"Himitsu" - END

Tak jak pisałam na drugim blogu - koniec pisania "Himitsu" :c
Tak jakoś od drugiego rozdziału przestała mi się układać historia...
Ale jeśli tylko macie jakieś pomysły, jak po pierwszym rozdziale mogę kontynuować dalsze losy Tetsuyi i Kiyoshiego, to piszcie śmiało c:
Reina nie gryzie, a jej plany i tak czasem ulegają zmianie ^^

~Reina Hitsugaya

Nie jestem popularna, więc założę kolejnego bloga na lekcji ;w;

Tak, moi drodzy XD

Oto co Reina musi robić na lekcjach XD

Aczkolwiek to będzie już tak totalnie informacyjnie, więc chętnych co do śledzenia moich poczyniań, zapraszam do tego linka~

http://reina-no-otakuuu.blogspot.com/

Tutaj będę pisać o swoich zainteresowaniach, postępach w cosplayu, kolejnych planach i co nieco o kolejnych rozdziałach~

Ewentualnie też będzie coś z serii "Reina reaguje", czyli odpowiedzi in real na wasze pytania (o ile będą ;-; )

A póki co mogę powiedzieć tyle, że w przygotowaniu drugi rozdział "Po drugiej stronki krwi" i kolejny "Słodka czy kwaśna?" ;3

Tak,nie pamiętam który już ;w;

// Reina Hitsugaya

"Po drugiej stronie krwi" Rozdział 1

"Witaj w swoim Wonderlandzie, Alice..."

- Wybacz, Przeszłości, nie chciałam tego wspominać...tak wyszło...

I mówiąc te słowa zrobiła kreski. Jedną. Drugą. Trzecią. I kilka innych. Aż z tych kresek powstało to imię. To imię, którego chciała unikać. Nim zauważyła, co zrobiła, krew przeciekła całą rękę spływając kroplami na spodnie i zostawiała słodkie plamki. Przed oczami widziała tylko ciemność, a w głowie cichy szum szepczący piękne słowa, które od tak dawna chciała usłyszeć.

- Nie bój się. Przecież jestem obok. Zabiorę Cię tam, gdzie będziesz bezpieczna. Tam, gdzie nikt nie usłyszy Twojego płaczu, krzyków i nie ujrzy smutku na twarzy. Jestem tu specjalnie dla Ciebie. I teraz zabiorę Cię do siebie, Alice. Do świata piekieł, gdzie będziesz już na zawsze związana ze śmiercią.

Przytrzymała się mocno płaszcza Śmierci i zniknęła po chwili z powierzchni ziemi jej dusza, zostawiając bezwładne ciało na podłodze jej pokoju. Nim ktokolwiek zauważył jej brak, nikt ani raz o niej nie wspomniał, nikt o niej nie myślał. Nikt nie chciał jej pamiętać.

Lecz schodząc to świata podziemi nie myślała o tym, czy ktoś będzie o niej myślał. Nie obchodziło już ją to. Skoro On potrafił ją odrzucić, to nie chciała rozmyślać już o zdaniu reszty świata na jej temat. Opuścili ją przyjaciele, gdy ukazała im pierwsze kreski, gdy nie dawała już rady psychicznie. Rodzice wyrzekli się jej, gdy przyszedł list od psychologa ze skierowaniem na terapię. Nawet On zostawił ją, gdy znalazł kogoś innego. Mimo tylu przyrzeczeń, że będą ze sobą na zawsze i nigdy już się nie rozdzielą, potrafił odejść tak ot, ponieważ odezwała się do niego ta, o której naprawdę śnił. Czy był wart jej uwagi...? Kiedykolwiek...?

Tego się już nie dowie, a przynajmniej nie poczuje już jego oddechu, gdy będzie to mówił, bo nawet teraz tuląc się do kruczoczarnej szaty Śmierci, nie czuła nic. Materiału. Uścisku wokół owiniętych palców. Nawet tego, że naprawdę dotyka czegokolwiek. Zostawiając swoje ciało na podłodze pokoju i udając się z tą postacią do wrót jej Wonderlandu, nie dbała o nic. Chciała zniknąć i wreszcie czuła, że jej się to udaje. Jedna jedyna rzecz, która jej wyjdzie na dobre, właśnie zaczęła się spełniać.

- Już niedługo. - szepnęła Śmierć, a Alice po raz pierwszy zwróciła uwagę na tonację i barwę głosu owej osoby. W myślach rysował się jej wzorzec idealny, Śmierć jako kościotrup. Chciała tak bardzo zdjąć z jej czaszki kaptur, ale właśnie wylądowali na smolistego koloru powierzchni i Śmierć rzuciła ją po prostu na ziemię. - Witaj w świecie zmarłych, ich największym pragnieniu, Alice...a teraz także twoim nowym domem. - i to mówiąc, rozpłynęła się w powietrzu.

Przez kilka chwil Alice siedziała otępiała na ziemi, wpatrując się w podłoże i płacząc. Dlaczego musiała znowu zostać sama? W ulubionej książce Alice miała chociaż jakieś pole widzenia, a nasza w tej chwili przed oczami miałam pustkę i ciemność z jedynym księżycem w pełni na sklepieniu nieba. Żadnych podpowiedzi, gdzie powinna się udać. Nic w stylu Zamku Serc czy Wieży Zegarowej.

Minuty mijały, a ona nadal siedziała w tym samym miejscu, starając się przyzwyczaić oczy do wszechobecnej ciemności z nadzieją, że zaraz nastanie dzień według jakiegoś porządku. Niestety, żadne światło nie nadchodziło, a dziwny szum dobiegał ze wszystkich stron. Jej ostrożność weszła na poziom najwyższy i kazała jej się rozglądać oraz być przygotowaną na jakikolwiek atak z każdej strony. Wreszcie oczy przyzwyczaiły się do otoczenia i zauważyła, gdzie się znajduje. Las pełen nagich drzew tylko pogarszał jej sytuację psychiczną, która właśnie chyliła się ku końcu wytrzymałości. Mimo wyglądu uroczej dziewczynki, Alice nie była tak silna psychicznie jak to wydawało się jej matce i reszcie dworu. W rzeczywistości była nieszczęśliwa wobec tych wszystkich lalek z uśmiechniętymi wargami, misiami pełnymi delikatności i słodkimi głosami opiekunek, które wręcz prosiły się o wybicie zębów przez to przesłodzenie.

Lecz teraz przerażało ją wszystko. Czuła nagłą potrzebę znalezienia się w otoczeniu tych wszystkich pluszaków i opiekunek, a zarazem chciała zatracić się w tej ciemności. Z jej oczu polały się dwa potoki łez. Nagimi gałęziami poruszał silny wiatr, a ją to nawet nie dotykało. Wchodząc do tego strasznego Wonderlandu, który miała w głowie przez cały czas jako swoje największe marzenie, wyzbyła się wszystkiego, od uczuć do kogokolwiek aż do odczuwania temperatury. Ciekawiła ją tylko jeszcze jedna rzecz. Upadając na smoliste podłoże, nie poczuła nic. Nie wyczuła nawet momentu, gdy wylądowali na ziemi. A powinna poczuć chociaż sam fakt, że na czymś stanęła. Pamiętała, że gdy spadali na ziemię, usłyszała głuchy odgłos, który na pewno nie należał do tupnięć o tą czarną plamę pod jej stopami. Rozejrzała się wkoło, po czym wstała i weszła w mrok lasu. Oparła się o najbliższe drzewo i zerwała z niego najniższą gałąź, która po bliższych oględzinach okazała być się igłą strzykawki.

- Jeszcze bardziej się nada. - powiedziała, uśmiechając się psychicznie, po czym zbliżyła ostre zakończenie do swojego nadgarstka.

Nie miała siły nawet na zrobienie jednego płynnego ruchu, nawet zadrapania na podkład dla najdelikatniejszego z cięć. Wreszcie zebrała w sobie całą siłę i, osunąwszy się na ziemię pod drzewem, zrobiła jedną precyzyjnie prostą kreskę na tyle głęboką, by mogła z niej polecieć krew. Ciecz rzeczywiście wyleciała z rany, ale Alice odczuła ból jak nigdy wcześniej. Rana piekła i niemiłosiernie bolała. Przez kilka długich chwil czuła co chwilę rozcinanie skóry w tym miejscu z coraz większą intensywnością. Jej oczy rozszerzyły się i poleciały kolejne dwa potoki łez, skapujących na czerwoną sukienkę.

Ból przeszywał ją na wskroś, gdy do jej uszu dobiegł niesłyszany do tej pory w Wonderlandzie szelest. Obróciła się w jego stronę i jej oczom ukazała się sylwetka oddalona może o kilka kroków od niej. Instynktownie chciała uciekać, ale gdy tylko spróbowała wstać, zawroty głowy przykuły ją z powrotem pod drzewo.

- Zaraz zginę...nie chcę...proszę...jeszcze nie teraz...chcę zrobić to sobie sama... -szeptała przez łzy strachu.

Przybysz podszedł do niej na tyle blisko, by mogła mu się lepiej trochę przyjrzeć. Od razu w oczy rzuciły się kocie uszy i ogon równie czarne jak włosy i pozostały obcisły strój z miliardem luźnych bandaży na rękach i torsie. Jego oczy miały barwę oślepiającej żółci, która kontrastowała z szerokimi źrenicami, które przecinały tęczówkę na dwie równe części.

Początkowo Alice została niezauważona, lecz ponowna próba wstanie i przypadkowe otarcie się o korę drzewa, zwróciły uwagę kota. Natychmiast obrócił się, a jego oczy szybko przeszukiwały teren w poszukiwaniu zagrożenia, napotykając przerażoną dziewczynkę w czerwieni. Kot uśmiechnął się szeroko i podszedł do niej bliżej, podając jej dłoń z długimi szponami na wierzchu.

- Witaj...Alice...nie mylę się? - powiedział przerażającą tonacją głosu, która przyprawiła dziewczynę o szybsze bicie serca. - Czyli się nie mylę, skoro Twoje oczy stały się ogromne. Oh, przepraszam, madame, gdzie moje maniery. - schował pazury i na powrót podał jej dłoń. - Może teraz?

Czerwona sukienka latała na wietrze, gdy łapiąc za jego rękę udało jej się wstać. Wcześniej nie odczuwała chłodu, ale teraz ze strachu wszystko wróciło. Przeraźliwe zimno obijało się o jej nagie przedramiona, ręce i kolana, podwijając sukienkę córki króla coraz to do góry. Próbowała się zakryć, lecz to tylko śmieszyło kota.

