Miku x Luka :3

Miku i Luka zrobiły sobie małe karaoke z pojedynkiem, która może najbardziej wyciągnąć dźwięki głównie w piosence "World is mine" i "E.T.". W pewnej chwili Luka ma już dość rywalizacji i decyduje się na duet w "Magnet", ich yurystycznym songu. Wreszcie w połowie piosenki Luka ot tak łapie Miku za pośladki i drugą dłonią wodzi po jej twarzy, dalej śpiewając. Miku robi się czerwona, przez co wygląda jak najsłodszy cukierek świata. Usta różowowłosej niebezpiecznie przybliżają się do słodkich usteczek i całują je. Delikatny pocałunek zmienia się w coś bardziej namiętnego, aż wreszcie do działań dochodzą nachalne obmacywania pośladków niebieskowłosej słodyczy. Miku zarzuca ramiona na barki Luki i przyciąga ją bliżej do siebie, na co Luka reaguje wepchnięciem języka do jej ust. Vocaloidki liżą się namiętnie. Luka popycha Miku na ścianę i zaczyna wodzić palcami po jej lewym udzie, w reakcji Miku podnosi nogę lekko do góry i jęczy jej wprost do ust. Po chwili Miku podnosi drugą nogę do góry i jedynym, co trzyma ją ściany, jest ciało Luki mocno napierające na jej biodra. Różowowłosa wodząc po jej udzie, trafia na jej krocze, która zaczyna pieścić przez błękitne majteczki w białe paski. Miku jest mokra, na co Luka reaguje z nieukrywaną chęcią na nią. Rozdziera majteczki i wpycha palce głęboko do jej wnętrza. Miku teraz krzyczy wręcz z podniecenia wprost do ust Luki. Obie są ostro podniecone. Przenoszą się na kanapę na przeciwko karaoke, jedynka u dołu, a dwójka góruje nad nią znowu wpychając jej palce do środka rozgrzanej cipki. Dwójka nie wiadomo skąd wyjmuje wibrator i wpycha go na miejsce palców, które oblizuje z lubieżnością. Od dawna miała ochotę na niebieskowłosą i teraz wreszcie się to spełniło. Pod wpływem wibracji jedynka dochodzi w szybkim tempie. Luka wyjmuje lekko wibrator i wpycha i sobie do krocza, pchając się na Miku. Obie zaczynają jęczeć z rozkoszy. W końcu obie dochodzą w tym samym momencie. Różowowłosa wyjmuje wibrator, rzucając go gdzieś tam za siebie i całuje Miku po szyi i ustach, zostawiając delikatne ślady ugryzień i malinki. Wreszcie dochodzi do nachalnego macania piersi z obu stron. Jęczą jeszcze głośniej. Znowu dochodzą. Znowu razem. Całują się ostatni, przeciągły raz i w pewnym odstępie czasu wychodzą z sali karaoke. Wchodzący tam później Kaito, Len, Rin i Gumi nie spodziewają się, że ich dwie przywódczynie właśnie zrobiły to na tej samej kanapie, na której właśnie siedzieli.

"Koi wa Orokadearu" Epilog

Od tamtego tygodnia z Kouichi'm minął już ponad rok. Niby chodzę do psychologów i innych takich, ale mało mi to daje. Nadal nie mogę o nim zapomnieć. Nie potrafię. Było wiele osób, które chciały wejść na jego miejsce w moim życiu, ale nie chciałem ich do siebie dopuścić. Był moim pierwszym i jedynym...

Nie wiem, czy będę umiał jeszcze kiedykolwiek pokochać. Chociaż teraz boję się miłości. Po tym jak Koucihi mnie oszukał, nie wiem, czy będę umiał komuś jeszcze zaufać.

Z Izumi kontakt niby mam dobry. Chociaż częściej wygląda to tak, że temat nam się kończy na smaku herbaty i ilości cukru. Gadamy o niczym. O mojej pracy, jej klubie, moich nowych cosplayach, jej nowych dziwkach, moich nowych mangach, jej nowych figurach na rurze. No i co w tym jest ciekawego?

Tęsknię za Kou. Teraz jak patrzę na przestrzeni czasu to myślę, jak wielkim jestem debilem. Po co ja wtedy wybuchałem? Przecież póki on się nie pojawił w moim życiu byłem takim spokojnym człowiekiem. Nie wiedziałem, co to ból. Czym jest nienawiść. Czym złość. Czym miłość... A teraz jestem z tych wszystkich uczuć jakby wyzuty. Jakbym był teraz jedną z tych porcelanowych lalek, które stoją na półkach w pokoju Satsu. Nie wyrażam naprawdę radości ani gniewu. Rozpaczy ani strachu. Miłości ani nienawiści. Wtedy byłem pełen uczuć, a teraz jakby ktoś zamknął mnie w jakiejś klatce i kazał siedzieć cicho. Niczym złapany ptaszek do klatki, który ma wybór: albo zostać w klatce i być bezpiecznym, albo uciec i być pożartym przez kota.

W moim życiu prawie nic nie uległo zmianie. Praca dalej ta sama, dalej rysuję mangi, dalej chodzę do tamtej kawiarni, w której byłem tamtego wtorku. Ale nie przychodzę tam, gdy pada. Nikt nie podchodzi do mojego stolika i nie pyta, czy może się dosiąść. Zawsze od tamtej pory siedzę sam. W pracy nikt poza sekretarką nic do mnie nie mówi. Do domu też nikt poza nią mnie nie zaprasza. Ani ja nikogo nie zapraszam. No bo po co? Czuję się jak jakiś odludek. Outsider. Samotnik. Jakbym był nikim. Był, bo musiał. I tyle. Żyję, bo muszę. Jaki to ma sens?

Mimo wszystko z tej sytuacji z Misakim nauczyłem się jednego. Miłość jest głupia * i mi całkowicie niepotrzebna. Tamta sytuacja była jednorazowa i więcej się nie powtórzy, a przynajmniej taką mam nadzieję...




KONIEC~

* "Koi wa orokadearu" - tłum. "Miłość jest głupia"

"Koi wa Orokadearu" rozdział 9

Z samego rana obudził mnie zapach kawy. W jego szlafroku i bieliźnie zszedłem na dół do kuchni,nalałem sobie kawy, dosypałem ogromne ilości cukru i zacząłem wyjadać je łyżeczką. Słodkie strasznie, ale obudziło mnie chociaż. Izumi robiła nam akurat kanapeczki z dżemem, po czym położyła pełen talerz przed moim nosem. Było mi już obojętne, co jem i w jakich ilościach. Póki jadłem i miałem zapas energetyków lub kawy, dopóty normalnie funkcjonowałem i mogłem spokojnie przeżyć dzień.

Nie wiem, ile tych kanapek było, ale jak tylko je zjadłem, a zjadłem praktycznie wszystkie, to poczułem się jak pasztet. Jakbym ważył tonę więcej. Ale potrzebowałem tego. Od dawna nie jadłem nic normalnego. Same oszukujące moje kubki smakowe zupki, fast foody i energetyki. Postanowiłem wreszcie coś z tym zrobić i gdy tylko całe moje życie ucichnie, udam się do mamusi na domowe miso albo ramen. Może nawet uda mi się odzyskać ich zaufanie po tamtym koszmarze w szkole Satsu.

