"Wolontariusz" rozdział 1

Wybaczcie to opóźnienie ;-; Praktycznie 5 dni równo od obiecanej daty (18 XI) , no ale ten tydzień dał trochę popalić i nie było kiedy usiąść i trzymać się z daleka od podręczników do matmy ;-; Lecz szczęście nadeszło w postaci weekendu, który mogę wam umilić tym oto nowym opkiem ^^
Tak dla jasności....

Nazwiska zostały zmienione dla nierozpoznania w nich potencjalnych osób...miejsca zostały ujawnione zgodnie z ich istnieniem, lecz nie wszystkie informacje dziejące się na ich terenie są prawdziwe ^^

Końcówka tej pieprzonej zimy nie zapowiadała się za dobrze. Miałem w chuj zagrożeń, a dodatkowo z nieodpowiedniego nie miałem jak się wydostać...poza jednym wyjściem, którym miał być wolontariat w jednym z TPD (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci), który to mógłby podnieść mi to zachowanie chociaż do poprawnego. Zależało mi strasznie na tym, by zdać, bo szczerze mówiąc, to nie kręciło mnie siedzenie z jednymi i tymi samymi nauczycielami czwarty rok w tych samych salach. Mieli mnie już dość i ja ich również.

- Atraszewski, ruszyłbyś się wreszcie i wypieprzył z tej szkoły, bo już nie daję z tobą rady! - tak darła się polonistka.

- Czy ty zaczniesz się wreszcie jakoś zachowywać?! Przecież to już nawet bachor wie, że jak coś się zrobi źle, to chociaż trzeba przeprosić! - matematyczka.

- Czasem lepiej jakby cię nie było na moich lekcjach, bo jedyne o czym wtedy marzę, to wsadzenie ci wskaźnika w gardło, wiesz, Artaszewski? - historyk.

I tak było aż do czasu, gdy nie odszedłem ze szkoły z paskiem na koniec i 100 % zdaną maturą. Trzecia klasa liceum była dla mnie piekłem, a do tej pory przepuszczali mnie tylko ze względu na siostrę i fakt, że rodzinka sypała jak trzeba było naprawić to czy tamto. Nawet gdyby ich nie było, to nie miałbym nic przeciwko, gdyby mnie wywalili. Bo na chuj im uczeń, który nawet nie umie wymienić poprawnie epok czy podać wzoru na pole koła? Nie żebym był jakimś totalnym kretynem, bo na gimnazjalnych miałem 100 %...no ale co mi po tym, skoro liceum i gimnazjum to dwa różne budynki, które łączy tylko wygląd zewnętrzny i układ sal?

Oczywiście, mój rok szkolny nie wyglądał za dobrze. Pała za pałą, a i ciągle ich przybywało poza dobrymi ocenami z wuefu i biologii. Wakacje spędzałem całe poza domem na imprezach albo u kumpli na orgiach. No bo po co się uczyć do poprawki, skoro możemy się pobawić, nie? Teraz wiem, że gdybym się wtedy chociaż uczył kilka dni, to rodzice byliby mi wdzięczni, że ich syn zdał naprawdę, a nie dzięki „łapkom” dla nauczycieli...

Wracając...

Był to sobie kolejny cholerny zimowy dzień. Następnego dnia zebranie, a za dwa tygodnie wystawianie zagrożeń i osób do powtórki. Na listach znajdowało się wszędzie moje nazwisko, co dostrzegła cała szkoła.

-Patrz, to ten buntownik z humana.

-Ciekawe, czy i dziś zwieje.

-Jak myślisz? Przepuszczą go? Czy raczej, ile zapłaci jego matka za maturkę?

I tak dalej. Po szkole szybko rozeszło się, że gdyby nie płacenie rodziców, to nie przeszedłbym nawet pierwszego semestru pierwszej klasy. Równie dobrze mogli mnie porównywać do szkolnych dziwek, które za 5 na pustej kartce sprawdzianu robiły laskę nauczycielom na zapleczu. No ale sorry, nie będę obciągał staremu prykowi, czy robił minetę starej babci, by mnie przepuścili! Co to to już przesada!

Tako więc siedziałem sobie w swojej sali wychowawczej 106. Było...ja wiem...koło 16. Wszyscy już w domach, a do sali wszedł jej właściciel, per profesor Artur Morak, biolog po wieelu latach studiów, co widać było na jego twarzy. Ale mimo twardego nauczania uczniów, umiał sprawić, że śmiałem się na lekcji i chciałem się udzielać na biologii. Chore, co? Klasa o profilu humanistycznym, a wychowawcą jest biolog, który nawet nie ma pojęcia jak właściwie odmienić co po niektóre słowa, których używa na co dzień. Ale jako jedyny, poza wuefistą, był w miarę spoko i mogłem z nim ot tak pogadać. Lecz po dzisiejszej minie wiedziałem, że ta rozmowa nie będzie najprzyjemniejsza...

-Dzień dobry, profesorze Morak. - powiedziałem z uśmiechem i podniosłem się z krzesła z szacunkiem.

-Usiądź. Nie będzie mi stał przez cały ten wywód, jasne? Już i tak nie wiem, po co tu jesteś, skoro i tak pewnie nie zdasz, choćbym nie wiem jak chciał cię wybronić. Tym razem już mi się nie uda. Więc czy ci się to podoba, do wystawienia zagrożeń twoje nazwisko ma zniknąć z każdej jednej listy w tej szkole o zagrożeniach, jasne? Nie wiem tylko jeszcze, co zrobimy z twoim zachowaniem...ale to się już zaraz rozwiąże, bo samo rozwiązanie zaraz powinno przekroczyć framugę tej sali.

-Rozumiem... - szepnąłem.

Nienawidziłem, gdy to robił. Gdy bawił się w surowego dyrektora, po czym spoglądał z uśmiechem na otwierające się drzwi. I fakt faktem, drzwi się otworzyły, a w nich stanął ten szmaciarz, przewodniczący klasy.

-Ruszył byś tyłek w górę i uszanował, że przewodniczący zechciał ci pomóc. - warknął Morak i łaskawie uniosłem poślady w górę.

-Przynajmniej tyle na całe trzy lata... dobra, do rzeczy. - zwrócił głowę w stronę psorka i usiadł na krawędzie ławki najbliższej biurku nauczyciela. - Profesorze, znalazłem rozwiązanie. Co prawda, podniesie mu ocenę maksymalnie do poprawnego, ale dzięki temu uda mu się zdać bez ingerencji „łapek”.

-Dobra, dobra, do rzeczy, może co? Nie jestem zbytnio cierpliwy w stosunku do ciebie, gejuchu. - warknąłem i przewróciłem oczami.

-Atraszewski, ogarnij się, bo serio nie przejdziesz nigdzie dalej!- ryknął Morak i od razu się zamknąłem.

Fakt, że Adrian Sucharek, znany dobrze jako przewodniczący klasy 3E jak i samorządu szkolnego, jest homoseksualistą, wiedziała cała szkoła zanim to jeszcze stało się powszechne. Jedni go za to obrażali (jak ja), jedni to mieli gdzieś (dziewczyny, z którymi chodził na weekendowe zakupy), a jedni to w ogóle go za to uwielbiali (jak na przykład ci, z którymi bawił się w pokoju samorządu po 8. lekcji dzień w dzień). W sumie to nie miałbym nic do niego, gdyby nie był taki wywyższony. Mógł se być nawet prezydentem Polski, a dalej bym go olewał. Ale był fakt, którego znieść wręcz nie mogłem. Podobałem mu się. I to o gimnazjum, gdy byliśmy razem w ostatniej klasie, a nawet w jednej ławce. Niby przypadkowo dotykał dłonią mojego kolana, niby przypadkiem łapał moją rękę, niby przypadkiem patrzył jak się przebieram na wuef. Taa, przypadkiem, co? Śmiem wątpić...

-Więc pomysł jest sobie taki, by dołączył do wolontariatu i ruszył się do TPD na Synów Pułku i pomagał dzieciakom w biologii, bo to jedyny przedmiot z którego ten kretyn jest dobry, a tym dzieciakom właśnie brakuje nauczyciela biologii w ich wieku... Pan wybaczy, ale poszukują kogoś poniżej dwudziestki. - i przesłał mu urocze spojrzenie wraz z oczkiem. Rzygać się chce...

-No i to mi się podoba! Atraszewski, dzisiaj idziesz tam z Sucharkiem i załatwiacie co trzeba, jasne? A teraz spadać, mam wasze sprawdziany z powtórzeń do przejrzenia...

-Jak słońce... - mruknąłem i wstałem z miejsca z plecakiem na ramieniu w kierunku drzwi. Przekroczyłem je, usłyszałem trzask i coś chwyciło mnie za kołnierz.

-Czego, kurwa?!

-Poczekałbyś, co? To ja idę z tobą na spacer, nie na odwrót.

-Dobra, dobra. Za 10 minut przed szkołą się widzimy.

-Spoko... - i pognał gdzieś...pewnie powiedzieć klientowi, że dziś się nie zabawią, ale co mnie to?

Zszedłem na poziom szatni, do końca korytarza, odnalazłem swoją szafkę, wrzuciłem do niej książki poza chemią i polakiem, nałożyłem kurtkę na siebie, zamknąłem szafkę i wyszedłem przez szatnię przed główne wejście do szkoły. Kujona jeszcze nie było, więc nie miałem wyboru, jak na niego poczekać. Zerknąłem okiem na pokój samorządu i już wiedziałem, co robi. Chyba jednak nie mógł się powstrzymać, bo właśnie chuchał na szybę, oparty o blat ławki, a od tyłu ktoś go posuwał. Mogliby chociaż zasunąć okna, albo robić to w kącie, żeby potem nie było, iż szkoła ma opinię burdelu. W końcu Pawlik...czego innego można się było spodziewać?

Stałem sobie tak dobre kilka minut i bezczelnie wpatrywałem się akurat w to okno. Minęło może...ja wiem...? … 10 minut...?... jak się ogarnął, że to JA tam stoję i akurat JA się patrzę. Szybko odepchnął kochanka, ogarnął się i usłyszałem trzask drzwi dzięki otwartym oknom. Chwilę potem dosłownie wyrósł przede mną, bo zbiegając ze schodów zaliczył glebę na twarz.

- Coś nie bardzo się spieszyłeś z tym swoim ukochanym... - mruknąłem i ruszyłem przed siebie.

- Czy ja ci nie mówiłem, że ja idę z tobą, a nie ty ze mną? - warknął.

Widocznie ulatywała z niego ochota na cokolwiek. Rozumiem, piątek, człowiek ma czas na relaks i takie tam...a jemu akurat nie dane było nawet dokończenie dziennej porcji dupczenia i zamiast tego musiał mnie prowadzić do cholernego TPD. Co prawda ja też miałem o wieele ciekawsze rzeczy do roboty, jak chociażby samo siedzenie w pokoju i słuchanie muzyki na całą głośność. Fakt faktem, mieszkałem sam od początku liceum i mimo obiecanek, że tak, że wrócą i nie będę musiał męczyć się z samotnością. Ale tak szczerze mówiąc, to wolałem mieszkać sam niż użerać się z nimi za każdą jedną jedynkę. Lepszy brak kontaktu niż jego nadmiar.

Szliśmy tak sobie trochę truchtem do tego cholernego ośrodka, gdy nagle Adrian się zatrzymał na chwilę. Obrócił do mnie, po czym chyba zmienił zdanie i wrócił do marszu, odwracając się ode mnie. Więc spacerowaliśmy dalej, aż znaleźliśmy się pod drzwiami. Otworzył je i przepuścił mnie pierwszego, zatrzaskując je za sobą.  

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 5

„Zrozumiem, jeśli zechcesz zniknąć”

