"Koi wa Orokadearu" rozdział 8

Obudziłem się koło 14 okryty niebieską, mięciutką kołderką. Lecz jeszcze bliżej mojego ciała były jego ramiona, które otaczały mnie w pasie. Uśmiechnąłem się lekko i pocałowałem go czule. Ku mojemu zdziwieniu odwzajemnił pocałunek z większą namiętnością i bardziej przycisnął mnie do siebie. Wreszcie otworzył oczy i spojrzał na mnie z czułością.


-Doberek, skarbie. –wyszeptał cicho.


-Um… Hey… - wyszeptałem trochę zachrypnięty i uśmiechnąłem się.


-Głodny? – spytał Kouichi i wstał z łóżka, wyciągnął z szafy czerwone bokserki i założył je na siebie. Wyglądał jak zawsze bosko.


Wygramoliłem się z łóżka, zabierając ze sobą kołderkę i przytuliłem się do niego. Dziwnym trafem poczułem na sobie materiał bokserek na tyłku. Lekko odsunąłem pościel i moim oczom ukazały się równie czerwone, a raczej te same co Kou, bokserki.


-Pewnie tego nie pamiętasz, ale nim poszliśmy spać, założyłem ci je. Ledwie zdążyłem się obok Ciebie położyć, a ty już chrapałeś. – zaśmiał się cicho i wtulił mnie w siebie.


-Um… No nie pamiętam… -wyszeptałem zawstydzony w jego bark. Ze zdziwieniem poczułem jak burczy mi w brzuchu.


- No no.. – wyszeptał i łapiąc za moją rękę, zaciągnął mnie do łazienki, gdzie rzucając gdzieś kołdercię po prostu wepchnął mnie pod prysznic i puścił ciepłą wodę.


Nim się zorientowałem leżałem otoczony pianą w głębokim brodziku, obok mnie siedział Kouichi, a jego dłoń wodziła po moim udzie. Czułem, że mi staje.


-Idź ty, mały zbocz uchu. – wyszeptał między chichotami. – Tak wcześnie, a ty już na baczność?


Jego dłoń dojechała do mojego członka i zaczęła go pieścić, natomiast sama twarz Kou zbliżyła się do mojej i pocałowała mnie namiętnie. W końcu złączyłem jego nogi i usiadłem na nich prawie stykając się z jego członkiem. Zarzuciłem mu ramiona na barki i całowałem go namiętnie, lekko podskakując, przy czym ocierając swoją męskość o jego. Nie trzeba było czekać zbytnio długo byśmy doszli razem, a woda spłukała nasze nasienia do odpływu.


Gdy wreszcie wyszliśmy spod prysznica i ubraliśmy się w normalne ciuchy (Kou miał jakieś swoje ciuchy z czasów, gdy był trochę niższy, a moje były brudne, więc skorzystałem z nich), zeszliśmy na dół do kuchni. Kouichi od razu wziął się za robienie omletów. Pierwszego, dość mocno spalonego wyrzucił ze stwierdzeniem, że pierwszy nigdy mu nie wychodzi. Kolejne wychodziły wręcz idealne i w miarę jadalne. Podczas gdy Kou smarował swoje dżemami na zmianę, ja na swoje lałem litry miodu, który odnalazłem w szafce wczorajszej nocy. Minuty mijały, a my w sumie gadaliśmy o niczym. Opowiedziałem mu swoją historię, między innymi to, jak mnie rodzinka z domu wyrzuciła, a on mi jak sam się wyprowadził przez kłótnie rodziców o jego młodszą siostrę, która zmarła cztery lata temu na anoreksję, której nie zauważył nikt, nawet najlepsi lekarze.


W końcu było koło 17, gdy stwierdziliśmy, że jednak czas się zbierać do kliniki. Owszem, byłoby miło przejechać się karetką, ale Kouichi powiedział mi, że by mnie nie wzięli ze sobą i musiałbym jechać oddzielnie, a chciałem być przy nim. Dlatego też Kou spakował sobie piżamkę, kilka zmian bielizny, wszystkie leki i dokumenty oraz całą potrzebną resztę do torby i po prostu wyszliśmy z domu, zamykając za sobą drzwi na klucz. Do tej pory nie widziałem jego samochodu i nie zdziwiło mnie, że jest on w kolorze świeżej trawy.


- Kolor samochodu również dobierałeś do koloru oczu? – spytałem zabawnie, znając już odpowiedź.


Podczas naszej trasy trwającej nie dłużej niż godzinę do kliniki, Kou powiedział mi jedne z ważniejszych rzeczy. Między innymi to, że w klinice mam mówić do niego choćby nie wiem co Misaki i nie siedzieć dłużej niż do 19, bo to może być podejrzliwe, skoro cała jego rodzina go olała, a Izumi wyjechała kij wie gdzie. Zgodziłem się na to, bo aż musiałem. Obiecałem mu to, że będę się nim zajmował i będę przy nim choćby nie wiem co.


Na chwilę przed wyjściem z samochodu, Kouichi pochylił się w stronę deski rozdzielczej i opuścił rolety na przednią szybę. Następnie pochylił się w moją i pocałował mnie namiętnie.


-Chcę być przy mnie po prostu był. I choćby nie wiem, co się stało, masz przy mnie być. Obiecałeś mi to, a mam nadzieję, że to nie były byle obiecanki dziecka. –powiedział stanowczo, podniósł rolety i zabierając ze sobą torbę, wysiadł z samochodu. Wyszedłem zaraz po nim, zabierając ze sobą jedynie telefon i wrzucając go na dno tylnej kieszeni.


Kou chwycił moją dłoń wolną ręką i wkroczył ze mną do środka szpitala. Nie no… Misaki… Nie Kou… Powinienem sobie to już wpoić do tego małego móżdżka… O ile tam jest.


Ot tak podszedł do recepcji, przedstawił się i chwilę potem przyszła po niego pielęgniarka, która zabrała go na wstępne badania. Zostawiając mi torbę, poszedł razem z nią, podczas gdy ja usiadłem grzecznie w poczekalni przed tym samym kontuarkiem recepcji i nudziłem się potwornie. Minuty mijały, zamieniały się w dziesiątki, potem w godziny, aż o 19 skończyły się ostatnie badania i Misaki przyszedł do mnie jedynie po swoją torbę. Na koniec przytulił mnie mocno i wyszeptał cicho ukochane słowa miłości.


Razem z obietnicą zmyłem się z kliniki. Podczas gdy tak sobie siedziałem przed tą cichą i nudną recepcjonistką, przełożyłem sobie klucze samochodu z torby do kieszeni. Otworzyłem drzwi i wszedłem do niego. Przez dobre kilkanaście minut rozmyślałem, jak w ciągu tego niecałego tygodnia moje życie się zmieniło. I to tylko przez wejście w nie jednego człowieka, którego pokochałem, jakbym znał go już dłuugo. Jednak było coś, co ciągle nie mogło dać mi spokoju.. Czy Kou rzeczywiście jest ze mną szczery...? Czy nic przede mną nie ukrywa...? Czy serio mówi, gdy szepcze swoje „Kocham”...?


Stwierdziłem, że na pewno mówi prawdę. Przecież takich rzeczy nie mówi się byle komu. Podkręciłem silnik i pojechałem błękitnym samochodem Kouichi'ego do jego domu. Postanowiłem, że tym będę się zajmować kiedyś tam w dalekiej przyszłości, jak nie będę miał, co robić jako stary dziadek ze zmarszczkami. Oczywiście, przed domem Kou stał jeszcze jeden samochód, który rzecz jasna należał do Izumi. Ledwie wszedłem do domu, a w moje nozdrza uderzył słodki zapach białej herbaty z dodatkiem malin, a widok jej długich brązowych włosów zza framugi drzwi kuchni wprawił mnie w zakłopotanie.


-Hejka. - rzuciła wesoło i zniknęła za listwą w pomieszczeniu.


Ruszyłem za śladem i wszedłem do kuchni. Izumi akurat wyjmowała kubek z niebieskimi misiami, ten sam, w którym Kou zawsze robił nam napoje. Uśmiechnąłem się sam do swoich wspomnień. Tak bardzo tęskniłem za tamtymi chwilami.


-Też chcesz? - spytała oglądając się za siebie i rzucając mi przelotne spojrzenie.


-W sumie to tak. Gdzieś w szafce górnej jest zielona.. - odpowiedziałem i wskazałem palcem dwie szafki, które podejrzewałem za ukrywanie ukochanej herbatki.


Izumi znalazła i zalała mi herbatkę w kubku z zielonymi misiami oraz, podając mi cukier, dosiadła się do stołu naprzeciwko mnie.


-Więc to Ty jesteś tym nowym... - jej ton z łagodnego zmienił się w chłodny, jakby oskarżała mnie o zabranie ostatniego ciastka. Przeraziło mnie to trochę.


Tak naprawdę to zrobiło mi się jej żal. Mimo że zdradzała Kouichi'ego na prawo i lewo, czego byłem świadkiem pewnej nocy. Nie wiem, dlaczego. Tak jakoś. Kouichi ponoć ją kochał, ale jej chyba do tej pory były te uczucia obojętne, a nagle, gdy Kou trafił do szpitala, pojawia się u niej wielka troska do jego osoby. Jakby oczekiwała, że zyska jakiś spadek... żałosna po prostu!


-Tak, jestem. A co? - rzuciłem opryskliwie. - Sama go zdradzałaś, a teraz chcesz się przymilić? Nie uda Ci się i dobrze o tym wiesz.


W jej oczach ujrzałem pierwsze łzy. Chciałem ją przeprosić, ale musiałem jej to wszystko wyrzucić, przynajmniej dopóki miałem na tyle odwagi, by nienawidzić ją wprost. Miałem ochotę wykrzyczeć jej wszystko, co mi w niej przeszkadzało. Nawet to, czego pewien być nie mogłem.


-Zachowujesz się jak dziwka, wiesz o tym? -rzuciłem prosto z mostu. Normalnie jak nie ja, jak jakiś pyskaty bachor, który kłóci się z matką o dodatkową pałę z matmy.


-Wiem... - odpowiedziała smutno.


-Nawet Kouichi'ego zdradzałaś i to na moich oczach!


-CO?! - ożywiła się nagle i uniosła oczy na moją twarz. - Jakim cholernym cudem?!


-Takim, że w środę widziałem jak w którejś alejce robiłaś to z jakimś gościem w jego samochodzie!


-Ze co kurwa?! - teraz podniosła się gwałtownie z krzesła i uderzyła dłońmi w blat.


-To, dziwko! W dodatku faszerowałaś Kou jakimś cholerstwem zamiast lekami! Wszystko mi powiedział!


-A jesteś pewien, że wszystko?! Bo wątpię, by powiedział Ci, że zrobił bachora mojej siostrze dzień po naszym ślubie!


Zmieniłem się w słup soli. Fakt, tego mi nie powiedział. O ile dobrze pamiętam, to ślubu nawet z nią nie brał. Była jego narzeczoną, jak twierdził, a nie żoną. Któreś musiało kłamać.


-I co?! Zatkało?! Jak miałam go nie zdradzać, skoro sam ciągle to robił z moją siostrą? Szmata ma czwartą ciążę przez niego!


-Kłamiesz... Kou mówił, że jesteście w narzeczeństwie... -wyszeptałem ledwie słyszalnie.


Nie rozumiałem już nic. On twierdził, ze nawet miał z nią rozwód, ale do siebie wrócili, a ona, że dalej są małżeństwem. Informacje zaczęły mi się plątać. Coś musiało byś prawdą, a coś banalnym kłamstwem. Tylko pytanie: co? Nie mogłem ot tak pójść od Kouichi'ego i go spytać, bo było już grubo po 23, ale Izumi też była jakimś źródłem.... Tylko co ona mi mogła powiedzieć po takich słowach z mojej strony...?