Potrzebowałem godziny, aby mój wygląd przypominał człowieka. Prysznic, ogarnięcie twarzy, zebranie dokumentów i wreszcie mogłem jechać odwiedzić Kou. Najszybciej jak mogłem dojechałem do szpitala, łamiąc chyba ze sto zakazów prędkości. Jak tak wyliczyłem, to stwierdziłem, że taniej by mi wyszło, gdybym przez całe życie był studentem najdroższych studiów świata i do tego dzień w dzień jadał w najbardziej ekskluzywnych restauracjach niż płacił za mandaty. Na moje szczęście, nigdzie nie było widać policji na drodze. Jeden plus tego dnia. Ale prawdziwy problem pojawił się dopiero w szpitalu. Nie byłem nikim z rodziny Kouichi'ego, więc nie powinienem w ogóle wchodzić do szpitala. Dobrze się stało, że jakieś pół godziny później pojawiła się pielęgniarka z dnia wczorajszego i rozpoznała mnie, a raczej moją minę zbitego psa, gdy wczoraj siedziałem przed nią dobre parę godzin, gdy badali Kou.

Pielęgniarka kazała udać mi się do sali 148 na którymś tam piętrze. Długo błądziłem, zanim znalazłem tą głupią salę. Wreszcie udało mi się przekroczyć próg szklanych drzwi i lekko je zamknąć. Cały pokój był biały lub lekko pożółkły poza niebieską piżamą Kou i jego burzą ciemnych włosów. Białe, stalowe łóżko z przerażająco białą pościelą, pożółkłe ściany jakby ktoś użył sików do malowania zamiast farby, i kilka maszyn podtrzymujących funkcje życiowe wraz z kroplówką z jakimś przezroczystym płynem. Podszedłem do łóżka i usiadłem na brzegu jego materaca, delikatnie łapiąc dłoń ukochanego i kładąc ją sobie na udzie. Gładziłem jej wierzch. Brakowało mi jego dotyku przez całą noc. Nim się odezwałem, przyjrzałem mu się dokładnie. Pod oczami miał wielkie worki, jakby nie spał od kilku dni. Jego twarz była smutna i blada. Wyglądał jak ktoś, kto już nie żyje, kto jest tu, bo musi. Żyje, bo nie ma wyboru. Miałem ochotę go jakoś pocieszyć, ale nie wiedziałem jak...

- Cześć, skarbie... - wyszeptałem cicho i uśmiechnąłem się delikatnie.

- Cześć. - powiedział równie cicho z lekką chrypą, odwracając głowę w moją stronę.

- Jak się czujesz...?

- Nie będę kłamał. Źle. Okropnie. Zresztą, widzisz jak wyglądam. -odparł z urazą i znowu wpatrywał się w okno.

- Cóż... to ja lepiej nie będę cię dobijał...

- Oj, powiedz. Nic nie dobija mnie bardziej niż ta cholerna biel i wieczna cisza.

Szczerze? Nie miałem serca, by mu o tym teraz mówić. By oskarżać go o kłamstwo. Ale jak nie teraz to kiedy? Mogę już nigdy nie mieć okazji go o to dopytać, bo w każdej chwili może zasnąć i już nigdy się nie obudzić.

- Więc... -zacząłem, wpatrując się w płyn cieknący z torebki kroplówki przez rurkę do jego żył. - Wczoraj rozmawiałem z Izumi o...waszej przeszłości... i... dowiedziałem się, że jej siostra poroniła czwórkę twoich dzieci... Dlaczego...? Dlaczego nic mi o tym nie wspominałeś...? - mój zdecydowany na początku głos zmienił się w najcichszy szept przeplatany cichym łkaniem. Trudno mi było o tym myśleć, a co dopiero powiedzieć.

- Wiedziałem, że powinienem ci o tym powiedzieć. Wcześniej czy później i tak byś się o tym dowiedział. - powiedział po chwili ciszy.- Cóż...prawda jest taka, że Kirie kręciła mnie bardziej od Izumi. Pierw byłem z Izumi po ślubie, potem Kirie miała jedną ciążę, drugą, trzecią, czwartą... Kazałem jej wszystkie poronić. Nie przyznawałem się do tych dzieci. Wreszcie powiedziała to Izumi. A prosto z domu, Izusia pobiegła do mojego gabinetu, gdzie pieprzyłem się akurat w najlepsze z sekretarką, Akari. Szczerze mówiąc, to po ostatniej ciąży Kirie mi się znudziła, a Akari ciągle narzekała, że ma mało kasy. Namówiłem ją, że dostanie kasę extra jeśli będzie się ze mną pieprzyc dzień w dzień. No i trafiliśmy na dzień, gdy Izumi nas nakryła. Potem nie wpuszczała mnie do domu przez długi czas. Mieszkałem u kumpla i tam się z nim pieprzyłem. Odkryłem, że wolę chłopców. Którejś nocy zabrał mnie do jej klubu. Trafiliśmy akurat na jej rundkę po rurze. Oczarowała mnie znowu. Następnego dnia błagałem ją, by do mnie wróciła. Pudełka z biżuterią, ciuchami i bukiety kwiatów wreszcie ją przekonały. Co z tego, że mieszkaliśmy razem i byliśmy w narzeczeństwie znowu, skoro byliśmy w otwartym związku? Ja sprowadzałem chłopców i dziwki na noc, ona w ciągu dnia. Ja w dzień pracowałem, a ona nocą bawiła się z innymi w swoim klubie, robiąc to z każdym po kolei. Potem pojawiłeś się Ty... i wszystko zaczęło się między nami psuć...zająłeś jej miejsce.

Ostatnie zdanie powiedział jakby z wyrzutem. Jakbym to ja był problemem... Jego wpatrywanie się w okno przez cały ten czas mnie wkurzało. Jakby widok za oknem był miliardy razy ciekawszy. Dobra, panoramę to miał rzeczywiście fajną, ale bez przesady!

- Wiesz.. Zmieniłeś całe moje życie w ciągu tych kilku cholernych dni... A teraz chcesz ot tak zniknąć?! Myślisz, że jak zginiesz wreszcie, to o Tobie zapomnę, jakby tych dni po prostu nie było?! Jesteś idiotą! Frajerem, totalnym chujem! Potraktowałeś te dziewczyny jak zabawki! I nie tylko je! Nie zasłużyły na takie traktowanie, rozumiesz?! Może i ja też byłem tylko zabawką dla Ciebie, frajerze?!!- wybuchnąłem i wybiegłem z sali, trzaskając szklanymi drzwiami.

Wkurzył mnie tym swoim chorym podejściem do życia. Z sekundy na sekundę mam ot tak o nim zapomnieć?! No chyba sobie śni!

Z kopa otworzyłem drzwi szpitala i pobiegłem do samochodu. Nie rozumiałem, dlaczego nadal jeździłem jego autem skoro mam swój. Najszybciej jak mogłem, pojechałem do domu, łamiąc kolejne zakazy prędkości. Wpadłem do jego domu, prawie uderzając Izumi drzwiami. Spojrzała na mnie zszokowana i chwilę potem wyszła. Nie wiem gdzie, miałem to głęboko w dupie teraz. Zatrzasnąłem drzwi i jak dziecko osunąłem się po nich na podłogę i zacząłem ryczeć. Nie wiem, jak długo tak spędziłem, zanosząc się donośnym szlochem. Miałem już dość całej tej chorej sytuacji. To było dla mnie już za dużo jak na jeden tydzień.