Opuścił ramiona i odwracając się, posłał mi smutne spojrzenie. Wyszedł jak zawsze przez taras po schodkach. Zostawił mnie samą, z nowymi łzami na policzkach. Kolejny raz opadłam na kolana.
Marzyłam, by coś wreszcie było jasne i proste do zrozumienia. Wszystko się komplikuje. Pierw  kłopoty w domu, potem z Sorinozuką, a teraz jeszcze Yotaka. Za dużo naraz. Zdecydowanie za dużo. Pojawiały się myśli, że te dobre dni już się skończyły i teraz miały nadejść te złe. Obawiałam  się ich. Naprawdę. Bałam się tego, co przyniosą. Że będzie jeszcze gorzej niż jest teraz. Tylko co jeszcze mogło się stać? Rodzice traktują mnie jak gówniarę, która myśli, że może wszystko.  Najlepszy przyjaciel mnie opuścił, bo się zmieniłam. Nie wiem, czy mam kogoś bliskiego... Zawsze  mogłabym pojechać do którejś cioci mieszkającej w Shinjuku...no ale która mnie teraz by przyjęła? Pewnie matka je wszystkie uprzedziła, że mogę się pojawić po „ucieczce”.
Nagle ciszę przedarł rosnący w głośność dzwonek mojego telefonu. Z niechęcią doczłapałam się do  biurka i zdjęłam go z blatu, ocierając wierzchem drugiej dłoni oczy. Może i znaki na wyświetlaczu  mówiły same za siebie, ale nie chciałam im wierzyć. Poleciały świeże potoki łez i cicho popłakując,  odebrałam telefon i siedziałam w ciszy, wciskając się coraz bardziej w ką pokoju, który chciałam, by mnie połknął, wchłonął, wcielił w siebie.
− Chi....Chihiro....proszę....odezwij się do mnie....wiem, że tam jesteś...chociaż jedno słowo....błagam... - z drugiej strony dobiegł mnie cichy płacz jej słodkiego głosu. Nie zrobiłam nic, poza uciszeniem swoich westchnięć do całkowitej ciszy mając nadzieję, że weźmie to za pocztę głosową i da mi już spokój. -...Chihiro...gomenasai....już więcej tego nie zrobię...tylko błagam...odezwij się do mnie....pokaż, że żyjesz...proszę...
Więcej nie usłyszałam nic poza irytującym pikaniem na zakończenie rozmowy. Jej słowa rozbrzmiewały w mojej głowie. Naprawdę więcej tego nie zrobi czy też może mówiła ot tak, obym tylko się odezwała? Nie wiedziałam. Nie chciałam wiedzieć. Odezwanie się oznaczałoby, że poddałam się i będę na każde jej wezwanie. Nie chciałam być już zależna od kogoś. Chciałam wreszcie mieć własne zdanie i robić, co ja będę chciała, a nie to, co ktoś mi zechce narzucić.
Podpierając się o ścianę, wstałam z podłogi i chwiejnym krokiem dotarłam do drzwi. Dopiero teraz do mnie dotarło, co dzieje się na dole. Usłyszałam strzępki głośniejszych słów, ale nic poza. Rodzice znowu się kłócili, ale teraz do kłótni dołączył też Usui. Zadziwiające. On. Idealny syn, którym chwalili się na każdym kroku. A który teraz stał przed nimi praktycznie pod drzwiami mojego pokoju i się na nich darł, że robią źle. Źle, że chcą mną rządzić. Traktować mnie jak śmiecia. Jak jego póki nie zyskał posady przewodniczącego szkoły i nie dostał się na najlepsze studia Kyoto. Tego epizodu jego życia nie znałam. A może i nie chciałam go znać? Przecież miałam wtedy może 6 lat, może trochę więcej, nie pamiętam. Wtedy często się ze mną bawił i mimo zmęczenia odgrywał najcięższe role jako neandertalczyk czy wierny biały koń.
Wreszcie udało mi się usłyszeć więcej. Delikatnie nacisnęłam klamkę i otworzyłam po cichu drzwi tak, by był lekki przewiew. Na dole trzasnęło któreś okno. Nikt się tym nie przejął. Kłótnia bardziej ich obchodziła. Znowu usłyszałam słowa, których już nie chciałam nigdy słyszeć. Miałam ich dość. Po raz kolejny matka oskarżyła mnie o śmierć jej ukochanego ojca. Znowu słyszałam, że to przez moje nieupilnowanie i cholerne zabawy odłączył się kabelek od kroplówki i dziadek zamiast odpowiednio wzbogaconego w coś tam tlen, otrzymał badziewie jakim oddychamy i się udusił. Bo przecież dzieci nie powinny mieć wstępu do szpitala i takie tam. A pamiętam doskonale, że kazała mi przyjść do tego cholernego miejsca jadącego na kilometr środkami czyszczącymi i odwiedzić dziadka, dać mu otuchy i może go rozśmieszyć. A prawda jest taka, że dziadek sam nie chciał już żyć. Już wtedy wiedział, że jego płuc nie da rady nic wyleczyć i jedyne, co go uratuje, to po prostu śmierć. Bo jak uratować kogoś, kogo płuca wyglądają jak dwie sflaczałe do maksimum opony przedziurawione w każdym calu przez kule, gdy każde sklejenie taśmą natychmiast się rozwala? Tak, dziadek był po wojnach i wyszedł z nich zaledwie ze złamaną ręką w chyba sześciu miejscach. Jego płuca wyniszczył nowotwór, który przyniosła ze sobą jego trzecia żona, macocha mojej matki. Ona właśnie przekazała mu cholerne geny, bo chcieli mieć jeszcze jednego bachora na starość. Nikt nie pytał, czy laleczka nie ma może już w sobie jakiegoś cholerstwa, bo gdyby prawda wyszła na jaw wcześniej, dziadek może jeszcze by żył i to nawet z normalnymi płucami.No ale przecież. Saito Chihiro musi zawsze oberwać za wszystko. To właśnie tamtego dnia, gdy po raz pierwszy usłyszałam owe oskarżenie z ust matki, znienawidziłam wszystkich ludzi. Miałam tylko 12 lat i nienawidziłam wszystkich wkoło. Bezwzględnie na to, czy powinnam ich kochać czy co tam innego. Rodzice? A po co. Wystarczało, że lodówka była pełna, była ciepła woda i prąd. Nie potrzebowali oni mnie ani ja ich. Brata znosiłam, bo musiałam, mimo że odsunął się ode mnie po pogrzebie dziadka, bo i on mnie posądzał o to, choć nigdy o tym nie mówił... Wracając.
Nie wiem, ile spędziłam na zimnej podłodze z uchem przyciśniętym do szpary w drzwiach. Może godzinę, może dwie, może więcej. Kto by to liczył. Kłótnia zaczęła mnie nużyć. Trzasnęłam drzwiami i ruszyłam w stronę łóżka. Nie doszłam do niego i chyba walnęłam głową w jego wezgłowie, bo nagle urwał mi się film...
Obudziłam się w szpitalnym łóżku. Nie wiem nawet, jak to się stało. Po prostu. Otworzyłam oczy, a ukazała mi się maska tlenowa, a pierwszym dźwiękiem było pikanie maszyny podtrzymującej życie. Dlaczego? Co się do cholery stało?
− Chihiro...
Słysząc ciche wezwanie, odwróciłam głowę w tamtym kierunku, a raczej w stronę lewą i od razu coś mnie zabolało.
− Nie ruszaj głową. Będzie cię jeszcze bardziej boleć tylko... - powiedziała, jak się okazało, matka.
Już szykowałam w głowie odpowiedź w stylu „no co ty nie powiesz?” albo jakoś tak, ale przez maskę nie mogłam mówić. Wszystko schodziło na kilku niemych oddechach zamiast głosu.
− Wreszcie się obudziłaś. - powiedział Usui, zamykając za sobą drzwi. - Długo się nie wybudzałaś i już zaczynaliśmy popadać w obłęd. Zaraz powinien przyjść lekarz...
To jak ja długo musiałam być w stanie nieprzytomności, że użył słowa „wreszcie”? Nic nie rozumiałam. A jeszcze bardziej irytowało mnie to, że moje struny głosowe odmawiały. Drzwi otworzyły się ponownie i po chwili nad moją głową pojawił się lekarz, a raczej lekarka o długich brązowych włosach, które muskały delikatnie moje czoło. Chwila...jak bardzo musiało być źle, że nie miałam grzywki na czole...?
− No no... - szepnęła delikatnym głosem dr Samezuka, jak wyczytałam z plakietki wystającej z kieszeni. Saturacja w normie.. to też... o i jeszcze się obudziła... cudownie... -dalej szeptała do siebie z uśmiechem na ustach, jakby właśnie spełniały się jej marzenia; obróciła się do matki i Usui'a. - Prosiłabym państwa o opuszczenie sali. Chciałabym ją zbadać i potem zabrać na resztę badań, by sprawdzić czy na pewno jest już w porządku. Na jej prośbę odpowiedziało tylko kolejne szczeknięcie drzwi salki. Tępo wpatrywałam się w sufit. Nudziło mnie już leżenie w tym pokoju i bycie niemą.
− Dobra, to teraz zajmujemy się tobą. Zapewne już zauważyłaś, że nie możesz mówić. To dlatego, że do twoich płuc musieliśmy podłączyć wenflon, byś w ogóle oddychała. Niestety, trochę uszkodziło się to i tamto przy wkładaniu wenflonu i skończyłaś tak jak teraz. Ale spokojnie, za kilka dni będziesz mówić jak kiedyś, z małą różnicą...twój głos stanie się bardziej....khem...piskliwy... Ale poza tym będzie raczej dobrze. Co prawda, nie wiem jeszcze, co się dokładnie stało, bo jak cię przywieźli byłaś nieprzytomna i twoje serce nie biło, ale teraz jesteś w stanie stabilnym, to sprawdzimy wszystko
Spojrzała raz jeszcze na pikające coś, co już katowało moje uszy. Najchętniej bym wyrzuciła tą maszynę za okno. Teraz. Natychmiast. Miałam już jej dość. Nawet umrzeć pewnie mi nie pozwolili w spokoju. Banda tłumoków. Gdy raz czegoś chcą, to niech chociaż wiedzą czego. Kazali mi zniknąć, to zrobiłam co do mnie należało. Koniec rozmowy.
Doktorka zaczęła odczepiać po kolei kabelki. Maszyna ucichła. Pomogła mi wstać i usiąść na wózku. Wyprostowałam plecy według zalecenia i przesłuchała mi płuca. Coś jej nie pasowało. Poleciła pielęgniarce, którą dopiero teraz zauważyłam przy drzwiach, by zawiozła mnie na rentgen klatki piersiowej, tomografię, pobranie krwi i na wszelki wypadek na toksykologię. Grzecznie podziękowała jej za polecenia i pojechałam z nią na któreś piętro na owe badania. Po dobrej godzinie albo i więcej wróciłam do swojej sali. Jeszcze więcej pikających maszyn. Jakby jedna nie wystarczała. Pielęgniarka kazała mi się położyć, to się położyłam. Podpięła mi tylko kroplówkę z „witaminkami” do ręki i poszła gdzieś. Znowu wgapiałam się w sufit. Na jaki ch*j była mi potrzebna toksykologia?! No chyba nie myślą, że brałam narkotyki, środki nasenne czy jakieś inne gówno?! Miałam już coraz bardziej dość.
Wstałam, odpięłam kroplówkę i podeszłam do drzwi naprzeciwko łóżka, w nadziei że to kibelek. Dobrze trafiłam. Choć lekarce, która właśnie otworzyła drzwi nie bardzo się spodobało moje działanie. Załatwiłam się i najmilej jak mogłam wsadziłam z powrotem rurkę kroplówki do wenflonu w ręce i położyłam się. Zaczęło się piekło.
− Masz totalną niewydolność płuc. W moczu laboratorium nie znalazło co prawda nic, ale w krwi było sporo środków uspokajających i jakiś jeden nasenny. Mózg w normie. Masz uszkodzony odcinek szyjny, więc lekko kiwaj głową na pytania, okej? - jej spojrzenie było znaczące, więc zrobiłam co należało.
− Palisz? - „nie”.
− Pijesz? - „nie”.
− Bierzesz narkotyki? - „nie”.
− Robiłaś już to? - „nie”.
− Serio jesteś dziewicą?! - „tak”. A co se pani myśli?!
− Dobra... chciałaś się zabić? - „może”.
− Tniesz się? - „nie”, ale z chęcią spróbuję.
− No dobra.... jesteś dziwna...Zabić się chcesz, ale nie masz jak... Nawet to uszkodzenie nerwów jest dziwne, bo tak jakbyś miała pętlę na szyi, a śladów nie ma.... Twój brat znalazł cię bez pulsu na podłodze twojego pokoju nieprzytomną. Stwierdził, że usłyszał huk, a w twoim biurku policja znalazła kilka opakowań środków uspokajających i nasennych. Dodam, że były to silne środki. Ale co lepsze. W tych opakowaniach zamiast tych pigułek były antydepresanty zalecane osobom w psychiatrykach. Skąd je wzięłaś? - podała mi długopis i podkładkę.
− „Matka mi je dała, gdy miałam egzaminy. Mówiła, że jak wezmę kilka tabletek, to lepiej mi pójdzie nauka, a w rzeczywistości szłam natychmiast spać.” - kłamstwo. Przecież sama je zabrałam którejś dziewczynie Usui'a, z którą był tylko dla sadomaso.
− Uhm...rozumiem... Tym już zajmuje się policja...ja nie mam co dociekiwać. Eeem... W trakcie jest tworzenie rehabilitacji dla ciebie. W szpitalu zostaniesz przez najbliższy tydzień jakoś na obserwacji, ale na innym oddziale. Przeniesiemy cię na OIOM, bo twoje ciśnienie i oddech nie są najlepsze. Ale to się zrobi jutro. Póki co idź spać albo pogadaj z rodzinką. Nie wybudzałaś się dobre 3 dni, więc nie rób im więcej zmartwień, okej? - pokiwałam.- Spoko,to ja spadam. - i wyszła.
Nie czekałam długo, by wszedł Usui. Kiwnął mi głową. Pomachałam mu. Przysunął sobie krzesełko i usiadł, podając mi zeszyt i długopis.
− Pisz odpowiedzi. Potrzebne mi to.− „Czy to przesłuchanie?”
− Tak jakby.... Dobra, do rzeczy. Skąd je wzięłaś?
− „O czym mówisz?”
− Psychotropy, a co innego. Akarin do mnie dzwoniła i mówiła, że je u mnie zostawiła. A nazwa się zgadza.
− „Dobra, wzięłam je. I co z tego?”
− Nic, po prostu pytam. Wmówiłem jej, że pewnie zgubiła, a matka myśli, że masz ich po prostu dość. Wybacz, nic innego nie przyszło mi do głowy. Nie obrazisz się?
− „Nie. Taka jest prawda. Nienawidzę ich.”
− Nie ty jedna. - powiedział z uśmiechem.
− „Uhm... A co się stało tak w ogóle...? Bo lekarka nic mi nie powiedziała...”
− Coś jebło na górze, więc zajrzałem do ciebie. Znalazłem cię nieprzytomną i bez tętna w twoim pokoju kilka centymetrów od łóżka na podłodze. Byłaś lodowata. Nie oddychałaś. Zadzwoniłem po karetkę, a matka z ojcem dalej się kłóciła. Dopiero jak przyjechali to się przejęła. Chodzi oszalała od kilku dni, dokładnie od trzech, ale teraz jej lepiej, bo już się wybudziłaś. Boi się tylko, że będziesz miała jej za złe, że to nie ona przyszła do ciebie tylko ja.
− „Pf, nie ma na co liczyć. I tak jej nienawidzę. Znowu powiedziała, że to ja zabiłam dziadka. Ma za swoje.”
− Słyszałaś to?
− „Tak. A miałam nie? Słyszałam całą kłótnię przez uchylone drzwi. A jak chciałam się położyć, to zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nic więcej.”
− Nie pamiętasz, że leciała ci krew? - zrobił ogromne oczy.
− „Niby skąd leciała?”
− Stąd. - powiedział, dotykając palcem kreski na moim czole. - Jebnęłaś w wezgłowie łóżka. Co prawda krwi w twoim pokoju już nie ma, bo sprzątaczka zmyła i z łóżka też. Pościel świeżutka i tak dalej...
− „Spoko”.
− Nienawidzisz jej, co?
− „Jak najbardziej”.
− Mówię o twojej dziewczynie. Widziałem cię pod szkołą, jak się całowałyście i mówiłaś jej, że ją kochasz. Nie ukryjesz tego. Mam nawet zdjęcie. - jak na zawołanie pojawił się telefon. Ujęcie z krzaków pod szkołą. Ja i Mai. Całujemy się. Po moich policzkach pociekły dwie
− „Usuń to. Natychmiast.”
Usunął. Wstał, bo otworzyły się drzwi i pokazała się mama. Wyrwał kartkę z zeszytu i zabrał ją ze sobą, zostawiając nas same. Przez kilka minut było cicho. Żadna się nie odzywała. Ja nawet nie
− „To po co przyszłaś? Bo chyba nie po to, by milczeć.”
− Ja.... przepraszam. Jestem złą matką.
− „Masz rację. Jesteś okropną matką. Matką, która nie obchodzi się własną córką.”
− Przepraszam... Lepiej wyjdę.
− „I lepiej nie wracaj.”
Wyszła. Nie przyszła do mnie już więcej nigdy w szpitalu. Ucieszyło mnie to. Co prawda przez kolejny tydzień tępo wgapiałam się w sufit na OIOM'ie, miałam setki badań i znosiłam pikania kolejnych maszyn. Nie odwiedzał mnie nikt poza Usui'em, który odgrywał teraz główną rolę dbającego o mnie. Cieszyło mnie, że jest jak kiedyś. Kiedy całe dni siedział ze mną w ogrodzie i bawiliśmy się w Alice Madness, albo chodziliśmy na placyk zabaw i huśtał mnie na huśtawkach. Kiedy całe dnie udawał idealnego brata, a nocami kuł jak szalony dla dobrych ocen. On jeden chociaż udawał, że nic się nie stało. Jeden jedyny.
Wreszcie tydzień minął i mogłam wrócić do domu. Nadal bez głosu, ale wróciłam. Łóżko rzeczywiście było wysprzątane. Krwi nigdzie nie było. Mój pokój był teraz uprzątnięty po wielu inspekcjach policji, która ani raz do mnie nie przyszła.
Ledwie przekroczyłam próg pokoju, a wpadłam do łazienki i umyłam się. Nienawidziłam zapachu szpitala. Wyszłam z wanny po dobrej godzinie czytania książki, odświeżona jak nigdy. W ulubionej piżamce opuściłam łazienkę, włożyłam cieplusie skarpetki i zeszłam na dół do kuchni. Zrobiłam sobie herbaty, zgarnęłam zupkę chińską, ciastka i wróciłam do pokoju. Położyłam wszystko na stolik obok łóżka, wzięłam lapka, wbiłam się do łóżka i z instantem w misce wzięłam się za nadrabianie zaległości. Na poczcie nic nowego poza reklamami. Anime wyszło, ale nie minęło więcej jak kilka godzin nim skończyły mi się pomysły na oglądanie. Włączyłam „Wyznania gejszy”, potem „Milenium”, a na koniec „Orphan”. Znowu nie miałam na co patrzeć. Wzięłam się za nadrabianie mang. Nic poza kilkoma godzinami. Dochodziła godzina 4 rano. Do szkoły miałam nie chodzić przez najbliższy tydzień. Tydzień nudy. Może chociaż Kurama przyjdzie z lekcjami, bym miała co robić.
Napisałam do niego maila z tym pytaniem i czekałam. Przecież no kto normalny wypisuje do ludzi o 4 nad ranem, czy przyniosą mu zeszyty?! Chyba tylko ja... Ale odpisał, że z jak największą chęcią i że jeśli chcę, to może nawet teraz to zrobić. Że niby jak? O 4 rano? Odpisał, że za jakieś 30 minut będzie na balkonie, więc mam się ubrać albo chociaż być już na balkoniku i czekać z herbatką dla niego, bo to nie będzie krótkie spotkanie, że musimy sobie wyjaśnić to i tamto...

