"Koi wa Orokadearu" rozdział 4

Całą drogę spędziłem na podskokach. Niby to tylko kilka domów, ale przejście tego trwało około godziny. Biegałem w tę i z powrotem kilka razy, przejeżdżające samochody trąbiły na mnie i prawie bym wylądował w szpitalu, ale nadążałem przebiec na drugą stronę. Trąbili na mnie, wydzierali się, wyklinali mnie, a ja to po prostu miałem gdzieś. Byłem zbyt szczęśliwy by się tym teraz przejmować. Gdy nagle znalazłem się nie w tym miejscu i nie w tym czasie...


Za rogiem jednej z bocznych uliczek mojej dzielnicy stał samochód, ten sam który podjechał pod dom Kou kiedy u niego byłem, a na przednim siedzeniu kierowcy była Izumi. Obok niej siedział jakiś facet, ale nie widziałem go zbyt dokładnie. Głowy mieli zwrócone do siebie, więc raczej mnie nie widzieli. Chwilę potem zaczęli się całować... ale nie trwało to zbyt długo. Spojrzeli przez szybę przednią w przód, wprost na mnie. Miejmy nadzieję, że mnie nie zauważyli. Szybko schowałem się za skrzynkę pocztową i rozpocząłem obserwację.


Znowu sie schodzili i znowu oddalali. W końcu poszli na całość bez zahamowań. Facet wsadził ręce pod bluzkę Izumi i majstrował coś intensywnie na jej plecach. Prawdopodobnie rozpinał stanik, bo chwilę potem poleciał on na tylne siedzenie. Trochę ją pomacał i poleciała bluzka. Izumi też musiała coś jednak czuć, bo rozpinała jego koszulę, wtapiając się w jego tors. Uniosła głowę do góry i teraz namiętnie się całowali. Facet schodził coraz to niżej po jej szyi, obojczyku, barkach i ramionach, aż na wysokości łokci zmienił kierunek na jej piersi. Lizał je tak namiętnie, że sam chciałem jej skosztować, ale się powstrzymałem. Byli już całkiem napaleni i przechodzili na tylne siedzenie, którego praktycznie nie widziałem przez zaciemnione szyby, ale nadal mogłem rozpoznać sylwetki. Poleciały majtki i spodnie obojga, włącznie ze skarpetkami. Z wnętrza samochodu dochodziły do mnie głośne jęki., na szczęście nie było tu domów. Kiepski jednak ze mnie obserwator, bo zaraz po usłyszeniu tych jęków, uciekłem z miejsca zdarzenia prosto do domu.


Nie mogłem już na to dłużej patrzeć po prostu. Nie podejrzewałem też, że Izumi ze zdjęcia w kuchni okaże się taka. Ta ze zdjęcia wydawała się godna zaufania i kochająca, a nie puszczająca się w ślepych zaułkach.


Musiałem natychmiast powiedzieć o tym Kou. Ale jak? Izumi pewnie niedługo wróci do domu, a nie będzie ciekawie jeśli przyłapie mnie i Kouichi'ego na całowaniu się albo czymś gorszym. Wtedy byłoby kiepsko. Nie chciałbym by kto się dowiedział o moim romansie. To ma być sekret, a nie historia miesiąca w mojej okolicy. Gdyby jednak ktoś się dowiedział to bym się zabił na miejscu.


Ale wcześniej musiałem i tak powiedzieć Kou o tym, co właśnie widziałem. Ale co potem? Jeśli mu jednak to powiem, może mnie wziąć za niewyżytego albo coś gorszego...


Postanowiłem powiedzieć mu o tym dopiero jutro. Nie chciałem teraz mu psuć nastroju. W końcu przeżyliśmy dziś taki piękny dzień w sypialni na górze... Ale to i tak nie zmieniało faktu, że Izumi w tej chwili była nie fair w stosunku do Kou. Zadręczałem się tym przez kilka chwil. Przecież ona go pewnie wykorzystywała. Kou w ogóle wie o tym, co ona robi? Pewnie nie, ale może nie zaszkodzi jej sprawdzić?


-Nie, nie, nie! Pierw powiem o tym Kou, a dopiero potem będę się martwił co mam zrobić! -krzyknąłem idąc po ulicy wolnym krokiem.


Wróciłem do domu, gdy na dworze panowała całkowita ciemność. Musiałem natychmiast zmienić tok myśli i coś zrobić. Nagle napłynęła wena i jak szalony zacząłem kreślić kreski na papierze. Nowe postacie, fabuła, szkice. Nareszcie. Tak długo na to czekałem. Teraz tylko poprawić tuszem, dać do wydawnictwa i gotowe. Nawet fajnie to wyszło... Ale dopiero gdy oglądałem szkice, zauważyłem, że to było yuri...


Spojrzałem na zegarek za plecami. Było 5 rano już. Robiłem mangę całą noc więc. Jestem genialny, nie ma co. Dalej z zegarka przeniosłem wzrok na stół zapełniony kubkami po kawie i talerzykach po ciastach. Narobić taki chlew przez kilka godzin, to tylko chyba ja umiałem. Gdzie nie spojrzałem były ślady ołówka, kawy czy też zakreślacza.