Musiałem się wziąć w garść. Poszedłem do jego samochodu i przeszukałem go całego. Jedyne, co znalazłem to kilka stosików numerów w schowku i pudła z zabawkami do sexu. Nie ukrywam, zrobiłem się czerwony, gdy tylko to zobaczyłem. Stwierdziłem, że samochód jednak nie da mi informacji. A przynajmniej nie wystarczająco. Kolejnym elementem poszukiwań był garaż, gdzie znalazłem jeszcze więcej numerów i zabawek, a do tego kilka pudeł ciuchów, w tym pokojówki, policjantki, pielęgniarki i inne takie. Domu już mi się obszukiwać nie chciało. To co znalazłem wystarczało mi w zupełności, by wiedzieć, że przeszukiwanie było złym pomysłem. Wyszedłem za drzwi, zamknąłem je i ruszyłem do siebie.

Ledwie przekroczyłem próg, a już zaliczyłem glebę o własne buty porozwalane w przedpokoju. Fakt, ostatni raz, gdy tu byłem, śpieszyłem się do Kou. Czas najwyższy wziąć się za jakieś porządki, ale pierw musiałem zrobić jakieś zakupy. Duże ilości ciast, zupek, słodyczy, lodów, napojów i energetyków, które ledwie dałem radę ponieść do podjazdu od sklepu, stojącego tylko 5 domów na lewo. Wszystko wrzuciłem do szafek i lodówki, zrobiłem sobie zupkę (prowizoryczny obiad) i wypiłem energetyka i stwierdziłem, że jestem gotów do całkowitego sprzątania. Pierw kuchnia, potem jadalnia, łazienka, przedpokój na dole, moja sypialnia, pokój gościnny (w sumie to nie wiem, po co mi on, skoro nikt do mnie nie przychodzi...) i na końcu przedpokój na górze. Jak o 13 zacząłem, tak o 19 skończyłem harówkę. Pudła z mangami, cosplayami, artami i całą magnaterią otaku umieściłem w pokoju gościnnym, z którego aktualnie zrobiłem składzik, czy raczej coś na jego wzór. Obiecałem sobie, że będzie to kiedyś moja pracownia. Teraz wreszcie widziałem podłogę w całym domu, nie walały się nigdzie talerzyki po ciastach i filiżanki po kawach. Dywan nie był otoczony brudnymi ciuchami, a pranie wisiało już grzecznie na balkonie.

Nie wiem, dlaczego, ale gdy sprzątam, to się uspokajam. Przynajmniej myśli mi się układają. I wtedy mnie uderzyło. Obiecałem przecież Kou, ups, Misakiemu, że cokolwiek by nie było, zostanę przy nim. A dziś się go wyparłem. No ale co miałem poradzić? To on traktuje laski jak dziwki. Mnie w sumie też tak właśnie potraktował. Może rzeczywiście byłem tylko zabawką, a te uczucia to po prostu złudzenie...?

Od zamyślań oderwał mnie dzwonek telefonu. Jeszcze go nie przeglądałem, ale pewnie poczta głosowa była zapchana. Na ekraniku poza numerem nie było nic. Miałem złe przeczucia. Ale mimo to odebrałem.

- Tanaki Shun, słucham? -powiedziałem zdecydowanym głosem.

- Dobry wieczór, pielęgniarka dyżurna, Tachibana Yoru, ze szpitala tokijskiego. Dzwonię, by powiadomić, że jest Pan natychmiast wezwany do pojawienia się w naszej placówce. Pan Misaki Kouichi jest właśnie reanimowany na sali operacyjnej.

- Ale..co się stało..? -spytałem zaniepokojonym tonem.

- Proszę się pojawić jak najszybciej. Misaki-san może tego nie przeżyć.

- Dobra... już jadę. - i rzuciłem słuchawkę na widelczyki. Zabrałem kluczyki do mojego samochodu, dowód i wybiegłem z domu. Łamiąc kolejne zakazy prędkości, dojechałem do szpitala w 10 minut, gdzie na korytarzu przy recepcji siedziała już pielęgniarka i płacząca Izumi. Od razu zaprowadziły mnie do sali operacyjnej, a raczej na balkonik z widokiem, co się tam dzieje. Z głośniczków w ścianie brzmiały ciche nuty "River Flows in You". Chciało mi się płakać. Pewnie gdybym wtedy nie zaczął się na niego wydzierać, to teraz bym nie musiał na to patrzeć. A przynajmniej miałbym jeszcze na to czas.

- Jego serce ot tak przestało bić, jak byłam na odwiedzinach.. - wyszeptała Izumi z płaczem.- Musiałam do ciebie zadzwonić... powiedzieć Ci to... ale nie miałam numeru... Na szczęście podawałeś go przy recepcji... Nie umiałam tego powiedzieć.. Poprosiłam Yoru, by ona zadzwoniła... -teraz Izumi płakała głośno, zagłuszając jakiekolwiek nuty, nawet te głośniejsze. Z oczu lały się dwa potoki łez, usta zaciśnięte w cieniuteńką kreseczkę i ciche jęki żalu. Może rzeczywiście go kochała najbardziej na świecie, a ja w tym tylko przeszkadzałem...?

Przytuliłem ją do siebie i próbowałem powstrzymać łzy. Patrzyłem za okno z balkonika na lekarzy, starających się uratować życie Misakiego. Nawet jakby im się to udało, to wiedziałem, że długo i tak nie pożyje.

Resztę wydarzeń z tamtej nocy pamiętam jak przez mgłę zasnutą smutkiem i płaczem Izumi. Patrzymy z okna, muzyka cichnie całkowicie, lekarze wynoszą ciało Misakiego z sali do kostnicy, smutne oczy lekarza patrzącego w górę na Izumi, mówiący nam na korytarzu o jego odejściu, przekazujący mi jego ostatnie słowa na kartce 'Kocham Cię. Opiekuj się Izumi. Przepraszam. Kouichi' , wypełnianie ogromnych ilości dokumentów, nieustępujący płacz Izumi, droga do zakładu pogrzebowego, wybieranie trumny i dnia, droga do mojego domu i płakanie całą noc... Nic mnie nie bolało bardziej niż głośny płacz Izumi. Współczułem jej. Mimo tego, co przeszła w całym swoim związku z Misakim. To było po prostu straszne. Uczucie, gdy najbliższa ci osoba na świecie nagle znika, zostawiając ogromną pustkę, z którą nie możesz nic zrobić. Jak w śnie, z którego nie możesz się obudzić, mimo że wiesz, że skończy się tragicznie. Jak w największym koszmarze z Jokerem w roli głównej, który pędzi na twoją śmierć.