- Wybacz, trochę tu zimno, co? Przyzwyczaisz się...tak samo jak my przyzwyczaimy Cię do wszystkiego, w co się wplątałaś, mając za pragnienie dotarcie do swojego Wonderlandu. Wiesz, Alice? Jesteś głupia, że stworzyłaś taki świat... Ale po kolei. - przybliżył jej dłoń, która nadal spoczywała w jego uścisku, do swoich ust i zostawił na niej delikatny ślad swoich ust, łaskocząc ją przy tym wąskami na policzkach. - Jestem Mitsuru i należę do Śmiertelnego Placu Zabaw, do którego Cię teraz zabiorę, byś mogła poznać mego pana, Lenox'a. A Plac Zabaw leży tam. - powiedział i obrócił ją w odpowiednim kierunku oraz wskazał palcem w tamtą stronę na dokładny szczyt. - Co prawda właśnie stamtąd szedłem w poszukiwaniu Twojej osoby, bo ten cholerny Erin, jak go po drodze spotkałem, nie chciał mi powiedzieć, gdzie Cię zostawił. Tak, ten w czarnej szacie to właśnie był Erin. Co prawda jest z Zamku Krwi, ale akurat ze mną się lubi. Łączy nas...dość dziwna więź... Ale koniec pogaduszek! Resztę spaceru spędzimy w ciszy... - powiedział, kładąc palec z wyciągniętym pazurem na swoich ustach i ruszył, ciągnąc Alice za sobą w stronę Śmiertelnego Placu Zabaw.

"Wolontariusz" rozdział 1

Wybaczcie to opóźnienie ;-; Praktycznie 5 dni równo od obiecanej daty (18 XI) , no ale ten tydzień dał trochę popalić i nie było kiedy usiąść i trzymać się z daleka od podręczników do matmy ;-; Lecz szczęście nadeszło w postaci weekendu, który mogę wam umilić tym oto nowym opkiem ^^
Tak dla jasności....

Nazwiska zostały zmienione dla nierozpoznania w nich potencjalnych osób...miejsca zostały ujawnione zgodnie z ich istnieniem, lecz nie wszystkie informacje dziejące się na ich terenie są prawdziwe ^^

Końcówka tej pieprzonej zimy nie zapowiadała się za dobrze. Miałem w chuj zagrożeń, a dodatkowo z nieodpowiedniego nie miałem jak się wydostać...poza jednym wyjściem, którym miał być wolontariat w jednym z TPD (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci), który to mógłby podnieść mi to zachowanie chociaż do poprawnego. Zależało mi strasznie na tym, by zdać, bo szczerze mówiąc, to nie kręciło mnie siedzenie z jednymi i tymi samymi nauczycielami czwarty rok w tych samych salach. Mieli mnie już dość i ja ich również.

- Atraszewski, ruszyłbyś się wreszcie i wypieprzył z tej szkoły, bo już nie daję z tobą rady! - tak darła się polonistka.

- Czy ty zaczniesz się wreszcie jakoś zachowywać?! Przecież to już nawet bachor wie, że jak coś się zrobi źle, to chociaż trzeba przeprosić! - matematyczka.

- Czasem lepiej jakby cię nie było na moich lekcjach, bo jedyne o czym wtedy marzę, to wsadzenie ci wskaźnika w gardło, wiesz, Artaszewski? - historyk.

I tak było aż do czasu, gdy nie odszedłem ze szkoły z paskiem na koniec i 100 % zdaną maturą. Trzecia klasa liceum była dla mnie piekłem, a do tej pory przepuszczali mnie tylko ze względu na siostrę i fakt, że rodzinka sypała jak trzeba było naprawić to czy tamto. Nawet gdyby ich nie było, to nie miałbym nic przeciwko, gdyby mnie wywalili. Bo na chuj im uczeń, który nawet nie umie wymienić poprawnie epok czy podać wzoru na pole koła? Nie żebym był jakimś totalnym kretynem, bo na gimnazjalnych miałem 100 %...no ale co mi po tym, skoro liceum i gimnazjum to dwa różne budynki, które łączy tylko wygląd zewnętrzny i układ sal?

Oczywiście, mój rok szkolny nie wyglądał za dobrze. Pała za pałą, a i ciągle ich przybywało poza dobrymi ocenami z wuefu i biologii. Wakacje spędzałem całe poza domem na imprezach albo u kumpli na orgiach. No bo po co się uczyć do poprawki, skoro możemy się pobawić, nie? Teraz wiem, że gdybym się wtedy chociaż uczył kilka dni, to rodzice byliby mi wdzięczni, że ich syn zdał naprawdę, a nie dzięki „łapkom” dla nauczycieli...

Wracając...

Był to sobie kolejny cholerny zimowy dzień. Następnego dnia zebranie, a za dwa tygodnie wystawianie zagrożeń i osób do powtórki. Na listach znajdowało się wszędzie moje nazwisko, co dostrzegła cała szkoła.

-Patrz, to ten buntownik z humana.

-Ciekawe, czy i dziś zwieje.

-Jak myślisz? Przepuszczą go? Czy raczej, ile zapłaci jego matka za maturkę?

I tak dalej. Po szkole szybko rozeszło się, że gdyby nie płacenie rodziców, to nie przeszedłbym nawet pierwszego semestru pierwszej klasy. Równie dobrze mogli mnie porównywać do szkolnych dziwek, które za 5 na pustej kartce sprawdzianu robiły laskę nauczycielom na zapleczu. No ale sorry, nie będę obciągał staremu prykowi, czy robił minetę starej babci, by mnie przepuścili! Co to to już przesada!

Tako więc siedziałem sobie w swojej sali wychowawczej 106. Było...ja wiem...koło 16. Wszyscy już w domach, a do sali wszedł jej właściciel, per profesor Artur Morak, biolog po wieelu latach studiów, co widać było na jego twarzy. Ale mimo twardego nauczania uczniów, umiał sprawić, że śmiałem się na lekcji i chciałem się udzielać na biologii. Chore, co? Klasa o profilu humanistycznym, a wychowawcą jest biolog, który nawet nie ma pojęcia jak właściwie odmienić co po niektóre słowa, których używa na co dzień. Ale jako jedyny, poza wuefistą, był w miarę spoko i mogłem z nim ot tak pogadać. Lecz po dzisiejszej minie wiedziałem, że ta rozmowa nie będzie najprzyjemniejsza...

-Dzień dobry, profesorze Morak. - powiedziałem z uśmiechem i podniosłem się z krzesła z szacunkiem.

-Usiądź. Nie będzie mi stał przez cały ten wywód, jasne? Już i tak nie wiem, po co tu jesteś, skoro i tak pewnie nie zdasz, choćbym nie wiem jak chciał cię wybronić. Tym razem już mi się nie uda. Więc czy ci się to podoba, do wystawienia zagrożeń twoje nazwisko ma zniknąć z każdej jednej listy w tej szkole o zagrożeniach, jasne? Nie wiem tylko jeszcze, co zrobimy z twoim zachowaniem...ale to się już zaraz rozwiąże, bo samo rozwiązanie zaraz powinno przekroczyć framugę tej sali.

-Rozumiem... - szepnąłem.

Nienawidziłem, gdy to robił. Gdy bawił się w surowego dyrektora, po czym spoglądał z uśmiechem na otwierające się drzwi. I fakt faktem, drzwi się otworzyły, a w nich stanął ten szmaciarz, przewodniczący klasy.

-Ruszył byś tyłek w górę i uszanował, że przewodniczący zechciał ci pomóc. - warknął Morak i łaskawie uniosłem poślady w górę.

-Przynajmniej tyle na całe trzy lata... dobra, do rzeczy. - zwrócił głowę w stronę psorka i usiadł na krawędzie ławki najbliższej biurku nauczyciela. - Profesorze, znalazłem rozwiązanie. Co prawda, podniesie mu ocenę maksymalnie do poprawnego, ale dzięki temu uda mu się zdać bez ingerencji „łapek”.

-Dobra, dobra, do rzeczy, może co? Nie jestem zbytnio cierpliwy w stosunku do ciebie, gejuchu. - warknąłem i przewróciłem oczami.

-Atraszewski, ogarnij się, bo serio nie przejdziesz nigdzie dalej!- ryknął Morak i od razu się zamknąłem.

Fakt, że Adrian Sucharek, znany dobrze jako przewodniczący klasy 3E jak i samorządu szkolnego, jest homoseksualistą, wiedziała cała szkoła zanim to jeszcze stało się powszechne. Jedni go za to obrażali (jak ja), jedni to mieli gdzieś (dziewczyny, z którymi chodził na weekendowe zakupy), a jedni to w ogóle go za to uwielbiali (jak na przykład ci, z którymi bawił się w pokoju samorządu po 8. lekcji dzień w dzień). W sumie to nie miałbym nic do niego, gdyby nie był taki wywyższony. Mógł se być nawet prezydentem Polski, a dalej bym go olewał. Ale był fakt, którego znieść wręcz nie mogłem. Podobałem mu się. I to o gimnazjum, gdy byliśmy razem w ostatniej klasie, a nawet w jednej ławce. Niby przypadkowo dotykał dłonią mojego kolana, niby przypadkiem łapał moją rękę, niby przypadkiem patrzył jak się przebieram na wuef. Taa, przypadkiem, co? Śmiem wątpić...

-Więc pomysł jest sobie taki, by dołączył do wolontariatu i ruszył się do TPD na Synów Pułku i pomagał dzieciakom w biologii, bo to jedyny przedmiot z którego ten kretyn jest dobry, a tym dzieciakom właśnie brakuje nauczyciela biologii w ich wieku... Pan wybaczy, ale poszukują kogoś poniżej dwudziestki. - i przesłał mu urocze spojrzenie wraz z oczkiem. Rzygać się chce...

-No i to mi się podoba! Atraszewski, dzisiaj idziesz tam z Sucharkiem i załatwiacie co trzeba, jasne? A teraz spadać, mam wasze sprawdziany z powtórzeń do przejrzenia...

-Jak słońce... - mruknąłem i wstałem z miejsca z plecakiem na ramieniu w kierunku drzwi. Przekroczyłem je, usłyszałem trzask i coś chwyciło mnie za kołnierz.

-Czego, kurwa?!

-Poczekałbyś, co? To ja idę z tobą na spacer, nie na odwrót.

-Dobra, dobra. Za 10 minut przed szkołą się widzimy.

-Spoko... - i pognał gdzieś...pewnie powiedzieć klientowi, że dziś się nie zabawią, ale co mnie to?

Zszedłem na poziom szatni, do końca korytarza, odnalazłem swoją szafkę, wrzuciłem do niej książki poza chemią i polakiem, nałożyłem kurtkę na siebie, zamknąłem szafkę i wyszedłem przez szatnię przed główne wejście do szkoły. Kujona jeszcze nie było, więc nie miałem wyboru, jak na niego poczekać. Zerknąłem okiem na pokój samorządu i już wiedziałem, co robi. Chyba jednak nie mógł się powstrzymać, bo właśnie chuchał na szybę, oparty o blat ławki, a od tyłu ktoś go posuwał. Mogliby chociaż zasunąć okna, albo robić to w kącie, żeby potem nie było, iż szkoła ma opinię burdelu. W końcu Pawlik...czego innego można się było spodziewać?

Stałem sobie tak dobre kilka minut i bezczelnie wpatrywałem się akurat w to okno. Minęło może...ja wiem...? … 10 minut...?... jak się ogarnął, że to JA tam stoję i akurat JA się patrzę. Szybko odepchnął kochanka, ogarnął się i usłyszałem trzask drzwi dzięki otwartym oknom. Chwilę potem dosłownie wyrósł przede mną, bo zbiegając ze schodów zaliczył glebę na twarz.

