śmiertelnego Placu Zabaw, do którego Cię teraz zabiorę, byś mogła poznać mego pana, Lenox'a. A Plac Zabaw leży tam. - powiedział i obrócił ją w odpowiednim kierunku oraz wskazał palcem w tamtą stronę na dokładny szczyt. - Co prawda właśnie stamtąd szedłem w poszukiwaniu Twojej osoby, bo ten cholerny Erin, jak go po drodze spotkałem, nie chciał mi powiedzieć, gdzie Cię zostawił. Tak, ten w czarnej szacie to właśnie był Erin. Co prawda jest z Zamku Krwi, ale akurat ze mną się lubi. Łączy nas...dość dziwna więź... Ale koniec pogaduszek! Resztę spaceru spędzimy w ciszy... - powiedział, kładąc palec z wyciągniętym pazurem na swoich ustach i ruszył, ciągnąc Alice za sobą w stronę Śmiertelnego Placu Zabaw.

"Wolontariusz" rozdział 1

Wybaczcie to opóźnienie ;-; Praktycznie 5 dni równo od obiecanej daty (18 XI) , no ale ten tydzień dał trochę popalić i nie było kiedy usiąść i trzymać się z daleka od podręczników do matmy ;-; Lecz szczęście nadeszło w postaci weekendu, który mogę wam umilić tym oto nowym opkiem ^^
Tak dla jasności....

Nazwiska zostały zmienione dla nierozpoznania w nich potencjalnych osób...miejsca zostały ujawnione zgodnie z ich istnieniem, lecz nie wszystkie informacje dziejące się na ich terenie są prawdziwe ^^

Końcówka tej pieprzonej zimy nie zapowiadała się za dobrze. Miałem w chuj zagrożeń, a dodatkowo z nieodpowiedniego nie miałem jak się wydostać...poza jednym wyjściem, którym miał być wolontariat w jednym z TPD (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci), który to mógłby podnieść mi to zachowanie chociaż do poprawnego. Zależało mi strasznie na tym, by zdać, bo szczerze mówiąc, to nie kręciło mnie siedzenie z jednymi i tymi samymi nauczycielami czwarty rok w tych samych salach. Mieli mnie już dość i ja ich również.

- Atraszewski, ruszyłbyś się wreszcie i wypieprzył z tej szkoły, bo już nie daję z tobą rady! - tak darła się polonistka.

- Czy ty zaczniesz się wreszcie jakoś zachowywać?! Przecież to już nawet bachor wie, że jak coś się zrobi źle, to chociaż trzeba przeprosić! - matematyczka.

- Czasem lepiej jakby cię nie było na moich lekcjach, bo jedyne o czym wtedy marzę, to wsadzenie ci wskaźnika w gardło, wiesz, Artaszewski? - historyk.

I tak było aż do czasu, gdy nie odszedłem ze szkoły z paskiem na koniec i 100 % zdaną maturą. Trzecia klasa liceum była dla mnie piekłem, a do tej pory przepuszczali mnie tylko ze względu na siostrę i fakt, że rodzinka sypała jak trzeba było naprawić to czy tamto. Nawet gdyby ich nie było, to nie miałbym nic przeciwko, gdyby mnie wywalili. Bo na chuj im uczeń, który nawet nie umie wymienić poprawnie epok czy podać wzoru na pole koła? Nie żebym był jakimś totalnym kretynem, bo na gimnazjalnych miałem 100 %...no ale co mi po tym, skoro liceum i gimnazjum to dwa różne budynki, które łączy tylko wygląd zewnętrzny i układ sal?

Oczywiście, mój rok szkolny nie wyglądał za dobrze. Pała za pałą, a i ciągle ich przybywało poza dobrymi ocenami z wuefu i biologii. Wakacje spędzałem całe poza domem na imprezach albo u kumpli na orgiach. No bo po co się uczyć do poprawki, skoro możemy się pobawić, nie? Teraz wiem, że gdybym się wtedy chociaż uczył kilka dni, to rodzice byliby mi wdzięczni, że ich syn zdał naprawdę, a nie dzięki „łapkom” dla nauczycieli...

Wracając...

Był to sobie kolejny cholerny zimowy dzień. Następnego dnia zebranie, a za dwa tygodnie wystawianie zagrożeń i osób do powtórki. Na listach znajdowało się wszędzie moje nazwisko, co dostrzegła cała szkoła.