Rano obudziłem się z opuchniętymi oczami w fotelu jadalni. W tym obok spała Izumi okryta moim ulubionym kocem. Nie chciałem jej budzić. Wyglądała słodko, a zarazem strasznie smutno... Wstałem z fotela, umyłem się na szybko i zrobiłem naleśniki z dżemem na śniadanie. Zapach kawy obudził Izumi, która chwilę później pokazała się w futrynie kuchni z opuchniętymi oczami.

-Cześć... -wyszeptałem cicho i uśmiechnąłem się delikatnie, co nie bardzo mi wyszło.

Izumi odpowiedziała mi smutnym uśmiechem. Usiadła do stołu i jak ja wczoraj zaczęła wciągać naleśniki jeden po drugim. Nalałem jej kawy i doniosłem cukier, spoglądając na zegarek. Była 11.

- Do pogrzebu jeszcze 2 godziny... Będziemy tylko my... -wyszeptałem cicho.

Potem Izumi poszła do łazienki, z której to wyszła po godzinie w mojej sukni gotyckiej lolity. Na szczęście była idealnie w jej rozmiarze. Widok był niesamowity. Słodki i smutny, oddawał to, co działo się teraz z nią samą. Pomogłem związać jej gorset i wpleść krwawe wstęgi w jej ciemne włosy. Efekt był zachwycający. Czarna suknia, ogromne ilości falbanek w odcieniach głębokiego szkarłatu, czysto szkarłatny gorset, wstęgi w kolorze krwi we włosach. Wszystko to idealnie komponowało się z jej bladą cerą. Wyglądała z lekka jak wampir, ale i tak była olśniewająca.

Natomiast ja ot tak ubrałem się cały na czarno. Czarna koszula, czarne rurki i po prostu czarne conversy. No bo po co miałem zakładać garnitur? I tak żadnego nie miałem. Praca nie wymagała, a do ślubu mi się nie śpieszyło.

Po jakiejś niecałej godzinie byliśmy na cmentarzu i podpisywaliśmy ostatnie papiery. Wybraliśmy najbliższy bramie wolny grób i zaczęła się ceremonia. Karawana trochę przyspieszała wioząc jego trumnę, ale jakoś nadążaliśmy razem z księdzem. Czułem się jak martwy, gdy grabarze wkładali pudło z drewna mahoniowego do szarego grobu, po czym zamknęli go, jakby nigdy nic. Ksiądz ględził jeszcze chwilę, po czym poszedł na zachrystię, zostawiając nas samych. Rzuciliśmy dwa bukiety białych piwonii i wróciliśmy do mojego samochodu. Siedzieliśmy tam dobre kilka minut w ciszy, aż Izumi się odezwała.

- To co teraz...? Zapomnimy o sobie...? -wyszeptała ze wzrokiem wbitym w przednią szybę mojego pickup'a.

- Nie wiem... Niby coś się rozwinęło.. Na miłość nie ma szans... Ale przyjaźnić się przecież możemy... Zresztą, i tak się stąd wyprowadzam... wrócę do rodziców...tu nie dam rady psychicznie...

- Dom Misakiego i tak sprzedam. Wracam do mieszkania przy klubie. Nie dam rady pałętać się po całym tym domu, wspominając co chwilę wszystko na nowo. Ale zostaw mi swój nowy adres. Kiedyś do ciebie wpadnę. - i uśmiechnęła się uroczo.

Siedzieliśmy tak jeszcze kilka minut, aż wreszcie zapaliłem silnik i ruszyliśmy do mnie. Pomogłem ściągnąć jej z siebie lolitkę, ubrała się w swoje ciuchy, zostawiła adres mieszkania i wyszła, mówiąc słodkie 'pyee' na do widzenia wraz z pocałunkiem na moim policzku. Sam stałem cicho w korytarzu i wlepiałem się w bluzę Kou, którą najwyraźniej musiałem wziąć ze sobą zamiast swojej. Cóż, będę miał po nim jakąś pamiątkę.

Wszedłem do garażu, wyciągnąłem wszystkie pudła i zacząłem pakować swoje rzeczy, ale zatrzymałem się w przedpokoju. No tak, powinienem zadzwonić jeszcze do matki, że wracam do domu. Podszedłem do telefonu i wybrałem numer matki. Odebrała po pierwszym sygnale, jakby czatowała przy telefonie cały czas, aż się odezwę. Powiedziałem tylko, że jutro będę się wprowadzał z powrotem i żeby szykowała obiadek już dla mnie. Usłyszałem jej śmiech i w wyobraźni zobaczyłem słodkie dołeczki, gdy się uśmiechała. Rzuciła swoje 'Kocham Cię, Shun-chan' i rozłączyła. Odłączyłem telefon i wpakowałem go do jednego z kartonów. Kartkę z adresem Izumi wsadziłem sobie do portfela i wróciłem do pakowania wszystkiego.

Nie wiem, jak długo znosiłem rzeczy z góry i wrzucałem je do przypadkowych pudeł. W każdym razie było już ciemno za oknem, gdy postanowiłem, że czas iść spać. Co dziwne spałem jak małe dziecko. W nocy kilka razy się przebudzałem z płaczem, ale zaraz potem zasypiałem znowu. Śnił mi się Kouichi, który szeptał, że mnie kocha, że tęskni, bym opiekował się Izumi, po czym znikał bez śladu.

Z samego rana wpakowałem pudła do samochodu. Nie wiem, jakim cudem, ale zmieściły się wszystkie na raz i miałem miejsce na jeszcze jedno. Upewniłem się, że wziąłem wszystko i z komórki zadzwoniłem do sprzedawcy nieruchomości. Minęło jakieś 20 minut, jak pojawił się za rogiem uliczki. Pokazałem mu cały dom, przekazałem kluczyki do niego i wbiłem tabliczkę 'na sprzedaż' przy podjeździe. Uścisnąłem mu dłoń, wsiadłem do auta i z włączoną płytą, odtworzoną na 'River Flows in You', pojechałem do domu. Matka już czekała na podjeździe. Wysiadłem z samochodu i uściskałem ją. Z jej oczu ciekły łzy jak wtedy, gdy zabierałem wszystkie swoje rzeczy.

-Witaj w domu, Shun-chan. -wyszeptała i pocałowała mnie w policzek.

Wszedłem do domu, utuliłem Satsu i rozejrzałem po całym domu. Nigdzie nie widziałem ojca.

- Nie zdążyłam ci powiedzieć... Ojciec już z nami nie mieszka. Wyprowadził się zaraz po tobie. Ale dla nas to lepiej. - powiedziała z uśmiechem na ustach. Wiedziałem, że chodziło o ciągłe kłótnie moje z ojcem, które matka zawsze musiała rozdzielać. Teraz wreszcie będzie spokojnie.

Zjedliśmy obiad, udając szczęśliwą rodzinę, potem z pomocą Satsu i mamy przeniosłem kartony z samochodu do mojego starego pokoju, który teraz wydawał się większy. Widziałem drugie drzwi.

- Dodatkowo ojciec opuścił gabinet, więc od razu wyburzyłam tą ścianę. Z naszej Satsu robi się mały budowlaniec. - i znowu się uśmiechnęła, głaszcząc córkę po włosach. Do tej pory nie widziałem Satsu w rozpuszczonych włosach, które były do pasa w kolorze ciemnej śliwki pod słońce. Może i jej czasem nienawidziłem, ale kochałem jako siostrę.