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 4

„Nie jestem ideałem, ale dla ciebie się zmienię”

Fakt, nie bardzo wiedziałam, jak mam się w takiej sytuacji zachować. Pierwszy raz tak miałam, że ktokolwiek mnie kochał. Tym bardziej, że teraz okazało się, że pokochały mnie dwie osoby. Dla mnie to był jakiś cud. Nigdy nie spodziewałam się, że ktoś mi okaże uczucie, w szczególności tak silne. Że je odwzajemnię. Sny o księciu z bajki, które zawsze kończyły się w jednym miejscu pocałunku miały się nigdy nie spełnić, bo nie był mi pisany mężczyzna, a kobieta. Nie pomyślałabym, że owa miłość nadejdzie i usiądzie w ławce obok.
Nawet nie wiem, w którym momencie usnęłam. Gadałyśmy jeszcze o jakimś anime, które miało wyjść w kolejnym sezonie. Nie pamiętam. Po prostu usnęłam. Tak o. Szczęśliwe, że tym razem nie na zeszycie, a w łóżku otoczona jej ramionami. Nie wiem również, ile spałam, bo gdy się obudziłam było grubo po 11. Ponadto byłam totalnie zdezorientowana. Powinnam być teraz w szkole, by nie zawalić swojej frekwencji. Nawet Sorinozuka jakoś niezbytnio się tym przejęła, że jest 11 i powinnyśmy pisać karną kartkówkę z fizyki. Co ciekawsze, siedziała na łóżku obok mnie z lapkiem na kolanach i ot tak oglądała sobie w piżamce anime. Rozpoznałam od razu Black Rock Shooter'a, a raczej jego OVA.
-Dzień doberek, skarbie~ . - wynuciła radośnie, wyłączając lapka i stawiając go na półce obok łóżka, by mnie przytulić.
-Dobry... Nie powinnyśmy być w szkole...? - spytałam, nadal śpiącym głosem.
-Dzwonili z rana, że szkoła będzie dziś zamknięta. Wczoraj na zajęciach dodatkowych kółko chemiczne robiło jakieś eksperymenty i coś im chyba nie wyszło, bo zakazili szkołę. Do co najmniej wtorku mamy wolne. - powiedziała z uśmiechem.
-Um...Uhm...
-Cóż, skoro mamy tyle wolnego...to może coś porobimy..? Co proponujesz, skarbie? - wyszeptała, przyciskając mnie do siebie. - Może kino...? Albo jakaś kolacja..? Albo chociaż spacer? Nie chce mi się siedzieć w jednym miejscu do końca życia.
-Jak chcesz... Albo nie. Chcę na spacer. Ale w cosplayach. - powiedziałam po chwili z nadal zamkniętymi oczami wprost do jej ucha.
I jak zaproponowałam, tak godzinę później, po umyciu się, ubraniu, uczesaniu wigów i tak dalej, ruszyłyśmy na stację, gdzie od razu otoczyły nas ciekawskie spojrzenia. Fakt, nie na co dzień widuje się dwie bliźniacze Hinaichigo w shinkansenie. Tak więc prosto z pociągu wyszłyśmy w stronę ogrodu botanicznego. Przygotowane w aparat zrobiłyśmy sobie małą sesję zdjęciową. Co prawda większość zdjęć robili nam przechodni, którzy po prostu chcieli nas uwiecznić na kliszy, ale i tak było to jedne z najpiękniejszych popołudni jakie przeżyłam. Najpiękniejsze, bo spędzone z Sorinozuką.
Po udanym spacerze i wyklikanym tysiącu zdjęć, udałyśmy się w kierunku centrum, gdzie była jedna z naszych najbardziej rozchwytywanych maid latte. Powolnym krokiem, trzymając się za ręce, z uśmiechami na twarzach szłyśmy, rozmawiając o niczym, używając przesłodzonego głosiku Hiny. Wchodząc do kawiarenki, zrobiłyśmy większy tłum niż specjalny event lokalu, czyli dzień wróżek. Ledwie usiadłyśmy przy wolnym stoliku, a już otoczyło nas chyba z 20 osób, które chciały, byśmy dziś zjadły z nimi, powiedziały coś albo po prostu ich przytuliły. Nie wierzyłam własnym oczom. Nigdy nie czułam się tak wspaniale w pobliżu takiej ilości ludzi. Zazwyczaj omijałam takie miejsca. Wyjątkiem była szkoła, którą z nienawiścią odwiedzałam dzień w dzień.
Ze skrzętnie ukrytych głośniczków leciały nuty magicznych piosenek, głównie najsłodszych openingów i endingów. Muzyka idealnie pasowała do dzisiejszego eventu. Chociaż muszę przyznać, że bardziej od nas powinny robić furorę stroje kelnerek, a tymczasem cała uwaga skupiała się na nas. Wśród samej obsługi rozpoznałam kilka dziewczyn z mojej klasy. Wiedziałam, że pracują w takich miejscach, ale do tej pory wszystkie to ukrywały. W sumie, co za różnica kto gdzie pracuje? Praca w takim miejscu jest co najmniej przyjemna.
-Witajcie, słodkie elfy. Wśród naszego przepisu znajdziecie magiczne ciasteczka z nasion mocy oraz napój jednorożca, które słodko wam polecam. Może się skusicie, czarodziejki? - przesłodziła nam Naruko Akami, jakby chciała rzeczywiście wmówić mi, że naprawdę jest wróżką mimo wystających farbowanych włosów spod zielonej peruki.
-Skusimy się obie. - powiedziałyśmy razem i zaśmiałyśmy się idealnie jak dwie chibi Ichigo.
Nie wiem jak długo czekałyśmy na owe zamówienie, ale smakowało przepysznie. Samo ciasto okazało się co prawda budyniem między dwoma torami ciasta i posypane posypką, ale było cudowne. Ale czas nasz nadszedł i trzeba było się zmyć, bo im dłużej rozmawiałyśmy, tym więcej ludzi było wokół nas. Wreszcie udało nam się wydostać z maid latte tylnym wyjściem dla personelu. Fakt, nie powinnyśmy, ale nasi „fani” nie pozwalali nam nawet na załatwienie się w toalecie. Cóż, takie życie mają chyba jakieś sławne gwiazdy, a nie my, dwie byle jakie cosplayerki, które po prostu wyszły na ciastko. Co w nas takiego fajnego? Założyłyśmy tylko cosplay Hiny i od tego się zaczęło. Co w tym takiego super? Dobra, niezbyt często widać takie osoby, ale to było przegięcie. Chociaż...czułam się niezwykle...Wreszcie byłam zauważana. Nie jak w szkole, gdzie siedzę w ostatniej ławce i jedyne, co na mnie zwraca uwagę, to ostrzegawcze spojrzenie senseia tylko po to, bym wyłączyła lub ściszyła muzykę z mp3.
Więc gdy wreszcie przedarłyśmy się tylnym wyjściem i pod ukryciem w postaci worków na śmieci dotarłyśmy bocznymi uliczkami na piechotę do domu Mai. Trochę nam to zajęło, zwłaszcza że wściekły tłumek „fanów” nas śledził jak kot mysz. To dziwne, ale zarazem śmieszne. Mieć fanów, wielbić i zarazem ich nienawidzić. Być gwiazdą, a jednak woleć być samemu niż w tłumie.
W każdym razie... Dotarłyśmy balkonem do jej pokoju i praktycznie od razu opadłyśmy na łóżko  w dziwnej euforii całego dnia. Śmiałyśmy się przez jakiś czas, jakbyśmy dopiero wyszły z psychiatryka i wznowiła się choroba albo jak przestępcy, którym właśnie udał się napad na bank świata. Uwielbiałam jej śmiech. Był taki specyficzny. Jak Mai. Radosny, a jednak za ową radością kryło się coś przykrego.
-Na co tak patrzysz, Chihiś? - wyszeptała z uśmiechem. Pierwszy raz nazwała mnie tak słodkim zdrobnieniem i bardzo mi się to podobało. Chihiro. Chihi. Chi. Chihiś. Słodko. Wszystko, co mówiła do mnie, było przepełnione słodyczą, nawet jeśli były to słowa przez łzy.
-Na twoje usta. Kocham twój śmiech. Ot cały problem. - odpowiedziałam również z uśmiechem.
-Cóż...długo się już nim nie nacieszysz... - powiedziała nieco głośniej głosem przeszytym nićmi strachu.
-Nande...? - wyszeptałam o oktawę ciszej.
-Hmm... jakby ci to powiedzieć... Rozwodzą się.
Nie wierzyłam w to, co słyszę. Dobra, rodzice wszystkich osób jakie znałam mieli swoje gorsze dni i czas na kłótnię. Jej rodzice również czasem tak mieli. Faktycznie, ostatnio było to coraz częściej. Za każdym razem gdy wracała do domu, pisała mi, że chce  bym zabrała ją z tej budowli opartej na kłótniach. Że nie chce już tego słuchać. Nie dziwiłam się jej. Ale nie sądziłam, że w jej rodzinie jest aż tak źle. Rozumiem, nocowanie poza domem itd. Ale żeby od razu rozwód?
-To nie tak. - powiedziała, jakby słyszała moje myśli. - Kłócą się już od dwóch lat. Ostatnio, a raczej kilka dni temu, mama poszła zanieść tacie kolację do firmy, w której teraz zajął stanowisko. Przyłapała go z jakąś tam ich sekretarką. Jak się dowiedziałam od niej, to już niepierwszy raz, gdy tak się stało. Stwierdziła, że teraz ma już całkowicie tego dość. Pytała mnie, z kim bym chciała zostać ...
-Przepraszam.... - powiedziałam, zmieszana.
-Um, nic się nie stało. Nie mogłaś o tym wiedzieć, bo ci nie mówiłam. ­Chcę mieć cię jak najdłużej przy sobie. Nie chcę cię stracić...
-M...Mai...
-Nic nie mów. Chcę się tobą nacieszyć.- i złożyła swoje wargi na moich.
Jej pocałunki były delikatne. A przynajmniej na początku. Jej dłoń objęła moją głowę, ściągając z niej blond perukę o rzucając ją gdzieś w kąt. Druga tymczasem zajęła się rozpinaniem guziczków pod białym haftem, który otaczał moją szyję. Rozgrzane wargi zleciały po moim policzku aż do zagłębienia  szyi po prawej stronie. Zaczęłam cicho jęczeć. Musisz wiedzieć, że to był mój fetysz. Wszystko, co jej dotykało, napotykało cichy jęk. Piersi nie miałam za wielkich...duże B na małe C, które właśnie ujrzały światło dzienne, uwolnione od góry sukienki dzięki delikatnym dłoniom Sorinozuki. Jej wargi powędrowały do nabrzmiałych już sutków i zaczęły je namiętnie lizać.
-Jeśli to ma być ostatni raz, gdy cię widzę, to chcę mieć cię tylko dla siebie. - rzekła, dalej mieląc językiem po moich cyckach.
Nie bardzo rozumiałam, dlaczego to jest ostatni raz, ale nie miałam zbytnio czasu na rozkminianie. Jedna z jej rąk pieściła mi piersi, podczas gdy druga próbowała dostać się do moich majtek, omijając ściąganie sukienki. To już przestało mi się podobać.
-Mai...przestań..natychmiast... - wyszeptałam ledwie i podniosłam się z łóżka na zimną podłogę.
-Nie chcesz? Przecież mnie kochasz. Osoby, które darzą się uczuciem robią takie rzeczy. Dlaczego? - powiedziała, z jej oczu leciały już dwie małe kropelki łez.
-To nie tak, że nie chcę...to się dzieje...za szybko... Jeszcze...nie teraz...proszę...nie teraz... - wyszeptałam, pokonując szloch, ogarnęłam się szybko, zgarnęłam swoje rzeczy, założyłam wiga i uciekłam przez balkon.
Mai nawet nie próbowała mnie gonić. Zbiegając po schodach, obróciłam się na chwilę. Siedziała na łóżku i otwarcie płakała. Sam płacz słyszałam jeszcze na schodach. Z pośpiechu robi się różne rzeczy, między innymi nie zamyka drzwi. Chciałam, by za mną pobiegła. By mnie chociaż przytuliła. Wielbiłam, gdy była łagodna, słodka i robiła to z czułością. Nienawidziłam, gdy chciała czegoś natychmiast i robiła wszystko, by to zdobyć i nawet nie zwracała uwagi na to, że ktoś cierpi. Tym bardziej, że tą osobą, która ciągle cierpiała, byłam ja. Nawet gdy widziała moje łzy, to samo przytulenie według niej było wystarczającym pocieszeniem.
Nie spostrzegłam nawet drogi, aż znalazłam się pod drzwiami własnego domu. Z rozczochranym wigiem, podartą u dołu sukienką i przerzuconą ot tak przez ramię torbą, stałam jak mały bachor przed furtką i czekałam aż ktoś wyjdzie. Ktokolwiek. Stałam tak godzinę może więcej, aż otoczyło mnie światło samochodowych reflektorów auta rodzicielki. Nie odwróciłam się. Stałam tylko przed tą durną furtką i gapiłam się w ziemię. Pamiętam, że matka coś prawiła o mojej ucieczce. Że wielce się o mnie martwiła. Że ojciec dzwonił na policję, ale skoro chodziłam do szkoły, to olali całe wezwanie. Że Usui rozstał się z dziewczyną przez moją ucieczkę. Że chodzi smutny. Że nawet Yotaka się o mnie martwił. Że był tu. Że mnie szukał. Ostatnia wiadomość mnie uderzyła. Torba zleciała mi z ramienia na chodnik, prowadzący do drzwi wejściowych. Opadłam na kolana. Chyba nawet uderzyłam o jakiś kamień, bo poczułam cieknącą z lewej łydki krew. Usiadłam na piętach. Na uda zaczęły mi opadać pojedyncze łzy, które po chwili przeistoczyły się w dwa potoki. Przeniosłam dłonie z boków ciała na uda. Patrzyłam w nie tępo. Zginałam raz po raz. To właśnie te ręce uderzyły go wczorajszego wieczoru. Zaczęłam tego żałować. Ale też tego nie mogłam zrozumieć. On się o mnie martwił. Mimo że wczoraj tak go potraktowałam. Dałam całować, po czym uderzyłam i obróciłam się na pięcie. A teraz zamiast przepraszać go i błagać o przebaczenie, siedzę na chodniku i płaczę. Jest jedyną osobą, której zamartwianie się o mnie, potrafi mnie poruszyć. Jedyną, która o mnie dbała mimo wszystko. Która opatrywała moje rany za każdym razem, gdy wywracałam się na rowerze lub spadałam z najwyższej gałęzi.
Zapragnęłam znowu być dzieckiem. Tym dzieckiem, które lubiło się bawić. Tym dzieckiem, które miało przyjaciela. Tym, które nie chciało zostać same. Które zawsze miało przy sobie kogoś, komu mogło się wygadać ze wszystkiego. Kogoś, komu było potrzebne.
Teraz się od niego odwróciłam, bo nie wiedziałam, co za tą troską się kryje. Troska podszyta uczuciami, których nie byłam w stanie zobaczyć. Pragnęłam tylko odsunąć się od wszystkich. Wszystkich, którzy mnie odtrącili. I gdy wreszcie mi się udało, Kurama pojawił się na nowo. Fakt, nie pojawił się teraz, tylko 3 lata temu, wraz z początkiem liceum. Nie będę kłamać. Brakowało mi go. A raczej tego, że się o mnie martwił...
-Słyszysz, co do ciebie mówię, gówniaro!? - krzyknęła mi prosto do ucha rodzicielka, podnosząc mnie za materiał sukienki, która rozdarła się idealnie na barkach. - Za kolejną ucieczkę umieszczę cię w internacie! Nie pozwalaj sobie na zbyt dużo, bo i tak ci się nie uda!! To że w naszej rodzinie jest źle, nie znaczy, że możesz se ot tak wychodzić i wracać po dwóch dniach! Gdybym nie spojrzała na rozdarcia, to bym ci tego nie zarzuciła, ale jesteś szmatą! Z kim spałaś, co!? Pytam, z kim!!?
Nie miałam siły na kolejną kłótnię. Odepchnęłam ją od siebie, podniosłam torbę i wbiegłam do domu, prosto do swojego pokoju, zamykając drzwi na klucz. Torbę porzuciłam gdzieś w drzwiach, rzucając ją w kąt. Sama stałam przez chwilę na środku pokoju. Z oczu leciały mi kolejne potoki łez. Zdarłam tkaninę z obu ramion. Byłam wściekła. Rozdarłam materiał na piersi. Różowa fala zleciała na podłogę, ukazując mnie nagą. Znowu tego dnia opadłam na kolana i znowu zaczęłam płakać. Tym razem już nie leciała mi krew z łydek, choć czułam jej zapach. Chciałam ją zobaczyć. Poczuć, że umieram. Że wreszcie robię coś, co powinnam.
Siedziałam w samej bieliźnie, gdy drzwi na taras się otworzyły i w ich framudze stanął Yotaka. Zaczerwienił się i przymknął drzwi.
-Ee...mogę...wejść...? - powiedział, stojąc bokiem do drzwi i patrząc gdzieś przed siebie.
Spojrzałam w tamtą stronę zdziwionym wzrokiem. Obejrzałam swoje ciało. Zapomniałam, że nie mam nic na sobie.
-Aaanoo.. Czekaj sekundę. - wstałam szybko i ze zmieszanym wzrokiem szukałam w szafie jakiejkolwiek większej bluzki. W końcu wyjęłam jakąś czarną z Shiro z Deadman Wonderland. Wspomnienia wróciły od razu. Koszulka, którą dostałam od Yotaki w dniu, w którym wrócił do Kyoto. Ta sama, którą wielbiłam od początku. Założyłam ją szybko na siebie i podeszłam do drzwi, otwierając je i wpuszczając go do środka z uśmiechem na ustach.
Wszedł trochę speszony, ale zaraz się otrząsnął. Usiadł zwyczajowo na brzegu łóżka, a chwilę później leżał już rozwalony na całej szerokości.
-Matko, jak długo mnie tu nie było.. - westchnął, unosząc się na łokciach i rozglądając po pokoju. - Przemalowałaś ściany...beze mnie. Kiedyś, jeszcze 6 lat temu, malowaliśmy na nich setki róż według twojego marzenia, a dziś mają nocne niebo. Zaznaczyłaś każdą konstelację czy jak? - wypowiedział z uśmiechem.
-Cóż, musiałam przejrzeć kilka książek o gwiazdozbiorach, ale się opłaciło. Wygląda jak powinno. Chociaż nim zrobiłam je w odpowiedniej odległości, musiałam je malować znowu na czarno miliony razy. - zaśmiałam się.
-Heh, i tak wyszło super. Wygląda...jak ty teraz. Róże by już ci nie pasowały.. - powiedział ciszej, patrząc na mnie zmartwionym wzrokiem. - Co się z tobą dzieje..? - spytał zatroskany. - Zmieniłaś się...i to bardzo...Nie poznaję cię...
-Yotaka....
Nie spodziewałam się tego. Że przyjdzie tu po to, by mi również wypominać. Najwidoczniej kiedyś musiał nadejść czas, w którym powinnam komuś wreszcie się wygadać.
-Wiesz...To dlatego...że...nie daję sobie już rady...rodzice robią totalne piekło z niczego... -wyszeptałam między szlochami. - Nie radzę sobie już z tym...chcę mieć kogoś, kto mnie zrozumie...i nawet tak idealna Sorinozuka nie umie mi pomóc...dzisiaj...prawie się z nią rozstałam...nie chcę być z kimś, komu jestem potrzebna do spełniania byle jakich celów...nie mam siły, by być aż krzywdzoną...nie chcę być tak traktowana...
Przytulił mnie. Wstał, otoczył mnie ramionami i ot tak przycisnął do siebie. Przez chwilę stałam nieruchomo, aż wreszcie wtuliłam się w niego, przyciskając dłonie do jego pleców. Płakałam. Głośno i donośnie. Moczyłam mu bluzę, tą samą, którą podarowałam mu na jego powrót do Tokyo. Ten sam motyw Highschool of The Dead, który rysowałam palcem przez kilka dni, zanim zdecydowałam się zebrać odwagę i jedyne, co mi się udało, to zostawienie bluzy w pudełku na jego parapecie. I tak kolejnego dnia wpadł, by mi podziękować, już ubrany w ową bluzę. Uśmiechnięty jak zawsze..aż do teraz. Równe 10 cm od czubka mojej głowy słyszałam ciche łkanie. Łkanie mojego najlepszego przyjaciela, którego sama zostawiłam 3 lata temu, gdy nazwano mnie dzieckiem Oyashiro-samy.
-Nie chcę ci nic mówić, Chi, ale odkąd wyjechałem i znowu wróciłem, sam też sobie nie radzę. Nie widziałem cię przez 3 lata. Przez ten czas miałem trzy lub nawet cztery dziewczyny. Robiłem wszystko, aby być- na ciebie gotowym. Chciałem mieć cię kiedyś dla siebie. Ale...jak widać nie jest mi to dane.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 3