Musiałem spróbować. Uniosłem wzrok na nią. Nie zauważyłem nawet, gdy znowu usiadła. Przecież aż tak bardzo nie mogłem odlecieć. Usiadłem naprzeciwko niej spokojniejszy niż chwilę temu i zacząłem wpatrywać się w okno, gdzie ledwie raz przejechał jakiś samochód na cały ten czas od mojego powrotu. Przyznaję, nie umiałem tego zacząć. A zamiast myśleć, jak to zrobić,, to siedziałem, gapiłem się na latarnię i czekałem, aż sama zacznie. W końcu stwierdziłem, że jeśli nie zrobię tego teraz to już nigdy nie będę miał okazji...


-Um... Izumi... -zacząłem niepewnie i zwróciłem wzrok na nią, - To... może zaczniemy od początku...?


-A co tu zaczynać? Poznałam go 3 lata temu temu w szkole dziennikarskiej. Pewnie gdybym tam nigdy nie poszła, to bym go nigdy nie poznała, co byłoby mi teraz na rękę, ale czasu nie cofnę.


-To już jakiś wstęp... co dalej było...?


-Jakoś dwa lub trzy tygodnie po pierwszych zajęciach poprosił mnie o chodzenie. Jak idiotka od razu się zgodziłam., Co tu się dziwić? Był najseksowniejszym ciachem na całą budę i miał inteligencję, nie zapominając o czasie, jaki ze sobą spędzaliśmy. Codziennie po zajęciach chodziliśmy do kina lub kawiarni. Obsypywał mnie prezentami z byle powodu. Nie narzekałam na to. Myślałam, że znalazłam księcia z bajki... Po 4 miesiącach bycia razem oświadczył mi się. Byłam w niebie... Ale to niebo runęło po kilku dniach, gdy okazało się, że moja siostra zaszła w ciążę z nie wiadomo kim, bo przez 20 lat swojego życia była sama, nigdy nikogo nie miała, przykładna uczennica. Nic nikomu nie mówiła. Wtedy to zaczęła się robić między nami przepaść, którą Kou chciał zakopać jeszcze większą ilością prezentów. Podejrzewałam go o zdradę z nią od początku. Po 3 kolejnych miesiącach była kolejna ciąża. Znowu specjalnie się wywróciła na schodach. Jeszcze więcej prezentów. Po kolejnych 3 miesiącach musiałam z nią na poważnie pogadać. Wygadała mi się. Powiedziała, że gdy ja byłam w pracy, on kazał jej przychodzić, udawać stewardessę, pokojówkę, policjantkę i inne chłamy i pieprzył się z nią w tych seksownych ciuchach, których nawet mi nie kupował, a które potem ona musiała zabierać ze sobą do domu. Nawet mi je pokazała. Całe pudło ciuchów do sexu, wibratorów i innych zabawek. Za każdym razem kupował nowe. Podczas gdy ona dostawała sex, mi kupował pierścionki, wisiorki i inne chujostwa, które leżą w pudełkach nadal nie zakładane ani raz. Nawet obrączki nie nosiłam dłużej niż 3 dni. Nienawidziłam biżuterii i nawet wtedy, gdy była od niego, nie chciałam jej nosić.... Um. Po kolejnych dwóch miesiącach znowu zaszła w ciążę. Znowu z nim. Miałam tego dość. Prosto od rodziców poszłam do jego gabinetu na przedmieściach, gdzie zobaczyłam go z jego sekretarką w kolejnym stroju z sex shopu. Przyjebałam mu najmocniej jak mogłam w twarz na jej oczach. Próbował się tłumaczyć, zrzucał na nią winę. Ona mówiła, że sam ją do tego zmuszał, by miała podwyżkę. Uwierzyłam jej. Bo jak tu wierzyć komuś, kto zdradzał Cię z własną siostrą...? Jak...?


-Przepraszam... -szepnąłem cicho i przytuliłem ją.


-Nie masz za co. Na czym to ja...? Ah, no tak... Gdy tamtego wieczoru wróciłam do domu, natychmiast spakowałam jego rzeczy i wyrzuciłam na śmietnik. Zamówiłam ślusarza by natychmiast przyjechał wymienić zamki w całym domu. Nie minęła godzina, jak się z tym rozprawił. Kou dobijał się do drzwi całą noc. Nie otwierałam mu. Nie widziałam kilka dni. Po jakimś tygodniu przyszła jego sekretarka. Wpuściłam ją. Przeprosiła mnie. Powiedziała, że nie dawała rady utrzymać się z dwójką dzieci z pensji, którą jej płacił, więc brała taką robotę, jaką jej dawał. Wygadała mi, że nawet oglądał się za mężczyznami. Postanowiłam bawić się w niego. Zaczęłam pracować jako tancerka w klubie nocnym i dziwka. Pierw robiłam to by zaspokoić siebie, a potem zaczęłam to kochać całą sobą. Każdej nocy oddawałam się każdemu, kogo spotkałam w sexroomie na tyłach klubu. Nie patrzyłam, jak wygląda. Póki mi płacił było dobrze. Dalej to robię, ale teraz to ja chodzę do klientów. Mam własny klub, własne dziewczyny, które uczę tańczyć na rurze i które co noc oddają się innym. One też to lubią. Same to wybrały... Kurwa, jak dziwnie musi to brzmieć. Dziwka z wyboru... Przecież to chore.. A jednak. Taka jestem.


Przez chwilę wlepiałem gały w blat. No bo co miałem powiedzieć? Nie znałem tak naprawdę ani jej ani historii Kouichi'ego, więc co niby miałem jej odpowiedzieć? Owszem, byłem w mega szoku, bo nie wiedziałem nic z tego, co właśnie mi powiedziała. Do tej pory Kou był dla mnie przykładem do życia, ale teraz zmienił się w zakłamanego chuja, który nawet kobiety nie umiał uszanować. Po prostu frajer- nic dodać, nic ująć.-


Czyli... Kou jest... totalnym kłamcą... Rany, muszę z nim pogadać. Ale do szpitala to mnie teraz nie wpuszczą... - wyszeptałem.


-Nawet jakby Cię wpuścili to tylko na chwilę i tylko w nagłym wypadku, ale po chwili i tak wykopali na bruk. - powiedziała spokojnie, zapalając papierosa i zaciągając się nim. - Na twoim miejscu bym tam nie szła. Z daleka widać, że masz słabe nerwy. Widok podłączonego do setki maszyn i kroplówek ukochanego nie jest zbytnio przyjemny.


Fakt, nigdy go nie widziałem ani nikogo w takim stanie. Ale mimo to chciałem, a nawet musiałem tam pójść i z nim pogadać.


Oczy zaczęły mi się powoli zamykać. Kubki po herbacie stały opustoszałe na stole. Cisza między mną a Izumi zaczęła działać mi powoli na nerwach.


-Wiesz... Ja to już idę spać... Dobranoc.- szepnąłem cicho i poszedłem na górę do pokoju, gdzie spędziłem z nim ostatnią noc.


Przytuliłem się do poduszki, na której jeszcze kilka godzin temu leżała jego głowa. Uważałem, go za chodzący ideał, a teraz z opowieści Izumi nawet nie wiedziałem, za kogo go mam aktualnie. Niemożliwym prawie dla mnie było, aby w ciągu jednej rozmowy zrujnować cały świat, a dziś się to stało. Musiałem, po prostu musiałem go jutro zapytać o szczegóły. Ledwie w nie wierzyłem, ale chciałem to zrobić.





Koło pierwszej w nocy udało mi się wreszcie zasnąć. Niespokojnie, ale jednak udało. Śnił mi się jego pogrzeb...

Zapowiedź "Słodka czy kwaśna?"

Więc ten czas musiał pewnego dnia nadejść.

Planuję rozpocząć nowy projekt c:

Tym razem będzie to yuri o tytule, który jest podany u góry posta ^.^


"Słodka czy kwaśna?" ma opowiadać o miłości dwóch dziewczyn, które zostały zmuszone do tworzenia wspólnie projektu szkolnego na temat anoreksji. Jedna z nich to 16-latka o różowych włosach i słodziutkiej osobowości Yu, choruje właśnie na tą oto chorobę i wkrótce ma być hospitalizowana. Druga z nich wręcz nie cierpi tej pierwszej i jest to 17-letnia, zielonowłosa Akira, która aktualnie jest w trakcie przemiany na chłopca i jedyne, czego jej teraz brakuje to męski członek w miejscu kobiecego ciała.

Lecz ich stosunki się zmienią, gdy Yui wyląduje w szpitalu przez omdlenie na sali gimnastycznej, a Akira będzie jedyną, która nie będzie się bała zanieść jej do karetki stojącej przed budynkiem szkoły.


Co dalej...?

To był tylko wstęp, ale mam nadzieję, że was zachęci c:

Kiedy pierwszy rozdział...?

Nie wiem dokładnie, bo nadal kończę "Koi wa Orokadearu", ale postaram się jak najszybciej c:


~ Reina

"Koi wa Orokadearu" rozdział 7

Czajnik wył uparcie póki Kou nie podszedł i nie wyłączył gazu. Następnie sam oparł się o blat i wpatrzył we mnie uparty wzrok.


- Rozumiem, że jesteś głodny po takim przeżyciu na górze i w ogóle, ale… no nie wiem.. nie sądzisz, że budzenie mnie czajnikiem nie jest nieco chamskie?


Nie wiedziałem, co mam odpowiedzieć. Spuściłem wzrok na podłogę i zburaczyłem się. Chciałem go jakoś przeprosić, a nawet nie zauważyłem, gdy podszedł do stołu i kucnął przede mną. Unosząc głowę, znalazłem się na wysokości jego soczystych warg i zostałem delikatnie pocałowany.


-Przepraszam, że zasnąłem… Przez chorobę chodzę wyczerpany… - wyszeptał mi do ucha.


- A-Ale… T ja… powinienem… przeprosić…-wyjąkałem. – obudziłem Cię…


Kou wstał z kolan i usiadł na krześle obok mnie, opuszczając głowę. No co innego miałem powiedzieć? Chciałem przeprosić to właśnie to zrobiłem. Ale czy na pewno to było dobre posunięcie? Kou, jakby nigdy nic się nie stało, wstał, wziął mnie na ręce i zabrał na górę do korytarza oraz dopiero tam usiadł na komodzie, a mnie usadził na swoich kolanach.


- Um… Kou…? Po co mnie tu przytaszczyłeś…? – spytałem zdezorientowany.


- Cóż, robiliśmy to już w każdym pokoju, nawet w łazience. Ale nie w przedpokoju.


Powoli zacząłem rozumieć, o co mu chodzi. Pewnie myślał, że skoro budzę go w środku nocy, to pewnie chcę więcej… Chociaż może i tak nie myślał…? Nie wiem, tak szczerze mówiąc… Jeśli chodzi o myślenie u mnie to często jestem tępy jak gumka do ścierania, co widać dość często. Zresztą co się dziwić? Jestem uke. Mam nie myśleć, tylko dawać się pieprzyć swojemu seme (w tym wypadku Kou) i nie sprzeciwiać się temu. Więc jako dobry uke musiałem zrobić to, co poniżej.


- Hmm… Więc mam rozumieć, że chcesz to tu teraz zrobić…? – spytałem niepewnie, wstałem z jego kolan, obróciłem się do niego przodem i usiadłem z powrotem na jego kolana w rozkroku.