- Coś nie bardzo się spieszyłeś z tym swoim ukochanym... - mruknąłem i ruszyłem przed siebie.

- Czy ja ci nie mówiłem, że ja idę z tobą, a nie ty ze mną? - warknął.

Widocznie ulatywała z niego ochota na cokolwiek. Rozumiem, piątek, człowiek ma czas na relaks i takie tam...a jemu akurat nie dane było nawet dokończenie dziennej porcji dupczenia i zamiast tego musiał mnie prowadzić do cholernego TPD. Co prawda ja też miałem o wieele ciekawsze rzeczy do roboty, jak chociażby samo siedzenie w pokoju i słuchanie muzyki na całą głośność. Fakt faktem, mieszkałem sam od początku liceum i mimo obiecanek, że tak, że wrócą i nie będę musiał męczyć się z samotnością. Ale tak szczerze mówiąc, to wolałem mieszkać sam niż użerać się z nimi za każdą jedną jedynkę. Lepszy brak kontaktu niż jego nadmiar.

Szliśmy tak sobie trochę truchtem do tego cholernego ośrodka, gdy nagle Adrian się zatrzymał na chwilę. Obrócił do mnie, po czym chyba zmienił zdanie i wrócił do marszu, odwracając się ode mnie. Więc spacerowaliśmy dalej, aż znaleźliśmy się pod drzwiami. Otworzył je i przepuścił mnie pierwszego, zatrzaskując je za sobą.  

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 5

„Zrozumiem, jeśli zechcesz zniknąć”