-Oraaany... Czas posprzątać....


Nim się obejrzałem, sprzątałem już jak jakiś pedant. Wyczyściłem każdy kąt tego domu. Cały wręcz lśnił. Było może koło 9, kiedy skończyłem. Nadal miałem czas, więc poszedłem do łazienki zrobić porządek ze sobą. Po około godzinie wyszedłem z niej cały pachnący i czyściutki. Ruszyłem do pokoju wybrać sobie ciuchy na dziś, przy okazji ogarnąłem ubrania na półkach.


Skończyłem swoje zadanie w niecałe dwadzieścia minut i nadal miałem trochę czasu. Zastanawiałem się, co robić. Mimo wszystko nadal mam czas, a moje jedyne zajęcie na dziś to Kou. Zszedłem z piętra na dół do kuchni i wstawiłem wodę na kawę. Pozmywałem naczynia, zrobiłem sobie śniadanie i zaparzyłem świeżej kawy. Nadal sporo czasu. No to zacząłem poprawiać szkice mangi tuszem. Nim zadzwonił telefon zdążyłem zatuszować pierwszy rozdział. Gdy usłyszałem dzwonienie, natychmiast zerwałem się do telefonu, przewracając kubek z kawą, która wylała się na poduszkę krzesła. Szczęście, że nie na świeżo tuszowane kartki.


-Tanaki Shun przy telefonie - rzuciłem stare przyzwyczajenie do słuchawki.


-Co tak oficjalnie? - spytał Kou - Jest już 12 i zacząłem się martwić, bo nadal telefon się nie odezwałeś. - zerknąłem przez ramię na zegarek i rzeczywiście było już południe.


-Um... Tuszowałem mangę i... trochę się zasiedziałem...


Nastąpiła chwila ciszy. Czekałem aż on pierwszy zrobi ruch i tak też się stało.


-To... - odkaszlnął. - Może wpadniesz? Dziś Izumi wyjechała w delegację jakąś, więc mamy całe dwa dni dla siebie.


Jego głos kusił. Chciałem go natychmiast zobaczyć, pocałować, poczuć w sobie, wyrzucić z siebie sprawę o Izumi. Ale wtedy mi się przypomniało o pracy..


-P-poczekasz kilka minut...? -zapytałem niepewnie - Muszę zadzwonić do biura.. - i nie czekając na odpowiedź, odłożyłem słuchawkę.


Szybko pobiegłem na górę do pokoju i zajrzałem do kalendarza. Już powinienem wychodzić do biura. Muszę się przecież natychmiast spotkać z Kou i wydusić z siebie to, co wczoraj zobaczyłem. Rzuciłem się w poszukiwaniu notatnika i zbiegłem znowu do telefonu. Wybrałem numer mojej sekretarki i udając chorego, poprosiłem ją o kilka dni wolnego. Dała mi cały tydzień bez żadnego wyjaśnienia. Powiedziała mi tylko, że teraz wszyscy chorują i ona sama wkrótce się rozchoruje przez to, że inni przychodzą chorzy do pracy i kaszlą wszędzie. Podziękowałem jej za informację i urlop, życzyłem miłej pracy i rozłączyłem się. Wybrałem numer do Kou, który odebrał od razu po pierwszym sygnale.


-Przechodziłeś obok czy pilnowałeś telefonu?


-Pilnowałem. Twoje telefony są dla mnie ważne tak bardzo jak oddychanie. - odrzekł tą pokusą w głosie- To wpadniesz?

-Jasne. Za 15 minut będę. - rzuciłem, szybko założyłem buty i sweter i wyszedłem z domu.

Zapowiedź "Himitsu" :3

W końcu musiało to nadejść...

Mam do napisania kolejny opek :3 Tym razem tematyka jest całkiem inna.


Dwóch przyjaciół... Pan Popularny i Szkolny Emo... W sekrecie przed samymi sobą nawet darzą się miłością nie z tego świata... Aż na jednej z imprez przyjaciółki Pana Popularnego coś się wydarzy...


Co dalej? Wybaczcie, ale nie nie mogę zdradzić ;P

Jedyne, co wam mogę powiedzieć, to tytuł opowiadania...


"Himitsu" (z japońskiego "Tajemnica"), bo przecież logiczne. Oboje nie wiedzą o swoich uczuciach, więc czemu nie? :3

Dodatkowo przypomina mi o jednym z moich znajomych, który wydaje mi się mega tajemniczy, więc ^///^ Rozumiecie o co mi chodzi xd


Więcej nic nie zdradzę ;P Gdybym coś powiedziała to bym musiała zrobić coś swojej wyobraźni x3

Chuu~ <3

"Koi wa Orokadearu" rozdział 3

Gdy tak opierał się o framugę, miałem ochotę go schrupać. W ręce, tuż przy ustach, trzymał gumkę. W oczach miał żywą podnietę.


-Co powiesz na małą gimnastykę w sypialni? - spytał kuszącym głosem -Będę twoim trenerem od dziś. Taki słaby uke nie powinien chodzić sam bez obrony.