 „Odnajdziesz mnie jeśli zechcę uciec?”

Nie chciałyśmy za bardzo iść od razu do mojego domu, ale nie miałyśmy wyboru, gdyż zostawiła u mnie wyłączony telefon. Wróciłyśmy pędem, szybciej od shinkasenu. Włączyła telefon, gdzie już czekały na nią wiadomości od rodziców. Natychmiast zebrałyśmy jej wyschnięte już rzeczy, zgarnęłam kilka niezbędnych rzeczy do „nerki” i ruszyłyśmy na stację, zostawiając karteczkę, że wychodzę do niej. Niedługo potem zjawiłyśmy się na progu jej domu.
- Tadaimaa~ - powiedziała przeciągle w drzwiach, widząc buty obojga ze starszyzny, których kłótnię było słychać w całym domu. - Przepraszam za nich.. - powiedziała do mnie smutna, że znowu muszę tego słuchać- .
- Prawdę mówiąc, to już się do tego przyzwyczaiłam w tym domu. - odparłam obojętnie.
Weszłyśmy do jej pokoju, zahaczając o lodówkę i zabierając z niej kilka puszek napojów. Tam rozsiadłyśmy się na jej ogromnym łóżku i przez chwilę przytulałyśmy, aż nie otworzyły się drzwi i do pokoju nie weszła jej matka.
- Oh, Chihiro, wybacz, nie słyszałam jak wchodziłyście... - powiedziała, trochę speszona. - Pomijając to... jak tam egzaminy, skarbie?
-Nadzwyczaj dobrze, ale na pewno nie tak źle jak w Ikebukuro. - powiedziała beznamiętnym tonem.
- Uhm... Słuchaj, razem z tatą również dzisiaj jedziemy do wujostwa, więc błagam cię, naładuj telefon. Możesz być nawet u Chihiro-chan, obyś tylko odebrała telefon. Nie jak dziś, gdy się do ciebie dobijałam.
- Wybacz, uczyłyśmy się. Tak, całą noc spędziłam u niej i od niej poszłam do szkoły. Nie opuściłabym egzaminu, nie teraz.
- Rozumiem... no to my wychodzimy. W lodówce macie jak coś curry od cioci, wystarczy je podgrzać- , w zamrażalniku są lody, natomiast w szafkach jakbyście chciały to są zupki. Poradzicie sobie. Jedynie będziecie musiały skoczyć do sklepu po picie, pieniądze zostawiam w misce na owoce w kuchni. Poradzicie sobie?
- Oczywiście, idźcie już, bo w końcu wcale nie pojedziecie. - powiedziała Mai ze zniecierpliwieniem. Wiedziałam, ze jej rodzice mają to do siebie, że mogliby dawać instrukcje wiecznie, patrząc na ich stanowiska, ale Sorinozuka nie miała zbytnio do tego cierpliwości.
Minęło może z pół godziny, gdy wreszcie opuścili posesję i zadzwonił mój telefon. Mama jak odczytałam z ekranu. Odebrałam od razu.
- Hai, oka-san?
- Gdzie ty się u licha podziewasz, młoda Saito?! Egzaminy chyba zakończyłaś już dawno temu! Powinnaś siedzieć w domu i czekać na nas, a nie szlajać się po całym Kyoto! - wykrzyczała mi do ucha.'
-Jestem u Sorinozuki, jak na karteczce... Przecież nic mi się nie stało...
-Nie obchodzi mnie, gdzie jesteś! Masz natychmiast wrócić do domu i bez dyskusji mi tu!
-Hai...już jadę... - zamknęłam klapkę telefonu, zwracając się do Mai. - Przepraszam.. Muszę wracać- .. Matka się już wściekła...
-Słyszałam, dość głośno. - powiedziała, posmutniała.
-Demo wrócę jeszcze dzisiaj, obiecuję. - powiedziałam, zgarniając „nerkę” i zostawiając na jej ustach słodki ślad miłości.
Zbiegłam po jej schodach, założyłam buty i bluzę, a następnie pobiegłam na stację. Prosto z shinkasenu poleciałam do domu, gdzie już na progu czekała na mnie wściekła mina rodzicielki.
-Rozumiem, że znalazłaś sobie przyjaciółkę, ale to nie oznacza, że wolno ci olewać- wizyty u lekarza, młoda Saito! - krzyknęła na powitanie. - Czy ty zdajesz sobie sprawę, ile będziesz musiała czekać- na następną?! Cały miesiąc! Do tego czasu może cię coś dopaść i możemy nie zdążyć z badaniami!
-Uhm. - wymruczałam i poszłam w butach na górę prosto do pokoju.
Zatrzasnęłam drzwi i zamknęłam je na klucz. Złapałam za torbę, przebrałam się, wpakowałam do niej świeży mundurek, bieliznę, piżamę, zeszyty i książki na jutro, piórnik, ładowarkę i kilka innych niezbędnych rzeczy i wyskakując z torbą na szyi przez balkon, ruszyłam tylną furtką na stację. Jeszcze kilka metrów dalej od domu słyszałam, jak matka dobija się do moich drzwi i jej potwornie głośny krzyk, gdy odkryła, że zwiałam z domu. Irytowała mnie, powinna to wiedzieć od dobrych miesięcy. Nigdy jej przy mnie nie było, gdy coś się działo. Nawet moja reputacja w szkole była dla jej osoby obojętna, póki do niej chodziłam. Co dopiero, gdy robiono mi cholerne pobieranie krwi i dla niej bardziej liczyły się wyniki badań niż fakt, że jej córka ma problemy z matematyką. Wówczas coś mi się przypomniało. Wyciągnęłam z kieszeni spodni telefon i wybrałam numer Yotaki. Dobrze, że rozdawał numer całej klasie tego roku na rozpoczęciu i zdążyłam go spisać. Odebrał po pierwszym sygnale.
-Yotaka? Tutaj Chihiro. - powiedziałam beznamiętnie.
-Tak? Coś się stało? - spytał z lekka zmartwiony. W końcu nieczęsto ktoś do niego dzwonił spoza samorządu uczniowskiego.
-Moglibyśmy jutrzejsze korepetycje i każde następne odbyć w jakimś bardziej neutralnym środowisku?
-Pokłóciłaś się z rodzicami znowuż? - spytał prosto; znał mnie odkąd zaczęłam chodzić i razem bawiliśmy się w małej piaskownicy w jego ogródku.
-Taak... - powiedziałam smutno.
-To gdzie w takim razie chciałabyś je mieć? Mój pokój jest zawsze dla ciebie otwarty, pamiętasz o tym, prawda?
-To może być u ciebie skoro tak bardzo nalegasz. - powiedziałam, uśmiechając się sama do siebie wśród tłumu na przejściu dla pieszych.
-To widzimy się jutro po lekcjach. Czekaj w szatni na mnie. Może mi się zejść jakieś pół godziny na zebraniu rady, okej?
-Spoko. To do zobaczenia w szkole. - i rozłączyłam się, nie czekając na słowa pożegnania z jego strony.
Wsiadłam do nadjeżdżającego pociągu i wysiadłam przystanek wcześniej. Chciałam się chwilę przejść, ochłonąć. Na dworze było jeszcze w miarę jasno, lecz mimo zbliżającej się zimy, ostatnie promienie słońca zostawiały poczucie chłodu. Otuliłam się szczelniej bluzą i ze skaczącą torbą zwisającą z ramienia podbiegłam aż do schodów na balkon Sorinozuki. Wspięłam się na schody, popchnęłam lekko otwarte drzwi i zdejmując w nich buty, zamknęłam je. Obróciłam się, rzucając torbę jak zwykle na wolną półkę obok jej torby i moim oczom ukazał się obraz śpiącej Mai pod kocykiem. Wyglądała tak słodko, że nie miałam serca, by ją budzić. Biedactwo nie spało tyle czasu. Nie dziwiłam się, że padła. Od kilku dni funkcjonowała tylko i wyłącznie dzięki energetykom.
Zeszłam na dół do kuchni i wyjęłam z jej lodówki curry, o którym mówiła ciocia, nałożyłam sobie i podgrzałam w mikrofali. Usiadłam do stołu i ot tak zjadłam, tymczasem nastawiając wodę na herbatę. Zrobiłam dwie, obie zielone posłodzone dwoma łyżeczkami białego cukru, jak lubiłam razem z Mai. Wstawiłam talerz i pałeczki do zmywarki, a następnie, wsadzając sobie dwie puszki coli w kieszenie bluzy, zaniosłam oba kubki z herbatą do pokoju mojej własnej prywatnej Shirayukihime-chan (tłum. Królewny Śnieżki). W końcu czekały na mnie lekcje z poprzedniego dnia, a jak obstawiałam i co się potwierdziło po sprawdzeniu zeszytu, Mai również ich nie odrobiła. Zostawiając oba kubki na biurku, usiadłam do niego i zajęłam się robieniem pracy domowej z japońskiego, matematyki i fizyki. Nie wiem ile czasu minęło. Wiem tylko, że gdy Mai się obudziła wreszcie ja sama już drzemałam na zeszytach z odrobioną pracą domową. Nie byłam przyzwyczajona do życia na energetyku i braku snu. Mój telefon pewnie ją obudził, bo dzwonił nieskończenie wiele razy i za każdym razem była to mama.
-Dobry wieczór, skarbie. - wyszeptała słodko wprost do mojego ucha, budząc mnie śladem ust na policzku.
Otworzyłam niepewnie powieki i przeciągnęłam się, łapiąc od razu za telefon leżący na biurku.
-Dzwonił setki razy. Chciałam odebrać, ale padła bateria. Podłączony do ładowarki. - powiedziała lekko zaspana.
-Arigatou. - wyszeptałam, ziewając.
Natychmiast włączyłam go i wysłałam matce wiadomość, by nie udawała, że chce mnie znaleźć, bo skoro do tej pory nie okazywała mi uczuć, to lepiej by teraz nie kłamała w tej kwestii. Okrutne? Może. Ale według mnie należało jej się. Byłam jej potrzebna tylko i wyłącznie, by na kogoś mogła krzyczeć (bo przecież na mojego idealne braciszka nigdy by nie mogła, przecież on się stara itd...) i by ktoś jej mógł zrobić herbaty. Jeśli miałyby to być jedyne powody, bym wróciła, to wolałam już się zabić.
-Coś się stało, że taka okrutna dla niej jesteś? - powiedziała, ciągnąc mnie na łóżko, na które posłusznie opadłam, zmęczona zadaniami, które ledwie dałam radę zrobić i przepisać również do jej zeszytów.
-Wkurzyła mnie...najbardziej tym, że liczyła się dla niej bardziej wizyta u jakiegoś tam lekarza od tego, czy jej córka jest cała i zdrowa. Jak mam być jej potrzebna tylko do wykrzyczenia się, to nie chcę żyć na tym świecie. Więc postanowiłam na kilka dni zniknąć-... Demo...mogłabym na te kilka dni u ciebie zostać..? - spytałam nieśmiało.
-Oczywiście, że możesz. - powiedziała, przytulając się do mnie. - Ale póki co, chodźmy spać. Widzę, że sama ledwie dajesz radę. Tylko pierw to pójdziemy się umyć. Mam nadzieję, że piżamkę w torbie masz? Nie miałam czasu jej przeszukiwać- , bo padał ci telefon i skupiłam się na szukaniu wyłącznie ładowarki.
-Pewnie że mam. Tą, która mi sama wybrałaś ze śpiącą Neliel. - powiedziałam, uśmiechając się.
-To świetnie. Idealnie wręcz, bo sama aktualnie w niej śpię. - powiedziała, podnosząc mnie i całując.
Chwilę później obie znalazłyśmy się w łazience, a raczej w pokaźnych rozmiarów wannie. Zmieściłyśmy się obie. Przytulałyśmy i całowałyśmy. Co prawda byłyśmy zmęczone na cokolwiek więcej. Szybko wyszłyśmy z wody i ubrane w takie same koszulki do spania, ruszyłyśmy do jej sypialni, gdzie nastawiłyśmy budzik na 6:30 i szybko usnęłyśmy, otoczone pluszakami i swoimi ramionami.
Z rana sprawnie przepakowałam swoją torbę, zostawiając na półce zbędne książki i pozostałe rzeczy, przebrałam się w jeszcze ciepły mundurek, który prosto po wstaniu wyprasowała mi Sorinozuka, zjadłyśmy śniadanie i w moich bluzach ruszyłyśmy w stronę stacji do szkoły.
Jak poprzedniego dnia rozdzieliłyśmy się w szatni i wspólnie weszłyśmy po schodach prosto do sali. Chwilę po nas zamknęły się drzwi i napotkał nas dobry humor sensei Akatsushi'ego. Poprowadził kolejne dwie lekcje matematyki, na których załapałam nowe oceny. Sam sensei patrzył na mnie oczarowany.
-Skoro tak dobrze idą ci korepetycje z Yotaką, to mogę cię już z nich zwolnić.- powiedział z uśmiechem, na co się lekko zaśmiałam.
-Przepraszam, sensei, ale nie było jeszcze ani jednego spotkania. Do egzaminu uczyłam się z pomocą Sorinozuki. Korepetycje z Yotaką mam dopiero dzisiaj.
-Rozumiem więc. Ale i tak jestem zadowolony z wyników ciężkiej pracy. Jednak chciałbym by do następnych testów korepetycje między tobą i Yotaką się odbywały, gdyż zapewne pomoże ci to w niejednym sprawdzianie.
Skończyłam zadanie, zabrałam swój zeszyt i wróciłam do ławki. Zaciekawiona, zerknęłam do niego i zamiast nakreślonych błędów, ujrzałam uśmiechniętą minkę narysowaną czerwonym długopisem z dopiskiem „oby tak dalej, Saito”. Ucieszyło mnie to. Nabrałam ochoty na naukę matematyki, lecz właśnie zadzwonił dzwonek i Akatsushi sensei opuścił naszą klasę, a chwilę później na jego miejsce przyszła Sakikuro sensei z lekcją biologii. Sam dzień spłynął powoli, ale nie mogłam się już doczekać spotkania w szatni z Yotaką. Chciałam jak najszybciej zaliczyć naukę matematyki i ruszyć prosto do pokoju Mai, by znowu m ją w spokoju przytulić i cieszyć się chwilami spędzonymi tylko we dwie.
Niecałe 20 minut po skończeniu lekcji, Yotaka przyszedł do szatni, gdzie czekałam już na niego, jak poprzedniego dnia na Sorinozukę. Ubraliśmy się szybko i ruszyliśmy na stację. W drodze do jego domu nie odzywaliśmy się za wiele razy. Spytałam jedynie jak czuje się ciocia i czy jego brat, Shin, dalej bawi się w spidermana, skacząc po wszystkich meblach jak kiedyś. To od razu wspomniało mi stare czasy, gdy Yotaka, a raczej Kurame-kun, był moim najbliższym przyjacielem z dzieciństwa. Gimnazjum spędziliśmy oddzielnie, bo wówczas pojawił się nagle jego ojciec i zabrał mi go do swojego mieszkania w Tokyo. Pisaliśmy do siebie dość często, aż w pewnym momencie nie odpisał mi. Dopiero, gdy przenosiłam swoje rzeczy do Liceum Gotei, spotkałam go na przystanku. Okazało się, że ojciec przegrał rozprawę o prawa rodzicielskie do niego i Shina i musiał zwrócić ich oboje matce, która już wtedy była ciężko chora. Szczerze mówiąc, to gdy jego ojciec zabrał go cioci, Yotaka-san stała się pijaczką. W alkoholu moczyła smutki aż któregoś dnia nie wylądowała w szpitalu na płukaniu żołądka. Trafiła na odwyk, skąd wyszła po dwóch miesiącach i ledwie wchodząc do domu, wylała cały alkohol do sedesu lub pooddawała po sąsiadach. Dobrze, że teraz już nie pije, bo gdyby nie odwyk, okrutny ojciec Kuramy nadal biłby go i jego młodszego brata.
Dotarliśmy do jego domu, otworzył drzwi przede mną, gdzie w przedpokoju powitał mnie mały spiderman i ciocia. Przytuliłam ich oboje na powitanie, zdjęłam wierzchnie okrycie i ruszyliśmy do pokoju Kuramy, który nie zmienił się ani trochę. Jak wcześniej miał wszystkie meble umazane zieloną farbą na wzór traw, które malowaliśmy razem, a ściany dalej przypominały niebo otoczone chmurkami i słońcem, na które zmarnowaliśmy kilka dni, by były idealne. Kiedyś uwielbiałam przebywać w tym pokoju, stał się moim drugim domem, aż do czasu, gdy wyjechał bez pożegnania. Wówczas myślałam, że się na mnie obraził. Ale prawda była na tyle straszna, że nawet jego matka nie miała serca by mi o tym powiedzieć i dowiedziałam się tego z maili, które wysyłał mi każdego dnia.
Usiedliśmy na jego łóżku i wzięliśmy się za matematykę, potem za chemię. W międzyczasie dowiedziałam się o nim to i tamto, że miał dziewczynę w Tokyo, że stał się bardziej towarzyski i tak dalej. Wypiliśmy może ze dwie szklanki herbaty, aż Kurama sam stwierdził, że skoro tak dobrze nam idzie to on nie widzi dalszego sensu korepetycji. Kumałam w mig. Nie musiał mi nic bardziej tłumaczyć. Wystarczyły mi definicje z książki i jego uzupełnienia, co jest czym i jak to przekształcić na m język mangowca. Nie było trudno, bo jak się okazało sam nim od jakiegoś czasu już był. X było liczbą odcinków anime, a Y rozdziałami mangi tej samej serii i gdy to przełożyliśmy, wyszło iż jeden odcinek anime odpowiada około 4 rozdziałom mangi. Dość dobrze nam szło, aż nie zadzwonił mój telefon.
-Hai? - odebrałam, słysząc westchnienie ulgi po drugiej stronie.
-Rany, już się bałam, że coś ci się stało. - powiedziała, uspokojona Sorinozuka.
-Jestem przecież u Yotaki na korepetycjach. Wybacz. Za maksymalnie pół godziny będę z powrotem. - i zamknęłam klapkę. - Cóż, na dzisiaj już koniec.
-Więc...jesteś z Sorinozuką... - powiedział niepewnie, choć brzmiało to bardziej jak pytanie.
-Cóż... tak... - potwierdziłam, czerwieniąc policzki.
-Jak myślałem... bo wiesz... ja...dużo o tobie myślałem...jak byłem w Tokyo.. - wstał i podszedł do szuflady w biurku, wyjmując z niego małe pudełeczko i podał mi je. - To dla ciebie...otwórz śmiało.
Otworzyłam wieczko i moim oczom ukazał się mały anioł, a raczej Kanade z Angel Beats!, natomiast mała pozytywka pod nią wygrywała nuty endingu owego anime. Słuchałam muzyki z drewnianego pudełeczka jakbym była na jakiejś operze.
-Arigatou gozamiasuu~ - zanuciłam, rzucając mu się na szyję.
-Proszę bardzo... wracając. Skoro jesteś z Sorinozuką...pewnie nie będziesz chciała tego przyjąć...
-Oj no, powiedz wreszcie o co chodzi. - powiedziałam z uśmiechem. Teraz wiem, że ten drobny gest na mojej twarzy był błędnie odebrany.
Zamiast powiedzieć, Kurama pocałował mnie. Pierw delikatnie, aż jego język rozdarł moje usta. Byłam w niemałym szoku, ale zamknęłam oczy i dałam się całować. Nie chciałam sprawić mu kolejnego bólu jak wtedy, gdy w wieku pięciu lat wyrzuciłam do śmieci jego samochodzik ze złości, by pokazać, że mi się nie podoba, po czym owy śmietnik zabrała śmieciarka i po samochodziku nie było ani śladu. Kurama wówczas płakał wylewnie i nie chciał się do mnie odzywać kilka dni, aż nie przyszłam i na przeprosiny nie kupiłam mu kolejnego samochodzika, który aktualnie stał w gablocie między figurkami One Piece i Naruto.
Kiedy wreszcie się ode mnie odkleił, uderzyłam go w policzek, zostawiając czerwony ślad swoich palców. Zebrałam swoje rzeczy i w pośpiechu wyszłam, rzucając cioci i brzdącowi ciche słowa pożegnania. Pobiegłam prosto na stację, wsiadając do zamykających się drzwi shinkasenu. Z oczu pociekły mi dwie łzy, które wytarłam wierzchem dłoni. Dlaczego wszystko musiało się teraz pokomplikować? Pierw nagła zmiana między mną i Sorinozuką, potem kłótnia z matką, a teraz jeszcze niespodziewane wyznanie Yotaki, którego nawet nie wypowiedział. W sumie pocałunek zrobił to za niego. Rany, jak ja mogłam być taka głupia i tego nie zauważyć? Całe liceum aż do tej pory przyglądał mi się uważnie na każdej lekcji i przerwie, widział, jak męczę się w samotności i w momencie, gdy wszystko zaczęło mi się jakoś układać, wkroczył jak zawsze nie patrząc na nic. Zawsze był bezwzględny na wszystko wkoło. Nienawidziłam tego w nim. Miał coś po ojcu, nie tylko oczy, które  śmiały się mimo bólu. Tak samo jak jego ojciec miał gdzieś zdanie innych.
Ledwie przekroczyłam próg domu Sorinozuki, usłyszałam otwierające się drzwi jej pokoju. Sama jego mieszkanka zbiegła po schodach chwilę później, od razu otaczając mnie ramionami.
-Skarbie, co się stało? - wyszeptała z troską.
-Powiem zaraz...dobrze...? - powiedziałam między pociągnięciami nosem.
Weszłyśmy na piętro, gdzie w jej fioletowym pokoju powiedziałam sekunda po sekundzie, co się stało dzisiejszego popołudnia. Z każdą chwilą płakałam coraz bardziej. Przyznałam, że nie wiem, co teraz mam zrobić. Wiedziałam tylko, że muszę pogodzić się z matką i być z Mai. Ale co z Kuramą? Nie mogłam tego lekceważyć, wiedziałam, że będzie dążył do celu, nawet jeśli będzie to oznaczało moje cierpienie. Zawsze dostawał to, czego chciał i działo się to natychmiastowo.
-Musimy mu więc pokazać, że naszej miłości nie zniszczy. - powiedziała, otulając mnie ciaśniej ramionami. - Nie możemy uciekać. Musimy mu się postawić. Nie zabierze mi ciebie. Nie teraz, gdy dopiero co cię zyskałam. Może tak niektóre dzieci traktują złote rybki na festiwalu, ale ludzi tak się nie traktuje. Nie zabiera się ludzi z ramion do ramion w samolubnym czynie. Nie, jeśli ci ludzie się kochają.
-Hai... - powiedziałam, ocierając rękawem mokre policzki.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 2