Opuścił ramiona i odwracając się, posłał mi smutne spojrzenie. Wyszedł jak zawsze przez taras po schodkach. Zostawił mnie samą, z nowymi łzami na policzkach. Kolejny raz opadłam na kolana.
Marzyłam, by coś wreszcie było jasne i proste do zrozumienia. Wszystko się komplikuje. Pierw  kłopoty w domu, potem z Sorinozuką, a teraz jeszcze Yotaka. Za dużo naraz. Zdecydowanie za dużo. Pojawiały się myśli, że te dobre dni już się skończyły i teraz miały nadejść te złe. Obawiałam  się ich. Naprawdę. Bałam się tego, co przyniosą. Że będzie jeszcze gorzej niż jest teraz. Tylko co jeszcze mogło się stać? Rodzice traktują mnie jak gówniarę, która myśli, że może wszystko.  Najlepszy przyjaciel mnie opuścił, bo się zmieniłam. Nie wiem, czy mam kogoś bliskiego... Zawsze  mogłabym pojechać do którejś cioci mieszkającej w Shinjuku...no ale która mnie teraz by przyjęła? Pewnie matka je wszystkie uprzedziła, że mogę się pojawić po „ucieczce”.
Nagle ciszę przedarł rosnący w głośność dzwonek mojego telefonu. Z niechęcią doczłapałam się do  biurka i zdjęłam go z blatu, ocierając wierzchem drugiej dłoni oczy. Może i znaki na wyświetlaczu  mówiły same za siebie, ale nie chciałam im wierzyć. Poleciały świeże potoki łez i cicho popłakując,  odebrałam telefon i siedziałam w ciszy, wciskając się coraz bardziej w ką pokoju, który chciałam, by mnie połknął, wchłonął, wcielił w siebie.
− Chi....Chihiro....proszę....odezwij się do mnie....wiem, że tam jesteś...chociaż jedno słowo....błagam... - z drugiej strony dobiegł mnie cichy płacz jej słodkiego głosu. Nie zrobiłam nic, poza uciszeniem swoich westchnięć do całkowitej ciszy mając nadzieję, że weźmie to za pocztę głosową i da mi już spokój. -...Chihiro...gomenasai....już więcej tego nie zrobię...tylko błagam...odezwij się do mnie....pokaż, że żyjesz...proszę...
Więcej nie usłyszałam nic poza irytującym pikaniem na zakończenie rozmowy. Jej słowa rozbrzmiewały w mojej głowie. Naprawdę więcej tego nie zrobi czy też może mówiła ot tak, obym tylko się odezwała? Nie wiedziałam. Nie chciałam wiedzieć. Odezwanie się oznaczałoby, że poddałam się i będę na każde jej wezwanie. Nie chciałam być już zależna od kogoś. Chciałam wreszcie mieć własne zdanie i robić, co ja będę chciała, a nie to, co ktoś mi zechce narzucić.
Podpierając się o ścianę, wstałam z podłogi i chwiejnym krokiem dotarłam do drzwi. Dopiero teraz do mnie dotarło, co dzieje się na dole. Usłyszałam strzępki głośniejszych słów, ale nic poza. Rodzice znowu się kłócili, ale teraz do kłótni dołączył też Usui. Zadziwiające. On. Idealny syn, którym chwalili się na każdym kroku. A który teraz stał przed nimi praktycznie pod drzwiami mojego pokoju i się na nich darł, że robią źle. Źle, że chcą mną rządzić. Traktować mnie jak śmiecia. Jak jego póki nie zyskał posady przewodniczącego szkoły i nie dostał się na najlepsze studia Kyoto. Tego epizodu jego życia nie znałam. A może i nie chciałam go znać? Przecież miałam wtedy może 6 lat, może trochę więcej, nie pamiętam. Wtedy często się ze mną bawił i mimo zmęczenia odgrywał najcięższe role jako neandertalczyk czy wierny biały koń.
Wreszcie udało mi się usłyszeć więcej. Delikatnie nacisnęłam klamkę i otworzyłam po cichu drzwi tak, by był lekki przewiew. Na dole trzasnęło któreś okno. Nikt się tym nie przejął. Kłótnia bardziej ich obchodziła. Znowu usłyszałam słowa, których już nie chciałam nigdy słyszeć. Miałam ich dość. Po raz kolejny matka oskarżyła mnie o śmierć jej ukochanego ojca. Znowu słyszałam, że to przez moje nieupilnowanie i cholerne zabawy odłączył się kabelek od kroplówki i dziadek zamiast odpowiednio wzbogaconego w coś tam tlen, otrzymał badziewie jakim oddychamy i się udusił. Bo przecież dzieci nie powinny mieć wstępu do szpitala i takie tam. A pamiętam doskonale, że kazała mi przyjść do tego cholernego miejsca jadącego na kilometr środkami czyszczącymi i odwiedzić dziadka, dać mu otuchy i może go rozśmieszyć. A prawda jest taka, że dziadek sam nie chciał już żyć. Już wtedy wiedział, że jego płuc nie da rady nic wyleczyć i jedyne, co go uratuje, to po prostu śmierć. Bo jak uratować kogoś, kogo płuca wyglądają jak dwie sflaczałe do maksimum opony przedziurawione w każdym calu przez kule, gdy każde sklejenie taśmą natychmiast się rozwala? Tak, dziadek był po wojnach i wyszedł z nich zaledwie ze złamaną ręką w chyba sześciu miejscach. Jego płuca wyniszczył nowotwór, który przyniosła ze sobą jego trzecia żona, macocha mojej matki. Ona właśnie przekazała mu cholerne geny, bo chcieli mieć jeszcze jednego bachora na starość. Nikt nie pytał, czy laleczka nie ma może już w sobie jakiegoś cholerstwa, bo gdyby prawda wyszła na jaw wcześniej, dziadek może jeszcze by żył i to nawet z normalnymi płucami.No ale przecież. Saito Chihiro musi zawsze oberwać za wszystko. To właśnie tamtego dnia, gdy po raz pierwszy usłyszałam owe oskarżenie z ust matki, znienawidziłam wszystkich ludzi. Miałam tylko 12 lat i nienawidziłam wszystkich wkoło. Bezwzględnie na to, czy powinnam ich kochać czy co tam innego. Rodzice? A po co. Wystarczało, że lodówka była pełna, była ciepła woda i prąd. Nie potrzebowali oni mnie ani ja ich. Brata znosiłam, bo musiałam, mimo że odsunął się ode mnie po pogrzebie dziadka, bo i on mnie posądzał o to, choć nigdy o tym nie mówił... Wracając.
Nie wiem, ile spędziłam na zimnej podłodze z uchem przyciśniętym do szpary w drzwiach. Może godzinę, może dwie, może więcej. Kto by to liczył. Kłótnia zaczęła mnie nużyć. Trzasnęłam drzwiami i ruszyłam w stronę łóżka. Nie doszłam do niego i chyba walnęłam głową w jego wezgłowie, bo nagle urwał mi się film...
Obudziłam się w szpitalnym łóżku. Nie wiem nawet, jak to się stało. Po prostu. Otworzyłam oczy, a ukazała mi się maska tlenowa, a pierwszym dźwiękiem było pikanie maszyny podtrzymującej życie. Dlaczego? Co się do cholery stało?
− Chihiro...
Słysząc ciche wezwanie, odwróciłam głowę w tamtym kierunku, a raczej w stronę lewą i od razu coś mnie zabolało.
− Nie ruszaj głową. Będzie cię jeszcze bardziej boleć tylko... - powiedziała, jak się okazało, matka.
Już szykowałam w głowie odpowiedź w stylu „no co ty nie powiesz?” albo jakoś tak, ale przez maskę nie mogłam mówić. Wszystko schodziło na kilku niemych oddechach zamiast głosu.
− Wreszcie się obudziłaś. - powiedział Usui, zamykając za sobą drzwi. - Długo się nie wybudzałaś i już zaczynaliśmy popadać w obłęd. Zaraz powinien przyjść lekarz...
To jak ja długo musiałam być w stanie nieprzytomności, że użył słowa „wreszcie”? Nic nie rozumiałam. A jeszcze bardziej irytowało mnie to, że moje struny głosowe odmawiały. Drzwi otworzyły się ponownie i po chwili nad moją głową pojawił się lekarz, a raczej lekarka o długich brązowych włosach, które muskały delikatnie moje czoło. Chwila...jak bardzo musiało być źle, że nie miałam grzywki na czole...?
− No no... - szepnęła delikatnym głosem dr Samezuka, jak wyczytałam z plakietki wystającej z kieszeni. Saturacja w normie.. to też... o i jeszcze się obudziła... cudownie... -dalej szeptała do siebie z uśmiechem na ustach, jakby właśnie spełniały się jej marzenia; obróciła się do matki i Usui'a. - Prosiłabym państwa o opuszczenie sali. Chciałabym ją zbadać i potem zabrać na resztę badań, by sprawdzić czy na pewno jest już w porządku. Na jej prośbę odpowiedziało tylko kolejne szczeknięcie drzwi salki. Tępo wpatrywałam się w sufit. Nudziło mnie już leżenie w tym pokoju i bycie niemą.
− Dobra, to teraz zajmujemy się tobą. Zapewne już zauważyłaś, że nie możesz mówić. To dlatego, że do twoich płuc musieliśmy podłączyć wenflon, byś w ogóle oddychała. Niestety, trochę uszkodziło się to i tamto przy wkładaniu wenflonu i skończyłaś tak jak teraz. Ale spokojnie, za kilka dni będziesz mówić jak kiedyś, z małą różnicą...twój głos stanie się bardziej....khem...piskliwy... Ale poza tym będzie raczej dobrze. Co prawda, nie wiem jeszcze, co się dokładnie stało, bo jak cię przywieźli byłaś nieprzytomna i twoje serce nie biło, ale teraz jesteś w stanie stabilnym, to sprawdzimy wszystko
Spojrzała raz jeszcze na pikające coś, co już katowało moje uszy. Najchętniej bym wyrzuciła tą maszynę za okno. Teraz. Natychmiast. Miałam już jej dość. Nawet umrzeć pewnie mi nie pozwolili w spokoju. Banda tłumoków. Gdy raz czegoś chcą, to niech chociaż wiedzą czego. Kazali mi zniknąć, to zrobiłam co do mnie należało. Koniec rozmowy.
Doktorka zaczęła odczepiać po kolei kabelki. Maszyna ucichła. Pomogła mi wstać i usiąść na wózku. Wyprostowałam plecy według zalecenia i przesłuchała mi płuca. Coś jej nie pasowało. Poleciła pielęgniarce, którą dopiero teraz zauważyłam przy drzwiach, by zawiozła mnie na rentgen klatki piersiowej, tomografię, pobranie krwi i na wszelki wypadek na toksykologię. Grzecznie podziękowała jej za polecenia i pojechałam z nią na któreś piętro na owe badania. Po dobrej godzinie albo i więcej wróciłam do swojej sali. Jeszcze więcej pikających maszyn. Jakby jedna nie wystarczała. Pielęgniarka kazała mi się położyć, to się położyłam. Podpięła mi tylko kroplówkę z „witaminkami” do ręki i poszła gdzieś. Znowu wgapiałam się w sufit. Na jaki ch*j była mi potrzebna toksykologia?! No chyba nie myślą, że brałam narkotyki, środki nasenne czy jakieś inne gówno?! Miałam już coraz bardziej dość.
Wstałam, odpięłam kroplówkę i podeszłam do drzwi naprzeciwko łóżka, w nadziei że to kibelek. Dobrze trafiłam. Choć lekarce, która właśnie otworzyła drzwi nie bardzo się spodobało moje działanie. Załatwiłam się i najmilej jak mogłam wsadziłam z powrotem rurkę kroplówki do wenflonu w ręce i położyłam się. Zaczęło się piekło.
− Masz totalną niewydolność płuc. W moczu laboratorium nie znalazło co prawda nic, ale w krwi było sporo środków uspokajających i jakiś jeden nasenny. Mózg w normie. Masz uszkodzony odcinek szyjny, więc lekko kiwaj głową na pytania, okej? - jej spojrzenie było znaczące, więc zrobiłam co należało.
− Palisz? - „nie”.
− Pijesz? - „nie”.
− Bierzesz narkotyki? - „nie”.
− Robiłaś już to? - „nie”.
− Serio jesteś dziewicą?! - „tak”. A co se pani myśli?!
− Dobra... chciałaś się zabić? - „może”.
− Tniesz się? - „nie”, ale z chęcią spróbuję.
− No dobra.... jesteś dziwna...Zabić się chcesz, ale nie masz jak... Nawet to uszkodzenie nerwów jest dziwne, bo tak jakbyś miała pętlę na szyi, a śladów nie ma.... Twój brat znalazł cię bez pulsu na podłodze twojego pokoju nieprzytomną. Stwierdził, że usłyszał huk, a w twoim biurku policja znalazła kilka opakowań środków uspokajających i nasennych. Dodam, że były to silne środki. Ale co lepsze. W tych opakowaniach zamiast tych pigułek były antydepresanty zalecane osobom w psychiatrykach. Skąd je wzięłaś? - podała mi długopis i podkładkę.
− „Matka mi je dała, gdy miałam egzaminy. Mówiła, że jak wezmę kilka tabletek, to lepiej mi pójdzie nauka, a w rzeczywistości szłam natychmiast spać.” - kłamstwo. Przecież sama je zabrałam którejś dziewczynie Usui'a, z którą był tylko dla sadomaso.
− Uhm...rozumiem... Tym już zajmuje się policja...ja nie mam co dociekiwać. Eeem... W trakcie jest tworzenie rehabilitacji dla ciebie. W szpitalu zostaniesz przez najbliższy tydzień jakoś na obserwacji, ale na innym oddziale. Przeniesiemy cię na OIOM, bo twoje ciśnienie i oddech nie są najlepsze. Ale to się zrobi jutro. Póki co idź spać albo pogadaj z rodzinką. Nie wybudzałaś się dobre 3 dni, więc nie rób im więcej zmartwień, okej? - pokiwałam.- Spoko,to ja spadam. - i wyszła.
Nie czekałam długo, by wszedł Usui. Kiwnął mi głową. Pomachałam mu. Przysunął sobie krzesełko i usiadł, podając mi zeszyt i długopis.
− Pisz odpowiedzi. Potrzebne mi to.− „Czy to przesłuchanie?”
− Tak jakby.... Dobra, do rzeczy. Skąd je wzięłaś?
− „O czym mówisz?”
− Psychotropy, a co innego. Akarin do mnie dzwoniła i mówiła, że je u mnie zostawiła. A nazwa się zgadza.
− „Dobra, wzięłam je. I co z tego?”
− Nic, po prostu pytam. Wmówiłem jej, że pewnie zgubiła, a matka myśli, że masz ich po prostu dość. Wybacz, nic innego nie przyszło mi do głowy. Nie obrazisz się?
− „Nie. Taka jest prawda. Nienawidzę ich.”
− Nie ty jedna. - powiedział z uśmiechem.
− „Uhm... A co się stało tak w ogóle...? Bo lekarka nic mi nie powiedziała...”
− Coś jebło na górze, więc zajrzałem do ciebie. Znalazłem cię nieprzytomną i bez tętna w twoim pokoju kilka centymetrów od łóżka na podłodze. Byłaś lodowata. Nie oddychałaś. Zadzwoniłem po karetkę, a matka z ojcem dalej się kłóciła. Dopiero jak przyjechali to się przejęła. Chodzi oszalała od kilku dni, dokładnie od trzech, ale teraz jej lepiej, bo już się wybudziłaś. Boi się tylko, że będziesz miała jej za złe, że to nie ona przyszła do ciebie tylko ja.
− „Pf, nie ma na co liczyć. I tak jej nienawidzę. Znowu powiedziała, że to ja zabiłam dziadka. Ma za swoje.”
− Słyszałaś to?
− „Tak. A miałam nie? Słyszałam całą kłótnię przez uchylone drzwi. A jak chciałam się położyć, to zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nic więcej.”
− Nie pamiętasz, że leciała ci krew? - zrobił ogromne oczy.
− „Niby skąd leciała?”
− Stąd. - powiedział, dotykając palcem kreski na moim czole. - Jebnęłaś w wezgłowie łóżka. Co prawda krwi w twoim pokoju już nie ma, bo sprzątaczka zmyła i z łóżka też. Pościel świeżutka i tak dalej...
− „Spoko”.
− Nienawidzisz jej, co?
− „Jak najbardziej”.
− Mówię o twojej dziewczynie. Widziałem cię pod szkołą, jak się całowałyście i mówiłaś jej, że ją kochasz. Nie ukryjesz tego. Mam nawet zdjęcie. - jak na zawołanie pojawił się telefon. Ujęcie z krzaków pod szkołą. Ja i Mai. Całujemy się. Po moich policzkach pociekły dwie
− „Usuń to. Natychmiast.”
Usunął. Wstał, bo otworzyły się drzwi i pokazała się mama. Wyrwał kartkę z zeszytu i zabrał ją ze sobą, zostawiając nas same. Przez kilka minut było cicho. Żadna się nie odzywała. Ja nawet nie
− „To po co przyszłaś? Bo chyba nie po to, by milczeć.”
− Ja.... przepraszam. Jestem złą matką.
− „Masz rację. Jesteś okropną matką. Matką, która nie obchodzi się własną córką.”
− Przepraszam... Lepiej wyjdę.
− „I lepiej nie wracaj.”
Wyszła. Nie przyszła do mnie już więcej nigdy w szpitalu. Ucieszyło mnie to. Co prawda przez kolejny tydzień tępo wgapiałam się w sufit na OIOM'ie, miałam setki badań i znosiłam pikania kolejnych maszyn. Nie odwiedzał mnie nikt poza Usui'em, który odgrywał teraz główną rolę dbającego o mnie. Cieszyło mnie, że jest jak kiedyś. Kiedy całe dni siedział ze mną w ogrodzie i bawiliśmy się w Alice Madness, albo chodziliśmy na placyk zabaw i huśtał mnie na huśtawkach. Kiedy całe dnie udawał idealnego brata, a nocami kuł jak szalony dla dobrych ocen. On jeden chociaż udawał, że nic się nie stało. Jeden jedyny.
Wreszcie tydzień minął i mogłam wrócić do domu. Nadal bez głosu, ale wróciłam. Łóżko rzeczywiście było wysprzątane. Krwi nigdzie nie było. Mój pokój był teraz uprzątnięty po wielu inspekcjach policji, która ani raz do mnie nie przyszła.
Ledwie przekroczyłam próg pokoju, a wpadłam do łazienki i umyłam się. Nienawidziłam zapachu szpitala. Wyszłam z wanny po dobrej godzinie czytania książki, odświeżona jak nigdy. W ulubionej piżamce opuściłam łazienkę, włożyłam cieplusie skarpetki i zeszłam na dół do kuchni. Zrobiłam sobie herbaty, zgarnęłam zupkę chińską, ciastka i wróciłam do pokoju. Położyłam wszystko na stolik obok łóżka, wzięłam lapka, wbiłam się do łóżka i z instantem w misce wzięłam się za nadrabianie zaległości. Na poczcie nic nowego poza reklamami. Anime wyszło, ale nie minęło więcej jak kilka godzin nim skończyły mi się pomysły na oglądanie. Włączyłam „Wyznania gejszy”, potem „Milenium”, a na koniec „Orphan”. Znowu nie miałam na co patrzeć. Wzięłam się za nadrabianie mang. Nic poza kilkoma godzinami. Dochodziła godzina 4 rano. Do szkoły miałam nie chodzić przez najbliższy tydzień. Tydzień nudy. Może chociaż Kurama przyjdzie z lekcjami, bym miała co robić.
Napisałam do niego maila z tym pytaniem i czekałam. Przecież no kto normalny wypisuje do ludzi o 4 nad ranem, czy przyniosą mu zeszyty?! Chyba tylko ja... Ale odpisał, że z jak największą chęcią i że jeśli chcę, to może nawet teraz to zrobić. Że niby jak? O 4 rano? Odpisał, że za jakieś 30 minut będzie na balkonie, więc mam się ubrać albo chociaż być już na balkoniku i czekać z herbatką dla niego, bo to nie będzie krótkie spotkanie, że musimy sobie wyjaśnić to i tamto...