Może i te słowa były obrazą dla mnie, ale miałem to głęboko w poważaniu. Wstałem z krzesła i podszedłem kilka kroków w jego stronę, po czym szybko złapał mnie na za rękę i pociągnął po schodach na górę do pokoju.


-No chodź, mamy tylko dwie godziny treningu. Mam jeszcze konsultantów o których także muszę zadbać dzisiaj. -mam nadzieję, że miał na myśli swoją narzeczoną, bo wątpię by zdradzał ją z kimś więcej niż tylko ze mną.


Niemal wbiegliśmy po schodach. Gdy znaleźliśmy się w pokoju z ogromnym łóżkiem, w oczy rzuciły mi się przypięte do poręczy kajdanki z czerwonym futerkiem.


"Pewnie wtedy, gdy zniknął, poszedł wszystko szykować..." pomyślałem.


Sam Kou zniknął w pokoju obok. Chwilę potem wyszedł z niego ubrany tylko w bokserki.


-Oh, myślałem, że sam się przebierzesz... Trudno, więcej roboty dla mnie. - uśmiechnął się szelmowsko i podszedł do mnie.


Włożył swoją ręce pod moją bluzkę i ściągnął ją ze mnie. Pocałował mnie namiętnie. Odwzajemniłem go. Pocałunek rozgrzał mnie od wewnątrz. Moje serce waliło jak oszalałe. Kochałem go. Ponownie zarzuciłem swoje ramiona na jego barki. Był niewiele wyższy w końcu ode mnie. Kouichi chyba odebrał to jako dobry przejaw, bo natychmiast wsunął swoją rękę w moje spodnie. Przez kilka dłuugich minut całował mnie namiętnie i bawił się moim penisem. Oddałem mu się niemalże w pierwszej chwili. Ściągnął ze mnie spodnie razem z gatkami. Skarpetki także mi zdjął. Rzucił mnie na łóżko i przywarł do moich ud. Przez chwilę wodził po nich dłońmi i całował je delikatnie, a potem ustami zbliżył się do mojego członka. Zaczął go całować, pieścić. W końcu całowanie przerodziło się w ssanie od góry do dołu. Z podniecenia prawie krzyczałem, bo jękami tego nazwać nie można było. Czułem się lepiej niż w niebie, gdy stał mi w jego ustach.


-Aleś ty twardy. Skoro tak dobrze ci idzie, to przejdźmy do kolejnego ćwiczenia. -podniósł mnie z łóżka i sam się na nim położył na plecach. - No dawaj, pokaż jak to się robi. -podciął mi nogi i upadłem twarzą na jego udzie.


Natychmiast podniosłem głowę i przywarłem ustami do jego fiuta. Był twardy. Jedną ręką trzepałem sobie, a drugą jemu. Brakowało mi tylko tego by we mnie wszedł. Wtedy niebo byłoby dla mnie za nisko.


-Uhh.. Ja.. dochodzę! -wymamrotał odrzucając głowę do tyłu.


I jak powiedział, chwilę potem tak się stało. Miałem jego spermę w ustach i połknąłem ją. Była pyszna jak najsłodsze ciasto tego świata. Gorąca jak słońce. Wręcz paliła mi język i przełyk. Ale była jego, więc zrobiłem co należy do robótek uke. Wylizałem go całego, a on nadal stał.


-Trenerze, jakiś ty dobry dla mnie. Umiem tak wiele teraz, ale chciałbym więcej... Więc może jakieś nowe zadanie...? - szepnąłem mu do ucha. Natychmiast wrzucił mnie na łóżko, ułożył na plecach i przypiął kajdankami do poręczy.


-Jesteś taki niedobry. Za to zostaniesz ukarany tu i teraz! - krzyknął i wszedł we mnie z pełną siłą. Jęknąłem z bólu, ale podobało mi się to. Chciałem więcej, więcej jego, więcej spermy. Chciałem się topić w jego spermie.


-Tak, zniosę wszystko! Proszę! Więcej! Mocniej! - wrzeszczałem jak opętany, więc zakleił mi usta taśmą.


-Nie zapominaj, że mam sąsiadów! -krzyknął, wyjął swojego członka ze mnie i na jego miejsce włożył wibrator odkręcony na full. Przywarł znowu do mojego penisa i ssał go. Uciszyłem się z rozkoszy... mamrotałem z taśmą na ustach. Oderwał mi ją z twarzy.


-CO!? - krzyknął wściekły.


Ja... umm.. dochodzę!


-O niee, nie dam ci tego zrobić beze mnie. - wyjął szybko wibrator, rzucając go gdzieś na łóżko i wszedł we mnie. Zrobiło mi się jeszcze lepiej i byłem już lekko mokry. Posuwał mnie szybko, a ja starałem się powstrzymać jeszcze kilka minut wytrysk. W końcu się odezwał:


-Uhh, jeszcze... tylko..sekunda... Tak, teraz, Shun! Razem!