„Chcę zostać Twoim cieniem”

Minął pierwszy miesiąc szkoły. Z dnia na dzień coraz lepiej dogadywałam się z Sorinozuką. Każde popołudnie spędzałyśmy albo w moim pokoju na obgadywaniu kolejnego anime albo u niej na szyciu kolejnego cosplayu. W szkole często siedziałyśmy razem na przerwach w klasie i ot tak gadałyśmy sobie o nowych bishach. Okazało się, że obie lubimy dosłownie te same serie, zespoły i czytamy te same książki. Nawet miałyśmy to samo zdanie o słodkiej Hinaichigo i Kanarii. Obie je wielbiłyśmy i coraz wymyślałyśmy nowe stroje na te lalki.
Któregoś dnia, gdy Sorinozuka była chora czym zaraziła i mnie, pod drzwiami mojego domu pojawił się kurier z przesyłką do mnie. Mimo opatulenia kocykiem zeszłam po schodach i odebrałam paczkę. Szybko pobiegłam do pokoju i rozdarłam opakowanie. W środku było pudełko mojej ukochanej Hinaichigo razem z nią samą, a do tego był słodki liścik „Kochanej przyjaciółce na zawsze, Mai”. Prawie natychmiast włączyłam laptopa i napisałam do niej maila z podziękowaniami. Sama też chciałam coś dla niej kupić, więc jak już tylko wyzdrowiałam, udałam, że ktoś do mnie przyjeżdża i nie możemy się spotkać, a sama ruszyłam na małe zakupy do CosplayLandu. Obszukałam chyba każdy cal sklepu, aż znalazłam to czego szukałam. Bez namysłu odnalazłam właściwe rozmiary i peruki w odpowiedniej barwie i rzuciłam się do kasy. Wracając do domu odwiedziłam papeterię i kupiłam wielkie różowe pudełko, które w domu ozdobiłam słodką czcionką. W środku złożyłam sukienkę z peruką i z niecierpliwością czekałam północy, kiedy to razem z pudełkiem wymknęłam się z domu w stronę stacji.
Wsiadłam do praktycznie pustego shinkasenu i pojechałam prosto pod dom Sorinozuki, a raczej pod jej balkon, do którego prowadziły schody. Wiedziałam, że rano Sorinozuka otworzy drzwi by się obudzić w pełni. Zawsze tak robiła, a przynajmniej tak mi powiedziała. Bezszelestnie weszłam po owych schodkach i zostawiłam różowe opakowanie ze strojem pod szklanymi drzwiami, by mogła je zobaczyć, po czym skradłam się z powrotem do płotu, przeskoczyłam przez niego i pobiegłam na ostatni shinkasen. Kolejny, który był opustoszały. Wysiadłam na swoim przystanku i wbiegłam po cichu do domu, prosto do swojego pokoju. Całą noc nie mogłam spać, nie mogłam się doczekać kolejnego dnia, czy raczej uciechy na twarzy Sorinozuki.
Wreszcie udało mi się zasnąć, dosłownie na 3 godziny przed pobudką. Z samego rana, jeszcze przed dzwonieniem budzika, wbiegłam do łazienki i szybko się umyłam i wyszykowałam do szkoły. Sprawnie spakowałam wszystkie zeszyty i książki, rysownik, który kupiła mi Sorinozuka w zeszłym tygodniu, piórnik i ruszyłam na dół na śniadanie. Cały dom był jeszcze spowity niesamowitą ciszą. Najwidoczniej jeszcze nikt nie wstał poza mną. Zjadłam szybko śniadanie, przygotowałam sobie bento do szkoły i zostawiając karteczkę na stole, wyszłam z domu. Spokojnym krokiem trafiłam do szkoły na 20 minut przed pierwszym dzwonkiem. Byłam prawie jedyna w klasie poza Yotaką, który jak zwykle już siedział z książką i powtarzał materiał. Może i nie gadałam z nim za dużo, ale lubiłam go. Jako jedyny umiał normalnie do mnie podejść i pomóc mi z zadaniem, gdy było mi to potrzebne. W końcu był przewodniczącym rady uczniowskiej w tym roku, musiał jednak nam pomagać. Ale był też jedynym poza Sorinozuką, który mi nie dokuczał i odpędzał resztę szkoły od mojej osoby. Dziękowałam mu za to setki razy, ale on zawsze to zlewał, twierdząc, że przecież to jego praca jako nadzorcy porządku Liceum Gotei.
Usiadłam spokojnie w ławce i sprawdziłam plan lekcji. Jak zwykle zaczynaliśmy matematyką, więc postanowiłam, że wreszcie może zajrzę do zadania domowego, by je sprawdzić. Z matmy nie byłam za dobra, ale jednak jakoś sobie radziłam. W końcu za jakieś dwa tygodnie mieliśmy mieć kolejne egzaminy. Przydałoby się pouczyć. Wszystko poza matematyką i chemią miałam w małym paluszku. Mogłabym poprosić Yotakę, by mi w tym pomógł, ale właśnie do klasy wpadła uradowana Sorinozuka.
-Arigatou, arigatouuuu~~! - wypiszczała, rzucając mi się na szyję. - Ten cosplay jest taki słodki! Rany, jak ja cię za to kocham! Jeszcze go nie przymierzałam, ale na pewno będę wyglądać w nim jak Hinaichigo!
- Nie ma za co. To takie podziękowanie za szóstą Rozen Maiden. - powiedziałam nieśmiało.
- To ma być podziękowanie? Aż tyle? Rany, teraz ja ci muszę coś dokupić... Tylko co... - zamyśliła się na chwilę, wyjmując z torby zeszyty. - Mam! Masz dzisiaj czas po szkole? Przejdziemy się w jedno miejsce. Wybierzesz co zechcesz. - powiedziała z uśmiechem.
- Hmm... Dzisiaj... W sumie chciałam się pouczyć- do egzaminów, ale dla ciebie czas znajdę zawsze.
Zadzwonił dzwonek i jakby nigdy nic klasa zamknęła się za plecami sensei Akatsushi'ego i zaczęła się kolejna nudna lekcja matematyki. Nie zauważyłam nawet kiedy wszyscy przyszli. Jak zawsze wszyscy stękali niemiłosiernie, gdy brał ich do tablicy. Wreszcie jego wzrok spoczął na mnie.
Wiedziałam, co to znaczy. Grzecznie wstałam, zgarnęłam zeszyt z ławki, zostawiłam go otwartego na jego biurku i wzięłam się za rozwiązywanie zadania przy tablicy. Wskazał mi kilka błędów w zadaniu domowym i poprosił, bym przyszła na chwilę po wszystkich lekcjach do pokoju nauczycielskiego. Potwierdziłam grzecznie, wzięłam zeszyt i z powrotem usiadłam do ławki. Przejrzałam zeszyt i ostatnie zadanie domowe. Oczom nie wierzyłam. Wydawało mi się, że zrobiłam je dobrze. Tymczasem moim oczom ukazały się czerwone kreski w każdym jednym podpunkcie. Wszystko miałam źle. Cóż, chyba jednak zbyt dużo czasu spędzałam z Sorinozuką zamiast na nauce.
Lekcje w końcu dobiegły końca i podenerwowana popełzłam pod pokój nauczycielski. Zapukałam cicho i weszłam do środka, od razu znajdując sensei Akatsushi'ego wzrokiem. Wskazał na mnie ręką bym podeszłą, co zrobiłam natychmiast.
-Ostatnio opuściłaś się strasznie w nauce, Chihiro. Jak tak dalej pójdzie to twoje test będą tak czerwone, jak dzisiejsze zadanie domowe. Dlatego, by podwyższyć- twoje oceny, poprosiłem Yotakę, by pomógł ci trochę w matematyce. Masz dzisiaj przy sobie chemię? Chciałbym i to zadanie zobaczyć- .
Posłusznie wyjęłam z torby zeszyt i podałam go nauczycielowi. Również wziął czerwony długopis i kreślił kreskę za kreskę. Znowu narobiłam błędów. Za dużo jak na jedno zadanie.  Nie musiałam patrzyć na senseia, by wiedzieć, że zrobiłam masakryczne błędy.
- Chyba jeszcze poproszę go o pomoc w chemii... To twoje słabe punkty, zgadza się, Saito? - przytaknęłam skinieniem głowy, gdy za moimi plecami otworzyły się drzwi.
- Wzywał mnie sensei, prawda? Przepraszam za spóźnienie, spotkanie samorządu nam się przeciągnęło. - powiedział Yotaka i podszedł bliżej. - Więc o co chodzi, sensei Akatsushi?
- Cóż, owa dama, Saito Chihiro, potrzebuje pomocy w matematyce i chemii. - wskazał na moje zeszyty. - Przejrzyj ostatnie zadania.
Yotaka podniósł moje zeszyty z biurka senseia i obejrzał dokładnie zadania. Wreszcie odłożył je na biurko i przemówił.
- Oczywiście, że jej pomogę. To dla mnie nie problem. - powiedział, uśmiechając się do mnie.
- Dziękuję ci bardzo, Yotaka. Teraz oboje możecie odejść. Jutro rano chcę się dowiedzieć, kiedy będziecie się spotykać w sprawie korepetycji. Widzimy się jutro na...chemii, trzecia lekcja.
Oboje pożegnaliśmy się z nauczycielem i przed drzwiami pokoju belfrów ustaliliśmy spotkania. Czas padł na środy i piątki po lekcjach. Zawsze u mnie w domu. Nie przeszkadzało mi to, że akurat u mnie. Gdyby były u Yotaki, bałabym się cokolwiek powiedzieć. Zawsze tak miałam, gdy byłam u kogoś. Czułam się niestabilnie i z lekka przerażona. „A jeśli powiem coś nie tak?” zawsze sobie myślałam. Do tej pory zwiedziłam tylko dom Sorinozuki. Lekkość panująca w jej domu, działała na mnie kojąco.
Minęła chwila, Yotaka poszedł już dalej w swoich sprawach, a ja ruszyłam do szatni, gdzie czekała na mnie Sorinozuka na umówione włóczenie się. Pierwszy raz uśmiechnęłam się, że jest dopiero poniedziałek. Chcąc czy nie chcąc, musiałam jej powiedzieć o tych korepetycjach. Nie zareagowała na to najlepiej. Jednak obiecywałam jej mieć resztę czasu dla niej. Ucieszyła się. Wreszcie wyszłyśmy ze szkoły i ruszyłyśmy na przystanek przy szkole, skąd pojechałyśmy do centrum. Zaprowadziła mnie wręcz do raju. Wszędzie były figurki, mangi, gadżety i peruki. Moje oczy natychmiast stały się ogromne z radości.
- Wybierz, co chcesz i ile chcesz. Dzisiaj ja stawiam. - powiedziała z uśmiechem i przytuliłam ją.
Wbiegłyśmy do działu z figurkami. Było ich tyle, że trudno było mi się zdecydować. Sama tymczasem wybrała dla siebie figurkę Tobi'ego z Akatsuki. Idąc w jej ślady spojrzałam na figurki wkoło, aż mój wzrok napotkał Dead Master. Zgarnęłam ją z półki i wsadziłam do naszego koszyka obok Tobi'ego i Toshiro, którego wsadziła, gdy najwidoczniej nie patrzyłam.
Poszłyśmy dalej do mang, gdzie wepchnęła mi kilka doujinshi Kuroshitsuji, Bleach i tom specjalny Kaichou wa Maid-sama, mówiąc, że są one dla mnie. Cieszyłam się jak głupia, że ją znam. Uwielbiałam ją w tamtym momencie. Była moim aniołem, wróżką, duchem.
Przeszłyśmy do kolejnej alejki, tym razem wypełnionej pluszakami. Podeszła do małego zagłębienia i wyjęła z niego słodkiego pluszaczka Ulquiorry, którego tak uwielbiałam.
-Schowałam go tu specjalnie dla ciebie. - powiedziała, przytulając mnie i rzucając miśka do koszyka.
Po dobrych trzech godzinach łażenia po tym raju miałyśmy już pełny koszyk. Toshiro, Dead Master, Tobi, Ulquiorra, mangi, peruka Dead Master i jej kosa, zanpaktou Toshiro. Uwielbiałam Sorinozukę z każdą chwilą coraz bardziej. Przeszłyśmy się jeszcze po cosplayach, gdzie kupiła dla siebie Dead Master.
-Chcę się w tym pokazać na jakimś konwencie razem z tobą. - powiedziała uradowana.
Z pełnymi siatkami wróciłam do domu, w którym jak zwykle nikogo nie było. Nie zdziwiło mnie to. Ojciec coraz częściej zostawał w pracy na noc, brat od razu po dyżurze chodził do szkoły, a matka nocowała u koleżanek. Moja rodzina właśnie się rozpadała, jak to któregoś dnia stwierdził ojciec. Co w tym dziwnego? Matka nigdy nie miała czasu na nic, więc moim wychowaniem zajęły się opiekunki. Dla ojca zawsze liczyła się firma i jego syn, który kiedyś odziedziczy jego biuro. Po co więc zwracać uwagę na córkę, która chce być tylko mangaką?
Wspięłam się po schodach z siatkami, zgarniając z kuchni coś do jedzenia i kilka puszek herbaty. Rozłożyłam nowe figurki w gablocie, zanpaktou i kosę odstawiłam na zawieszenie umocowane do ściany, perukę ułożyłam na kolejnym manekinie, mangi rozłożyłam na półce w należytych miejscach, a Ulquiorra dostał specjalne miejsce na moim łóżku. Robiło się w tym pokoju coraz mniej miejsca. Do tej pory pamiętałam rozmowy z matką, że kiedyś się stąd wyprowadzimy do czegoś większego. Wówczas było mi to obojętne, bo wtedy nikt mnie nie lubił, dzieciaki mnie nienawidziły, wsypywały mi śmieci do torby, obrzucały wyzwiskami. Teraz miałam Sorinozukę i nie chciałam stąd odchodzić. Nie chciałam jej zostawiać. Zresztą nie przenieślibyśmy się gdzieś w środku roku szkolnego. Jestem tego pewna.
Włączyłam laptopa i od razu sprawdziłam pocztę. Mail od Sorinozuki. Jej rodzice pojechali gdzieś, nie wrócą na noc, chce bym przyszła na noc. Dzwonię do mamy, dowiaduję się, że i ona nie wróci, ale czy chcę czy nie, mam siedzieć w domu. Odpisałam Sorinozuce, że i u mnie nikogo nie będzie, więc może przyjechać do mnie. Napisała mi tylko, że spakuje się i idzie na stację. Jakoby nie patrzeć jutro będzie wtorek i musimy iść do szkoły. Byłam ciekawa jej piżamy, jak wygląda podczas snu, jak będziemy spać.
Niee, musiałam się otrząsnąć. To tylko przyjaciółka. Może i jesteśmy obie homoseksualne, ale to jeszcze nic nie oznacza! Chociaż może... Od jakiegoś czasu zaczęłam czuć się przy niej inaczej. Jakby to nie była zwykła przyjaźń. Usui twierdził, że kiedy przyjaźń jest czymś poniżej, to jej miejsce zajmuje silniejsze uczucie, które nazwał miłością. Ale czy to na pewno to? Stwierdził również, że jak się kogoś kocha to ciągle się o tej osobie myśli. Fakt, ostatecznie często myślałam o Sorinozuce, gdy nie byłam blisko niej. Spędzałam czas na myśleniu, co zrobimy kolejnego dnia, co jej powiem, co pokażę. Może jednak to jest miłość...?
Rozmyślenia przerwał mi dzwonek do drzwi. Zbiegłam po schodach i otworzyłam je, a moim oczom ukazała się przemoczona do suchej nitki Sorinozuka. Za jej plecami zdążyła rozszaleć się już okazała burza. Szybko wepchnęłam ją do środka, gdyż drzwi wejściowe od zewnątrz nie posiadały daszka. Sprawnie ściągnęła buty wraz z mokrymi skarpetkami i bluzą oraz podała mi lekko przemokniętą torbę. Przyjaciółkę usadziłam w kuchni w towarzystwie czajnika gotującego wodę na herbatę. Tymczasem zniknęłam w łazience na dole i powiesiłam jej ubrania wraz z torbą na wieszakach i spinaczach, by do rana były suche. W przeciwnym razie mogłabym pożyczyć jej swój mundurek, który na wszelki wypadek kupiłam w duecie. Przecież byłyśmy tego samego wzrostu i nasze ubrania były tego samego rozmiaru, o czym świadczył fakt, że pożyczałyśmy sobie cosplaye.
Gdy wreszcie zawiesiłam mokre rzeczy i włączyłam grzanie, wróciłam do kuchni, skąd już dobiegł mnie gwizd z czajnika. Lecz nim zdążyłam do niego dotrzeć, Sorinozuka już zalewała herbatę. Mimo wszystko, gdy byłam chora to się mną zajmowała i musiałam jej powiedzieć, gdzie co jest, by nie szukała po wszystkich szafkach.
Podeszłam do niej i przejęłam czajnik oraz dolewając wody do kubków. Wyciągnęłam również jeden dla siebie, wsypałam do niego łyżeczkę zielonej herbaty i zalałam wrzątkiem. Następnie obie usiadłyśmy przy stole i przez chwilę w zupełnej ciszy piłyśmy herbatę. Wreszcie po niezręcznej ciszy, Sorinozuka przejęła kontrolę nad tokiem rozmowy.