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 4

„Nie jestem ideałem, ale dla ciebie się zmienię”

Fakt, nie bardzo wiedziałam, jak mam się w takiej sytuacji zachować. Pierwszy raz tak miałam, że ktokolwiek mnie kochał. Tym bardziej, że teraz okazało się, że pokochały mnie dwie osoby. Dla mnie to był jakiś cud. Nigdy nie spodziewałam się, że ktoś mi okaże uczucie, w szczególności tak silne. Że je odwzajemnię. Sny o księciu z bajki, które zawsze kończyły się w jednym miejscu pocałunku miały się nigdy nie spełnić, bo nie był mi pisany mężczyzna, a kobieta. Nie pomyślałabym, że owa miłość nadejdzie i usiądzie w ławce obok.
Nawet nie wiem, w którym momencie usnęłam. Gadałyśmy jeszcze o jakimś anime, które miało wyjść w kolejnym sezonie. Nie pamiętam. Po prostu usnęłam. Tak o. Szczęśliwe, że tym razem nie na zeszycie, a w łóżku otoczona jej ramionami. Nie wiem również, ile spałam, bo gdy się obudziłam było grubo po 11. Ponadto byłam totalnie zdezorientowana. Powinnam być teraz w szkole, by nie zawalić swojej frekwencji. Nawet Sorinozuka jakoś niezbytnio się tym przejęła, że jest 11 i powinnyśmy pisać karną kartkówkę z fizyki. Co ciekawsze, siedziała na łóżku obok mnie z lapkiem na kolanach i ot tak oglądała sobie w piżamce anime. Rozpoznałam od razu Black Rock Shooter'a, a raczej jego OVA.
-Dzień doberek, skarbie~ . - wynuciła radośnie, wyłączając lapka i stawiając go na półce obok łóżka, by mnie przytulić.
-Dobry... Nie powinnyśmy być w szkole...? - spytałam, nadal śpiącym głosem.
-Dzwonili z rana, że szkoła będzie dziś zamknięta. Wczoraj na zajęciach dodatkowych kółko chemiczne robiło jakieś eksperymenty i coś im chyba nie wyszło, bo zakazili szkołę. Do co najmniej wtorku mamy wolne. - powiedziała z uśmiechem.
-Um...Uhm...
-Cóż, skoro mamy tyle wolnego...to może coś porobimy..? Co proponujesz, skarbie? - wyszeptała, przyciskając mnie do siebie. - Może kino...? Albo jakaś kolacja..? Albo chociaż spacer? Nie chce mi się siedzieć w jednym miejscu do końca życia.
-Jak chcesz... Albo nie. Chcę na spacer. Ale w cosplayach. - powiedziałam po chwili z nadal zamkniętymi oczami wprost do jej ucha.
I jak zaproponowałam, tak godzinę później, po umyciu się, ubraniu, uczesaniu wigów i tak dalej, ruszyłyśmy na stację, gdzie od razu otoczyły nas ciekawskie spojrzenia. Fakt, nie na co dzień widuje się dwie bliźniacze Hinaichigo w shinkansenie. Tak więc prosto z pociągu wyszłyśmy w stronę ogrodu botanicznego. Przygotowane w aparat zrobiłyśmy sobie małą sesję zdjęciową. Co prawda większość zdjęć robili nam przechodni, którzy po prostu chcieli nas uwiecznić na kliszy, ale i tak było to jedne z najpiękniejszych popołudni jakie przeżyłam. Najpiękniejsze, bo spędzone z Sorinozuką.
Po udanym spacerze i wyklikanym tysiącu zdjęć, udałyśmy się w kierunku centrum, gdzie była jedna z naszych najbardziej rozchwytywanych maid latte. Powolnym krokiem, trzymając się za ręce, z uśmiechami na twarzach szłyśmy, rozmawiając o niczym, używając przesłodzonego głosiku Hiny. Wchodząc do kawiarenki, zrobiłyśmy większy tłum niż specjalny event lokalu, czyli dzień wróżek. Ledwie usiadłyśmy przy wolnym stoliku, a już otoczyło nas chyba z 20 osób, które chciały, byśmy dziś zjadły z nimi, powiedziały coś albo po prostu ich przytuliły. Nie wierzyłam własnym oczom. Nigdy nie czułam się tak wspaniale w pobliżu takiej ilości ludzi. Zazwyczaj omijałam takie miejsca. Wyjątkiem była szkoła, którą z nienawiścią odwiedzałam dzień w dzień.
Ze skrzętnie ukrytych głośniczków leciały nuty magicznych piosenek, głównie najsłodszych openingów i endingów. Muzyka idealnie pasowała do dzisiejszego eventu. Chociaż muszę przyznać, że bardziej od nas powinny robić furorę stroje kelnerek, a tymczasem cała uwaga skupiała się na nas. Wśród samej obsługi rozpoznałam kilka dziewczyn z mojej klasy. Wiedziałam, że pracują w takich miejscach, ale do tej pory wszystkie to ukrywały. W sumie, co za różnica kto gdzie pracuje? Praca w takim miejscu jest co najmniej przyjemna.
-Witajcie, słodkie elfy. Wśród naszego przepisu znajdziecie magiczne ciasteczka z nasion mocy oraz napój jednorożca, które słodko wam polecam. Może się skusicie, czarodziejki? - przesłodziła nam Naruko Akami, jakby chciała rzeczywiście wmówić mi, że naprawdę jest wróżką mimo wystających farbowanych włosów spod zielonej peruki.
-Skusimy się obie. - powiedziałyśmy razem i zaśmiałyśmy się idealnie jak dwie chibi Ichigo.
Nie wiem jak długo czekałyśmy na owe zamówienie, ale smakowało przepysznie. Samo ciasto okazało się co prawda budyniem między dwoma torami ciasta i posypane posypką, ale było cudowne. Ale czas nasz nadszedł i trzeba było się zmyć, bo im dłużej rozmawiałyśmy, tym więcej ludzi było wokół nas. Wreszcie udało nam się wydostać z maid latte tylnym wyjściem dla personelu. Fakt, nie powinnyśmy, ale nasi „fani” nie pozwalali nam nawet na załatwienie się w toalecie. Cóż, takie życie mają chyba jakieś sławne gwiazdy, a nie my, dwie byle jakie cosplayerki, które po prostu wyszły na ciastko. Co w nas takiego fajnego? Założyłyśmy tylko cosplay Hiny i od tego się zaczęło. Co w tym takiego super? Dobra, niezbyt często widać takie osoby, ale to było przegięcie. Chociaż...czułam się niezwykle...Wreszcie byłam zauważana. Nie jak w szkole, gdzie siedzę w ostatniej ławce i jedyne, co na mnie zwraca uwagę, to ostrzegawcze spojrzenie senseia tylko po to, bym wyłączyła lub ściszyła muzykę z mp3.
Więc gdy wreszcie przedarłyśmy się tylnym wyjściem i pod ukryciem w postaci worków na śmieci dotarłyśmy bocznymi uliczkami na piechotę do domu Mai. Trochę nam to zajęło, zwłaszcza że wściekły tłumek „fanów” nas śledził jak kot mysz. To dziwne, ale zarazem śmieszne. Mieć fanów, wielbić i zarazem ich nienawidzić. Być gwiazdą, a jednak woleć być samemu niż w tłumie.
W każdym razie... Dotarłyśmy balkonem do jej pokoju i praktycznie od razu opadłyśmy na łóżko  w dziwnej euforii całego dnia. Śmiałyśmy się przez jakiś czas, jakbyśmy dopiero wyszły z psychiatryka i wznowiła się choroba albo jak przestępcy, którym właśnie udał się napad na bank świata. Uwielbiałam jej śmiech. Był taki specyficzny. Jak Mai. Radosny, a jednak za ową radością kryło się coś przykrego.
-Na co tak patrzysz, Chihiś? - wyszeptała z uśmiechem. Pierwszy raz nazwała mnie tak słodkim zdrobnieniem i bardzo mi się to podobało. Chihiro. Chihi. Chi. Chihiś. Słodko. Wszystko, co mówiła do mnie, było przepełnione słodyczą, nawet jeśli były to słowa przez łzy.
-Na twoje usta. Kocham twój śmiech. Ot cały problem. - odpowiedziałam również z uśmiechem.
-Cóż...długo się już nim nie nacieszysz... - powiedziała nieco głośniej głosem przeszytym nićmi strachu.
-Nande...? - wyszeptałam o oktawę ciszej.
-Hmm... jakby ci to powiedzieć... Rozwodzą się.
Nie wierzyłam w to, co słyszę. Dobra, rodzice wszystkich osób jakie znałam mieli swoje gorsze dni i czas na kłótnię. Jej rodzice również czasem tak mieli. Faktycznie, ostatnio było to coraz częściej. Za każdym razem gdy wracała do domu, pisała mi, że chce  bym zabrała ją z tej budowli opartej na kłótniach. Że nie chce już tego słuchać. Nie dziwiłam się jej. Ale nie sądziłam, że w jej rodzinie jest aż tak źle. Rozumiem, nocowanie poza domem itd. Ale żeby od razu rozwód?
-To nie tak. - powiedziała, jakby słyszała moje myśli. - Kłócą się już od dwóch lat. Ostatnio, a raczej kilka dni temu, mama poszła zanieść tacie kolację do firmy, w której teraz zajął stanowisko. Przyłapała go z jakąś tam ich sekretarką. Jak się dowiedziałam od niej, to już niepierwszy raz, gdy tak się stało. Stwierdziła, że teraz ma już całkowicie tego dość. Pytała mnie, z kim bym chciała zostać ...
-Przepraszam.... - powiedziałam, zmieszana.
-Um, nic się nie stało. Nie mogłaś o tym wiedzieć, bo ci nie mówiłam. ­Chcę mieć cię jak najdłużej przy sobie. Nie chcę cię stracić...
-M...Mai...
-Nic nie mów. Chcę się tobą nacieszyć.- i złożyła swoje wargi na moich.
Jej pocałunki były delikatne. A przynajmniej na początku. Jej dłoń objęła moją głowę, ściągając z niej blond perukę o rzucając ją gdzieś w kąt. Druga tymczasem zajęła się rozpinaniem guziczków pod białym haftem, który otaczał moją szyję. Rozgrzane wargi zleciały po moim policzku aż do zagłębienia  szyi po prawej stronie. Zaczęłam cicho jęczeć. Musisz wiedzieć, że to był mój fetysz. Wszystko, co jej dotykało, napotykało cichy jęk. Piersi nie miałam za wielkich...duże B na małe C, które właśnie ujrzały światło dzienne, uwolnione od góry sukienki dzięki delikatnym dłoniom Sorinozuki. Jej wargi powędrowały do nabrzmiałych już sutków i zaczęły je namiętnie lizać.