- Skoro już mnie obudziłeś, to chciałbym się rozbudzić do końca… Obiecałem Ci, że tej nocy zrobimy coś, czego nigdy nie zapomnimy. –powiedział mi na ucho tym swoim kuszącym głosem i przygryzł je delikatnie.


Rumieniec wstąpił na moje policzki natychmiastowo. Fakt faktem, mówił coś takiego, ale wówczas nie brałem tego na serio. Tylko co to ma być? Robiliśmy to w prawie każdym miejscu tego domu, nawet z zabawkami. Teraz zaliczamy kolejne miejsce. Co nam jeszcze zostało? Jacuzzi i drzwi wejściowe? W jacuzzi to odpada, bo jest na zewnątrz. A jakby się skusić, to drzwi są w środku i dałoby radę. Tylko czy na serio chce mu się tak wiercić?


Językiem zjechał z mojego ucha po policzku i odnalazł nim moje wargi, gdzie wepchnął go brutalnie i zaczęliśmy się namiętnie lizać. Ledwie łapałem przy tym oddech, ale sprawiło to, że natychmiast zrobiłem się twardy. Z Kou też nie było problemu. Wystarczyło poczekać chwilę dłużej, a on już prawie wołał o wejście we mnie. Nie wiem jak, po prostu to wyczułem. Pocałunki robiły się coraz bardziej ruchliwe i namiętne, a jego ciało jakby wierciło dziurę w komodzie, na której siedzieliśmy.


- Chcesz już zacząć…? – spytałem cicho między pocałunkami.


- A mogę? – odpowiedział pytaniem aż od razu.


Pokiwałem mu głową lekko, prawie że niewidocznie. Kouichi wstał, oparł mnie o szafkę i wypiął mój tyłek w tył.


- Bez wstępu się nie obejdzie… - wyszeptał mi do ucha z pokusą.


Odwróciłem się i zacząłem go całować bez opamiętania. Ręce zarzuciłem na jego barki, podczas gdy jego wędrowały po moich plecach i kreśliły artystyczne i pełne erotyki wzory. W końcu zatrzymały się na pośladkach, uniosły je w górę i usadowiły na szafce, po czym zaczęły namiętnie dotykać i podszczypywać. Podskakiwałem lekko przy tej czułej pieszczocie, a komódka razem ze mną. Wreszcie dłonie Kou przeniosły się pod moje pośladki, uniosły mnie i usadowiły na jego twardym członku. Jęknąłem mu prosto w usta, ale nadal go całowałem. Jedna z jego dłoni wróciła na miejsce z tyłu i dalej miętosiła mój pośladek , tymczasem druga powędrowała w przód po moim udzie do członka i narzuciła szybkie tempo. Jęczałem ile sił w płucach, ale Kouichi nie przestawał mnie całować. W końcu zjechał językiem po moim policzku i szyi na obojczyk, gdzie ugryzł mnie do krwi i zaczął popijać moja krew. Przyznam, że trochę mnie to zemdliło na początku, ale zaraz potem jeszcze bardziej podnieciło. Język ukochanego kreślił kolejne wzory na mojej skórze przy szyi i wjeżdżał coraz wyżej albo i niżej po niej, aż znalazł się z powrotem na wysokości moich ust i zaczął je całować z uwielbieniem. Chciało mi się krzyczeć z rozkoszy. Ruchy bioder Kou gwałtownie przyspieszyły, a jego członek stał się większy i zaczął drżeć. „Jeszcze chwila i się we mnie spuści” – pomyślałem. Złapałem jego rękę na moim kroczu i zacząłem nią poruszać szybciej, byśmy mogli dojść razem. Ledwie z tym się wyrobiłem. Moja sperma wylądowała na jego torsie, a jego jak zwykle wylała się cała w środku mnie. Poczułem cudowny gorąc wewnątrz ciała, który rozlewał się po całym moim organizmie coraz większą falą słodyczy i ciepła.


Ledwie zdążyłem się pozbierać po tym, a Kouichi już mnie podnosił na ręce i przeniósł z powrotem na dół i wniósł do pokoju w stylu jadalni. Oczywiście był to kolejny niebieski pokój, z faktem tym, że ten był pełen plakatów i fotografii, poza dwoma gablotami z porcelaną i szkłem. Ledwie przekroczyliśmy próg pokoju, a Kou praktycznie rzucił mnie na stół w centrum pomieszczenia.


- Tego pokoju to jeszcze nie widziałeś, bo tak się rozglądasz. –powiedział bezinteresownie.


Odsunął krzesło i usiadł na nim w lekkim pochyleniu, jego dłoń wodziła po moim udzie aż mi znowu stanął. Podniósł moje nogi i oparł je wygodnie o blat stołu. Jego palce gładziły delikatnie moją skórę na brzuchu, ale dało się wyczuć, że chcą więcej. Zjechał nimi do mojej męskości i zaczęły ją delikatnie pieścić. Chwilę potem do pieszczot dołączyły również jego rozpalone i pełne wargi. Początkowo całowały mojego członka od góry do dołu, po czym zaczęły go namiętnie lizać i oplatać językiem. Kou uniósł się z krzesła i kopnął je w tył, aż gruchnęło o ścianę i spadł jeden z plakatów w ramie. Seme nawet tego nie zauważył, gdyż pochylił się nade mną i wodził ustami po mojej szyi, całował ją i wsysał lekko, zostawiając na niej okrągłe malinki i ślady po zębach. Tymczasem jego dłoń ciągle rysowała wzorki na moim udzie i członku. Z moich ust zaczęły się wyrywać ciche jęki, które z czasem przybierały na głośności. Usta Kou zetknęły się z moimi w pełnym namiętności i zachłanności pocałunku. Jego ręka na moim członku zwiększyła prędkość. Jęczałem mu prosto do ust, gdy bez uprzedzenie wszedł we mnie. Niczego nawet nie poczułem, gdyż spuścił się we mnie wraz z momentem wejścia. Przyjemny gorąc rozlał się po moim ciele po raz drugi tego dnia. Chwilę potem sam również doszedłem, po prostu już nie mogłem wytrzymać. Sperma wyleciała na mój lekko wyrzeźbiony tors. Kou delikatnie ze mnie wyszedł, oparł dłonie na blacie, opadł twarzą na moją klatkę piersiową i zaczął majtać po nim językiem. Lecz na tym się nie skończyło.


Kouichi znowu wszedł we mnie bez uprzedzenia, tym razem pod innym kątem. Krzyknąłem. Sperma z poprzedniego wytrysku jeszcze ze mnie nie wyciekła, a teraz jego twardy członek dopychał ją do samego końca. Ruchy Kou od razu nabrały ostrego tempa. Pchał mnie nie tylko z całą siłą, ale także najgłębiej jak mógł. Coraz bardziej mi się to podobało. Moje jęki były głośne. Miało się wrażenie, że rozchodzą się po całym domu. Czułem jak jego członek zaczyna pulsować. W końcu wyszedł ze mnie i cała jego sperma roztrysła się po moim torsie. Zgarnąłem jej trochę na palce i perwersyjnie je oblizałem. Kou znowu się na mnie spuszcza od samego patrzenia na to, tym razem jego nasienie dolatuje aż do mojej twarzy. Zgarnąłem wszystko do ust i połknąłem grzecznie, na koniec oblizałem zachłannie wargi. Czułem przyjemne ciepło wewnątrz, gdy sam doszedłem wprost na jego wyrzeźbioną klatę. Kou zrobił to samo z moją spermą i z perwersją zlizał ją zachłannie z palców. Zgarnął to, co zostało i wepchnął mi palce do ust, gdzie wprawnie wylizałem je do czysta. Bez żadnego uprzedzenia wyjął palce z moich ust i wepchnął je do mojego tyłka. Wystarczyło kilka pchnięć, bym znowu doszedł, a cała sperma poleciała na podłogę. Po prostu nie miałem już siły. Mimo to Kou opadł na podłogę i jak piesek z wypiętym tyłkiem zaczął wylizywać ją z mojego nasienia. Ledwie dałem radę obrócić się na plecy i spojrzeć za brzeg blatu w dół na jego trudy. Byłem już po prostu wykończony. Uniosłem głowę do góry i moim oczom ukazał się kolejny zegar, którego musiałem po prostu nie zauważyć, gdy rzucał mnie na początku na blat. Z trudem odczytuję ze wskazówek, że jest 05:12.


-Kou…? – spytałem cicho i zaglądnąłem z powrotem pod stół. – O której masz być w klinice?


-Hmm… Do 19 mam się pojawić samoistnie, inaczej przyjadą po mnie i sobie mnie wezmą. A bo co?


-Jestem… śpiący… Chodźmy na górę…. –proponuję między ziewnięciami.


Kouichi wstał na nogi, wziął mnie na ręce i jak poprzednio zaniósł na górę do jednej z niebieskich sypialni, gdzie położył mnie delikatnie na łóżku i okrył kołderką. Jak przez sen pamiętam, że się do niego przytuliłem i zamknąłem oczy.


-Dobranoc, skarbie. – udało mi się wyszeptać i od razu zapadłem w sen, choć nie wiem czy coś innego się również działo.


- Dobranoc, Shun. –pocałował mnie delikatnie w czoło.

"Koi wa Orokadearu" rozdział 6

Od zamyśleń ze wzrokiem wbitym w niebo oderwało mnie uczucie wyciekania z mojego tyłka. Jak się spodziewałem, podczas mojego filozofowania nad niebem, Kouichi spuścił się we mnie i na mój tors. Po tym wszystkim opadł głucho z kolan na ścianę, z której zsunął się na lodowate kafelki. Natomiast na środku kuchni na kwadracie z zielonych płytek leżał ospermiony i znużony chudzielec. Tak, mówię o sobie. Gdy Kou ledwie łapał oddech, ja nawet nie brałem wdechów. Oddychałem małą ilością tlenu w płucach, które znajdowało się tam pewnie od rozpoczęcia filozofii, więc jego jakość była pewnie kiepska już. Było cicho, gdy nagle Kou zaczął strasznie kaszleć. Złapał się za gardło, jakby miał je zaraz sobie wyrwać. Natychmiast uniosłem się na kolana i z cieknącą spermą z tyłka, powłóczyłem się do niego pod ścianę. Położyłem rękę na jego plecach i raz na jakieś 5 sekund, lekko go klepałem. Trochę minęło nim się uspokoił, ale jednak sie udało opanować kaszel.


- Już wszystko okej? - spytałem niepewnie z nutą troski.


- T...Taa.. - wyszeptał prawie niesłyszalnie.


- Na pewno? Bo to nie brzmiało za dobrze...


Kou nie odpowiadał przez dobre kilka minut, które dłużyły się w nieskończoność. Otwierał usta, ale jakby rezygnował z odpowiedzi i natychmiast je zamykał. Wreszcie w jego oddechu nie było słychać najmniejszej skazy. Nadal nie odpowiadał, a zamiast głosu podniósł ramiona i otoczył mnie nimi. Znowu poczułem jego łzy na swojej skórze jak rano.


- Um... Kou... - odezwałem się cicho. - co się dzieje...? Proszę... Powiedz mi... Martwię się o ciebie...