-Nie rozumiem, dlaczego zostawili mnie samą na noc... Wiedzieli, że jutro mam ważny egzamin... - powiedziała ze smutnym tonem. Faktycznie, jej rodzice zawsze byli w domu, bo mieli w nim własne gabinety jako pani prawnik i pan architekt. Nigdy ich nie opuszczali pod byle pretekstem odwiedzenia kogoś, a z tego co kiedyś mówiła mi Sorinozuka, jej rodzina nie miała tu zbyt wiele znajomych poza kuzynostwem, którego nie cierpieli.
-Rzeczywiście to dziwne. A co do tego egzaminu i faktu, że już tu jesteś... Pomożesz mi z matematyką? Z Yotaką widzę się dopiero w środę... - powiedziałam z lekka nieśmiało. Rzadko się zdarzało, bym prosiła ją o pomoc.
-Pewnie. Sama też nie rozumiem kilku rzeczy to pomożemy sobie nawzajem. - powiedziała z uśmiechem. - Ale póki co, do torby spakowałam twoją bluzę, którą mi pożyczyłaś za pierwszym razem, pamiętasz? Chciałam ci ją wreszcie oddać. Uprana i wyprasowana, chociaż dzisiaj zlało ją na nowo.
-Pamiętam. Mogłaś ją zachować. Chociaż dziękuję, że o tym sobie przypomniałaś. Mama już mi kilka razy wspominała, że dawno jej nie widziała i się martwiła, czy jej nie wyrzuciłam, bo przecież „to była taka dobra bluza”. - powiedziałam, śmiejąc się.
Minęło może pół godziny takiego paplania o niczym. Na powrót wstawiłam wodę, tym razem na kawę dla nas na całą noc. Mimo wszystko kolejnego poranka już od pierwszej lekcji aż po czwartą mieliśmy mieć egzaminy jak co miesiąc. Japoński, matematyka, przyrodniczy, humanistyczny i z angielskiego. I to wszystko w zaledwie 4 godziny. Nie mówię, że okropnie radziłam sobie z nauką, ale teraz bardzo przydałaby mi się pomoc Yotaki, zwłaszcza że zaniżałam średnią klasy z matematyki.
Wreszcie woda zagotowała się, zrobiłam nam cały dzbanek kawy, wzięłam mleko z lodówki i cukiernicę i powędrowałyśmy na górę. Co prawda zeszyty Sorinozuki były z lekka przemoczone i większość tuszu się rozmazała, ale nie miała problemów, by go odczytać. Przez pół nocy pomagałam jej przepisać każdy jeden zeszyt, który uległ zmoczeniu podczas deszczu. Szczęście, że miałam w szafce kilka zapasowych, bo jutro notatki były niezbędną pomocą w przerwach między przerwami. W szczególności że połowy tematów z tego miesiąca nie umiałam przyswoić...
Gdy tak siedziałyśmy w moim pokoju, słuchając muzyki, przepisując zeszyty Sorinozuki i powtarzając informacje z tego miesiąca w szkole, na dworze zaczęło już powoli świtać. Wskazówki mojego zegarka z motywem Lucky Star, który wisiał nad drzwiami pokoju, wskazywały już 5:20. Zadziwiające, że w ciągu tych 7 godzin z kawałkiem udało nam się spisać wszystkie zeszyty i powtórzyć znaczną część materiału. Obie padałyśmy z bezsenności, w szczególności Sorinozuka, która w ostatnich tygodniach kiepsko sypiała pod presją kłócących się rodziców, które lepiej utrzymuje rodzinę. Współczułam jej z całego serca, ale sama też miałam podobną sytuację rodzinną. Starszyzna Saito co chwilę obarczała się kolejnymi zdradami. Okazało się, że mama sypia często z klientami większych zamówień (których ostatnio miała pod dostatkiem), a tata ciągle przyciąga do siebie jego dwie ukochane sekretarki i na tej samej kanapie, na której siedziałam kiedyś ja i obrywałam kazania, teraz kocha się w euforii trójkącika. Nawet nie chciałam sobie tego wyobrażać. Sam onii-san nie był lepszy. Co noc przychodził coraz to bardziej schlany. Raz przypadło mi zadanie wejść do jego pokoju i obudzić go na poranne zajęcia, gdy spod pościeli wyłoniły się długie ciemne włosy wraz z dodatkową parą stóp. Oczywiście, pamiętałam że ma dziewczynę, ale o ile pamięć mnie nie myliła owa Satsuki farbowała włosy na granatowy lub fioletowy kolor. Tymczasem piękność w łóżku wyraźnie miała je czekoladowe, jaśniejsze trochę od Sorinozuki. Ale jako dobra siostra musiałam zadbać, by dziewczyna brata się o tym nie dowiedziała.
Kolejne rozmyślania nad rozwalającą się rodziną przerwało mi ziewnięcie siedzącej obok mnie przyjaciółki. Pod oczami zrobiły się jej cienie, a same białka pokryły czerwone żyłki. Nawet jej skóra wyglądała na zmęczoną. Co w tym dziwnego. Biedactwo pewnie nie spało porządnie od kilku dni.
-Raajciu~... Jestem taka zmęczona... - spojrzała na zegarek. - No ale teraz to na pewno nie pójdę spać, bo nie wstanę do szkoły... - powiedziała między kolejnymi ziewnięciami.
-Wiesz... niby możemy pójść spać na tą godzinę.. ale to się nie opłaci, bo będziemy jeszcze bardziej zmęczone. - powiedziałam, zarażona jej ziewnięciami.
-Kawa coś mało daje... Dobrze, że przewidziałam sytuację. Zaraz wracam. - po czym wyszła z pokoju i wróciła do niego po chwili z dwoma puszkami energetyków. - Niezbyt dobre, ale pomagają się obudzić- . - i podała mi jedną puszkę.
Bez oporów otworzyłam ją i pociągnęłam spory łyk, który natychmiast przyniósł mi dawkę energii. Szczerze mówiąc, to pierwszy raz piłam taki napój. Mój brat używał ich często, ale nigdy mnie nie częstował, twierdząc, że „dalej jestem małym brzdącem, który powinien pić mleko, by wreszcie urosnąć”. Już wtedy był okropnym zboczeńcem, patrzącym u dziewczyn w tylko jedno miejsce.
-Od razu lepiej . - powiedziała Sorinozuka, przeciągając się po którymś z kolei łyku.
-Arigatou, Sorinozuka-chan. - powiedziałam z uśmiechem. - O wiele mi lepiej.
-W ogóle to nie chcę ci nic mówić, ale mam na imię Mai, pamiętasz to jeszcze? Proszę, zacznij tak na mnie mówić, Chihiro-chan. - powiedziała, zniesmaczona i ze zirytowanym wzrokiem.
-H-Hai... Mai... - wyszeptałam lekko nieśmiało. Pierwszy raz wypowiedziałam czyjekolwiek imię i po raz pierwszy dostałam takie pozwolenie. Nawet na brata nie mówiłam po imieniu, bo wówczas mówił, że jestem tylko bękartem i nie mam zezwolenia na takie słowa.
-O wiele lepiej. - wyszeptała mi prosto do ucha i przytuliła mnie, zostawiając na moim policzku ślad swoich warg.
Zdziwiło mnie jej zachowanie. Do tej pory tylko na powitanie stosowałyśmy pocałunki w policzek, a przytulanie stało się praktycznie nieodłącznym elementem naszego czasu spędzonego razem. Następnie zrobiła coś, co kompletnie mnie zaskoczyła. Podtrzymując moją brodę dwoma lub trzema palcami, przekręciła ją w swoją stronę tak, bym mogła spojrzeć w jej błyszczące prawie czarne oczy i niespodziewanie pocałowała mnie prosto w usta. Był to mój pierwszy pocałunek. Fakt, nie umiałam się całować i jedyną rzeczą, na której zostawiałam ślady warg, były pluszaki i ekran laptopa w chwilach pojawienia się ukochanego bisha. Tymczasem usta Mai zachowywały się, jakby robiły to już nie pierwszy raz. Oddałam się temu czynowi z jak największą zaciętością, gdy jej usta oderwały się od moich.
-Wiesz, Chihiro...jest coś, co dręczy mnie od pierwszego dnia, gdy się poznałyśmy...podobasz mi się..nawet mogę powiedzieć ze spokojem, że jest to coś więcej niż tylko przyjaźń... Nie chcę cię zapeszać czy coś z tych rzeczy, ale... kocham cię, Chihiro... już nie od kilku dni, a od całych trzech tygodni... Długo spędziłam na myśleniu o tobie i o prawdziwym uczuciu... Nie nalegam, byś odwzajemniła t...
-Mai, też cię kocham. Do tej pory nie umiałam ci tego powiedzieć, bo nie byłam pewna, co ty czujesz do mnie. - powiedziałam z siebie jednym tchem, przerywając jej wyznanie. Nie umiałam już z tym dłużej wytrzymać. - Również wiem to nie od dziś. Już jakiś czas temu zastanawiałam się, co tak naprawdę jest między nami. Za przyjaźń nie mogłam tego wziąć, bo wskazywało na coś więcej. Bałam się, że mnie odrzucisz. - ostatnie słowa wyszeptałam już między dwoma strużkami łez, cieknącymi po moich policzkach.
Z głośników popłynęła idealnie wpasowująca się w nastrój piosenka Aimer „Rokutousei no Yoru”. Jej obecność dała mi jeszcze więcej odwagi, by wreszcie wypowiedzieć na głos, co tak naprawdę się dzieje we mnie. Lecz nie tylko mi dała odwagi. Sorinozuka, oh przepraszam, Mai poczuła również to samo, gdyż przytuliła się do mnie natychmiastowo po kilku nutach. Moje ręce jakby podświadomie powędrowały do jej pleców, przyciskając ją bliżej do mnie. Trwałyśmy tak chwilę, aż jej wargi przemówiły prosto do mojego ucha po prawej stronie.
-Nie chcę nalegać, ale... będziesz ze mną...? - spytała, a po mojej koszulce pociekła jedna z jej łez.- Nie chcę czekać już dłużej w samotności na tą jedną jedyną, gdy czuję, że jesteś nią ty, Chihiro.
-Przepraszam, Mai... - wyszeptałam, również płacząc i odsuwając ją od swojej piersi; owa sytuacja zaczęła mnie przerastać.- Fakt, kocham cię, do tego się przyznam. Ale... ta sytuacja mnie przerasta... ja...muszę to wszystko przemyśleć... przepraszam... - powiedziałam cicho, ocierając łzy z policzków.
-Rozumiem...mogę poczekać... nie chcę ci się narzucać... sama też mam ciężko z rodzicami, ale ty masz jeszcze gorzej... - powiedziała, wymijająco.
-Nie, poczekaj. Nie o to mi chodziło. Mam gdzieś, co powiedzą na to rodzice, czy z którym z nich zostanę, jeśli będą się rozwodzić. Miałam na myśli to, co dzieje się między nami... nie spodziewałam się, że i ty to czujesz...to zmienia wszystko... chcę z tobą być, ale... nie wiem.. po prostu chcę to przemyśleć- ... fakt, jest to spełnieniem moich marzeń... chcę to przemyśleć na nowo... do tej pory wyobrażałam sobie tylko, że jesteśmy przyjaciółkami...
-Rozumiem... jak mówiłam, mogę poczekać... tylko... nie będę teraz wiedziała, jak mam się zachować po tym, co powiedziałam ci dziś... może... póki się nie namyślisz... zachowujmy się jak wcześniej...? Jak dwie przyjaciółki...
-Hai...tak będzie najlepiej.. - powiedziałam, chcąc zakończyć już ciężkawą dla mnie rozmowę.
Uczucia nie były moją mocną stroną. Nigdy nie mówiłam nikomu, co tak naprawdę do niego czuję. Nawet rodzicom odkąd byłam mała nie mówiłam „mamo, tato, kocham was”, a brata nie nazywałam kochanym. Nie odczuwałam, że tak jest. Zresztą po co miałam to okazywać, skoro i oni tego nie pokazywali?
Przytuliłam się do Sorinozuki. Nie umiałam patrzeć, jak płacze. Płacze przeze mnie. Tym bardziej, że był to pierwszy raz, gdy widziałam ją w takiej sytuacji. Wiele razy, gdy byłam u niej w domu, widziałam, ze jest bliska łez, ale nigdy ich nie okazywała. Nie przede mną. Może i chciała udawać silną, ale mi to mało z tego było. Mogła kryć się pod najtwardszą maską, ale pewnie owa maska i tak by pękła, ukazując, co jest pod spodem pokrywy. Najwidoczniej nadszedł ten dzień, czy raczej świt, by to ukazać. Maska pękła akurat przede mną. W momencie, gdy powinna to zrobić.
Póki nie zadzwonił budzik, który naturalnie budził mnie do szkoły, zdążyłyśmy się obie umyć, ubrać, wyczesać i wsadzić wsuwki we włosy według już naszej zasady. Obie wkładałyśmy czerwone wsuwki na krzyż. Był to nasz znak przyjaźni. Ale czy teraz nie przejdzie on do przeszłości? To co jest między nami stało się przecież czymś znacznie większym. Urosło.
Następnie obie spakowałyśmy do mojej „nerki” jedynie czarne długopisy, gdyż tego dnia miałyśmy tylko te przeklęte egzaminy i z reszty lekcji byliśmy zwolnieni, a torba Mai nadal nie wyschła. Później zeszłyśmy na dół do jadalni, zrobiłyśmy dobie śniadanie i jakby nigdy nic wyszłyśmy z domu do szkoły. Na zewnątrz robiło się już powoli zimno, więc obie byłyśmy w bluzach. Co prawda w moich, ale nie przeszkadzało mi to, a wręcz przeciwnie. Byłam ucieszona, że mogę się jej na coś przydać.
Gdy wreszcie przekroczyłyśmy próg szkoły, rozeszłyśmy się do swoich szafek w szatni i chwilę później spotkałyśmy się już bez bluz i w szkolnych fioletowych trampkach przed schodami na wyższe piętro. Wspięłyśmy się po nich aż na właściwe piętro i pomaszerowałyśmy wprost do naszej klasy. Wyjęłam oba nasza długopisy, podałam Mai jej i usiadłyśmy otoczone uczniami z nosami w notatkach. Nawet ten idiota Serinota przeszukiwał notatki z głośnymi westchnieniami. Najwidoczniej na tych egzaminach on miał być tym z najniższymi wynikami, nie ja.
Drzwi sali zatrzasnęły się i do klasy weszła sensei Miketsuro, która jak zawsze była prowadzącą naszych egzaminów, które trzymała w ręce i trzasnęła na biurko. Zgodnie z regulaminem, rozdała nam je i czekała aż do równej 8:00 z rozpoczęciem egzaminu. Mieliśmy równe nieprzerwane cztery lekcje na rozwiązanie 5 testów o długości co najmniej 30 zadań na każdy. Jak zwykle miałam problemy z częścią matematyczną, ale poradziłam sobie nadzwyczaj dobrze. Wszystko wydawało mi się zrozumiałe, a przynajmniej takie się zdawało, bo większość moich myśli zajmowała Mai niż obliczenie iksa z igreka.
Jak za każdym razem skończyłam jako jedna z pierwszych, a dokładniej jako szósta, po dwóch godzinach i kilku minutach. Oddałam pracę sensei Miketsuro i wyszłam z sali prosto do szatni, gdzie usiadłam na ławce i czekałam na Sorinozukę. Obiecałam jej, że poczekam. Za długo nie musiałam, bo po półgodzinnym wpatrywaniu się w równe rzędy szafek, pojawiła się przed moimi oczami z obwieszczeniem, że i ona jest gotowa, by opuścić ten budynek. Sprawnie się ubrałyśmy i wyszłyśmy przed drzwi. Dopiero gdy przekroczyłyśmy mury Liceum Gotei, odezwałam się.
-I jak ci poszło? - spytałam standardowo.
-Ano jakoś... Kiepsko z biologią, ale raczej nie tak źle.. A tobie, Chihiro?
-Chemia była dla mnie koszmarem.. Matematyka również, ale zdawało mi się, że to umiem. Wszystko dzięki tobie i nocnemu uczeniu. - powiedziałam, przytulając ją.
-Heej~ jesteśmy w publicznym miejscu. - oprzytomniła mnie. - I od kiedy to jesteś taka wylewna w uczuciach, co?
-A tak jakoś... Pół egzaminu spędziłam na myśleniu o powstałej sytuacji między nami i... tak, zgadzam się, Chcę być z tobą, Mai-chan. - powiedziałam, uśmiechając się.
Nie wierząc własnym uszom poprosiła mnie o powtórkę. Powiedziałam więc to ponownie i jeszcze raz, a na koniec wyznałam jej wreszcie, że ją kocham. Co prawda wszystko zaledwie kilka kroków od szkoły, ale nie bardzo o to dbałam. Przytuliłyśmy się ściśle. Śmiech Mai był przepełniony radością, której tak bardzo mi brakowało tego wieczoru.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 1