-Jeśli to ma być ostatni raz, gdy cię widzę, to chcę mieć cię tylko dla siebie. - rzekła, dalej mieląc językiem po moich cyckach.
Nie bardzo rozumiałam, dlaczego to jest ostatni raz, ale nie miałam zbytnio czasu na rozkminianie. Jedna z jej rąk pieściła mi piersi, podczas gdy druga próbowała dostać się do moich majtek, omijając ściąganie sukienki. To już przestało mi się podobać.
-Mai...przestań..natychmiast... - wyszeptałam ledwie i podniosłam się z łóżka na zimną podłogę.
-Nie chcesz? Przecież mnie kochasz. Osoby, które darzą się uczuciem robią takie rzeczy. Dlaczego? - powiedziała, z jej oczu leciały już dwie małe kropelki łez.
-To nie tak, że nie chcę...to się dzieje...za szybko... Jeszcze...nie teraz...proszę...nie teraz... - wyszeptałam, pokonując szloch, ogarnęłam się szybko, zgarnęłam swoje rzeczy, założyłam wiga i uciekłam przez balkon.
Mai nawet nie próbowała mnie gonić. Zbiegając po schodach, obróciłam się na chwilę. Siedziała na łóżku i otwarcie płakała. Sam płacz słyszałam jeszcze na schodach. Z pośpiechu robi się różne rzeczy, między innymi nie zamyka drzwi. Chciałam, by za mną pobiegła. By mnie chociaż przytuliła. Wielbiłam, gdy była łagodna, słodka i robiła to z czułością. Nienawidziłam, gdy chciała czegoś natychmiast i robiła wszystko, by to zdobyć i nawet nie zwracała uwagi na to, że ktoś cierpi. Tym bardziej, że tą osobą, która ciągle cierpiała, byłam ja. Nawet gdy widziała moje łzy, to samo przytulenie według niej było wystarczającym pocieszeniem.
Nie spostrzegłam nawet drogi, aż znalazłam się pod drzwiami własnego domu. Z rozczochranym wigiem, podartą u dołu sukienką i przerzuconą ot tak przez ramię torbą, stałam jak mały bachor przed furtką i czekałam aż ktoś wyjdzie. Ktokolwiek. Stałam tak godzinę może więcej, aż otoczyło mnie światło samochodowych reflektorów auta rodzicielki. Nie odwróciłam się. Stałam tylko przed tą durną furtką i gapiłam się w ziemię. Pamiętam, że matka coś prawiła o mojej ucieczce. Że wielce się o mnie martwiła. Że ojciec dzwonił na policję, ale skoro chodziłam do szkoły, to olali całe wezwanie. Że Usui rozstał się z dziewczyną przez moją ucieczkę. Że chodzi smutny. Że nawet Yotaka się o mnie martwił. Że był tu. Że mnie szukał. Ostatnia wiadomość mnie uderzyła. Torba zleciała mi z ramienia na chodnik, prowadzący do drzwi wejściowych. Opadłam na kolana. Chyba nawet uderzyłam o jakiś kamień, bo poczułam cieknącą z lewej łydki krew. Usiadłam na piętach. Na uda zaczęły mi opadać pojedyncze łzy, które po chwili przeistoczyły się w dwa potoki. Przeniosłam dłonie z boków ciała na uda. Patrzyłam w nie tępo. Zginałam raz po raz. To właśnie te ręce uderzyły go wczorajszego wieczoru. Zaczęłam tego żałować. Ale też tego nie mogłam zrozumieć. On się o mnie martwił. Mimo że wczoraj tak go potraktowałam. Dałam całować, po czym uderzyłam i obróciłam się na pięcie. A teraz zamiast przepraszać go i błagać o przebaczenie, siedzę na chodniku i płaczę. Jest jedyną osobą, której zamartwianie się o mnie, potrafi mnie poruszyć. Jedyną, która o mnie dbała mimo wszystko. Która opatrywała moje rany za każdym razem, gdy wywracałam się na rowerze lub spadałam z najwyższej gałęzi.
Zapragnęłam znowu być dzieckiem. Tym dzieckiem, które lubiło się bawić. Tym dzieckiem, które miało przyjaciela. Tym, które nie chciało zostać same. Które zawsze miało przy sobie kogoś, komu mogło się wygadać ze wszystkiego. Kogoś, komu było potrzebne.
Teraz się od niego odwróciłam, bo nie wiedziałam, co za tą troską się kryje. Troska podszyta uczuciami, których nie byłam w stanie zobaczyć. Pragnęłam tylko odsunąć się od wszystkich. Wszystkich, którzy mnie odtrącili. I gdy wreszcie mi się udało, Kurama pojawił się na nowo. Fakt, nie pojawił się teraz, tylko 3 lata temu, wraz z początkiem liceum. Nie będę kłamać. Brakowało mi go. A raczej tego, że się o mnie martwił...
-Słyszysz, co do ciebie mówię, gówniaro!? - krzyknęła mi prosto do ucha rodzicielka, podnosząc mnie za materiał sukienki, która rozdarła się idealnie na barkach. - Za kolejną ucieczkę umieszczę cię w internacie! Nie pozwalaj sobie na zbyt dużo, bo i tak ci się nie uda!! To że w naszej rodzinie jest źle, nie znaczy, że możesz se ot tak wychodzić i wracać po dwóch dniach! Gdybym nie spojrzała na rozdarcia, to bym ci tego nie zarzuciła, ale jesteś szmatą! Z kim spałaś, co!? Pytam, z kim!!?
Nie miałam siły na kolejną kłótnię. Odepchnęłam ją od siebie, podniosłam torbę i wbiegłam do domu, prosto do swojego pokoju, zamykając drzwi na klucz. Torbę porzuciłam gdzieś w drzwiach, rzucając ją w kąt. Sama stałam przez chwilę na środku pokoju. Z oczu leciały mi kolejne potoki łez. Zdarłam tkaninę z obu ramion. Byłam wściekła. Rozdarłam materiał na piersi. Różowa fala zleciała na podłogę, ukazując mnie nagą. Znowu tego dnia opadłam na kolana i znowu zaczęłam płakać. Tym razem już nie leciała mi krew z łydek, choć czułam jej zapach. Chciałam ją zobaczyć. Poczuć, że umieram. Że wreszcie robię coś, co powinnam.
Siedziałam w samej bieliźnie, gdy drzwi na taras się otworzyły i w ich framudze stanął Yotaka. Zaczerwienił się i przymknął drzwi.
-Ee...mogę...wejść...? - powiedział, stojąc bokiem do drzwi i patrząc gdzieś przed siebie.
Spojrzałam w tamtą stronę zdziwionym wzrokiem. Obejrzałam swoje ciało. Zapomniałam, że nie mam nic na sobie.
-Aaanoo.. Czekaj sekundę. - wstałam szybko i ze zmieszanym wzrokiem szukałam w szafie jakiejkolwiek większej bluzki. W końcu wyjęłam jakąś czarną z Shiro z Deadman Wonderland. Wspomnienia wróciły od razu. Koszulka, którą dostałam od Yotaki w dniu, w którym wrócił do Kyoto. Ta sama, którą wielbiłam od początku. Założyłam ją szybko na siebie i podeszłam do drzwi, otwierając je i wpuszczając go do środka z uśmiechem na ustach.
Wszedł trochę speszony, ale zaraz się otrząsnął. Usiadł zwyczajowo na brzegu łóżka, a chwilę później leżał już rozwalony na całej szerokości.
-Matko, jak długo mnie tu nie było.. - westchnął, unosząc się na łokciach i rozglądając po pokoju. - Przemalowałaś ściany...beze mnie. Kiedyś, jeszcze 6 lat temu, malowaliśmy na nich setki róż według twojego marzenia, a dziś mają nocne niebo. Zaznaczyłaś każdą konstelację czy jak? - wypowiedział z uśmiechem.
-Cóż, musiałam przejrzeć kilka książek o gwiazdozbiorach, ale się opłaciło. Wygląda jak powinno. Chociaż nim zrobiłam je w odpowiedniej odległości, musiałam je malować znowu na czarno miliony razy. - zaśmiałam się.
-Heh, i tak wyszło super. Wygląda...jak ty teraz. Róże by już ci nie pasowały.. - powiedział ciszej, patrząc na mnie zmartwionym wzrokiem. - Co się z tobą dzieje..? - spytał zatroskany. - Zmieniłaś się...i to bardzo...Nie poznaję cię...
-Yotaka....
Nie spodziewałam się tego. Że przyjdzie tu po to, by mi również wypominać. Najwidoczniej kiedyś musiał nadejść czas, w którym powinnam komuś wreszcie się wygadać.
-Wiesz...To dlatego...że...nie daję sobie już rady...rodzice robią totalne piekło z niczego... -wyszeptałam między szlochami. - Nie radzę sobie już z tym...chcę mieć kogoś, kto mnie zrozumie...i nawet tak idealna Sorinozuka nie umie mi pomóc...dzisiaj...prawie się z nią rozstałam...nie chcę być z kimś, komu jestem potrzebna do spełniania byle jakich celów...nie mam siły, by być aż krzywdzoną...nie chcę być tak traktowana...
Przytulił mnie. Wstał, otoczył mnie ramionami i ot tak przycisnął do siebie. Przez chwilę stałam nieruchomo, aż wreszcie wtuliłam się w niego, przyciskając dłonie do jego pleców. Płakałam. Głośno i donośnie. Moczyłam mu bluzę, tą samą, którą podarowałam mu na jego powrót do Tokyo. Ten sam motyw Highschool of The Dead, który rysowałam palcem przez kilka dni, zanim zdecydowałam się zebrać odwagę i jedyne, co mi się udało, to zostawienie bluzy w pudełku na jego parapecie. I tak kolejnego dnia wpadł, by mi podziękować, już ubrany w ową bluzę. Uśmiechnięty jak zawsze..aż do teraz. Równe 10 cm od czubka mojej głowy słyszałam ciche łkanie. Łkanie mojego najlepszego przyjaciela, którego sama zostawiłam 3 lata temu, gdy nazwano mnie dzieckiem Oyashiro-samy.
-Nie chcę ci nic mówić, Chi, ale odkąd wyjechałem i znowu wróciłem, sam też sobie nie radzę. Nie widziałem cię przez 3 lata. Przez ten czas miałem trzy lub nawet cztery dziewczyny. Robiłem wszystko, aby być- na ciebie gotowym. Chciałem mieć cię kiedyś dla siebie. Ale...jak widać nie jest mi to dane.