Gdy już wreszcie się rozpakowałem, zakazałem siostrze jak kiedyś wstępu do mojego pokoju i dotykania moich rzeczy bez pozwolenia, zwracając uwagę na mangi i tusze. Matka śmiała się z całej sceny, jakby to było wczoraj. Wreszcie wszystko wróciło do normy po roku mojej nieobecności.

Potem zadzwoniłem do pracy i powiedziałem sekretarce, że już jutro się pojawię z nową siłą i wytuszowaną mangą. Pisnęła mi do ucha, że jak tylko wrócę to normalnie mnie udusi ze szczęścia. Lubiłem tą cichą myszkę, która po przeczytaniu yuri robiła się wesoła. Często rysowałem jej pojedyncze arty w przerwie między jakimś shonenem. Uważałem ją za przyjaciółkę, bo mogłem powiedzieć jej wszystko, a ona mi. Znałem wszystkie jej koty: Maru, Kuroi i Tsukari. Wszystkie mnie lubiły, może dlatego, że jak trzeba było to brała je ze sobą do pracy i wpychała w mój box i kazała głaskać. Ale mimo to i tak był słodziutkie. Nigdy nie drapały przynajmniej...

RP Syo x Len :3

Parka wymyślona tak o na poczekaniu, ale postacie powinny być wam znane ;3 Syo Kurusu z UtaPri oraz Len z VOCALOIDów :3




Syo
ja sobie właśnie po rączkach i nóżkach jeżdżę ;w; jak gładko ;w;


Len
ja od pasa w dół wszędzie głaaadki. xD


Syo
um... wszędzie mówisz...? *zamruczał mu cicho do ucha i przytulił do siebie, kładąc jedną z dłoni na jego tylnej kieszeni*

Len
wszędzie.. *wyszeptał kusząco. wtulił się w niego opierając dłonie o jego tors,który lekko gładził.*


Syo
mrrrau... *wsadził mu dłonie do jego spodni na pośladkach*


Len
ktoś tu się do mnie dobiera.. *zaśmiał się cicho i wpił się zębami w jego szyję.*


Syo
*jęknął cicho* powiedział...


Len
a kto zaczął? *wyszeptał i przesunął językiem po jego uchu,które następnie lekko przygryzł.*


Syo

awwww~


Len
lubisz to,prawda? *przygryzł nieco mocniej płatek jego ucha.*


Syo
*jęknął jeszcze głośniej* gdy robisz to Ty to szaleję...


Len
znam Twoje słabe strony..wiem co na Ciebie działa najbardziej.. *zaśmiał się cicho, nie przestając lizać i przygryzać jego uszka.*


Syo
Ty to wiesz najlepiej... *wyszeptał kusząco i wtulił się w niego bardziej, przybliżając najbardziej jak mógł go krocza jego spodni ocierając się o nie*


Len
dodatkowo znam Twoje ciało w każdym calu.. cudownie.. *objął go mocno w pasie, przyciągając maksymalnie blisko siebie. *


Syo
jak mógłbyś nie znać... *polizał go po nosie, po czym pocałował namiętnie*


Len
*wpił się mocno w jego wargi,pogłębiając pocałunek.* mmm..jeju..jak ja Cię uwielbiam..


Syo
*zamruczał głośno i pogłębił pocałunek*


Len
mój Kocie.. gdzie masz uszka? *pogłaskał go po włosach.*


Syo
um.. chwileczkę.. *wyplótł się z jego objęć i zniknął w pokoju obok. zaraz potem wrócił w całym stroju kotka i rzucił się z nim na łóżko. oparł się dłońmi przy jego głowie i wypiął zmysłowo tyłeczek kręcąc nim kusząco.*


Len
*przesunął dłonie na jego tyłek, jedną z nich chwytając jego ogonek i bawiąc się nim.* mm..chyba jestem kocim fetyszystą. *wyszeptał i musnął językiem jego szyję.*


Syo
*zamruczał głośno i wodząc dłońmi po jego ciele i twarzy pocałował go namietnie*


Len
*zacisnął lekko dłoń na jego pośladku i przycisnął go bliżej swojego ciała. zostawił kilka malinek na jego szyi po czym zjechał wargami na jego obojczyk.*


Syo
*nachylił się bardziej nad jego ustami obojczykiem i przygryzł wargi do krwi*


Len

tutaj też lubisz?.. *zapytał szeptem, obcałowując jego obojczyk.*


Syo
przy Tobie lubię wszystko...


Len
aaaaww..to było słodkie..







I koniec słodyczków :3

RP Dino x Hibari :3

Na osłodę dnia, który zapowiada się dosyć miło przedstawiam wam roleplayik :3

Czy też raczej ślub D18 z KHR x3




*scenka w kaplicy: ksiądz stoi przed Dino i Hibarim i parka ma powiedzieć sobie "tak" na wieki wieków, gdy nagle...*



Dino: Nie

*ksiądz mdleje i upada na ziemię, reszta w ławkach robi wielkie gały na niego*

Hibari: COŚ POWIEDZIAŁ~!?

Dino: ... N...Nie?

*Dino puszcza dłonie Hibari'ego i próbuje uciec, natomiast Hibari podcina go mimo kiecki przez co ukochany blondynek zalicza piękna glebę na środku czerwonego dywanu*

Dino: PUŚĆ MNIE~! Nie mogę byc mężem~! Miałem byc panną młodą przecież~!

*Hibari ma w dupie krzyki ukochanego i wpieprza mu szpilkę między łopatki, na co Dino piszczy jak mała dziewczynka, by przestał*

Hibari: Wróć grzecznie na swoje miejsce, powiedz "tak", wyjdziemy stąd i zapomnimy o wszystkim... Chyba że wolisz kolejną szpilkę mieć w dupie.

*Dino podnosi się grzecznie na kolana, przeprasza czarnowłoska, całuje stópki, podnosi się na nogi i próbuje znowu zwiać, ale przeszkadzają mu w tym szkło w drzwiach przez co znowu leży na dywanie*

Hibari: Przewidziałem to i kupiłem szybę na specjalne wymiary. Możesz próbować uciec dalej i biegać po mieście niczym wampir lub wrócić na swoje durne miejsce, powiedzieć "tak" i iść ze mną od razu do łóżka. Wybieraj szybko, bo inaczej wybiegnę stąd ja, wrócę do domu i wypieprzę wszystkie twoje "zabawki" i filmy przez balkon tak, by widzieli to wszyscy nasi sąsiedzi.

*Na twarzy Dino maluje się przerażenie, ale po usłyszeniu, co zrobi ukochany, wpiernicza się w szybę i ucieka do domu by schować wszystko, lecz Hibari go wyprzedza i nim Dino zdąża dojść pod budynek wszystkie pornosy gejowskie i wibratorki leżą na ulicy, a jakieś tam samochody po tym jeżdżą rozwalając je w drobny pył*

Dino: COŚ TY KURWA ZROBIŁ~!? Wiesz, ile na to czekałem by móc cię zgwałcić~!? Po prostu nie wytrzymałem~! Wszyscy się gapili na ciebie i twoją durną kieckę~!