Tak, powiedziałem to. W tamtej chwili poczułem się głupio. Znałem go ledwie trzy dni, a w rzeczywistości nie wiedziałem o nim autentycznie nic. Podniosłem się z podłogi i podciągnąłem go za dłonie. Weszliśmy po schodach na górę i po chwili potykania się i gubienia, trafiliśmy do łazienki. Ledwie otworzyłem drzwi do niej, a moim oczom ukazał się wspaniały widok. Płatki róż na podłodze i w wannie, oczekujące tylko na spuszczenie wody i dolania do niej olejku zapachowego, który oczekiwał na zadania na brzegu wanny. Czerwone zasłony były zasunięte i ledwie przepuszczały światło księżyca. Kilka świec czekało na zapalenie na półeczkach nad wanną, przy ogromnym lustrze obok niej i na samych brzegach wanny. Wszystko przygotowane czekało tylko na wykonanie odpowiednich ruchów i już stworzyłoby romantyczny nastrój.


- Uhh! Znowu jest wszystko gotowe...! Jak ja Cię za to kocham! - westchnąłem głośno z zadowolenia, usadziłem go na schodkach wanny i pocałowałem mocno.


Kou puścił wodę do wanny, płatki róż znajdujące się w niej zaczęły się unosić na jej powierzchni. Następnie do wody dolał trochę olejku i juz po chwili cała łazienka pachniała słodką nutą róż i cynamonu. Pociągnął mnie za rękę do siebie i pocałował namiętnie.


-W końcu jestem seme i musze dbać o swojego uke. - posłał mi jeden z tych swoich uwodzicielskich uśmiechów i przytulił.


Weszliśmy do wanny i zanurzyliśmy się w jeziorze pływających płatków. Przez kilka minut po prostu patrzyliśmy sobie w oczy i tuliliśmy się do siebie. W końcu Kou westchnął, usadowił mnie na swoich kolanach i delikatnie pocałował.


- Wiesz, Shun... - zaczął cicho. - Jest coś, o czym musze ci powiedzieć...


- Mi możesz powiedzieć o wszystkim, wiesz o tym przecież. - wyszeptałem spokojnie, a w rzeczywistości cały się bałem jego wypowiedzi.


- Bo... Tak na prawdę... to zostały mi tylko te dwa dni spokoju... a potem,, będę musiał iść do kliniki.. - wymamrotał ze łzami w oczach.


- A... ale.. Dlaczego..? -powiedziałem ledwie słyszalnym głosikiem.


I nagle wszystko do mnie dotarło. Izumi jednak chciała od niego odejść i pewnie stąd ten telefon, te wyzwiska. A te dwa dni okazały się końcem wolności. Musiałem przy nim dotrwać do końca bez względu na wszystko i wszystkich. W końcu kochałem go, a miłość zobowiązuje na swój sposób.


- Mam raka od kilku lat i nie chciałem go leczyć. A to wszystko przez Izumi. Udawała wielką miłość, a tak na prawdę to była wyłudzaczką i co noc, zamiast przepisanych ampułek wstrzykiwała mi jakieś świństwo. - powiedział i wyciągnął rękę przed moje oczy. Roiło się na niej od miejsc po wkłuciach igły...


- Czyli moje wrażenia nie były omylne... - powiedziałem sam do siebie. - Bo wtedy w tej uliczce myślałem o niej, jak o najtańszej dziwce.


- I miałeś całkowitą rację.. Ciągle się dowiadywałem, że ma kogoś na boku i dziś chciałem to zakończyć raz na zawsze, by te ostatnie dni spędzić z dala od tej oszustki.


- Na szczęście nie będziesz sam - wyszeptałem i pocałowałem delikatnie jego drżące wargi. - Mam tydzień wolnego, który chcę spędzić z tobą.


Przełożyłem nogę i usiadłem w rozkroku na jego kolanach, a ramiona standardowo zarzuciłem mu na barki. Pocałowaliśmy się namiętnie. Ręce Kou ciągle wędrowały wzdłuż moich pleców. Raz niżej, raz wyżej, aż zatrzymały się na pośladkach i macały je nachalnie.


Siedzieliśmy w wannie dobre dwie godziny, co jakiś czas dolewając ciepłej wody. Po tym czasie wyglądaliśmy jak dwa dziadki, więc przenieśliśmy się do sypialni. Oczywiście do innej, bo tamta była cała w spermie. Ta natomiast była cała niebieska, począwszy od ścian i drzwi, po meble i dodatki.


Ledwie weszliśmy do sypialni, a już byłem przyparty do ściany. Kou pocałował mnie namiętnie.


- Skoro to nasza ostatnia wspólna noc w jednym łóżku, zróbmy coś, czego nigdy nie zapomnimy. - wyszeptał mi do ucha swoim kusicielskim głosem i przygryzł je. Z zagryzienia poleciały kropelki krwi i spadły na podłogę. Prawie mdlałem. Nienawidziłem widoku krwi, nigdy. Ale musiałem się ogarnąć, przynajmniej na ten czas, kiedy on jest obok. Nie mogłem go zawieźć. W szczególności tej nocy nie mogłem niczego spieprzyć, bo to była ostatnia noc razem. Nie mogłem po prostu.


Podczas gdy ja prawie mdlałem na widok krwi na dywanie, Kou lizał moje ucho aż krew przestała cieknąć. Musiałem przygryźć wargi by nie zacząć krzyczeć z podniecenia. Kouichi z ucha zjeżdżał językiem niżej, po policzku, wzdłuż szyi i obojczyków, na których się zatrzymał i je całował, robiąc mi malinkę na karku. Wrócił się językiem do moich ust i rozdarł je nim w namiętnym pocałunku. Zarzuciłem mu ramiona na barki i odwzajemniałem pocałunki, podczas gdy jego ręce znowu wędrowały po moich plecach i znowu zatrzymały się na tyłku. Prawą ręką wodził po moim pośladku, a lewą po udzie, które zacząłem instynktownie podnosić wyżej. W końcu jego lewa ręka sięgnęła do mojego członka i zaczęła pocierać nim o swojego. Nadal byliśmy złączeni w pocałunku, gdy zacząłem piszczeć z podniecenia i gdy poleciała pierwsza porcja gorącej spermy na nasze klaty. W końcu podniósł wyżej moją nogę i wszedł we mnie, mocniej przyciskając mnie do ściany.


- Chcesz to możesz krzyczeć. Dzisiejszej nocy mam gdzieś sąsiadów i ich dzieci. - wyszeptał i znowu przywarł do mnie ustami w namiętnym pocałunku.


Kou pchał coraz mocniej w mój tyłek, więc moje myśli spadły do poziomu totalnego zboczeńca. Gdyby nie złączenie mych ust z jego w namiętnym pocałunku, krzyczałbym na cały głos z podniety.


- Ja... zaraz...! - nie dokończyłem, bo kolejna porcja spermy wylądowała na jego torsie i ściekała stróżkami po sześciopaku na jego brzuchu.


Nie musiałem długo czekać aż i on dojdzie, bo zrobił to zaraz po mnie razem z głośnym jęknięciem.


- Jesteś w tym coraz lepszy, kochanie - wyszeptał mi do ucha tym swoim kusicielskim głosem. - Doprowadzasz mnie do szaleństwa...


Wyszedł ze mnie i delikatnie postawił moje udo na podłogę. Normalnie bym został zrzucony brutalnie na ziemię, a teraz? coś uległo jednak zmianie, ale nie miałem czasu by domyślać się, co dokładnie, bo Kou zostawił delikatny pocałunek na moim czole. Zrobiłem się czerwony i spuściłem głowę w dół. Jak zawsze za pomocą dwóch palców podniósł ją do góry, rozkazując moim oczom spojrzeć w jego i delikatnie mnie pocałował.


Gdy oderwałem usta od jego ciepłych warg, przytulił mnie mocno i znowu łzy poleciały po moich plecach. Nie rozumiałem, co takiego poszło tym razem nie tak, więc po prostu odwzajemniłem uścisk i dałem mu się wypłakać. I choć dziwnym dla mnie było, by seme ot tak płakał przy swoim uke, pocałowałem go w policzek i słodkim głosikiem dziecka powiedziałem mu do ucha:


- Będzie dobrze. Póki jestem obok ciebie po prostu musi tak być. Nie opuszczę cię ani na sekundę... - przerwałem i łzy same pociekły mi z oczu. Nie rozumiem, dlaczego i ja wtedy płakałem. Powiedziałem kilka słów, jakich używa się w takich sytuacjach i się poryczałem, w dodatku nieświadomie.


Nie wiem, ile tak staliśmy od ścianą przytuleni, ale w końcu zacząłem lekko dygotać z zimna (co jak co, ale jednak byłem goły), więc przenieśliśmy się do łóżka, gdzie Kou otulił mnie swoim ramieniem i zrobiło mi się lekko cieplej. Leżeliśmy tak chwilę w pełnej ciszy, aż usłyszałem cichutkie chrapanie. Obróciłem głowę. Taaak, Kou zasnął. Wyzwoliłem się z jego uścisku, założyłem na siebie mięciutki kocyk (również niebieski jak pokój) i wyszedłem z pokoju, uważając przy otwieraniu drzwi, by nie zrobić tego za głośno. Zostawiłem otwarte drzwi i opatulony kocykiem zszedłem na dół do kuchni. Niestety, było mi trochę za zimno na bosaka po lodowatych kafelkach, więc wróciłem na górę do niebieskiej sypialni, z szafki wyciągnąłem zielone bokserki, zieloną koszulkę i jakieś tam cieplutkie skarpeteczki puchate (oczywiście to wszystko było Kou), okryłem się kocykiem i ruszyłem z powrotem na dół do kuchni.


Zaczęły zamykać mi się oczy, więc wstawiłem wodę i zrobiłem sobie mega mocnej kawy. Trochę za mocnej, ale przynajmniej mnie obudziła. Nie chciałem spać tej nocy. A gdyby Kou nagle zacząłby mnie wołać i ja bym tego nie usłyszał znużony snem? Albo gdyby coś mu się stało w nocy i ja bym nie zareagował na czas, bo bym se spał na krześle w kuchni? Co by było wtedy z moją obietnicą? Przecież nie jestem dzieckiem i słowa potrafię dotrzymać. A tego jednego musiałem dotrzymać, nawet jeśli jednak okazałoby się, że Kou ma więcej czasu i może żyć kij wie jak długo, bo już nic mu nie zagraża. Owszem, marzenia, ale jednak warto było je wtedy mieć, bo potem było tylko gorzej... Ale o tym później.


Wypiłem jedną kawę, potem drugą... trzecią... aż wreszcie poczułem cokolwiek innego poza znużeniem. Burczenie w brzusiu. No faktycznie, od wczoraj jedyne co zjadłem, to były tylko te ciasta, gdy robiłem mangę... Chociaż nie, było po północy już, więc to było przedwczoraj. Wstałem z nagrzanego moim tyłkiem siedzenia krzesła i podszedłem do szafek. Zacząłem w nich grzebać w poszukiwaniu jakichś zupek chińskich albo czegoś w tym stylu szybkich dań. Znalazłem jakieś niewiadomo co, coś co wyglądało jak paćka dla dzieci, kilka zupek Vifon’a w jakimś nieznanym mi języku (Polakiem to Shun nie był~!) i jedną w japońskim, ale była po terminie. Zaryzykowałem i przygotowałem tą poterminową. Zalałem i poczekałem kilka minut, po czym zdjąłem talerzyk z miski i spróbowałem jej. Nie była taka zła, a zapachu przeterminowania nawet nie było czuć. Lepiej powiem, była lepsza niż zwykła, normalnoterminowa zupka Vifon’a jaką kiedykolwiek jadłem.