"Słodka czy kwaśna?" rozdział 3

 „Odnajdziesz mnie jeśli zechcę uciec?”

Nie chciałyśmy za bardzo iść od razu do mojego domu, ale nie miałyśmy wyboru, gdyż zostawiła u mnie wyłączony telefon. Wróciłyśmy pędem, szybciej od shinkasenu. Włączyła telefon, gdzie już czekały na nią wiadomości od rodziców. Natychmiast zebrałyśmy jej wyschnięte już rzeczy, zgarnęłam kilka niezbędnych rzeczy do „nerki” i ruszyłyśmy na stację, zostawiając karteczkę, że wychodzę do niej. Niedługo potem zjawiłyśmy się na progu jej domu.
- Tadaimaa~ - powiedziała przeciągle w drzwiach, widząc buty obojga ze starszyzny, których kłótnię było słychać w całym domu. - Przepraszam za nich.. - powiedziała do mnie smutna, że znowu muszę tego słuchać- .
- Prawdę mówiąc, to już się do tego przyzwyczaiłam w tym domu. - odparłam obojętnie.
Weszłyśmy do jej pokoju, zahaczając o lodówkę i zabierając z niej kilka puszek napojów. Tam rozsiadłyśmy się na jej ogromnym łóżku i przez chwilę przytulałyśmy, aż nie otworzyły się drzwi i do pokoju nie weszła jej matka.
- Oh, Chihiro, wybacz, nie słyszałam jak wchodziłyście... - powiedziała, trochę speszona. - Pomijając to... jak tam egzaminy, skarbie?
-Nadzwyczaj dobrze, ale na pewno nie tak źle jak w Ikebukuro. - powiedziała beznamiętnym tonem.
- Uhm... Słuchaj, razem z tatą również dzisiaj jedziemy do wujostwa, więc błagam cię, naładuj telefon. Możesz być nawet u Chihiro-chan, obyś tylko odebrała telefon. Nie jak dziś, gdy się do ciebie dobijałam.
- Wybacz, uczyłyśmy się. Tak, całą noc spędziłam u niej i od niej poszłam do szkoły. Nie opuściłabym egzaminu, nie teraz.
- Rozumiem... no to my wychodzimy. W lodówce macie jak coś curry od cioci, wystarczy je podgrzać- , w zamrażalniku są lody, natomiast w szafkach jakbyście chciały to są zupki. Poradzicie sobie. Jedynie będziecie musiały skoczyć do sklepu po picie, pieniądze zostawiam w misce na owoce w kuchni. Poradzicie sobie?
- Oczywiście, idźcie już, bo w końcu wcale nie pojedziecie. - powiedziała Mai ze zniecierpliwieniem. Wiedziałam, ze jej rodzice mają to do siebie, że mogliby dawać instrukcje wiecznie, patrząc na ich stanowiska, ale Sorinozuka nie miała zbytnio do tego cierpliwości.
Minęło może z pół godziny, gdy wreszcie opuścili posesję i zadzwonił mój telefon. Mama jak odczytałam z ekranu. Odebrałam od razu.
- Hai, oka-san?
- Gdzie ty się u licha podziewasz, młoda Saito?! Egzaminy chyba zakończyłaś już dawno temu! Powinnaś siedzieć w domu i czekać na nas, a nie szlajać się po całym Kyoto! - wykrzyczała mi do ucha.'
-Jestem u Sorinozuki, jak na karteczce... Przecież nic mi się nie stało...
-Nie obchodzi mnie, gdzie jesteś! Masz natychmiast wrócić do domu i bez dyskusji mi tu!
-Hai...już jadę... - zamknęłam klapkę telefonu, zwracając się do Mai. - Przepraszam.. Muszę wracać- .. Matka się już wściekła...
-Słyszałam, dość głośno. - powiedziała, posmutniała.
-Demo wrócę jeszcze dzisiaj, obiecuję. - powiedziałam, zgarniając „nerkę” i zostawiając na jej ustach słodki ślad miłości.
Zbiegłam po jej schodach, założyłam buty i bluzę, a następnie pobiegłam na stację. Prosto z shinkasenu poleciałam do domu, gdzie już na progu czekała na mnie wściekła mina rodzicielki.
-Rozumiem, że znalazłaś sobie przyjaciółkę, ale to nie oznacza, że wolno ci olewać- wizyty u lekarza, młoda Saito! - krzyknęła na powitanie. - Czy ty zdajesz sobie sprawę, ile będziesz musiała czekać- na następną?! Cały miesiąc! Do tego czasu może cię coś dopaść i możemy nie zdążyć z badaniami!
-Uhm. - wymruczałam i poszłam w butach na górę prosto do pokoju.
Zatrzasnęłam drzwi i zamknęłam je na klucz. Złapałam za torbę, przebrałam się, wpakowałam do niej świeży mundurek, bieliznę, piżamę, zeszyty i książki na jutro, piórnik, ładowarkę i kilka innych niezbędnych rzeczy i wyskakując z torbą na szyi przez balkon, ruszyłam tylną furtką na stację. Jeszcze kilka metrów dalej od domu słyszałam, jak matka dobija się do moich drzwi i jej potwornie głośny krzyk, gdy odkryła, że zwiałam z domu. Irytowała mnie, powinna to wiedzieć od dobrych miesięcy. Nigdy jej przy mnie nie było, gdy coś się działo. Nawet moja reputacja w szkole była dla jej osoby obojętna, póki do niej chodziłam. Co dopiero, gdy robiono mi cholerne pobieranie krwi i dla niej bardziej liczyły się wyniki badań niż fakt, że jej córka ma problemy z matematyką. Wówczas coś mi się przypomniało. Wyciągnęłam z kieszeni spodni telefon i wybrałam numer Yotaki. Dobrze, że rozdawał numer całej klasie tego roku na rozpoczęciu i zdążyłam go spisać. Odebrał po pierwszym sygnale.
-Yotaka? Tutaj Chihiro. - powiedziałam beznamiętnie.
-Tak? Coś się stało? - spytał z lekka zmartwiony. W końcu nieczęsto ktoś do niego dzwonił spoza samorządu uczniowskiego.
-Moglibyśmy jutrzejsze korepetycje i każde następne odbyć w jakimś bardziej neutralnym środowisku?
-Pokłóciłaś się z rodzicami znowuż? - spytał prosto; znał mnie odkąd zaczęłam chodzić i razem bawiliśmy się w małej piaskownicy w jego ogródku.
-Taak... - powiedziałam smutno.
-To gdzie w takim razie chciałabyś je mieć? Mój pokój jest zawsze dla ciebie otwarty, pamiętasz o tym, prawda?
-To może być u ciebie skoro tak bardzo nalegasz. - powiedziałam, uśmiechając się sama do siebie wśród tłumu na przejściu dla pieszych.
-To widzimy się jutro po lekcjach. Czekaj w szatni na mnie. Może mi się zejść jakieś pół godziny na zebraniu rady, okej?
-Spoko. To do zobaczenia w szkole. - i rozłączyłam się, nie czekając na słowa pożegnania z jego strony.
Wsiadłam do nadjeżdżającego pociągu i wysiadłam przystanek wcześniej. Chciałam się chwilę przejść, ochłonąć. Na dworze było jeszcze w miarę jasno, lecz mimo zbliżającej się zimy, ostatnie promienie słońca zostawiały poczucie chłodu. Otuliłam się szczelniej bluzą i ze skaczącą torbą zwisającą z ramienia podbiegłam aż do schodów na balkon Sorinozuki. Wspięłam się na schody, popchnęłam lekko otwarte drzwi i zdejmując w nich buty, zamknęłam je. Obróciłam się, rzucając torbę jak zwykle na wolną półkę obok jej torby i moim oczom ukazał się obraz śpiącej Mai pod kocykiem. Wyglądała tak słodko, że nie miałam serca, by ją budzić. Biedactwo nie spało tyle czasu. Nie dziwiłam się, że padła. Od kilku dni funkcjonowała tylko i wyłącznie dzięki energetykom.
Zeszłam na dół do kuchni i wyjęłam z jej lodówki curry, o którym mówiła ciocia, nałożyłam sobie i podgrzałam w mikrofali. Usiadłam do stołu i ot tak zjadłam, tymczasem nastawiając wodę na herbatę. Zrobiłam dwie, obie zielone posłodzone dwoma łyżeczkami białego cukru, jak lubiłam razem z Mai. Wstawiłam talerz i pałeczki do zmywarki, a następnie, wsadzając sobie dwie puszki coli w kieszenie bluzy, zaniosłam oba kubki z herbatą do pokoju mojej własnej prywatnej Shirayukihime-chan (tłum. Królewny Śnieżki). W końcu czekały na mnie lekcje z poprzedniego dnia, a jak obstawiałam i co się potwierdziło po sprawdzeniu zeszytu, Mai również ich nie odrobiła. Zostawiając oba kubki na biurku, usiadłam do niego i zajęłam się robieniem pracy domowej z japońskiego, matematyki i fizyki. Nie wiem ile czasu minęło. Wiem tylko, że gdy Mai się obudziła wreszcie ja sama już drzemałam na zeszytach z odrobioną pracą domową. Nie byłam przyzwyczajona do życia na energetyku i braku snu. Mój telefon pewnie ją obudził, bo dzwonił nieskończenie wiele razy i za każdym razem była to mama.
-Dobry wieczór, skarbie. - wyszeptała słodko wprost do mojego ucha, budząc mnie śladem ust na policzku.
Otworzyłam niepewnie powieki i przeciągnęłam się, łapiąc od razu za telefon leżący na biurku.
-Dzwonił setki razy. Chciałam odebrać, ale padła bateria. Podłączony do ładowarki. - powiedziała lekko zaspana.
-Arigatou. - wyszeptałam, ziewając.
Natychmiast włączyłam go i wysłałam matce wiadomość, by nie udawała, że chce mnie znaleźć, bo skoro do tej pory nie okazywała mi uczuć, to lepiej by teraz nie kłamała w tej kwestii. Okrutne? Może. Ale według mnie należało jej się. Byłam jej potrzebna tylko i wyłącznie, by na kogoś mogła krzyczeć (bo przecież na mojego idealne braciszka nigdy by nie mogła, przecież on się stara itd...) i by ktoś jej mógł zrobić herbaty. Jeśli miałyby to być jedyne powody, bym wróciła, to wolałam już się zabić.
-Coś się stało, że taka okrutna dla niej jesteś? - powiedziała, ciągnąc mnie na łóżko, na które posłusznie opadłam, zmęczona zadaniami, które ledwie dałam radę zrobić i przepisać również do jej zeszytów.
-Wkurzyła mnie...najbardziej tym, że liczyła się dla niej bardziej wizyta u jakiegoś tam lekarza od tego, czy jej córka jest cała i zdrowa. Jak mam być jej potrzebna tylko do wykrzyczenia się, to nie chcę żyć na tym świecie. Więc postanowiłam na kilka dni zniknąć-... Demo...mogłabym na te kilka dni u ciebie zostać..? - spytałam nieśmiało.
-Oczywiście, że możesz. - powiedziała, przytulając się do mnie. - Ale póki co, chodźmy spać. Widzę, że sama ledwie dajesz radę. Tylko pierw to pójdziemy się umyć. Mam nadzieję, że piżamkę w torbie masz? Nie miałam czasu jej przeszukiwać- , bo padał ci telefon i skupiłam się na szukaniu wyłącznie ładowarki.
-Pewnie że mam. Tą, która mi sama wybrałaś ze śpiącą Neliel. - powiedziałam, uśmiechając się.