I wylał swoją spermę w mój tyłek. Gorący płyn wylądował w moim odbycie. Szalałem z gorąca, ale nie poddawałem się chęci by wszedł jeszcze raz, kiedy wewnątrz mnie szalało jego nasienie. Moja sperma też się nie zmarnowała, bo wylądowała na jego torsie. Leżałem przykuty do łóżka i przyglądałem się jego klatce piersiowej. Był umięśniony i silny.


Odpiął mnie z kajdanek i podniósł na rękach, podchodząc do ściany obok okna. Sperma wyciekała ze mnie nadal, ale miał to raczej gdzieś, bo wszedł we mnie znowu. Teraz podskakiwałem na nim, gdy opierał sie plecami o ścianę w lekkim rozkroku, ze mną na udach. Czułem się lepiej niż kiedykolwiek. Znowu doszliśmy razem. Znowu miał moją spermę na klacie. Rzucił mnie na ziemię i ujeżdżał. Znowu doszedł w środku. Chyba już padał ze zmęczenia, bo powiedział:


-Wstawaj i wyczyść mnie.


Natychmiast wstałem na kolana i przywarłem do jego fiuta. Ssałem go jak szalony, chcąc by znów miał wytrysk. Wyczyściłem jego penisa i klatę. W końcu stanąłem przed nim ze spermą nadal wypływającą z tyłka.


-Chyba i ja muszę cię wyczyścić. - rzucił mnie na łóżko, przewrócił na brzuch i zaczął wylizywać mi tyłek. Jęczałem z rozkoszy, gdy jego język wchodził głębiej w dziurkę. Gdy juz mnie wylizał, uniósł głowę w stronę zegarka obok drzwi do pokoju. - Etto, mamy jeszcze ponad godzinę, więc... zabawmy się jeszcze. - po czym schylił się nade mną i wszedł we mnie.


Przez kolejne pół godziny doszliśmy łącznie trzy razy. Niebo zrobiło się dla mnie zbyt płytkie, by pomieścić całe to szaleństwo. Uwielbiałem go. Kochałem. Chciałem go raz jeszcze mieć w sobie. Znowu zaczęliśmy się czyścić, tym razem w pozycji 69, podczas której znowu doszedł wytryskując mi na twarzy chyba końcówkę zapasu spermy na ten dzień.


Gdy byliśmy już czyści oboje, zniknął w pokoju obok. Zacząłem się ubierać. Spojrzałem na łóżko. Na pościel całą w naszych spermach. Na działający ciągle wibrator również w spermie. I uśmiechnąłem się do siebie w myślach.


"Tak, ten dzień był idealny." pomyślałem i spojrzałem na drzwi. Kou stał tam już ubrany tylko w szlafrok. Podszedłem do niego i pocałowałem go namiętnie. Chciałem więcej, więc wsunąłem rękę w głębinę szlafroku i odkryłem, że nie ma na sobie żadnej bielizny. Zrzuciłem z niego szlafrok i rzuciłem się na jego wciąż stojącego penisa. Ssałem go niczym odkurzacz. W końcu Kouichi znowu doszedł w moich ustach. Znowu go wyczyściłem. Wstałem z ustami pełnymi spermy. Połknąłem ją.-Musi być obrzydliwa, co? - zapytał Kou.

-W sumie nie. Gdy jest twoja, jest przepyszna. Smakuje lepiej niż cukier. - powiedziałem z rozkoszą. - A ten dzień zapamiętam jako najlepszy w całym moim życiu. - raz jeszcze go pocałowałem, tym razem delikatnie.

Wyszedłem z pokoju i zszedłem po schodach do korytarza. Założyłem buty i chwyciłem płaszcz.

-Papa! - krzyknąłem w stronę schodów i wyszedłem na deszczową ulicę.

"Koi wa Orokadearu" rozdział 2

Gdy się obudziłem było już koło 8 rano. Automatycznie zajrzałem do kalendarza nad stolikiem nocnym. Miałem dziś wolne. Postanowiłem szybko się obudzić i pojechać do rodziców po resztę rzeczy. Ubrałem się i bez śniadania ruszyłem do garażu, skąd po kilku minutach byłem już w drodze do domu rodziców.


Jechałem około godziny, ale warto było. Zaparkowałem przed posesją. Przyznam, że sam budynek poruszył niektóre wspomnienia z dzieciństwa, które starałem się zapomnieć. Nauka jazdy na rowerze po podjeździe i tego typu zabawy dla dzieci... Z okna na piętrze wyglądała matka z uśmiechem na twarzy. Chyba już zapomniała o wczorajszej sprzeczce.


Odruchowo wszedłem do środka, zdjąłem płaszcz i buty i ruszyłem do swojego starego pokoju. W szafie nadal stały pudła z mangami i rzeczami, a na wieszakach wisiały cosplaye... Rozejrzałem się po pokoju. Odkąd rok temu go opuściłem, nie zmienił się ani trochę. Żadnych śladów po Satsu ani nikim innym. Moje plakaty nad łóżkiem, figurki na półce nad biurkiem. Wszystko tak, jak to zostawiłem rok temu.