Hibari: DURNĄ~!? ZARAZ CI POKAŻĘ CO TA KIECKA UMIE~!

*Hibari skacze z balkonu, a kiecka zmienia się w spadochron pod wpływem strumieni powietrza. Dino spogląda w górę, ma mroczki i upada na ziemię pod ciężarem Hibari'ego*

Hibari: To skoro jesteś już przygwożdżony, to możemy wrócić do domciu na nockę poślubną. Wszystko juz przygotowałem...

*Hibari uśmiecha się w zalotny sposób i ciągnie Dino za włosy do domu. Po chwili słychać głośne jęki Dino, a przez balkon wylatuje ogromna ilość spermy*

"Koi wa Orokadearu" rozdział 8

Obudziłem się koło 14 okryty niebieską, mięciutką kołderką. Lecz jeszcze bliżej mojego ciała były jego ramiona, które otaczały mnie w pasie. Uśmiechnąłem się lekko i pocałowałem go czule. Ku mojemu zdziwieniu odwzajemnił pocałunek z większą namiętnością i bardziej przycisnął mnie do siebie. Wreszcie otworzył oczy i spojrzał na mnie z czułością.


-Doberek, skarbie. –wyszeptał cicho.


-Um… Hey… - wyszeptałem trochę zachrypnięty i uśmiechnąłem się.


-Głodny? – spytał Kouichi i wstał z łóżka, wyciągnął z szafy czerwone bokserki i założył je na siebie. Wyglądał jak zawsze bosko.


Wygramoliłem się z łóżka, zabierając ze sobą kołderkę i przytuliłem się do niego. Dziwnym trafem poczułem na sobie materiał bokserek na tyłku. Lekko odsunąłem pościel i moim oczom ukazały się równie czerwone, a raczej te same co Kou, bokserki.


-Pewnie tego nie pamiętasz, ale nim poszliśmy spać, założyłem ci je. Ledwie zdążyłem się obok Ciebie położyć, a ty już chrapałeś. – zaśmiał się cicho i wtulił mnie w siebie.


-Um… No nie pamiętam… -wyszeptałem zawstydzony w jego bark. Ze zdziwieniem poczułem jak burczy mi w brzuchu.


- No no.. – wyszeptał i łapiąc za moją rękę, zaciągnął mnie do łazienki, gdzie rzucając gdzieś kołdercię po prostu wepchnął mnie pod prysznic i puścił ciepłą wodę.


Nim się zorientowałem leżałem otoczony pianą w głębokim brodziku, obok mnie siedział Kouichi, a jego dłoń wodziła po moim udzie. Czułem, że mi staje.


-Idź ty, mały zbocz uchu. – wyszeptał między chichotami. – Tak wcześnie, a ty już na baczność?


Jego dłoń dojechała do mojego członka i zaczęła go pieścić, natomiast sama twarz Kou zbliżyła się do mojej i pocałowała mnie namiętnie. W końcu złączyłem jego nogi i usiadłem na nich prawie stykając się z jego członkiem. Zarzuciłem mu ramiona na barki i całowałem go namiętnie, lekko podskakując, przy czym ocierając swoją męskość o jego. Nie trzeba było czekać zbytnio długo byśmy doszli razem, a woda spłukała nasze nasienia do odpływu.


Gdy wreszcie wyszliśmy spod prysznica i ubraliśmy się w normalne ciuchy (Kou miał jakieś swoje ciuchy z czasów, gdy był trochę niższy, a moje były brudne, więc skorzystałem z nich), zeszliśmy na dół do kuchni. Kouichi od razu wziął się za robienie omletów. Pierwszego, dość mocno spalonego wyrzucił ze stwierdzeniem, że pierwszy nigdy mu nie wychodzi. Kolejne wychodziły wręcz idealne i w miarę jadalne. Podczas gdy Kou smarował swoje dżemami na zmianę, ja na swoje lałem litry miodu, który odnalazłem w szafce wczorajszej nocy. Minuty mijały, a my w sumie gadaliśmy o niczym. Opowiedziałem mu swoją historię, między innymi to, jak mnie rodzinka z domu wyrzuciła, a on mi jak sam się wyprowadził przez kłótnie rodziców o jego młodszą siostrę, która zmarła cztery lata temu na anoreksję, której nie zauważył nikt, nawet najlepsi lekarze.


W końcu było koło 17, gdy stwierdziliśmy, że jednak czas się zbierać do kliniki. Owszem, byłoby miło przejechać się karetką, ale Kouichi powiedział mi, że by mnie nie wzięli ze sobą i musiałbym jechać oddzielnie, a chciałem być przy nim. Dlatego też Kou spakował sobie piżamkę, kilka zmian bielizny, wszystkie leki i dokumenty oraz całą potrzebną resztę do torby i po prostu wyszliśmy z domu, zamykając za sobą drzwi na klucz. Do tej pory nie widziałem jego samochodu i nie zdziwiło mnie, że jest on w kolorze świeżej trawy.


- Kolor samochodu również dobierałeś do koloru oczu? – spytałem zabawnie, znając już odpowiedź.


Podczas naszej trasy trwającej nie dłużej niż godzinę do kliniki, Kou powiedział mi jedne z ważniejszych rzeczy. Między innymi to, że w klinice mam mówić do niego choćby nie wiem co Misaki i nie siedzieć dłużej niż do 19, bo to może być podejrzliwe, skoro cała jego rodzina go olała, a Izumi wyjechała kij wie gdzie. Zgodziłem się na to, bo aż musiałem. Obiecałem mu to, że będę się nim zajmował i będę przy nim choćby nie wiem co.


Na chwilę przed wyjściem z samochodu, Kouichi pochylił się w stronę deski rozdzielczej i opuścił rolety na przednią szybę. Następnie pochylił się w moją i pocałował mnie namiętnie.


-Chcę być przy mnie po prostu był. I choćby nie wiem, co się stało, masz przy mnie być. Obiecałeś mi to, a mam nadzieję, że to nie były byle obiecanki dziecka. –powiedział stanowczo, podniósł rolety i zabierając ze sobą torbę, wysiadł z samochodu. Wyszedłem zaraz po nim, zabierając ze sobą jedynie telefon i wrzucając go na dno tylnej kieszeni.


Kou chwycił moją dłoń wolną ręką i wkroczył ze mną do środka szpitala. Nie no… Misaki… Nie Kou… Powinienem sobie to już wpoić do tego małego móżdżka… O ile tam jest.


Ot tak podszedł do recepcji, przedstawił się i chwilę potem przyszła po niego pielęgniarka, która zabrała go na wstępne badania. Zostawiając mi torbę, poszedł razem z nią, podczas gdy ja usiadłem grzecznie w poczekalni przed tym samym kontuarkiem recepcji i nudziłem się potwornie. Minuty mijały, zamieniały się w dziesiątki, potem w godziny, aż o 19 skończyły się ostatnie badania i Misaki przyszedł do mnie jedynie po swoją torbę. Na koniec przytulił mnie mocno i wyszeptał cicho ukochane słowa miłości.