-Patrz, to ten buntownik z humana.

-Ciekawe, czy i dziś zwieje.

-Jak myślisz? Przepuszczą go? Czy raczej, ile zapłaci jego matka za maturkę?

I tak dalej. Po szkole szybko rozeszło się, że gdyby nie płacenie rodziców, to nie przeszedłbym nawet pierwszego semestru pierwszej klasy. Równie dobrze mogli mnie porównywać do szkolnych dziwek, które za 5 na pustej kartce sprawdzianu robiły laskę nauczycielom na zapleczu. No ale sorry, nie będę obciągał staremu prykowi, czy robił minetę starej babci, by mnie przepuścili! Co to to już przesada!

Tako więc siedziałem sobie w swojej sali wychowawczej 106. Było...ja wiem...koło 16. Wszyscy już w domach, a do sali wszedł jej właściciel, per profesor Artur Morak, biolog po wieelu latach studiów, co widać było na jego twarzy. Ale mimo twardego nauczania uczniów, umiał sprawić, że śmiałem się na lekcji i chciałem się udzielać na biologii. Chore, co? Klasa o profilu humanistycznym, a wychowawcą jest biolog, który nawet nie ma pojęcia jak właściwie odmienić co po niektóre słowa, których używa na co dzień. Ale jako jedyny, poza wuefistą, był w miarę spoko i mogłem z nim ot tak pogadać. Lecz po dzisiejszej minie wiedziałem, że ta rozmowa nie będzie najprzyjemniejsza...

-Dzień dobry, profesorze Morak. - powiedziałem z uśmiechem i podniosłem się z krzesła z szacunkiem.

-Usiądź. Nie będzie mi stał przez cały ten wywód, jasne? Już i tak nie wiem, po co tu jesteś, skoro i tak pewnie nie zdasz, choćbym nie wiem jak chciał cię wybronić. Tym razem już mi się nie uda. Więc czy ci się to podoba, do wystawienia zagrożeń twoje nazwisko ma zniknąć z każdej jednej listy w tej szkole o zagrożeniach, jasne? Nie wiem tylko jeszcze, co zrobimy z twoim zachowaniem...ale to się już zaraz rozwiąże, bo samo rozwiązanie zaraz powinno przekroczyć framugę tej sali.

-Rozumiem... - szepnąłem.

Nienawidziłem, gdy to robił. Gdy bawił się w surowego dyrektora, po czym spoglądał z uśmiechem na otwierające się drzwi. I fakt faktem, drzwi się otworzyły, a w nich stanął ten szmaciarz, przewodniczący klasy.

-Ruszył byś tyłek w górę i uszanował, że przewodniczący zechciał ci pomóc. - warknął Morak i łaskawie uniosłem poślady w górę.

-Przynajmniej tyle na całe trzy lata... dobra, do rzeczy. - zwrócił głowę w stronę psorka i usiadł na krawędzie ławki najbliższej biurku nauczyciela. - Profesorze, znalazłem rozwiązanie. Co prawda, podniesie mu ocenę maksymalnie do poprawnego, ale dzięki temu uda mu się zdać bez ingerencji „łapek”.

-Dobra, dobra, do rzeczy, może co? Nie jestem zbytnio cierpliwy w stosunku do ciebie, gejuchu. - warknąłem i przewróciłem oczami.

-Atraszewski, ogarnij się, bo serio nie przejdziesz nigdzie dalej!- ryknął Morak i od razu się zamknąłem.

Fakt, że Adrian Sucharek, znany dobrze jako przewodniczący klasy 3E jak i samorządu szkolnego, jest homoseksualistą, wiedziała cała szkoła zanim to jeszcze stało się powszechne. Jedni go za to obrażali (jak ja), jedni to mieli gdzieś (dziewczyny, z którymi chodził na weekendowe zakupy), a jedni to w ogóle go za to uwielbiali (jak na przykład ci, z którymi bawił się w pokoju samorządu po 8. lekcji dzień w dzień). W sumie to nie miałbym nic do niego, gdyby nie był taki wywyższony. Mógł se być nawet prezydentem Polski, a dalej bym go olewał. Ale był fakt, którego znieść wręcz nie mogłem. Podobałem mu się. I to o gimnazjum, gdy byliśmy razem w ostatniej klasie, a nawet w jednej ławce. Niby przypadkowo dotykał dłonią mojego kolana, niby przypadkiem łapał moją rękę, niby przypadkiem patrzył jak się przebieram na wuef. Taa, przypadkiem, co? Śmiem wątpić...