-To świetnie. Idealnie wręcz, bo sama aktualnie w niej śpię. - powiedziała, podnosząc mnie i całując.
Chwilę później obie znalazłyśmy się w łazience, a raczej w pokaźnych rozmiarów wannie. Zmieściłyśmy się obie. Przytulałyśmy i całowałyśmy. Co prawda byłyśmy zmęczone na cokolwiek więcej. Szybko wyszłyśmy z wody i ubrane w takie same koszulki do spania, ruszyłyśmy do jej sypialni, gdzie nastawiłyśmy budzik na 6:30 i szybko usnęłyśmy, otoczone pluszakami i swoimi ramionami.
Z rana sprawnie przepakowałam swoją torbę, zostawiając na półce zbędne książki i pozostałe rzeczy, przebrałam się w jeszcze ciepły mundurek, który prosto po wstaniu wyprasowała mi Sorinozuka, zjadłyśmy śniadanie i w moich bluzach ruszyłyśmy w stronę stacji do szkoły.
Jak poprzedniego dnia rozdzieliłyśmy się w szatni i wspólnie weszłyśmy po schodach prosto do sali. Chwilę po nas zamknęły się drzwi i napotkał nas dobry humor sensei Akatsushi'ego. Poprowadził kolejne dwie lekcje matematyki, na których załapałam nowe oceny. Sam sensei patrzył na mnie oczarowany.
-Skoro tak dobrze idą ci korepetycje z Yotaką, to mogę cię już z nich zwolnić.- powiedział z uśmiechem, na co się lekko zaśmiałam.
-Przepraszam, sensei, ale nie było jeszcze ani jednego spotkania. Do egzaminu uczyłam się z pomocą Sorinozuki. Korepetycje z Yotaką mam dopiero dzisiaj.
-Rozumiem więc. Ale i tak jestem zadowolony z wyników ciężkiej pracy. Jednak chciałbym by do następnych testów korepetycje między tobą i Yotaką się odbywały, gdyż zapewne pomoże ci to w niejednym sprawdzianie.
Skończyłam zadanie, zabrałam swój zeszyt i wróciłam do ławki. Zaciekawiona, zerknęłam do niego i zamiast nakreślonych błędów, ujrzałam uśmiechniętą minkę narysowaną czerwonym długopisem z dopiskiem „oby tak dalej, Saito”. Ucieszyło mnie to. Nabrałam ochoty na naukę matematyki, lecz właśnie zadzwonił dzwonek i Akatsushi sensei opuścił naszą klasę, a chwilę później na jego miejsce przyszła Sakikuro sensei z lekcją biologii. Sam dzień spłynął powoli, ale nie mogłam się już doczekać spotkania w szatni z Yotaką. Chciałam jak najszybciej zaliczyć naukę matematyki i ruszyć prosto do pokoju Mai, by znowu m ją w spokoju przytulić i cieszyć się chwilami spędzonymi tylko we dwie.
Niecałe 20 minut po skończeniu lekcji, Yotaka przyszedł do szatni, gdzie czekałam już na niego, jak poprzedniego dnia na Sorinozukę. Ubraliśmy się szybko i ruszyliśmy na stację. W drodze do jego domu nie odzywaliśmy się za wiele razy. Spytałam jedynie jak czuje się ciocia i czy jego brat, Shin, dalej bawi się w spidermana, skacząc po wszystkich meblach jak kiedyś. To od razu wspomniało mi stare czasy, gdy Yotaka, a raczej Kurame-kun, był moim najbliższym przyjacielem z dzieciństwa. Gimnazjum spędziliśmy oddzielnie, bo wówczas pojawił się nagle jego ojciec i zabrał mi go do swojego mieszkania w Tokyo. Pisaliśmy do siebie dość często, aż w pewnym momencie nie odpisał mi. Dopiero, gdy przenosiłam swoje rzeczy do Liceum Gotei, spotkałam go na przystanku. Okazało się, że ojciec przegrał rozprawę o prawa rodzicielskie do niego i Shina i musiał zwrócić ich oboje matce, która już wtedy była ciężko chora. Szczerze mówiąc, to gdy jego ojciec zabrał go cioci, Yotaka-san stała się pijaczką. W alkoholu moczyła smutki aż któregoś dnia nie wylądowała w szpitalu na płukaniu żołądka. Trafiła na odwyk, skąd wyszła po dwóch miesiącach i ledwie wchodząc do domu, wylała cały alkohol do sedesu lub pooddawała po sąsiadach. Dobrze, że teraz już nie pije, bo gdyby nie odwyk, okrutny ojciec Kuramy nadal biłby go i jego młodszego brata.
Dotarliśmy do jego domu, otworzył drzwi przede mną, gdzie w przedpokoju powitał mnie mały spiderman i ciocia. Przytuliłam ich oboje na powitanie, zdjęłam wierzchnie okrycie i ruszyliśmy do pokoju Kuramy, który nie zmienił się ani trochę. Jak wcześniej miał wszystkie meble umazane zieloną farbą na wzór traw, które malowaliśmy razem, a ściany dalej przypominały niebo otoczone chmurkami i słońcem, na które zmarnowaliśmy kilka dni, by były idealne. Kiedyś uwielbiałam przebywać w tym pokoju, stał się moim drugim domem, aż do czasu, gdy wyjechał bez pożegnania. Wówczas myślałam, że się na mnie obraził. Ale prawda była na tyle straszna, że nawet jego matka nie miała serca by mi o tym powiedzieć i dowiedziałam się tego z maili, które wysyłał mi każdego dnia.
Usiedliśmy na jego łóżku i wzięliśmy się za matematykę, potem za chemię. W międzyczasie dowiedziałam się o nim to i tamto, że miał dziewczynę w Tokyo, że stał się bardziej towarzyski i tak dalej. Wypiliśmy może ze dwie szklanki herbaty, aż Kurama sam stwierdził, że skoro tak dobrze nam idzie to on nie widzi dalszego sensu korepetycji. Kumałam w mig. Nie musiał mi nic bardziej tłumaczyć. Wystarczyły mi definicje z książki i jego uzupełnienia, co jest czym i jak to przekształcić na m język mangowca. Nie było trudno, bo jak się okazało sam nim od jakiegoś czasu już był. X było liczbą odcinków anime, a Y rozdziałami mangi tej samej serii i gdy to przełożyliśmy, wyszło iż jeden odcinek anime odpowiada około 4 rozdziałom mangi. Dość dobrze nam szło, aż nie zadzwonił mój telefon.
-Hai? - odebrałam, słysząc westchnienie ulgi po drugiej stronie.
-Rany, już się bałam, że coś ci się stało. - powiedziała, uspokojona Sorinozuka.
-Jestem przecież u Yotaki na korepetycjach. Wybacz. Za maksymalnie pół godziny będę z powrotem. - i zamknęłam klapkę. - Cóż, na dzisiaj już koniec.
-Więc...jesteś z Sorinozuką... - powiedział niepewnie, choć brzmiało to bardziej jak pytanie.
-Cóż... tak... - potwierdziłam, czerwieniąc policzki.
-Jak myślałem... bo wiesz... ja...dużo o tobie myślałem...jak byłem w Tokyo.. - wstał i podszedł do szuflady w biurku, wyjmując z niego małe pudełeczko i podał mi je. - To dla ciebie...otwórz śmiało.
Otworzyłam wieczko i moim oczom ukazał się mały anioł, a raczej Kanade z Angel Beats!, natomiast mała pozytywka pod nią wygrywała nuty endingu owego anime. Słuchałam muzyki z drewnianego pudełeczka jakbym była na jakiejś operze.
-Arigatou gozamiasuu~ - zanuciłam, rzucając mu się na szyję.
-Proszę bardzo... wracając. Skoro jesteś z Sorinozuką...pewnie nie będziesz chciała tego przyjąć...
-Oj no, powiedz wreszcie o co chodzi. - powiedziałam z uśmiechem. Teraz wiem, że ten drobny gest na mojej twarzy był błędnie odebrany.
Zamiast powiedzieć, Kurama pocałował mnie. Pierw delikatnie, aż jego język rozdarł moje usta. Byłam w niemałym szoku, ale zamknęłam oczy i dałam się całować. Nie chciałam sprawić mu kolejnego bólu jak wtedy, gdy w wieku pięciu lat wyrzuciłam do śmieci jego samochodzik ze złości, by pokazać, że mi się nie podoba, po czym owy śmietnik zabrała śmieciarka i po samochodziku nie było ani śladu. Kurama wówczas płakał wylewnie i nie chciał się do mnie odzywać kilka dni, aż nie przyszłam i na przeprosiny nie kupiłam mu kolejnego samochodzika, który aktualnie stał w gablocie między figurkami One Piece i Naruto.
Kiedy wreszcie się ode mnie odkleił, uderzyłam go w policzek, zostawiając czerwony ślad swoich palców. Zebrałam swoje rzeczy i w pośpiechu wyszłam, rzucając cioci i brzdącowi ciche słowa pożegnania. Pobiegłam prosto na stację, wsiadając do zamykających się drzwi shinkasenu. Z oczu pociekły mi dwie łzy, które wytarłam wierzchem dłoni. Dlaczego wszystko musiało się teraz pokomplikować? Pierw nagła zmiana między mną i Sorinozuką, potem kłótnia z matką, a teraz jeszcze niespodziewane wyznanie Yotaki, którego nawet nie wypowiedział. W sumie pocałunek zrobił to za niego. Rany, jak ja mogłam być taka głupia i tego nie zauważyć? Całe liceum aż do tej pory przyglądał mi się uważnie na każdej lekcji i przerwie, widział, jak męczę się w samotności i w momencie, gdy wszystko zaczęło mi się jakoś układać, wkroczył jak zawsze nie patrząc na nic. Zawsze był bezwzględny na wszystko wkoło. Nienawidziłam tego w nim. Miał coś po ojcu, nie tylko oczy, które  śmiały się mimo bólu. Tak samo jak jego ojciec miał gdzieś zdanie innych.
Ledwie przekroczyłam próg domu Sorinozuki, usłyszałam otwierające się drzwi jej pokoju. Sama jego mieszkanka zbiegła po schodach chwilę później, od razu otaczając mnie ramionami.
-Skarbie, co się stało? - wyszeptała z troską.
-Powiem zaraz...dobrze...? - powiedziałam między pociągnięciami nosem.
Weszłyśmy na piętro, gdzie w jej fioletowym pokoju powiedziałam sekunda po sekundzie, co się stało dzisiejszego popołudnia. Z każdą chwilą płakałam coraz bardziej. Przyznałam, że nie wiem, co teraz mam zrobić. Wiedziałam tylko, że muszę pogodzić się z matką i być z Mai. Ale co z Kuramą? Nie mogłam tego lekceważyć, wiedziałam, że będzie dążył do celu, nawet jeśli będzie to oznaczało moje cierpienie. Zawsze dostawał to, czego chciał i działo się to natychmiastowo.
-Musimy mu więc pokazać, że naszej miłości nie zniszczy. - powiedziała, otulając mnie ciaśniej ramionami. - Nie możemy uciekać. Musimy mu się postawić. Nie zabierze mi ciebie. Nie teraz, gdy dopiero co cię zyskałam. Może tak niektóre dzieci traktują złote rybki na festiwalu, ale ludzi tak się nie traktuje. Nie zabiera się ludzi z ramion do ramion w samolubnym czynie. Nie, jeśli ci ludzie się kochają.
-Hai... - powiedziałam, ocierając rękawem mokre policzki.