Zająłem się wyjmowaniem wszystkich pudeł z szafy i pakowania do nich wszystkiego, co zostało na wierzchu. Nie trwało to długo, bo większość moich rzeczy była w pudłach od dawna. Podłoga wręcz ginęła pod dywanem pudeł, a łóżko tonęło w cosplayach. Zacząłem znosić wszystko na dół do swojego niebieskiego pickup'a. Jakimś cudem wszystko się zmieściło i miałem jeszcze dość sporo miejsca. Obejrzałem się by spojrzeć raz jeszcze na miejsce w którym się wychowałem i dostrzegłem stojącą przede mną matkę. Musiała się przygląda temu całemu przedstawieniu pod tytułem "Shun pakuje swoje rzeczy" . Podeszła do mnie, przytuliła mi wyszeptała prosto do ucha:


-Zawsze możesz tu wrócić. Cokolwiek by się nie stało, zawsze będziesz moim synem i będę cię kochać.


Te słowa mną poruszyły. Oczy zaszły mi małą mgiełką z łez. Otarłem je, popatrzyłem na nią jeszcze chwilę z uśmiechem, po czym odwróciłem się do drzwi samochodu, wsiadłem i ruszyłem z powrotem do domu. Po godzinie siedziałem w samochodzie przed domem. Zastanawiałem się jakim cudem przeżyłem cały rok bez ich pomocy. Wysiadłem z pickup'a i wyładowałem wszystkie pudła na podjazd. Po chwili znalazły się już w korytarzu.


-To teraz czas to rozpakować wszystko... - powiedziałem do siebie po czym westchnąłem. Trochę ich było, więc rozpakowanie tego zajmie mi trochę czasu. -Jeden dzień wolnego mi nie starczy na to. - obróciłem się i spojrzałem na zegar - Rany, jest już prawie 12... Miałem zadzwonić do Kou! - oprzytomniałem i rzuciłem się do kuchni po telefon i kartkę z torby.


Wybrałem numer z kartki i przytknąłem słuchawkę do ucha. Odebrał tuż po drugim sygnale.


-Doberek, Kouichi... Z tej strony Shun... Pamiętasz mnie z wczoraj...? - spytałem lekko skołowanym głosem. To był pierwszy raz, gdy byłem taki otwarty.


- Hey, Shun. Jak mógłbym zapomnieć takiego słodziaka z wczoraj? Może wpadniesz na kawę? - zaproponował tym swoim kuszącym głosem.


- Pewnie, za 15 minut będę. - rzuciłem i wybiegłem z domu.


Chwilę potem byłem już u niego w korytarzu i ściągałem buty. Sam Kouichi zdjął ze mnie płaszcz i powiesił na wieszaku. Jego dotyk sprawił, że się podnieciłem i poczerwieniałem. Chyba tego nie zauważył i oby tak było. Poprowadził mnie do kuchni, gdzie na blacie zobaczyłem dwa słodkie kubki w misie z kawą.


-Rany, jakie one słodkie! - krzyknąłem i rzuciłem się na jeden z kubków.


-Kiedyś były Izumi, ale odkąd się wprowadziła są także i moje. I pomyśleć, że mimo mając 20 lat, nadal zachowuje się jak dziecko.- powiedział i uśmiechnął się z uczuciem w stronę misiów mna kubkach.


Podszedł do blatu przy którym stałem i zbliżył się do mnie niebezpiecznie blisko. Jego wargi... tak blisko moich... Zrobiłem krok w przód i dotykałem T-shirtem jego koszuli. Westchnąłem i rozpocząłem wędrówkę wzrokiem po jego twarzy i zatrzymałem się na ustach... Przysunąłem się bliżej, po czym Kou wyciągnął rękę w górę i otworzył szafkę nad moją głową, wyjmując cukiernicę i kładąc ją na blacie.


-A ty na co liczyłeś? - zapytał i uśmiechnął się tym swoim szelmowskim uśmiechem złego i sexy chłopca.


Natychmiast na powrót zrobiłem się czerwony i odwróciłem głowę na bok, lecz Kou chwycił dwoma palcami moją szczękę, obrócił w swoją stronę i... pocałował mnie... To był mój pierwszy pocałunek. Był delikatny i przechodził w coraz to bardziej namiętny. Kou objął mnie lewą ręką w pasie i przybliżył do siebie. Teraz nawet czułem jego członka jak stoi tuż przy moim biodrze. Drugą ręką zrzucił cukiernicę z blatu i przybliżył moją głowę najbliżej do swojej jak się dało. Wręcz wpił się w moje usta. Odwzajemniałem pocałunki i zarzuciłem ramiona na jego barki jak to robią zakochane pary na ulicach każdego miasta. Jego namiętne pocałunki wprowadzały mnie w stan odurzenia. Po kilku jakże długich minutach, odsunęliśmy się od siebie, ledwie łapiąc dech. Nagle za oknem pojawił się żółty samochód, a z jego okna wyglądała dziewczyna, prawdopodobnie jego narzeczona. Zatrąbiła raz i drugi, Kou wybiegł przed dom do niej. Spuściłem wzrok na ziemię, gdzie obok moich stóp leżała rozbita cukiernica. Na szczęście nigdzie nie było śladów cukru. Zacząłem rozglądać się po szafkach w poszukiwaniu jakiejś szczotki lub czegoś czym mógłbym to zebrać by sie tak nie pałętało, gdy trzasnęły drzwi wejściowe. Zamknąłem szybko przeglądaną szafkę i stanąłem w tym samym miejscu, gdzie chwilę temu namiętnie się całowaliśmy. Na szczęście był to Kou, sam. Również zwrócił uwagę na cukiernicę.