"Kim jest ta obok mnie?"

Budzik niemiłosiernie przerwał kolejny piękny sen, który jak zawsze zakończył się na pocałunku z księciem z bajki, któremu najwidoczniej nie było to pisane. Jakby moim przeznaczeniem nie był mężczyzna. Może kobieta? A kto to wie. Zresztą nigdy zbytnio nie interesowałam się chłopakami. Odrzucali mnie swoim zachowaniem i skrajnym zboczeniem. Żadnego nigdy w swoim 16-letnim życiu nigdy nie miałam, głównie ze względu na to odrzucenie. Szczerze mówiąc, to bardziej interesują mnie dziewczyny. Nie wiem, dlaczego. Może dlatego, że sama nią jestem? Kto by o to dbał.

Gdy wreszcie udało mi się usiąść na skraju łóżka i wyłączyć budzik, zerknęłam na zwisający z wieszaka nowy fioletowy mundurek Liceum Gotei, który odebrałam tydzień temu z sekretariatu. Co prawda bycie w ostatniej klasie tego durnego liceum, którego miałam już po uszy, powinno dać mi do myślenia, co będzie dalej się ze mną działo. Cała moja klasa wiedziała już, co chce robić i kim być, tylko ja jedna jak zawsze pozostałam niezdecydowana. No bo co to za przyszłość, w której grozi ci odziedziczenie firmy przedsiębiorczej własnego ojca, gdy tak na dobrą sprawę rządzenie ludźmi i liczenie pieniędzy naprawdę cię nie interesuje ani trochę? Moim marzeniem było zostać antropologiem, nie jakimś tam szefem w jakimś tam wieżowcu na śródmieściu Kyoto. Jaka w tym zabawa być kimś, kim się nie chce? Owszem, kiedyś mówiło się córce „masz wyjść za tego chłopca i nie chcę słyszeć sprzeciwu”, ale żyjemy w XXI wieku. Trochę myślenia. Równie dobrze tą firmę mógłby przejąć mój 21-letni brat, Usui. Sam ciągle namawiał ojca, by pograł z nim w Monopoly i zawsze chciał być bankiem. Idealny kandydat na to stanowisko, nieprawdaż? O wiele lepszy od smętnej dziewczyny o urodzie śmierci, która chce obrysowywać kolejne kartki w tusz, rastry i słodkie jak i krwawe scenki.

Ściągnęłam z wieszaka mundurek i ruszyłam do łazienki. Jak mogłam najszybciej umyłam się, ubrałam, wysuszyłam włosy i wsunęłam w nie ukochane fioletowe wsuwki. Malowanie się? A po co. Wolałam się w swojej naturalnej wersji. Biała jak śnieg skóra, delikatnie różowe usta, długie aż do pasa czarne włosy i oczy w odcieniu głębokiej szarości za zasłoną długich rzęs. Czego chcieć więcej od natury? Co prawda większość dziewczyn ze szkoły mnie tępiło, bo zamiast jak one chodzić co przerwę poprawić włoski, makijaż i tak dalej, ja siedziałam w klasie i pochłaniałam książki i mangi jedna za drugą. Co fajnego jest w poprawianiu grzywki równej jak od linijki co przerwę? Moja robiła co chciała, rzucona na lewe oko i jej jedynym zadaniem było robienie zasłony na moją twarz. Mało wymagające i przydatne. Nauczyciele mnie olewali, więcej nie było mi potrzebne. Lecz dziewczyny tępiły mnie również za to, jak się czesałam. Nie raz wplątywały mi gumy do żucia we włosy, które potem rozczesywałam z łatwością, bo gdy one miały problem rozwiązać swoje idealne koki, ja ot tak ciągnęłam za gumkę i miałam uwolnione włosy. Nienawidziłam ich splątywać. Czułam się wtedy taka odkryta, bardziej niż w topiku sięgającym ledwie końca stanika, jakie nosiły dziewczyny po szkole.

Wyszłam wreszcie z łazienki, spakowałam do „nerki” czarny notes, ołówek, długopis i kartę do biblioteki i zniknęłam z pokoju w stronę schodów. Plus mieszkania na piętrze z bratem był taki, że jego prawie nie było w domu, bo albo był na uniwersytecie albo gdzieś w pracy. Jedynie mogłam go spotkać o poranku, gdy opuszczał łazienkę lub nocą, gdy wchodził zmęczony po schodach.
Dziwiłam mu się, że nadal ma ochotę spełniać marzenie ojca o synu, który zastąpi go na stołku szefa w firmie. Od 2 lat chodził na przedsiębiorstwo i dalej nic z tego nie rozumiał. Sądził, że skoro musi mieć papierek, to go sobie załatwi, ale reszty nauczy się od ojca na obserwacjach. Trochę mu te obserwacje nie wychodziły, bo gdy ojciec już wychodził z domu do pracy, mój brat dopiero kładł się spać po kolejnej imprezie w kampusie.