Skończyłem jeść i nadal czułem głód. Zrobiłem sobie więc następną i nim się zorientowałem, grzebałem w poszukiwaniu makaronu w pustej misce. Nadal burczało mi w brzuchu. A może to było trawienie posiłku? Nie wiem... Nigdy jakoś nie lubiłem biologii i z niej uciekałem. Kiedyś nauczycielka straszyła mnie, że zrobią kiedyś ze mnie takiego szkieletora na pomoc naukową albo że będę żabą w kolejnym życiu i specjalnie mnie wezmą do badań, bo to nienormalne by mieć taki poziom IQ... Dobra, koniec o biologii... Więc nadal czułem potworny głód. Podszedłem do czajnika, dolałem do niego wody i na nowo go wstawiłem na ogień.


Gapiłem się na ten czajnik i gapiłem. Co chwila spoglądałem na zegar w nadziei, że minęła chociaż minuta, ale dupa z tego, bo mijało ledwie pięć sekund. Podszedłem do stołu, wstawiłem miskę i pałeczki do zlewu. Trochę były już tłuste, a nie bardzo widziało mi się z nich jeść w takim stanie. Pozbyłem się też kubka w misie i również wstawiłem go do zlewu. Wszystko pozmywałem, a woda nadal się nie gotowała. Spojrzałem na otwartą szufladę ze sztućcami, a tam niebieskie pałeczki w kokardki. Oczy zrobiły mi się większe, usta same się otworzyły.


Rzuciłem się do szuflady, wyciągnąłem niebieskie cuda i zacząłem się im przyglądać. Były takie kawaii, że po prostu szkoda mi było ich nie obejrzeć dokładnie. Oglądałem je z każdej strony, wąchałem, całowałem, macałem, krzyżowałem, układałem w palcach i tak dalej, a czajnik piszczał pewnie chwilę już, bo we framudze drzwi kuchni stanął zaspany Kou z włosami sterczącymi we wszystkie strony i patrzył na mnie jak na dziwadło. Zresztą, co ja mu się dziwiłem, wyglądałem jak dziecko, gdy tak jarałem się pałeczkami.

"Himitsu" rozdział 1

Po całym budynku rozbrzmiał dzwonek zapowiadający koniec piątkowych lekcji. Z Sali biologicznej wyszedł wysoki na metr dziewięćdziesiąt tleniony chłopak. Przystanął przy schodach prowadzących na pierwsze piętro i wpatrzył się w okno. Mijały minuty, a on nadal patrzył w niebo. Ocucił go trzask drzwi na piętrze i czyjeś żywe kroki po jego lewej stronie. Chłopak obrócił się, a jego wzrok spoczął na najlepszym przyjacielu i jednocześnie największym emo w szkole.


- Dłużej się nie dało układać włosków czy cię dziewczyny wyjebały z kibla? – zaśmiał się złośliwie.


- Tej, Tetsuya! Wiesz, że fizyczka mnie nienawidzi! – odkrzyknął emo, który szedł właśnie w połowie korytarza. – A poza tym, dziewczyny mi zazdroszczą. Żadnej się tak grzywcia nie układa jak mi. – i teatralnie odrzucił ją na bok.


Tetsuya zaśmiał się głośno. Pewnie nawet w szatni było go słychać. Mimo swojej postawy jego śmiech był uroczy, bo wzbogacony o słodziutkie dołeczki po obu stronach ust, dzięki których cieszył się zainteresowaniem wszystkich dziewczyn szkoły. Można w to nie wierzyć, ale przez 17 lat swojego życia nie miał ani jednej dziewczyny. Interesował go ktoś znacznie inny, a kogo znał od 6 lat i komu bał się o tym powiedzieć.


Emo doszedł do niego i przybił żółwika na przywitanie. Powoli schodzili po schodach do szatni. Delikatne światło z małych okienek spod schodów tworzyło złudzenie dwóch ideałów. Czarne włosy z fioletowymi końcówkami podskakiwały lekko w rytm kroków na niższe stopnie. Pieszczocha na prawym nadgarstku połyskiwała w słabym świetle jarzeniówek. Blondyn co chwile spoglądał w jego stronę swoimi czerwonymi oczami.


- Umm… Kiyoshi…? – zaczął niepewnie Tetsuya z lekkim rumieńcem na policzkach.


- Nom? – spytał, unosząc wzrok na twarz kumpla.


- Dzisiaj jest impreza u Kaori i mam zamiar na nią iść, ale nie chcę iść sam…


- Niech zgadnę, chcesz bym i ja poszedł, co ? – uśmiechnął się zawadiacko Kiyoshi..


- No… Przydałoby się… Oczywiście jeśli możesz…


- Wrócę i spytam matkę, bo dziś tylko ona jest w domu. W końcu Chihiro pojechał dziś z ojcem do szpitala… O której ta impreza?


- Hm… chwila… -wyjął telefon z tylnej kieszeni rurek i zajrzał do kalendarza. – Uhuhu, o dwudziestej się już wszystko zaczyna, ale mówiła by być wcześniej, bo potem może już nie być towaru. No chyba że weźmiemy swoje… - schował telefon z powrotem do kieszeni i wrócił do wpatrywania się pod nogi idące po schodach.


- dobra, to spytam.


Weszli do szatni i zajęli się zmianą butów. Kiyoshi zdjął bluzę z wieszaka i usiadł na ławeczce w oczekiwaniu na Tetsuyę. Czas mijał, a blondyn się nie pojawiał. Zdecydowanym ruchem emo wstał i skierował się w kierunku szafki przyjaciela, przy której stał on wpatrzony w kartkę.


- Co to? – odezwał się czarnowłosy.


Chłopak wzdrygnął się, zatrzasnął szafkę, podniósł z podłogi plecak i odwrócił w stronę Kiyoshiego.


- Nic takiego. Kolejna laska, która chce się umówić, ale boi podejść… Sakakibara? Idziemy?


Speszony emo wyszedł z zamyślenia z lekkim rumieńcem na twarzy,


- H-hai… -odpowiedział pospiesznie i ruszył szybko do drzwi wyjściowych.


Całą drogą aż do domu Sakakibary szli w całkowitej ciszy. Blondyn domyślił się, że coś się stało. Ciekawość pożerała go żywcem.


- Ey, Kiyo, co jest? Jesteś jakiś taki…


- Mnie nigdy nie zauważa nikt poza tobą. Chłopaki wytykają, a dziewczyny nie chcą ode mnie wziąć nawet pracy domowej. A za tobą wręcz tabuny lecą, nie ma przerwy byś był sam chociaż na sekundę, bo zawsze znajdzie się jakaś, która zechce pogadać. Nienawidzę tego! W szkole nie da się z tobą pogadać, bo mnie odtrącają na któryś tam plan! Ten ktoś zawsze MUSI z tobą pogadać! Jakby nie móg poczekać i od tej rozmowy zależy jego życie! Mam już tego dość!!! – wykrzyczał emo jednym tchem i pobiegł przez ogród do domu, trzaskając drzwiami.


Z krwistych oczu pociekły dwa cieniutkie strumyczki łez. Nie rozumiał nagłego wybuchu w zachowaniu najlepszego kumpla. Do tej pory Kiyoshi olewał zdanie innych i trzymał się z boku ze słuchawkami na uszach. A teraz? Tetsuya nie mógł sobie przypomnieć żadnej chwili, gdzie Sakakibara skarżył się na jego powodzenie w szkole w porównaniu ze swoim spokojnym trybem życia. Wiedział, że w rzeczywistości Kiyoshi cierpiał, ale nie chciał się w to wtrącać. Wiedział, że po prostu sobie poradzi, jak zawsze z resztą.


Blondyn nie mógł nic zrobić, musiał czekać aż przyjaciel się uspokoi. Starł rękawem bluzy strużki łez i ruszył dalej do domu. Po kilku minutach znalazł się pod drzwiami. Po cichu otworzył i zamknął drzwi, zdjął buty i ruszył do swojego pokoju. Od kilku lat mieszkał już tylko ze starszą siostrą, kiedy to ich rodzice mieli poważny wypadek i zmarli na miejscu na długo przez przybyciem karetki. Od tamtej Powy poza siostrą i Kiyoshim nie miał nikogo, komu mógł się zwierzyć czy nawet zaufać. A co jeśli Kiyo się nagle od niego odwróci? Jeśli znajdzie kogoś i wszystko mu wygada? To były największe obawy Tetsuyi odkąd go poznał.


- Niee, muszę się ogarnąć. – wyszeptał do siebie i włączył wieżę, wkładając do niej płytę The Gazette, którą dostał od Sakakibary na 15 urodziny i włączył „Taion” na wielokrotne powtarzanie.


Wieża grała już drugą godzinę, gdy zadzwonił jego telefon. Z wyświetlacza odczytał, że to emoś.


-No? –rzucił przeciągle.


-Yo . Sorki za tamten wybuch, ale po prostu mam tego ostatnie coraz bardziej dość… -powiedział niepewnie Kiyoshi.


-Spoko, nic się nie stało.


- Uff. A już myślałem… A właśnie, pytałem się czy mogę iść i się zgodziła.


-Iść na co? –zapytał blondyn wyłączając wieżę.


-Noo na imprezę u Kaori… Zapomniałeś już czy jak?


Przez chwilę Tetsuya stał cicho na środku pokoju i patrzył się w okno, próbując sobie przypomnieć wszystko przed wybuchem. Tymczasem cisza po drugiej stronie słuchawki zaczęła przerażać młodego Sakakibarę, który wsłuchiwał się w równy i nikliwy oddech Momochiego.


-Eey, Momoś? Żyjesz tam? –spytał niepewnie emoś.


-Hm? – mruknął w odpowiedzi.- A, tak, impreza. Pewnie, że pamiętam… Ey! Miałeś mnie tak nie nazywać!


-Oj no, uspokój się. Nic nie mówiłeś, a nic innego by na ciebie nie podziałało przez tela! To o której i gdzie się widzimy?


Krwistooki zerknął na zegar wiszący na ścianie nad biurkiem. Była już 18:27, co oznaczało, że czas się zbierać.


-Hmm… Dasz radę być za jakieś 5 minut?


-Człowieku, wyjrzyj za okno wreszcie! – krzyknął znienacka czarnowłosy do telefonu. – Sterczę tu od 15 minut już i czekam aż to ogarniesz!


Blondyn rozsunął zasłony i jego oczom ukazała się tak dobrze znana sylwetka przyjaciela. Jak zawsze ubrany był w czarny T-shirt, kochaną czarną bluzę z napisem „I hate this fuckin’ Word”, za którą ciągle dostawał uwagi, ciemnoszare rurki, które idealnie opinały jego jędrne pośladki i ulubione czarne conversy.


- Dasz mi 10 minut czy wchodzisz? Kagami nie ma , więc nie zostaniesz zgnieciony. – zaśmiał się Tetsuya do szyby, za którą stał Kiyoshi.


Emo rozłączył się i ruszył do drzwi domu. Nie czekał za długo, aż gospodarz ruszy swój seksowny tyłek do otwarcia ich i po prostu wszedł jak do siebie. Przez chwilę przyglądał się schodom, na których nie raz gadali o wszystkim, gdy tylko Kagami gdzieś znikała ze swoimi chłopakami.


-Długo będziesz tak jeszcze wietrzył czy wreszcie wejdziesz? – odkrzyknął Tetsuya ze swojego pokoju.


Zachowując się według instrukcji emo nawet nie zważał na to, by zdjąć buty, zamknął drzwi wejściowe i wparował do jego królestwa, a gdy tylko otworzył drzwi jego oczy ujrzały to, o czym tak namiętnie śniły od 6 lat znajomości. Blondyn stał na środku turkusowego pokoju bez koszulki, a za jego plecami rozciągał się widok na ogród przez odsłonięte okna. Lekko wyrzeźbiony tors wglądał cudownie w popołudniowy słońcu, a kropelki wody zostawiały lśniące ślady na wilgotnej jeszcze skórze. Tetsuya oblał się rumieńcem i odwrócił wzrok, gdy zobaczył w jaki sposób jego przyjaciel się mu przypatruje.