Razem z obietnicą zmyłem się z kliniki. Podczas gdy tak sobie siedziałem przed tą cichą i nudną recepcjonistką, przełożyłem sobie klucze samochodu z torby do kieszeni. Otworzyłem drzwi i wszedłem do niego. Przez dobre kilkanaście minut rozmyślałem, jak w ciągu tego niecałego tygodnia moje życie się zmieniło. I to tylko przez wejście w nie jednego człowieka, którego pokochałem, jakbym znał go już dłuugo. Jednak było coś, co ciągle nie mogło dać mi spokoju.. Czy Kou rzeczywiście jest ze mną szczery...? Czy nic przede mną nie ukrywa...? Czy serio mówi, gdy szepcze swoje „Kocham”...?


Stwierdziłem, że na pewno mówi prawdę. Przecież takich rzeczy nie mówi się byle komu. Podkręciłem silnik i pojechałem błękitnym samochodem Kouichi'ego do jego domu. Postanowiłem, że tym będę się zajmować kiedyś tam w dalekiej przyszłości, jak nie będę miał, co robić jako stary dziadek ze zmarszczkami. Oczywiście, przed domem Kou stał jeszcze jeden samochód, który rzecz jasna należał do Izumi. Ledwie wszedłem do domu, a w moje nozdrza uderzył słodki zapach białej herbaty z dodatkiem malin, a widok jej długich brązowych włosów zza framugi drzwi kuchni wprawił mnie w zakłopotanie.


-Hejka. - rzuciła wesoło i zniknęła za listwą w pomieszczeniu.


Ruszyłem za śladem i wszedłem do kuchni. Izumi akurat wyjmowała kubek z niebieskimi misiami, ten sam, w którym Kou zawsze robił nam napoje. Uśmiechnąłem się sam do swoich wspomnień. Tak bardzo tęskniłem za tamtymi chwilami.


-Też chcesz? - spytała oglądając się za siebie i rzucając mi przelotne spojrzenie.


-W sumie to tak. Gdzieś w szafce górnej jest zielona.. - odpowiedziałem i wskazałem palcem dwie szafki, które podejrzewałem za ukrywanie ukochanej herbatki.


Izumi znalazła i zalała mi herbatkę w kubku z zielonymi misiami oraz, podając mi cukier, dosiadła się do stołu naprzeciwko mnie.


-Więc to Ty jesteś tym nowym... - jej ton z łagodnego zmienił się w chłodny, jakby oskarżała mnie o zabranie ostatniego ciastka. Przeraziło mnie to trochę.


Tak naprawdę to zrobiło mi się jej żal. Mimo że zdradzała Kouichi'ego na prawo i lewo, czego byłem świadkiem pewnej nocy. Nie wiem, dlaczego. Tak jakoś. Kouichi ponoć ją kochał, ale jej chyba do tej pory były te uczucia obojętne, a nagle, gdy Kou trafił do szpitala, pojawia się u niej wielka troska do jego osoby. Jakby oczekiwała, że zyska jakiś spadek... żałosna po prostu!


-Tak, jestem. A co? - rzuciłem opryskliwie. - Sama go zdradzałaś, a teraz chcesz się przymilić? Nie uda Ci się i dobrze o tym wiesz.


W jej oczach ujrzałem pierwsze łzy. Chciałem ją przeprosić, ale musiałem jej to wszystko wyrzucić, przynajmniej dopóki miałem na tyle odwagi, by nienawidzić ją wprost. Miałem ochotę wykrzyczeć jej wszystko, co mi w niej przeszkadzało. Nawet to, czego pewien być nie mogłem.


-Zachowujesz się jak dziwka, wiesz o tym? -rzuciłem prosto z mostu. Normalnie jak nie ja, jak jakiś pyskaty bachor, który kłóci się z matką o dodatkową pałę z matmy.


-Wiem... - odpowiedziała smutno.


-Nawet Kouichi'ego zdradzałaś i to na moich oczach!


-CO?! - ożywiła się nagle i uniosła oczy na moją twarz. - Jakim cholernym cudem?!


-Takim, że w środę widziałem jak w którejś alejce robiłaś to z jakimś gościem w jego samochodzie!


-Ze co kurwa?! - teraz podniosła się gwałtownie z krzesła i uderzyła dłońmi w blat.


-To, dziwko! W dodatku faszerowałaś Kou jakimś cholerstwem zamiast lekami! Wszystko mi powiedział!


-A jesteś pewien, że wszystko?! Bo wątpię, by powiedział Ci, że zrobił bachora mojej siostrze dzień po naszym ślubie!


Zmieniłem się w słup soli. Fakt, tego mi nie powiedział. O ile dobrze pamiętam, to ślubu nawet z nią nie brał. Była jego narzeczoną, jak twierdził, a nie żoną. Któreś musiało kłamać.


-I co?! Zatkało?! Jak miałam go nie zdradzać, skoro sam ciągle to robił z moją siostrą? Szmata ma czwartą ciążę przez niego!


-Kłamiesz... Kou mówił, że jesteście w narzeczeństwie... -wyszeptałem ledwie słyszalnie.


Nie rozumiałem już nic. On twierdził, ze nawet miał z nią rozwód, ale do siebie wrócili, a ona, że dalej są małżeństwem. Informacje zaczęły mi się plątać. Coś musiało byś prawdą, a coś banalnym kłamstwem. Tylko pytanie: co? Nie mogłem ot tak pójść od Kouichi'ego i go spytać, bo było już grubo po 23, ale Izumi też była jakimś źródłem.... Tylko co ona mi mogła powiedzieć po takich słowach z mojej strony...?


Musiałem spróbować. Uniosłem wzrok na nią. Nie zauważyłem nawet, gdy znowu usiadła. Przecież aż tak bardzo nie mogłem odlecieć. Usiadłem naprzeciwko niej spokojniejszy niż chwilę temu i zacząłem wpatrywać się w okno, gdzie ledwie raz przejechał jakiś samochód na cały ten czas od mojego powrotu. Przyznaję, nie umiałem tego zacząć. A zamiast myśleć, jak to zrobić,, to siedziałem, gapiłem się na latarnię i czekałem, aż sama zacznie. W końcu stwierdziłem, że jeśli nie zrobię tego teraz to już nigdy nie będę miał okazji...


-Um... Izumi... -zacząłem niepewnie i zwróciłem wzrok na nią, - To... może zaczniemy od początku...?


-A co tu zaczynać? Poznałam go 3 lata temu temu w szkole dziennikarskiej. Pewnie gdybym tam nigdy nie poszła, to bym go nigdy nie poznała, co byłoby mi teraz na rękę, ale czasu nie cofnę.


-To już jakiś wstęp... co dalej było...?