- Cześć, mamo~ . - rzuciłam przywitanie, zeskakując z ostatniego schodka i kierując się w stronę stołu.
- No wreszcie wstałaś, Chihiro. Jak tak dalej pójdzie to się będziesz znowu spóźniać stale do szkoły. - powiedziała mi z wyrzutem.
- Daijobu, nie spóźnię się. - skłamałam. Zawsze się spóźniałam, ale senseiowie nigdy nie zwracali na to uwagi. Dla nich liczyło się, że przyszłam i tyle. Nieważne ile po dzwonku, ważne, że w ogóle przyszłam.
- Niech ci będzie. - powiedziała, stawiając na stole pieczywo, jakąś szynkę, ser i nutellę, za którą natychmiast się zabrałam.
- Jakoś nie bardzo bym się martwiła moimi spóźnieniami, podczas gdy mój ukochany braciszek dalej chrapie w najlepsze.
- Matko boska, nie obudziłaś go?!
- A miałam? To on miał mnie budzić dzień w dzień, bym wreszcie się nie spóźniała.
- Chihiro, przecież to logiczne! Wczoraj miał dłuższą zmianę i padnięty wrócił! Matko, przecież on za godzinę ma wykłady! Młoda Saito, tak dalej nie będzie! Wracasz po szkole do domu i sobie poważnie porozmawiamy! Jesteś nieodpowiedzialna!
- Nikt mi nie powiedział, że mam go obudzić, to nie budziłam.

Nie wiem nawet, czy usłyszała ostatnie słowa, bo już z biegiem wleciała na schody. Korzystając z okazji szybko wybiegłam z domu w fioletowych trampkach, „nerką” na plecach i kanapką z nutellą w ustach, którą dokończyłam w drodze. Co prawda do samej szkoły miałam około przystanku shinkasenem, ale nie chciałam jeździć w jednym przedziale z tymi uczniami. Nie lubiłam ich, tak jak oni mnie. Pewnie gdybym wtedy nie przyłożyła tamtej dziewczynie kartonikiem mleka w głowę i nie rozlała go na jej mundurek, to dalej by mnie lubili. Cóż, było jej nie nazywać mnie dzieckiem Oyashiro-samy. Należało jej się.

Po około 15 minutach dotarłam do szkoły. Odnalazłam swoją klasę 3-C, zajęłam swoje miejsce w ostatniej ławce od okna jak zawsze i czekałam. Nowej wychowawczyni jeszcze nie było, ale nawet bez uprzedniego przedstawienia, wiedziałam, z kim w tym roku zostałam uwięziona w jednej klasie. Kolejna zgraja debili i zboczeńców w jednym. Jak zawsze. Nie dziwię się, że nauczyciele nie chcieli brać nas na obiecane na początku roku szkolnego wycieczki, skoro zachowywaliśmy się jak banda bachorów w wesołym miasteczku.

Wreszcie drzwi sali został zamknięte i do środka weszła sensei Miketsuro wraz z jakąś nową uczennicą. Rozejrzałam się. Wydawało mi się, że już wszyscy, gdy zauważyłam pustą ławkę obok siebie. Nowa będzie skazana na bycie ofiarą, skoro przydzielili jej miejsce obok mnie.

Ją będą gnębić, bo jest nowa, a mnie za to, że jestem dziwna. Że chcę zginąć, o czym świadczy bransoletka z muliny o napisie „be my murder”.

- Witajcie w ostatniej klasie Liceum Gotei. Jestem Miketsuro Aoi i w tym roku będę waszą wychowawczynią, jak i nauczycielką geografii i biologii. Mam nadzieję, że nasza współpraca będzie owocna i przyjemna. Za godzinę i 20 minut rozpocznie się ceremonia oficjalnego rozpoczęcia roku. Do tego czasu macie czas dla siebie na chociażby poznanie się. A skoro o tym mowa, to jest nasza nowa uczennica. Przedstaw się, skarbie. - powiedziała z uśmiechem do nowej, która nadal stała pod drzwiami, jakby zaraz chciała uciec. Nowa podeszła na środek podwyższenia obok biurka sensei i stanęła do nas przodem.
- Nazywam się Sorinozuka Mai. Przeprowadziłam się tutaj z Ikebukuro około miesiąca temu. Lubię rysować i czytać mangi. - powiedziała beznamiętnym tonem, jakby mówiła jedną i tą samą formułkę setny raz.
- Twoje miejsce jest obok Saito Chihiro. - jak na zawołanie podniosłam rękę. - Usiądź, proszę, skarbie.

Sorinozuka ruszyła się ze środka podium i podeszła do ławki obok mnie. Gdy siadała jej ciemne włosy w kolorze gorzej czekolady zafalowały. Wyciągnęła z torebki zeszyt i ołówek i zaczęła rysować. Patrzyłam jej przez chwilę przez ramię, podziwiając krótkie i precyzyjne kreski, aż westchnęłam.

- Chciałabym tak rysować. - powiedziałam z oczarowaniem. Jej rysunki były wręcz fantastyczne.
- Oh, wybacz. Saito Chihiro. - powiedziałam, podając jej dłoń, którą uścisnęła po chwili zastanowienia.
- Sorinozuka Mai... Też rysujesz?
- Hai. - i wyciągnęłam swój notesik w jej stronę. Otworzyła go i przejrzała rysunki.
- Ten mi się podoba. - powiedziała z uśmiechem, wodząc palcem po rysunku Rikki Takanashi z Chuunibyou Demo Koi ga Shitai. - Widzę, że mam do czynienia z otaku. Sama nim jestem, tylko nie chciałam mówić tego na głos.
- Arigatou. - odpowiedziałam jej również uśmiechem, pierwszym od tak dawna. - Aż za tak wielkiego otaku się nie uważam. Obejrzałam kilkanaście serii i dalej tylko rysuję. Chcesz to mogę ci pokazać te rysunki. Przyniosę je jutro do szkoły. Chcesz?
- Hmm...a nie mogłabym do ciebie dziś przyjść...? - spytała dość nieśmiało, oczarowując mnie na chwilę swoją słodkością.
- Oczywiście. O ile chcesz. Nie mam nic przeciwko. - odpowiedziałam.

Po raz pierwszy od dawna ktoś się do mnie odezwał. Co więcej – chciał do mnie przyjść. Nawet jeśli miało to być spotkanie tylko dla porównania, czyje twory są lepsze, ucieszyłam się. Może wreszcie będę miała przyjaciółkę, taką prawdziwą.

- To o której mogę przyjść...? - spytała, wyrywając mnie z uciechy.
- Jak chcesz to możemy od razy po szkole do mnie pójść. Nie mieszkam za daleko stąd.
- Czy ja dobrze słyszałem? - nad jej plecami pojawił się Serinota Kouichi, chłopak, którego nigdy nie lubiłam, a który w zeszłym roku zrzucił na mnie kosz z odpadkami na schodach razem ze swoimi kolegami. Oczywiście, oni nie dostali żadnej kary, a ja za samo ociekanie tymi śmieciami musiałam sprzątnąć całą szkołę za zaśmiecanie. - Chcesz pójść od Saito? Jesteś jakaś pojebana czy co? Przecież to widać z daleka, że Saito powinna być w psychiatryku. Spójrz tylko. Czy widziałaś kiedykolwiek dziewczynę, która tak by się zaniedbywała i ukrywała z krągłościami? - powiedział, wskazując mój idealnie równy mundurek z zasłonięciem na dekolt, który z chęcią by rozerwał.
- Tak, chcę do niej pójść. Jak masz jakiś problem, to idź wypłacz się kolegom, bo ja twojego zdania nie potrzebuję. - powiedziała ostro Sorinozuka. Zdziwiłam się, że taka słodka dziewczyna jak ona może mieć w sobie tyle jadu.
- Ostro pogrywasz, amoro. Może zamiast do niej zabrałabyś się ze mną na bliższe spotkanie? - powiedział tym swoim kuszącym głosem, zbliżając się do jej ucha.
- Odejdź ode mnie! Jestem homoseksualistką! Związki hetero są obrzydliwe! - powiedziała nieco głośniej, odpychając Serinotę od siebie, na co ten po prostu odszedł.

Przez chwilę podziwiałam ją w ciszy, aż odwróciła się do mnie.

- Przepraszam, trochę mnie poniosło...Ale fakt, taka jest moja orientacja.. Pewnie teraz mnie odrzucisz... Przyzwyczaiłam się do tego, bo zawsze siedziałam sama. - wyszeptała cicho.
- Nic się nie stało. Ja również byłam sama. A to właśnie był pierwszy raz, gdy ktoś stanął w mojej obronie. Domo arigatou. - powiedziałam uśmiechając się.
- Um, douitashimashite. To...mogę dziś do ciebie wpaść po lekcjach...?
- Pewnie. Co prawda mam małe pobojowisko w pokoju, ale to się szybko sprzątnie.

Nim zaczęła się ceremonia dowiedziałam się o niej tyle, że w rysowaniu siedzi od kilku lat, chętnie słucha ciężkich brzmień jak ja i że któregoś dnia chciałaby znaleźć dziewczynę, która będzie z nią na dobre i na złe. Poczułam się dziwnie. Sama byłam pewna, że też jestem homoseksualistką, ale nie obnosiłam się z tym. Ludzie i tak mnie nienawidzili, to po co mieli wiedzieć o wszystkim? Plotki w szkole nie robiły na mnie wrażenia.

Wreszcie dobiegł koniec nudnej ceremonii. Wróciliśmy do klas i wybraliśmy samorząd. Oczywiście jak co roku nie załapałam się na żadne stanowisko. Sorinozuka również nie pałała złością, że jej nie wybrali. Gdy nareszcie opuściłyśmy mury Liceum Gotei, skierowałam ją na właściwą trasę do mojego domu. W międzyczasie wysłałam mamie krótką wiadomość, że będę mieć gościa, na co odpowiedziała mi krótkim „sprzątnij pokój nim go ugościsz”. I tyle. Nic więcej. Po drodze nie rozmawiałyśmy za dużo. Przekroczyłyśmy próg mojego domu i zastałyśmy niesamowitą ciszę, która jak zawsze była o tej porze.

- Wszyscy są w pracy o tej porze, więc mamy dom dla siebie. - wytłumaczyłam. - Chcesz coś do picia? Kawy, herbaty, czegoś zimnego?
- Czegoś zimnego jakbyś mogła... - powiedziała nieśmiało, siadając przy stole.

Wyciągnęłam z lodówki dwie puszki mrożonej herbaty i powiedziałam jej by tu chwilę poczekała. Sama tymczasem weszłam na górę do pokoju i sprzątając jak najszybciej, czy też raczej wrzucając większość byle jak do szafy, zeszłam po nią na dół. Skierowałam ją do swojego pokoju, dopijając herbatę i wyrzucając puszkę do śmietnika na przedpokoju. Jej westchnienie tłumaczyło wszystko, co zobaczyła w pokoju. Na każdej ścianie były moje rysunki, wiersze jak i projekty cosplayów i plakaty z anime.

- Rany. Ile tu tego... I ty mówisz, że nie jesteś otaku? - powiedziała, wskazując ze śmiechem poduchę z Black Rock Shooter, plakaty z magazynów i gablotę z figurkami.
- Dobra, skłamałam. - powiedziałam, rozczesując palcami włosy, które nagle wydały mi się przydługie.
- Raajciuu... - westchnęła, otwierając moją szafę, w której przetrzymywałam cosplaye. - Kirai. - powiedziała między westchnięciami i wyjęła jeden z nich. - Przymierz go, proszę! - powiedziała z błaganiem w oczach.

Szybko zniknęłam z nim w łazience i przebrałam się. Wyszłam z łazienki wreszcie i spojrzałam trochę zaczerwieniona na nią.

- Ty naprawdę jesteś do tego stworzona! Wyglądasz jak prawdziwa Dead Master! - i przytuliła się do mnie.

Nie wiedziałam, co robić. Pierwszy raz od dłuższego czasu ktoś mnie przytulił. Podziękowałam cicho i zniknęłam na powrót w łazience, zakładając swoje poszkolne ciuchy, czyli dużą czarną bluzkę i krótkie dżinsowe spodenki.

- Nie, w cosplayu było o wiele fajniej. - powiedziała rozczarowanym tonem. - Naprawdę ci one pasują. Czekaj.. byłaś kiedyś w tym na jakimś konwencie? - wskazała na stój Yuno Gasai, do którego specjalnie kupowałam różową farbę, której potem nie mogłam zmyć przez tydzień.
- Tak, byłam na jednym. Nie pamiętam na którym.. Czekaj... Miałaś wtedy strój Madoki Kaname, zgadza się? Pytałaś się, czy mogę zawiązać z tobą kontrakt! Pamiętam cię! - ucieszyłam się, znowu przytulając do niej.
- Zgadza się, to byłam ja. Nie byłam pewna, czy to ty, aż teraz cię nie zobaczyłam w Takanashi Yomi. - powiedziała, również mnie tuląc.

Resztę popołudnia spędziłyśmy przymierzając moje stroje, które były idealnie na jej wzrost również i które również do niej pasowały. Siedziałyśmy tak, aż nie zrobiło się ciemno i nie zadzwonił jej telefon.

- Przepraszam, mama moja dzwoni... Tak, mamo?... Tak... Byłam... U koleżanki z klasy jestem...Opowiem ci jak wrócę... Dobrze, już wracam... - i rozłączyła się. - Przepraszam, muszę już wracać. Zaczęli się o mnie niepokoić...
- Spokojnie, rozumiem. Odprowadzę cię na stację. - powiedziałam, zakładając bluzę i rzucając jej jedną. - Obstawiam, że ze sobą nie wzięłaś żadnej, a tutaj wieczorami robi się chłodniej.

Zeszłyśmy po schodach, założyłyśmy buty i przy lustrze w przedpokoju zostawiłam krótką wiadomość dla pozostałych członków rodziny, że idę odprowadzić gościa na stację i że zaraz wrócę. Wyszłyśmy z domu i również w drodze mało rozmawiałyśmy. Czekałyśmy w ciszy na shinkasen, który miał zabrać mi Sorinozukę na całą noc, aż do jutrzejszego ranka, gdy będę mieć okazję zobaczyć ją ponownie. Wreszcie nadjechał, przytuliłyśmy się do siebie na pożegnanie. Ona zniknęła w pociągu, a ja wróciłam do domu, gdzie zauważyłam, że nie zabrała ode mnie swojego zeszytu z rysunkami. Przejrzałam go w swoim pokoju przy kolejnej puszce mrożonej herbaty. Jej rysunki były przepiękne. Mając nadzieję, że nie zauważy, wyrwałam sobie z jej zeszytu rysunek słodkiej moe nekomimi.

Koło 21 wrócili wszyscy poza moim bratem. Razem z rodzicami usiadłam jak zawsze do kolacji i powiedziałam im, co dziś robiłam. Rozmowa z poranku przełożyła się do nigdy, mama najwidoczniej zapomniała. Wypytywała tylko o moją nową przyjaciółkę z radością, że jej córka przestanie być wreszcie wytykana palcami i że zbliżyła się do innych ludzi. Oczywiście nie udało się ojcu wymazać mojego pragnienia bycia mangaką. To jest coś, czego nie oddam im nigdy. Jestem swoim marzeniem, nie ich. Mogliby się wreszcie tego nauczyć. Po kolacji ruszyłam do swojego pokoju, by obejrzeć kolejny odcinek Lucky Star. Co prawda, na jedynym się nie skończyło i dopiero, gdy koło 3 rano mój brat wrócił z dyżuru w szpitalu, spokojnie zasnęłam. Tym razem już nie śnił mi się żaden książę z bajki. Jego miejsce zastąpiła Sorinozuka, którą przytulałam do siebie w śnie, mówiąc, że wszystko będzie dobrze, że kiedyś będziemy szczęśliwe. Niepokoiła mnie tylko jedna rzecz w tym śnie. Dlaczego płakałyśmy...?