- M-mógłbyś… przestać..? –wyszeptał ledwie słyszalnie i ze zmieszaniem. –To takie… trochę krępujące… -dokończył i odwrócił się plecami.


-T… To ja poczekam… na schodach.- i szybko wyszedł z pokoju, zatrzaskując drzwi za sobą.


Czarnowłosy wsłuchiwał się w bicie zegara na korytarzu, a jednocześnie myślał o tym, co chwilę temu widział. Jego marzenie zostało właśnie spełnione, ale nie czuł się tak wyśmienicie, jak to sobie wyobrażał.


Minuty mijały, a po blondynie nie było ani śladu. Z 18:30 zrobiła się 19:06. Dalsze wyczekiwanie jakoby nie miało sensu, więc młody Sakakibara wstał z schodów i tym razem zapukał do drzwi pokoju przed gwałtownym wejściem do niego.


-Ey, ty to już chyba cheerleaderki urodą przegoniłeś.- rzucił i otworzył drzwi, a oczy powiodły go na łóżko, gdzie jego kumpel ot tak brzdąkał sobie na gitarze w dalszym ciągu bez koszulki.


Aż do tej chwili twarz miał opuszczoną w dół i zastanawiał się nad znaczeniem jego spojrzenia. Usłyszał pukanie do drzwi i jego głos, co skłoniło go do spojrzenia w tamtą stronę, gdzie spotkał wzrok przyjaciela. Myślał, że już dawno temu sobie poszedł.


-No chyba sobie ze mnie jaja robisz! Czekam już dobre pół godziny na ciebie, a ty nawet bluzki nie założyłeś?!


-No bo… bo… wydawało mi się… -wyjąkał Tetsuya.


-Gówno ci się wydawało. – zripostował go Kiyoshi i podszedł do jego szafy, wyjął z niej ciemnofioletową bluzkę i rzucił mu ją na kolana.


-Spodnie też mam ci wyjąć? –i otworzył skrzydło ze spodnie, z którego wyjął fioletowe i które również rzucił mu na kolana.


-Masz 5 minut na przebranie i wychodzimy do Kaori. I tak po drodze musimy jeszcze wskoczyć do nocnego, bo ja bez szlugów to tam nie wytrzymam. –rzucił szybko i opadł na krzesło na środku pokoju.


-Eee.. a mógłbyś…? –spytał cicho Tetsuya.


-Żebym znowu czekał pół godziny? Nie, dziękuję. Wont do łazienki. – wstał i popchnął go do pomieszczenia obok. – Zaczynam odliczać 360 sekund. Jak się nie wyrobisz to idę się najebać i potem zrobię ci nalot, bo powiedziałem matce, że nie wrócę na noc. –powiedział jednym tchem i zaczął po cichu odliczać od zera co 50 informując kumpla o postępach.


-356, 357, 358, 359, 360! Zapomnij o tym, co mówiłem. Wchodzę do ciebie! –i gwałtownie otworzył drzwi, wpadając na Tetsuyę, który właśnie wychodził z łazienki. –Oh… A jednak ci się udało.


- Wybacz, ale jeśli wparujesz mi w nocy do domu, a obudzisz Kagami, to mnie ona wówczas zabije na miejscu, a oboje tego chyba raczej nie chcemy. –odpowiedział, wrzucił ciuchy do szafy, wsadził telefon do tylnej kieszeni rurek i zwrócił się w stronę kumpla. – To idziemy?


-Jasne.- odparł z uśmiechem emo i wręcz pobiegł do korytarza, gdzie usiadł sobie na komódce i oczekiwał aż blondyn założy ciemnofioletowe conversy i odnajdzie w szafie na przedpokoju jasnofioletową bluzę (wszystko ładnie pod kolor).


Tetsuya jeszcze raz szybko przejrzał się w lustrze, poprawił sterczące trochę za bardzo włosy, sprawdził, czy aby na pewno wziął fałszywy dowód i resztę portfela, po czym odwrócił się do kumpla i wypchnął go na zewnątrz.


-Eskimosi przodem. – zaśmiał się głośno, pokazując kumplowi język i zamknął drzwi na klucz.


-Oberwie ci się jak nic. – powiedział ze śmiechem w oczach czarnowłosy.


-Kłamiesz, jest remis. –dorzucił i ponownie uraczył go swoim językiem na wierzchu.


-Dobra, koniec tego dobrego. Mamy pół godziny by dojść tam, a po drodze jeszcze musimy wejść do nocnego… Jakieś piwo bierzemy?


-Przydałoby się, bo wątpię, że tam jeszcze będzie. Ale za całe zakupy ja płacę. –uśmiechnął się i puścił emosiowi oczko. – Taka tam rekompensata za czekanie.


Resztę trasy przebyli na wygłupianiu się i wspominaniu tego i tamtego. Oczywiście bez wejścia do monopolowego się nie obyło. Po zakupie LM Forvardów, 6 butelek Desperadosa i dwóch paczek pocky stwierdzili, że mogą wreszcie iść do Kaori. Jasne przecież, że trzeźwi na imprezę to nie wejdą, więc po drodze pozbyli się wszystkich butelek. Na imprezę doszli już lekko podpici. Całe szczęście, że mieli mocne głowy, bo inaczej by się już nieźle zataczali.


-Wow, trafiliście jednak!- przywitała ich rozradowana pani domu i uściskała ich na przywitanie. –No wchodźcie, wszyscy już są. – i przepuściła ich do środka.


Na powitaniu uderzyła ich fala muzyki. Ledwie zdążyli wejść, a Tetsuya już był otoczony tłumkiem swoich wiernych fanek. Kiyoshi ruszył od razu do przenośnej lodówki z piwami, wyjął jedno i bez żadnego ceremoniału otworzył je i upił łyk. Blondyn nawet nie zauważył jego zniknięcia, bo dziewczyny zasłaniały mu cały widok swoimi Przytulankami. Co chwilę któraś dotykała czule i zachłannie jego tyłka, podczas gdy reszta go zagadywała by tylko zwrócił na nie swoją uwagę. Lecz zamiast na dziewczynach chłopak skupił się na szukaniu kumpla. W końcu znalazł go przy piwie obok tłumu, z którym widać było, że stara się rozmawiać jakoś, więc postanowił się nie wtryniać. Cieszył się, że jego najlepszy przyjaciel wreszcie stanie się mniej odizolowany od reszty szkoły, więc postanowił na chwile oddać się dziewczynom.


Do grona przy lodóweczce dołączyła Kaori i tak jak pozostali sięgnęła po alkohol. Upiła łyk i zdecydowała się wreszcie działać. W końcu całoroczne starania musiały jednak jakoś się opłacić.


- Nie sądziłam, że dasz się mu namówić. – zagadała do Kiyoshiego.


- Spytał czy z nim pójdę, więc przyszedłem. –odpowiedział i obdarzył ją swoich słodkim uśmiechem.


- Cóż… - jęknęła i zaczerwieniła się lekko. –Fajnie, ze przyszedłeś. Tetsuya potrafi namówić każdego…


-Taa… W szczególności mnie.


-A tak w ogóle to skąd wy się znacie?


-To ty nie wiesz? 6 lat temu się tu przeprowadziłem z Kioto. A Momochi jak to on, przyszedł pomóc przy wnoszeniu pudeł. Potem zobaczyłem go w szkole i tak jakoś się zaczęło… -westchnął emo do swoich wspomnień z pierwszego dnia na obrzeżach Tokio.


-No fakt… Zapomniałam o tym, że się przeprowadziłeś do nas pod koniec podstawówki. –Kaori doszła do granic czerwoności twarzy i zakryła ją dłońmi, gdy emo obdarzył ją swoim chichotem.


-Wiesz… ja nic nie chcę mówić, ale… -zaczął ciemnowłosy.- …ale my jesteśmy w jednej klasie…Kaori-chan. – i mówiąc ostatnie słowa, pocałował ją delikatnie w policzek.


Dziewczyna potrzebowała chwili, by pojąć, co się własnie stało. Lecz jej reakcja po ogarnięciu była wręcz natychmiastowa. Objęła twarz Kiyoshiego w dłoniach i pocałowała go mocno. Chłopak mimo strachu odwzajemnił jej pocałunek.


-Powinnam była powiedzieć Ci to wcześniej, Kiyo-kun, ale nie miałam tyle odwagi. –wyszeptała i pocałowała go ponownie, tym razem jednak bez odwzajemnienia.- Kocham Cię, Kiyo-kun.. –wyszeptała jeszcze ciszej z przymróżonymi oczami wbitymi we wzrok emo.


Chłopak zrzucił dłonie niebieskowłosej ze swojej twarzy, odwrócił się od niej i ruszył w tłum imprezowiczów. Wzrokiem szukał blondynka, który jeszcze kilka chwil temu stał przy progu pokoju otoczony dziewczynami.

"Koi wa Orokadearu" rozdział 5

Spokojnym krokiem szedłem do jego domu i myślałem, co mu powiedzieć o Izumi. "Dobra, powiem mu wszystko. Nie będę owijał, bo to będzie bez sensu." -pomyślałem. Zadzwoniłem dzwonkiem furtki. Drzwi domku otworzyły się, a z wewnątrz wyłonił się Kou w samym ręczniku na biodrach. Jego napakowana klata była jeszcze lekko wilgotna i promieniała w słońcu. Szedł tym swoim wolnym krokiem kuszenia, a te ruchy bioder... Uhh! Po prostu mnie zniewoliły jak zawsze. Stanął mi na sam ten widok. Otworzył furtkę i wpuścił mnie na teren posesji. Ruszyłem więc do drzwi, a podczas tej krótkiej drogi, Kou łapał macał mnie co kilka kroków za tyłek. Podskakiwałem za każdym razem.


-Wyluzuj się. Jesteś taki spięty, a dziś mamy duużo roboty. - rzucił z niezadowoleniem.


-D...Dobrze... Ale przedtem chciałbym z tobą pogadać o Izu... - wszedłem do środka i zdjąłem bluzę i buty, a Kou po prostu obrócił mnie do siebie.- ...mi.- dokończyłem.


- Eyeyey, poczekaj chwilkę. Nawet się nie przywitałeś ze mną. - i spochmurniał na kilka sekund.


Zamiast pochmurnieć dalej, Kou po prostu pocałował mnie namiętnie i wepchnął dłonie do tylnych kieszeni moich spodni. Nachalnie macał moje pośladki, gdy ja odwzajemniałem jego pocałunki i jęczałem z zachwytu. Podobało mi się to, a podczas tej długiej nocy zdążyłem poważnie stęsknić się za jego dotykiem. Chciałem więcej i już wodziłem dłońmi po jego plecach, gdy odsunął się i ruszył do kuchni, gdzie czekały już na stole dwa kubki w misie. Usiadłem przy stole więc i przyciągnąłem do siebie niebieski kubek.


-Więc... - Kou pociągnął łyk kawy. - Co chciałeś mi powiedzieć? - spojrzał na mnie z czekaniem w oczach.


-Etoo... Bo ja wczoraj... widziałem Izumi... z jakimś innym gościem... w jednej z bocznych uliczek... w samochodzie... i oni... się całowali, a potem... przeszli na tylne siedzenie i... -zburaczyłem się, jak niby mógłbym powiedzieć mu ot tak, że się kochali!? To dla mnie po prostu nie wykonalne było!