-No, przynajmniej teraz mam wytłumaczenie, czemu jest zbita - rzucił i podszedł do szafek, wyjmując cukier i miseczkę służącą jako zastępczą cukiernicę.


-Ile słodzisz? - spytał mnie, posyłając kolejny szczery uśmiech.


-Dwie... Masz może mleko? - zapytałem niespokojnie i usiadłem przy stole - Bez mleka nie umiem jej wypić...


-Pewnie. Teraz przynajmniej wiem, że nie tylko ja taką piję - posłodził kawy i dolał do nich mleka, następnie przyniósł je do stołu i postawił przede mną niebieski kubek.


Moje oczy zrobiły się wielkie, a z ust utworzyło się wielkie kształtne "O" . Spojrzałem na Kouichi'ego i zamknąłem usta. Przyglądał mi się z niekrytym zaciekawieniem. Pomieszałem swoją kawę i pociągnąłem łyk.


-I jak ci smakuje? - zapytał.


-Pyszna to mało powiedziane. A te misie to fenomen. Taki piękny błękit! - powiedziałem z zachwytem.


-Przypomina mi twoje oczy. Mają taki sam kolor, jak te kokardki. - kolejny szczery uśmiech.


Serce waliło mi jak w agonii. Chciałem się uspokoić, ale przy nim nie mogłem. Starczało bym o nim pomyślał, a moje serce zaczynało gwałt na płucach. Zupełnie zapomniałem o wczorajszym spotkaniu, tak zajęły mnie myśli o nim. Był taki seksowny, pociągający... Miałem na niego ochotę i to wielką. Nie mogłem również i tego opanować. Chciałem się z nim całować tu i teraz, przez całe wieki. Ale te myśli legły w gruzach, gdy przypomniałem sobie jedną rzecz...


"Jak mogę go pragnąć? Przecież on ma narzeczoną! Musi być piękna, inteligentna i równie kusząca jak on. Nie wybrałby pewnie pierwszej z lewej" - zganiłem sie w myślach i odwróciłem wzrok za okno. Ulica kolejny dzień była okupowana przez strumienie deszczu.


"Wspaniale, nawet pogoda podziela mój nastrój, lepiej niż ten chory kubek w misie pokazuje moje oczy!" pomyślałem z urazą.


Przerzuciłem wzrok na Kou, a raczej miejsce, w którym chwilę temu jeszcze był, bo sam zniknął z kuchni.


"No cudownie. Znowu zniknął! I to akurat gdy znowu odleciałem! UHH!". Ta myśl mnie dobiła, ale nie traciłem nadziei, bo na jego kubku misie miały szmaragdowe kokardki wokół szyjek. Ta sama barwa jak jego oczy. Tak głęboki ton... To ona uwiodła mnie wczorajszego dnia w kawiarni.


"Czyżby wybierał kubki pod kolor oczu..? Rany, jaki on jest słoooodkii!" pomyślałem i wstałem z krzesła. Rozejrzałem się po kuchni. W rogu blatów na ostatnim stał wazon z kilkoma tulipanami o kolorze słońca. Kawałek dalej stało obramowane zdjęcie kobiety mniej więcej w moim wieku. To pewnie była Izumi. Całkiem ładna... Ale nie to mnie teraz interesowało, bo oto zjawił się w drzwiach kuchni, opierając się o framugę drzwi...

Krótki opis "Koi wa Orokadearu"

Jeśli chodzi o sam wygląd Shun'a i Kouichi'ego z "Koi wa Orokadearu" to

wyglądają oni mniej więcej tak jak poniżej na artku :3

Aczkolwiek jeśli chodzi o barwy włosów i oczu to się trochę różnią od arta... 

Ale to za sekundkę ^^

Lecz jeśli chodzi o ich samych... 

Tanaki Shun (uke) jest początkującym mangaką i właśnie jej w trakcie tworzenia swojego pierwszego bestsellera, który pomoże mu się wybić z przylepki "żółtodzioba" w sztuce mang. Ma 19 zaledwie lat, czarne włosy i oczy koloru nieba. Pewnego deszczowego dnia Shun zamiast siedzieć w biurze i tuszować mangę, idzie do pobliskiej kawiarni, gdzie spotyka Kouichi'ego...

Natomiast Misaki Kouichi (seme) jest już dorosłym, a w rzeczywistości starszym tylko o 2 lata ze swoimi włosami w barwach kory drzewa i oczyma koloru traw. Po prostu wpadł do kawiarni, gdzie rozpoczął się niespodziewany romans...