-Jakoś dwa lub trzy tygodnie po pierwszych zajęciach poprosił mnie o chodzenie. Jak idiotka od razu się zgodziłam., Co tu się dziwić? Był najseksowniejszym ciachem na całą budę i miał inteligencję, nie zapominając o czasie, jaki ze sobą spędzaliśmy. Codziennie po zajęciach chodziliśmy do kina lub kawiarni. Obsypywał mnie prezentami z byle powodu. Nie narzekałam na to. Myślałam, że znalazłam księcia z bajki... Po 4 miesiącach bycia razem oświadczył mi się. Byłam w niebie... Ale to niebo runęło po kilku dniach, gdy okazało się, że moja siostra zaszła w ciążę z nie wiadomo kim, bo przez 20 lat swojego życia była sama, nigdy nikogo nie miała, przykładna uczennica. Nic nikomu nie mówiła. Wtedy to zaczęła się robić między nami przepaść, którą Kou chciał zakopać jeszcze większą ilością prezentów. Podejrzewałam go o zdradę z nią od początku. Po 3 kolejnych miesiącach była kolejna ciąża. Znowu specjalnie się wywróciła na schodach. Jeszcze więcej prezentów. Po kolejnych 3 miesiącach musiałam z nią na poważnie pogadać. Wygadała mi się. Powiedziała, że gdy ja byłam w pracy, on kazał jej przychodzić, udawać stewardessę, pokojówkę, policjantkę i inne chłamy i pieprzył się z nią w tych seksownych ciuchach, których nawet mi nie kupował, a które potem ona musiała zabierać ze sobą do domu. Nawet mi je pokazała. Całe pudło ciuchów do sexu, wibratorów i innych zabawek. Za każdym razem kupował nowe. Podczas gdy ona dostawała sex, mi kupował pierścionki, wisiorki i inne chujostwa, które leżą w pudełkach nadal nie zakładane ani raz. Nawet obrączki nie nosiłam dłużej niż 3 dni. Nienawidziłam biżuterii i nawet wtedy, gdy była od niego, nie chciałam jej nosić.... Um. Po kolejnych dwóch miesiącach znowu zaszła w ciążę. Znowu z nim. Miałam tego dość. Prosto od rodziców poszłam do jego gabinetu na przedmieściach, gdzie zobaczyłam go z jego sekretarką w kolejnym stroju z sex shopu. Przyjebałam mu najmocniej jak mogłam w twarz na jej oczach. Próbował się tłumaczyć, zrzucał na nią winę. Ona mówiła, że sam ją do tego zmuszał, by miała podwyżkę. Uwierzyłam jej. Bo jak tu wierzyć komuś, kto zdradzał Cię z własną siostrą...? Jak...?


-Przepraszam... -szepnąłem cicho i przytuliłem ją.


-Nie masz za co. Na czym to ja...? Ah, no tak... Gdy tamtego wieczoru wróciłam do domu, natychmiast spakowałam jego rzeczy i wyrzuciłam na śmietnik. Zamówiłam ślusarza by natychmiast przyjechał wymienić zamki w całym domu. Nie minęła godzina, jak się z tym rozprawił. Kou dobijał się do drzwi całą noc. Nie otwierałam mu. Nie widziałam kilka dni. Po jakimś tygodniu przyszła jego sekretarka. Wpuściłam ją. Przeprosiła mnie. Powiedziała, że nie dawała rady utrzymać się z dwójką dzieci z pensji, którą jej płacił, więc brała taką robotę, jaką jej dawał. Wygadała mi, że nawet oglądał się za mężczyznami. Postanowiłam bawić się w niego. Zaczęłam pracować jako tancerka w klubie nocnym i dziwka. Pierw robiłam to by zaspokoić siebie, a potem zaczęłam to kochać całą sobą. Każdej nocy oddawałam się każdemu, kogo spotkałam w sexroomie na tyłach klubu. Nie patrzyłam, jak wygląda. Póki mi płacił było dobrze. Dalej to robię, ale teraz to ja chodzę do klientów. Mam własny klub, własne dziewczyny, które uczę tańczyć na rurze i które co noc oddają się innym. One też to lubią. Same to wybrały... Kurwa, jak dziwnie musi to brzmieć. Dziwka z wyboru... Przecież to chore.. A jednak. Taka jestem.


Przez chwilę wlepiałem gały w blat. No bo co miałem powiedzieć? Nie znałem tak naprawdę ani jej ani historii Kouichi'ego, więc co niby miałem jej odpowiedzieć? Owszem, byłem w mega szoku, bo nie wiedziałem nic z tego, co właśnie mi powiedziała. Do tej pory Kou był dla mnie przykładem do życia, ale teraz zmienił się w zakłamanego chuja, który nawet kobiety nie umiał uszanować. Po prostu frajer- nic dodać, nic ująć.-


Czyli... Kou jest... totalnym kłamcą... Rany, muszę z nim pogadać. Ale do szpitala to mnie teraz nie wpuszczą... - wyszeptałem.


-Nawet jakby Cię wpuścili to tylko na chwilę i tylko w nagłym wypadku, ale po chwili i tak wykopali na bruk. - powiedziała spokojnie, zapalając papierosa i zaciągając się nim. - Na twoim miejscu bym tam nie szła. Z daleka widać, że masz słabe nerwy. Widok podłączonego do setki maszyn i kroplówek ukochanego nie jest zbytnio przyjemny.


Fakt, nigdy go nie widziałem ani nikogo w takim stanie. Ale mimo to chciałem, a nawet musiałem tam pójść i z nim pogadać.


Oczy zaczęły mi się powoli zamykać. Kubki po herbacie stały opustoszałe na stole. Cisza między mną a Izumi zaczęła działać mi powoli na nerwach.


-Wiesz... Ja to już idę spać... Dobranoc.- szepnąłem cicho i poszedłem na górę do pokoju, gdzie spędziłem z nim ostatnią noc.


Przytuliłem się do poduszki, na której jeszcze kilka godzin temu leżała jego głowa. Uważałem, go za chodzący ideał, a teraz z opowieści Izumi nawet nie wiedziałem, za kogo go mam aktualnie. Niemożliwym prawie dla mnie było, aby w ciągu jednej rozmowy zrujnować cały świat, a dziś się to stało. Musiałem, po prostu musiałem go jutro zapytać o szczegóły. Ledwie w nie wierzyłem, ale chciałem to zrobić.





Koło pierwszej w nocy udało mi się wreszcie zasnąć. Niespokojnie, ale jednak udało. Śnił mi się jego pogrzeb...

Zapowiedź "Słodka czy kwaśna?"

Więc ten czas musiał pewnego dnia nadejść.

Planuję rozpocząć nowy projekt c:

Tym razem będzie to yuri o tytule, który jest podany u góry posta ^.^


"Słodka czy kwaśna?" ma opowiadać o miłości dwóch dziewczyn, które zostały zmuszone do tworzenia wspólnie projektu szkolnego na temat anoreksji. Jedna z nich to 16-latka o różowych włosach i słodziutkiej osobowości Yu, choruje właśnie na tą oto chorobę i wkrótce ma być hospitalizowana. Druga z nich wręcz nie cierpi tej pierwszej i jest to 17-letnia, zielonowłosa Akira, która aktualnie jest w trakcie przemiany na chłopca i jedyne, czego jej teraz brakuje to męski członek w miejscu kobiecego ciała.

Lecz ich stosunki się zmienią, gdy Yui wyląduje w szpitalu przez omdlenie na sali gimnastycznej, a Akira będzie jedyną, która nie będzie się bała zanieść jej do karetki stojącej przed budynkiem szkoły.


Co dalej...?

To był tylko wstęp, ale mam nadzieję, że was zachęci c:

Kiedy pierwszy rozdział...?

Nie wiem dokładnie, bo nadal kończę "Koi wa Orokadearu", ale postaram się jak najszybciej c:


~ Reina