-Kochali się, tak? - dokończył za mnie.


-T...Tak...


-Pamiętasz jak ten facet wyglądał?


Próbowałem sobie odświeżyć pamięć. Owszem, niby cos widziałem zza tej ciemnionej szyby, ale mimo wszystko to było by mało bardzo, gdyby nie było tam latarni.


-Więc... - pociągnąłem łyk kawy i przywróciłem twarz do poprzedniego bladego koloru.- Był wysoki, miał czarne włosy i chyba... brązowe oczy. No i duuużoo pryszczy na całej twarzy... i tyle raczej. - wyrzuciłem jednym tchem z siebie wszystko, co pamiętałem z jego wyglądu.


-Aah.. - westchnął głośno Kou - To dla mnie nic nowego. Pewnie chcesz wiedzieć, kim ten facet był, nie?


-No.. tak... - wymamrotałem znowu robiąc się czerwony.


-Więc to był jej były mąż, z którym aktualnie prowadzi rozwód. Jak widać, nie bardzo tego on tego chce, skoro tak do niej lgnie od tygodnia. Chociaż chyba nie pojmuje, że nie uda mu się ze mną wygrać. - spojrzał za okno z jakąś dziwną tęsknotą. Wyglądał na zamyślonego, ale i tak cholernie przystojnego i pociągającego. Wstał, odniósł kubek do zlewu i wrócił na krzesło. - Cóż... Cieszę się, że mi powiedziałeś - i uśmiechnął się anielsko, niczym mały chłopiec, który dostał wielkiego lizaka od dentysty.


Dał mi buziaczka w policzek i przytrzymał przez chwilę moją twarz w objęciach dłoni. Biło od nich przyjemne ciepło, a jego tętno uspokajało mnie.


-Przynajmniej dzięki tobie wiem, na czym stoję w tym związku. Najwidoczniej Izumi nadal go chce... Nie mogę jej w takim razie przeszkodzić. - i znowu wbił wzrok w okno.- Dobrze, że jeszcze nie jesteśmy małżeństwem...


Dopiłem kawę i wstawiłem kubek do zlewu. Oparłem się o szafkę i przypatrywałem się mu. Równie dobrze mógłbym teraz pójść do domu, a i tak pewnie by tego nie zauważył. Był zbyt zamyślony, by zwracać na cokolwiek uwagę. Lecz zamiast pójść do korytarza, podszedłem do niego, przytuliłem go i pocałowałem jego policzek. Odwrócił natychmiast głowę od okna, wstał i pocałował mnie namiętnie, wpychając ręce do moich tylnych kieszeni znowu. Było tak genialnie i zacząłem się już rozkręcać... gdy zadzwonił telefon w korytarzu. Kou wręcz pobiegł go odebrać, zostawiając mnie samego w kuchni i kazał patrzeć, jak biegnie. Te kroki znowu... Lecz podczas tego krótkiego biegu ręcznik zahaczył o framugę i ześlizgnął się z jego bioder na podłogę, więc dalszą drogę do telefonu Kou spędził bez ręcznika, o którym przypomniał sobie dopiero jak dobiegł do niego. Czy wrócił po niego? Nie, bo po co. Przecież widziałem go już kilka razy nago. Spojrzałem na jego jędrny tyłek, gdy stał do mnie tyłem.


"Idealny w każdym centymetrze." pomyślałem " Najpierw te ruchy rodem z filmu i klata pakera, a teraz ten tyłeczek... Uhhh..."


Kou rozmawiał przez telefon, więc mogłem spokojnie zakraść się do niego od tyłu i go przytulić, ale nie udało mi się to ostatnie. Gdy tylko zbliżyłem się do framugi i podniosłem ręcznik z podłogi, Kou zaczął krzyczeć do słuchawki coś na temat jakiejś wizyty i lekarza z Tokyo. Nie bardzo rozumiałem, o co chodzi ani nie chciałem przeszkadzać, więc wycofałem się od tulenia. Stałem oparty o framugę z ręcznikiem w ręce i przysłuchiwałem się rozmowie, a właściwie kłótni. Chyba z miliard razy Kou nazwał dzwoniącego debilką, oszustką czy też dziwką.


Pomyślałem sobie, że pewnie mu teraz przeszkadzam, a po rozmowie zechce zostać sam. Zakradłem się więc po cichu do wieszaka, założyłem buty i złapałem cicho bluzę. Obróciłem się tylko w stronę Kou, położyłem jeszcze ciepły lekko ręcznik na półeczce i otworzyłem po cichu drzwi. Trochę za mocno je zamknąłem, bo lekko trzasnęły. Trudno. Ruszyłem ścieżką z płyt betonowych do furtki, którą również cicho otworzyłem i po prostu ruszyłem w stronę swojego domu. Szedłem dość wolno ze spuszczoną głową i myślałem tylko, kto mógł dzwonić. Może to była Izumi i przepraszała? W końcu chłopaka nie nazwałby dziwką raczej i nie używałby przezwisk w formie kobiecej... Nie, to nie moja sprawa przecież! Przyspieszyłem i po kilkunastu krokach byłem pod drzwiami. Wszedłem, ledwie zdjąłem buty, a tu rozdzwonił się telefon. Podszedłem spokojnie do niego. Z wyświetlacza odczytałem, ze to Kou.


-Nareszcie! Czemu poszedłeś?- Tak, to był on. Musiał wiele razy dzwonić, bo patrząc na wyświetlacz zrozumiałem, ze jest 20 nieodebranych i koło 7 nagranych wiadomości.


-Bo rozmawiałeś przez telefon i byłeś wściekły. Pomyślałem, że będziesz chciał się jakoś uspokoić i pobyć sam... - odezwałem się niechętnie. Rozmowa Kou przed moim wyjściem nie wyglądała zbyt ciekawie, i tak szczerze, to czułem się niepewnie przysłuchując się temu i trochę się bałem, że może się na mnie wyładować potem. Postanowiłem się ulotnić i tyle.


Ze słuchawki dobiegł mnie tylko jego nierówny oddech przetykany czasem głośnym wdechem. Niespokojny i nierówny, raz płytki a innym głęboki.


-Umm, Kou...? - spytałem niepewnie.


Nie odpowiedział. "Pewnie coś się stało. Muszę do niego natychmiast zajrzeć i sprawdzić." Odłożyłem słuchawkę na miejsce, znowu ubrałem buty i wybiegłem z mieszkania. Po kilkudziesięciu sekundach szybkiego biegu znalazłem się pod jego drzwiami. Uspokoiłem trochę oddech i otworzyłem drzwi. To co zobaczyłem, przekroczyło moje oczekiwania.


Kou leżał na podłodze przed telefonem i płakał. Wyglądał tak słodko i bezbronnie... Zrzuciłem buty i bluzę na ziemię w wejściu i rzuciłem się do niego. Podniosłem go lekko i oparłem o siebie mocno tuląc. Obróciłem jego twarz w swoją stronę i brzegiem bluzki otarłem jego łzy. Pocałowałem go czule w czoło i schodziłem niżej aż do ust, do których przywarłem na kilka chwil w namiętnym pocałunku. Niby to tylko chwila słabości była, ale poczułem się jak seme. Ten jeden raz... Lecz nie trwało to długo, bo zaraz Kou opamiętał się, przywarł mnie do podłogi i całował mocno. Rękami wędrował po całym moim torsie, aż zsunął ze mnie bluzkę w górę i lizał moje sutki.


-Nie uciekaj mi więcej - szepnął - Ty jesteś ważniejszy niż jakiś tam telefon od Izumi. - wstał i podniósł mnie na rękach. - Ona może uciec kiedy zechce. - wchodził ze mną powoli po schodach do tej pamiętnej sypialna - Ale tobie nigdy nie pozwolę tego zrobić. Zbyt mocno cię kocham na takie coś.


Drzwi otworzył solidnym kopniakiem. Podszedł do łóżka, rzucając mnie na jego brzeg i upadł na kolana, rozpinając mi rozporek i zsuwając spodnie i bokserki i rzucając je gdzieś za siebie.


-A teraz... - wyszeptał - ...odpłacę się za ucieczkę. - i przywarł wargami do mojego członka. Ssał go, lizał i obciągał. Znowu byłem w niebie.


Głośno jęczałem, wyginając się w różnych pozycjach. Sperma trysnęła mi na jego twarz. Natychmiast rzuciłem się zlizywać ją. Zatrzymałem się przy jego ustach, gdzie było jej najwięcej. Całowaliśmy się namiętnie w dzikim tańcu jakby po całej podłodze. Przewróciłem go na plecy i schodziłem pocałunkami coraz niżej po jego klacie, aż dotarłem do jego penisa. Natychmiast przywarłem do niego i lizałem go namiętnie, aż spuścił mi się do ust. Połknąłem płyn i oblizałem się. Jego spermę mogłem pić litrami jak greccy bogowie ambrozję.


Kou wstał i podniósł mnie razem ze sobą i przyparł do ściany, gorąco całując. Jego dłonie wodziły po całym moim nagim ciele, zatrzymując się na tyłku i wpychając palce mi w dziurkę. Jedną ręką zajmował się zastępowaniem swojej pały wewnątrz mnie, a drugą macał moje pośladki czasem je klepiąc. W końcu miałem tego dość i odepchnąłem do od siebie. Obróciłem się twarzą do ściany i wypiąłem.


-No dalej. Wiem, że tego chcesz. - rzuciłem uwodzicielsko, a przynajmniej starałem się o taki ton tylko nie bardzo mi wyszło.


Kou bez żadnych skrupułów podszedł do mojego tyłu i zaczął lizać mi dziurkę, wpychając tam język, a ręką walił mi.


-Oj, nie obijaj się. - wyjęczałem.


I ot tak, bez niczego, podniósł się z klęczek i wepchnął we mnie swojego sztywnego już kutacha. Krzyknąłem głośno, ale natychmiast zatkał mnie kręcąc palcem w moich ustach. Nie zdążył się za bardzo rozkręcić, bo juz po kilku wpychach spuścił się we mnie. Poczułem całe to ciepło w sobie oraz jak ciekło mi po nogach. Kou podniósł moje nogi i oparł je o ścianę.


-Co ty... - nie zdążyłem skończyć, bo znów się we mnie wbił. Tym razem robił to szybciej, a ja szalałem z podniecenia. Ospermiłem mu ścianę, ale sam był sobie temu winien. Nagle zleciałem na podłogę, a Kou rzucił się od razu do moich ust, całując mnie namiętnie. Następnie schodził językiem po mojej szyi i torsie do sutków, przy których zatrzymał się na dłużej, i ruszył dalej, wylizując mnie do czysta. Na końcu tej ścieżki dobył do mojego członka, wlizując się w niego, ale nie na długo, bo zaraz ruszył dalej , przewracając mnie i liżąc jak psa po tyłku, kroczu i nogach. W końcu wstał i podniósł mnie razem ze sobą. Wyszliśmy z sypialni na korytarz, całując się namiętnie. Zeszliśmy po schodach, po czym zostałem zaciągnięty do kuchni. Kou wstawił wodę na kawę, usadzając mnie na krześle.


-Jeśli mamy spędzić razem całe dwa dni, przyda nam się trochę energii. - zwrócił wzrok na mnie na moment i rzucił to kuse spojrzenie. Nasypał kawy do kubków i zalał ją. Przyniósł je na stół, wrócił do lodówki po mleko i cukierniczkę z szafki, wrócił do stołu, ustawił je i usiadł na przeciwko mnie. Dolałem sobie mleka i dosypałem cukru i nic. Siedziałem, wpatrując się za okno.