-Więc pomysł jest sobie taki, by dołączył do wolontariatu i ruszył się do TPD na Synów Pułku i pomagał dzieciakom w biologii, bo to jedyny przedmiot z którego ten kretyn jest dobry, a tym dzieciakom właśnie brakuje nauczyciela biologii w ich wieku... Pan wybaczy, ale poszukują kogoś poniżej dwudziestki. - i przesłał mu urocze spojrzenie wraz z oczkiem. Rzygać się chce...

-No i to mi się podoba! Atraszewski, dzisiaj idziesz tam z Sucharkiem i załatwiacie co trzeba, jasne? A teraz spadać, mam wasze sprawdziany z powtórzeń do przejrzenia...

-Jak słońce... - mruknąłem i wstałem z miejsca z plecakiem na ramieniu w kierunku drzwi. Przekroczyłem je, usłyszałem trzask i coś chwyciło mnie za kołnierz.

-Czego, kurwa?!

-Poczekałbyś, co? To ja idę z tobą na spacer, nie na odwrót.

-Dobra, dobra. Za 10 minut przed szkołą się widzimy.

-Spoko... - i pognał gdzieś...pewnie powiedzieć klientowi, że dziś się nie zabawią, ale co mnie to?

Zszedłem na poziom szatni, do końca korytarza, odnalazłem swoją szafkę, wrzuciłem do niej książki poza chemią i polakiem, nałożyłem kurtkę na siebie, zamknąłem szafkę i wyszedłem przez szatnię przed główne wejście do szkoły. Kujona jeszcze nie było, więc nie miałem wyboru, jak na niego poczekać. Zerknąłem okiem na pokój samorządu i już wiedziałem, co robi. Chyba jednak nie mógł się powstrzymać, bo właśnie chuchał na szybę, oparty o blat ławki, a od tyłu ktoś go posuwał. Mogliby chociaż zasunąć okna, albo robić to w kącie, żeby potem nie było, iż szkoła ma opinię burdelu. W końcu Pawlik...czego innego można się było spodziewać?

Stałem sobie tak dobre kilka minut i bezczelnie wpatrywałem się akurat w to okno. Minęło może...ja wiem...? … 10 minut...?... jak się ogarnął, że to JA tam stoję i akurat JA się patrzę. Szybko odepchnął kochanka, ogarnął się i usłyszałem trzask drzwi dzięki otwartym oknom. Chwilę potem dosłownie wyrósł przede mną, bo zbiegając ze schodów zaliczył glebę na twarz.

- Coś nie bardzo się spieszyłeś z tym swoim ukochanym... - mruknąłem i ruszyłem przed siebie.

- Czy ja ci nie mówiłem, że ja idę z tobą, a nie ty ze mną? - warknął.

Widocznie ulatywała z niego ochota na cokolwiek. Rozumiem, piątek, człowiek ma czas na relaks i takie tam...a jemu akurat nie dane było nawet dokończenie dziennej porcji dupczenia i zamiast tego musiał mnie prowadzić do cholernego TPD. Co prawda ja też miałem o wieele ciekawsze rzeczy do roboty, jak chociażby samo siedzenie w pokoju i słuchanie muzyki na całą głośność. Fakt faktem, mieszkałem sam od początku liceum i mimo obiecanek, że tak, że wrócą i nie będę musiał męczyć się z samotnością. Ale tak szczerze mówiąc, to wolałem mieszkać sam niż użerać się z nimi za każdą jedną jedynkę. Lepszy brak kontaktu niż jego nadmiar.

Szliśmy tak sobie trochę truchtem do tego cholernego ośrodka, gdy nagle Adrian się zatrzymał na chwilę. Obrócił do mnie, po czym chyba zmienił zdanie i wrócił do marszu, odwracając się ode mnie. Więc spacerowaliśmy dalej, aż znaleźliśmy się pod drzwiami. Otworzył je i przepuścił mnie pierwszego, zatrzaskując je za sobą.