~Reina <3

"Koi wa Orokadearu" rozdział 1

W takie deszczowe popołudnie jak to dzisiejsze, nie chciało mi się autentycznie nic. Zero weny, zero myślenia o fabułach czy wyglądach postaci do nowej mangi shounen czy josei. Po prostu siedziałem w kawiarni, piłem latte, wcinałem jakieś ciacho i patrzyłem na ulicę za oknem. Byłem jakby niewidzialny dla innych klientów. No bo kto by sie przejął miernym mangaką w wieku dziewiętnastu lat? Swoim wyglądem nie pociągałem żadnej dziewczyny, a nawet je chyba odstraszałem i nie miałem ani jednej przez dziewiętnaście lat. Żadna z mijających mnie dziewczyn nie zwróciła uwagi na czarnowłosego chłopaka niskiego wzrostu z oczami w kolorze czystego nieba. W kawiarni też nikt na mnie nie patrzył, może nawet dla tego, że siedziałem w ocienionym kącie. A jednak ktoś taki się znalazł. Ktoś, kto mnie spostrzegł nim ktokolwiek mnie zauważył.


Nim zauważyłem, że ulica wręcz pływa, w kawiarni był już tłok i harmider, a co się z tym wiąże, ani jednego miejsca prócz tego przy moim stoliku w kącie. Nikomu chyba się nie spieszyło by wyjść w taki deszcz.


W pewnej minucie drzwi kawiarni otworzyły się i do środka wbiegł wysoki brunet o zielonych oczach. Na oko miał chyba z dwadzieścia jeden lat. Zdjął z siebie płaszcz, który z gracją powiesił na wieszaku w szatni i podszedł do kontuaru, gdzie natychmiast został obsłużony. Rozglądał się za miejscem siedzącym, gdy spojrzał na mnie, na bezczelnie wlepiającego gały w jego osobę dzieciaka. Nim się ogarnąłem stał tuż przy wolnym siedzeniu na przeciwko mnie.


- Mogę się do ciebie dosiąść? - spytał głębokim głosem ze słodką nutą pokusy, którą pożarłbym, gdyby była ciastkiem.


-P-Pewnie... I-I tak zaraz będę... iść... - zacząłem i oprzytomniałem. Ulica nadal przypominała morze podczas sztormu.


-Nie musisz iść - powiedział z uśmiechem - Skoro już mi się tak przyglądałeś jak dziecko wystawie słodyczy, to byś chociaż ze mną pogadał - kolejny uśmiech, lecz tym razem lekko szelmowski i bardziej kuszący. Lecz zamiast mu odpowiedzieć jak człowiek, zrobiłem się czerwony i uśmiechałem się jak debil do niego.


-Więc ja zacznę - usiadł z pełna gracją i podał mi rękę nad stołem - Jestem Misaki Kouichi, ale mów mi po imieniu, spodkooki.


"Zaraz, zaraz. Czy on właśnie nazwał mnie spodkookim?" pomyślałem i natychmiast się rozbudziłem z transu. Powinienem się mu przedstawić, ale jakoś nie szło mi najlepiej jak w wyobrażeniach.


-T-Tanaki S-Shun... - wymamrotałem i chwyciłem jego wystawioną rękę. Była ciepła i gładka.


Tak to się przynajmniej zaczęło. Teraz wiem, że dobrze trafiłem z wiekiem. Ma narzeczoną (?!) o imieniu Izumi, która czyta moje mangi. Wkrótce mają wziąć ślub.


Gadaliśmy tak jeszcze przez godzinkę, może dwie, gdy coś mi stanęło. Natychmiast ruszyłem do toalety by móc to jakkolwiek opanować, lecz gdy tylko wróciłem do stolika, Kouichi'ego nie było. Na jego miejscu leżała karteczka z adresem i numerem telefonu komórkowego. Obróciłem ją i ujrzałem napis:


"Zadzwoń jutro między 10 a 17. Spodobałeś mi się ;* Kou"


Wsadziłem karteczkę do torby, odniosłem naczynia do kontuarku, założyłem płaszcz i ruszyłem w drogę powrotną do domu... Ledwie otworzyłem drzwi wejściowe, coś mi już nie pasowało. W korytarzu stały but moich rodziców i młodszej siostry, Satsu. Zdjąłem buty, rzuciłem torbę na podłogę, zdjąłem płaszcz i ruszyłem do kuchni. Jak się spodziewałem, rodzice rozmawiali siedząc przy stole i gdy tylko wszedłem w progi kuchni, rozmowa nagle ucichła. Z pokoju obok, czyli mojej jadalni, dobiegały odgłosy bawiącej się lalkami Satsu.


"Nie znoszę tej małej. Jest zbyt głośna jak na dzieciaka w wieku dziewięciu lat" wkurzałem się na nią w myślach.


Rodzice w sumie nigdy nie odwiedzali mnie, "bo tak". Zawsze był jakiś powód. Tym razem też jakiś był. Bo jakby nie mógł? Czemu nie przyszliby tak po prostu, by napić się ze mną herbaty, spytać o mangi, jak mi się żyje w nowym miejscu, czy mam dziewczynę itp. Dobra, to ostatnie było w sumie głupie, bo nigdy jej nie miałem... Do rzeczy.