-Czyli chcesz robić to bez przerw? - spytałem niepewnie przenosząc wzrok na niego.


-Hmm, niekoniecznie bez przerwy... Ale to mogłoby być ciekawe. Choć prędzej byśmy padli ze zmęczenia. - zaśmiał się. - A co? Chciałbyś tak?


-N...Nie... Tak tylko... pytałem... - speszyłem się i spuściłem wzrok w dół, gdzie normalnie widziałbym spodnie, a zamiast tego zobaczyłem nagie krocze.


Odsunąłem swój kubek bardziej na środek bez chęci wypicia nawet łyka. Byłem cały czerwony znowu, a ten jakby nic się nie działo, po prostu se stał! No co za bezczel!


-Hmm, więc przeszkadza ci, że jesteś nagi. Rozumiem.- rzucił Kou i przesiadł się na krzesło obok mnie.


Pocałował mnie namiętnie, a dłonią chodził delikatnie po moim udzie. Sperma trysnęła mi na jego tors. Teraz zamiast zacząć to zlizywać, po prostu patrzyłem się na jego mięśnie. Ramiona miał całkiem całkiem, na klacie delikatny sześciopak, a te uda... Idealny w każdym centymetrze. W szczególności jedno miejsce u niego kochałem - tak, chodzi mi o jego członka. Kochałem moment wchodzenia, a nieporównywalnie uwielbiałem jego spermę, gdy rozlewała się we mnie lub na mnie.


Zauważył, że się mu przypatruję od jakiejś chwili. Znowu ruszył w wędrówkę po mojej nodze i nadal całował mnie. Sięgnąłem do jego krocza i masturbowałem mu. Jakby na zawołanie oba płyny wytrysnęły z nas po naszych klatach. Chciałem go wylizać, ale nie bardzo miałem jak, więc liznąłem tylko to na jego brodzie.


-Mmm, pyszna jak zawsze. - wyszeptałem i pocałowaliśmy się.


Wstałem ze swojego krzesła i przeniosłem się na jego kolana, nie wchodząc w niego. Kontynuowaliśmy całowanie się. Ramiona rzuciłem na jego barki, podczas gdy jego dłonie chodziły po moich plecach, zatrzymując się na tyłku i macając go nachalnie. Nie wytrzymałem i sam na nim usiadłem, wpychając go w siebie. Kolejny krzyk rozdzierający ciszę. Kou automatem zrobił się ruchliwy i podskakiwał biodrami, w efekcie czego musiał wstać, by nie przewrócić krzesła razem z nami. Przyparł mnie do ściany i pchał brutalnie. Znowu ospermiłem mu ścianę i znowu był sam temu winien. Nagle oboje opadliśmy na podłogę. Kou oparł się o ścianę i dalej pchał mnie na pieska, podczas gdy ja raz po raz jęczałem. Wyjrzałem za okno kuchni i zwróciłem wzrok na niebo, które spowite w całkowitej ciemności, ryczało jak nastolatka po stracie ukochanego chłopaka.

"Koi wa Orokadearu" rozdział 4

Całą drogę spędziłem na podskokach. Niby to tylko kilka domów, ale przejście tego trwało około godziny. Biegałem w tę i z powrotem kilka razy, przejeżdżające samochody trąbiły na mnie i prawie bym wylądował w szpitalu, ale nadążałem przebiec na drugą stronę. Trąbili na mnie, wydzierali się, wyklinali mnie, a ja to po prostu miałem gdzieś. Byłem zbyt szczęśliwy by się tym teraz przejmować. Gdy nagle znalazłem się nie w tym miejscu i nie w tym czasie...


Za rogiem jednej z bocznych uliczek mojej dzielnicy stał samochód, ten sam który podjechał pod dom Kou kiedy u niego byłem, a na przednim siedzeniu kierowcy była Izumi. Obok niej siedział jakiś facet, ale nie widziałem go zbyt dokładnie. Głowy mieli zwrócone do siebie, więc raczej mnie nie widzieli. Chwilę potem zaczęli się całować... ale nie trwało to zbyt długo. Spojrzeli przez szybę przednią w przód, wprost na mnie. Miejmy nadzieję, że mnie nie zauważyli. Szybko schowałem się za skrzynkę pocztową i rozpocząłem obserwację.


Znowu sie schodzili i znowu oddalali. W końcu poszli na całość bez zahamowań. Facet wsadził ręce pod bluzkę Izumi i majstrował coś intensywnie na jej plecach. Prawdopodobnie rozpinał stanik, bo chwilę potem poleciał on na tylne siedzenie. Trochę ją pomacał i poleciała bluzka. Izumi też musiała coś jednak czuć, bo rozpinała jego koszulę, wtapiając się w jego tors. Uniosła głowę do góry i teraz namiętnie się całowali. Facet schodził coraz to niżej po jej szyi, obojczyku, barkach i ramionach, aż na wysokości łokci zmienił kierunek na jej piersi. Lizał je tak namiętnie, że sam chciałem jej skosztować, ale się powstrzymałem. Byli już całkiem napaleni i przechodzili na tylne siedzenie, którego praktycznie nie widziałem przez zaciemnione szyby, ale nadal mogłem rozpoznać sylwetki. Poleciały majtki i spodnie obojga, włącznie ze skarpetkami. Z wnętrza samochodu dochodziły do mnie głośne jęki., na szczęście nie było tu domów. Kiepski jednak ze mnie obserwator, bo zaraz po usłyszeniu tych jęków, uciekłem z miejsca zdarzenia prosto do domu.


Nie mogłem już na to dłużej patrzeć po prostu. Nie podejrzewałem też, że Izumi ze zdjęcia w kuchni okaże się taka. Ta ze zdjęcia wydawała się godna zaufania i kochająca, a nie puszczająca się w ślepych zaułkach.


Musiałem natychmiast powiedzieć o tym Kou. Ale jak? Izumi pewnie niedługo wróci do domu, a nie będzie ciekawie jeśli przyłapie mnie i Kouichi'ego na całowaniu się albo czymś gorszym. Wtedy byłoby kiepsko. Nie chciałbym by kto się dowiedział o moim romansie. To ma być sekret, a nie historia miesiąca w mojej okolicy. Gdyby jednak ktoś się dowiedział to bym się zabił na miejscu.


Ale wcześniej musiałem i tak powiedzieć Kou o tym, co właśnie widziałem. Ale co potem? Jeśli mu jednak to powiem, może mnie wziąć za niewyżytego albo coś gorszego...


Postanowiłem powiedzieć mu o tym dopiero jutro. Nie chciałem teraz mu psuć nastroju. W końcu przeżyliśmy dziś taki piękny dzień w sypialni na górze... Ale to i tak nie zmieniało faktu, że Izumi w tej chwili była nie fair w stosunku do Kou. Zadręczałem się tym przez kilka chwil. Przecież ona go pewnie wykorzystywała. Kou w ogóle wie o tym, co ona robi? Pewnie nie, ale może nie zaszkodzi jej sprawdzić?


-Nie, nie, nie! Pierw powiem o tym Kou, a dopiero potem będę się martwił co mam zrobić! -krzyknąłem idąc po ulicy wolnym krokiem.


Wróciłem do domu, gdy na dworze panowała całkowita ciemność. Musiałem natychmiast zmienić tok myśli i coś zrobić. Nagle napłynęła wena i jak szalony zacząłem kreślić kreski na papierze. Nowe postacie, fabuła, szkice. Nareszcie. Tak długo na to czekałem. Teraz tylko poprawić tuszem, dać do wydawnictwa i gotowe. Nawet fajnie to wyszło... Ale dopiero gdy oglądałem szkice, zauważyłem, że to było yuri...


Spojrzałem na zegarek za plecami. Było 5 rano już. Robiłem mangę całą noc więc. Jestem genialny, nie ma co. Dalej z zegarka przeniosłem wzrok na stół zapełniony kubkami po kawie i talerzykach po ciastach. Narobić taki chlew przez kilka godzin, to tylko chyba ja umiałem. Gdzie nie spojrzałem były ślady ołówka, kawy czy też zakreślacza.


-Oraaany... Czas posprzątać....


Nim się obejrzałem, sprzątałem już jak jakiś pedant. Wyczyściłem każdy kąt tego domu. Cały wręcz lśnił. Było może koło 9, kiedy skończyłem. Nadal miałem czas, więc poszedłem do łazienki zrobić porządek ze sobą. Po około godzinie wyszedłem z niej cały pachnący i czyściutki. Ruszyłem do pokoju wybrać sobie ciuchy na dziś, przy okazji ogarnąłem ubrania na półkach.


Skończyłem swoje zadanie w niecałe dwadzieścia minut i nadal miałem trochę czasu. Zastanawiałem się, co robić. Mimo wszystko nadal mam czas, a moje jedyne zajęcie na dziś to Kou. Zszedłem z piętra na dół do kuchni i wstawiłem wodę na kawę. Pozmywałem naczynia, zrobiłem sobie śniadanie i zaparzyłem świeżej kawy. Nadal sporo czasu. No to zacząłem poprawiać szkice mangi tuszem. Nim zadzwonił telefon zdążyłem zatuszować pierwszy rozdział. Gdy usłyszałem dzwonienie, natychmiast zerwałem się do telefonu, przewracając kubek z kawą, która wylała się na poduszkę krzesła. Szczęście, że nie na świeżo tuszowane kartki.


-Tanaki Shun przy telefonie - rzuciłem stare przyzwyczajenie do słuchawki.


-Co tak oficjalnie? - spytał Kou - Jest już 12 i zacząłem się martwić, bo nadal telefon się nie odezwałeś. - zerknąłem przez ramię na zegarek i rzeczywiście było już południe.


-Um... Tuszowałem mangę i... trochę się zasiedziałem...


Nastąpiła chwila ciszy. Czekałem aż on pierwszy zrobi ruch i tak też się stało.


-To... - odkaszlnął. - Może wpadniesz? Dziś Izumi wyjechała w delegację jakąś, więc mamy całe dwa dni dla siebie.


Jego głos kusił. Chciałem go natychmiast zobaczyć, pocałować, poczuć w sobie, wyrzucić z siebie sprawę o Izumi. Ale wtedy mi się przypomniało o pracy..


-P-poczekasz kilka minut...? -zapytałem niepewnie - Muszę zadzwonić do biura.. - i nie czekając na odpowiedź, odłożyłem słuchawkę.


Szybko pobiegłem na górę do pokoju i zajrzałem do kalendarza. Już powinienem wychodzić do biura. Muszę się przecież natychmiast spotkać z Kou i wydusić z siebie to, co wczoraj zobaczyłem. Rzuciłem się w poszukiwaniu notatnika i zbiegłem znowu do telefonu. Wybrałem numer mojej sekretarki i udając chorego, poprosiłem ją o kilka dni wolnego. Dała mi cały tydzień bez żadnego wyjaśnienia. Powiedziała mi tylko, że teraz wszyscy chorują i ona sama wkrótce się rozchoruje przez to, że inni przychodzą chorzy do pracy i kaszlą wszędzie. Podziękowałem jej za informację i urlop, życzyłem miłej pracy i rozłączyłem się. Wybrałem numer do Kou, który odebrał od razu po pierwszym sygnale.


-Przechodziłeś obok czy pilnowałeś telefonu?


-Pilnowałem. Twoje telefony są dla mnie ważne tak bardzo jak oddychanie. - odrzekł tą pokusą w głosie- To wpadniesz?

-Jasne. Za 15 minut będę. - rzuciłem, szybko założyłem buty i sweter i wyszedłem z domu.