Stojąc tak w progu kuchni z czekaniem w oczach, patrzyłem matce w twarz. Nie obchodzi mnie już ich życie, bo przez kłótnie matki z byłym ojcem sam się wyprowadziłem. Mogą się teraz świetnie dogadywać ze względu na Satsu, ale mam to w nosie. Nigdy nie będą idealną rodziną, choćby nie wiem jak bardzo się starali.


-Witaj, synku. Wybacz, że tak bez zapowiedzi. Może się do nas dosiądziesz? Chciałabym z tobą o czymś pogadać razem z tatą - powiedziała tym swoim maminym głosikiem, który zawsze mi mówił, że coś zrobiłem i powinno mi być przykro. Tylko dlaczego? Z jakiego powodu mam być winnym? Z ciekawości usiadłem na krześle kuchennym i patrzyłem wyczekująco aż zacznie gadać.


-Więc ostatnio Satsu znalazła w twoim starym pokoju dużo mang i nam je przyniosła... I nie były to zwykłe mangi, tylko... One bardzo dużo odsłaniały...


- Masz na myśli te mangi typu hentai, które były w pudle pod łóżkiem, tak? - byłem nieźle wkurzony. Kto pozwolił Satsu wpieprzyć się do mojego pokoju?! - Rany, były moje, jasne? I co ten bachor robił w moim pokoju?!


- Ten "bachor" to twoja siostra, Shun - prawie krzyknął mi ojciec do ucha. - Zmień tę postawę. Najlepiej też styl pisania mang, bo Satsu przyniosła jedną z tych twoich do szkoły. Nauczycielka była wściekła, że jej nie upilnowaliśmy.


- To po co wchodziła do tego pokoju?! I po co tu w ogóle jesteście? Żeby mi nawrzucać, że trzymałem takie rzeczy?! Rany, tato, jestem dorosły i mogę czytać co chcę! - z tej całej wściekłości aż rzuciłem się w górę. Krzesło poleciało w tył i przywaliło w ścianę, co chyba przestraszyło matkę. - Jak długo jeszcze macie zamiar włazić mi na głowę?!


- W sumie to ojciec się o ciebie martwi... Nie masz dziewczyny, żadnej nie miałeś... A on się starzeje i długo już nie pociągnie tej firmy sam, więc... Chciał cię zrobić następcą, ale... - zaczęła matka, ale jej przerwałem jak zawsze, gdy temat schodził na tą przeklętą firmę.


- Mam gdzieś tę firmę! Nie jestem prezesem tylko mangaką, kiedy to do was dotrze?! Jutro przyjeżdżam do was i zabieram wszystkie swoje rzeczy z pokoju, które tam zostały i już nigdy przenigdy macie tu nie przychodzić, jasne?!


Matka chyba zaczynała mieć tego dość, bo wstała i powiedziała:


-Dobrze, już sobie idziemy w takim razie. Satsu - zerknęła za ramię do jadalni na siostrę - zbieraj zabawki, idziemy już. - odwróciła się jeszcze do mnie - Nie zapomnij jutro wziąć wszystkiego, bo kolejnej wpadki u jej nauczycielki nie chcę - rzuciła mi jeszcze złowrogie spojrzenie i wszyscy pomknęli za nią do korytarza, a potem do samochodu przez domem.


Nienawidzę gdy stawiają się w moim domu, wręcz bym ich zabił wtedy ze wściekłości, a tego bachora na wstępie. Ale dobra, musiałem się ogarnąć... i wtedy przypomniał mi się dzisiejszy przypadek w kawiarni. Może i nie miałem nigdy dziewczyny, ale jakimś cudem podniecił mnie widok Kouichi'ego... Czyżbym był gejem? W sumie od zawsze wolałem chłopaków, więc tu chyba nie ma różnicy.


Pobiegłem szybko do korytarza i podniosłem torbę. Wyciągnąłem i raz jeszcze obejrzałem kartkę. Spojrzałem na zegarek. Była już dwudziesta... Pewnie już nie odbierze... Postanowiłem więc spróbować jutro...

Heyow :3

Pamiętam, że kiedyś tam (jakoś na początku istnienia stronki) obiecałam na Yaoi *~*, że zrobię kiedyś bloga i będę tu wrzucać wszystko, co przyjdzie mi razem z weną...
Ten dzień właśnie nadszedł :3


Oczywiście początkowo będą to starsze opowiadania, bo nowe nadal się piszą i w ogóle...

Ale zaniedbani nie będziecie :3 To Wam obiecuję na początku ^^

Jak wiadomo: będę też wstawiać i swoje jakieś tam ogłoszonka, ale przeważnie yaoi ^^

Czasem może i jakieś yuri się znajdzie...

Who cares ^^ Love is love <3


Tymczasem by was nie zanudzić biorę się za przepisywanie pierwszego rozdziału "Koi wa Orokadearu" :3

Większość z Was już pewnie czytała, ale fajnie czasem powspominać :3


~Reina <3